Έντεκα (για το τέλος του καλοκαιριού)

[iloveathens]

1) Μπορεί το blog να βρίσκεται σε κάποιο είδος διακοπών, εγώ όμως είμαι στην πόλη και σκέφτομαι πως το καλοκαίρι τώρα τελειώνει. Για όλους εκτός από εμένα – που τώρα όλα αρχίζουν.
Σε μια εβδομάδα που θα έχω τελειώσει τελείως (πιο τελείως δε γίνεται) από δουλειές θα πάμε επιτέλους διακοπές. [Και θα αρχίσω και τη νέα σεζόν (παύλα σχολική χρονιά) του enteka.]
Κρατιέμαι να μην πω ‘Καλό Καλοκαίρι’, γιατί υποθέτω πως κάτι τέτοιο, τέτοια εποχή, θα ήταν ακόμη πιο εκνευριστικό κι απ’ το να πεις ‘Καλό Χειμώνα’.

[Η ζωή είναι πια σχετικά χαλαρή: προσπαθώ να κοιμάμαι πολύ - και τα μεσημέρια αν γίνεται, οργανώνω τα ανοργάνωτα - για πιο μετά. Προσπαθώ να μην έχω πρόγραμμα, να μην ελέγχω. Για πόσο θα πάμε διακοπές, αναρωτιέμαι, για όσο θέλουμε, μέχρι να βαρεθούμε, απαντώ. Ήταν η Α,μπα? εδώ για π/σ/κ/δ, βλέπαμε ριάλιτι, γελούσαμε, στήναμε μια νέα στήλη της (τα Βιονικά Αυτιά), μαγείρευαν (οι άλλοι) και έτρωγα εγώ. Και έπινα κάτι περίεργα, πολύχρωμα, γλυκά ποτά. Και βλέπαμε άφωνοι το τριήμερο porno for pyros απ' την ΒΑ Αττική. (ούτε μία παραίτηση, κλασικά, ούτε μία συγνώμη.)
Α, πήγαμε και στο 15λεπτο preview του Avatar σε 3D την Παρασκευή, αγχωθήκαμε αν θα βρούμε θέση και σκεφτόμασταν να πάμε ώρες πριν την έναρξη, αλλά τελικά ήμασταν εμείς κι εμείς στο σινεμά. Χτες είδα σε όνειρο ότι είχαμε πάει στο preview μιας πρωτοποριακής ταινίας κινουμένων σχεδίων: η οθόνη ήταν η μεγαλύτερη του κόσμου κι εκεί που καθόμουν ήταν πολύ άβολα, υπήρχε κίνδυνος να πέσω προς τα κάτω, λες και η γιγάντια αίθουσα ήταν χτισμένη σε γκρεμό. Ο ήχος του ξυπνητηριού ενσωματώθηκε στο όνειρο και, δευτερόλεπτα πριν συνειδητοποιήσω πως έπρεπε να ξυπνήσω, η ταινία τελείωσε άρον-άρον με παρανοϊκούς τίτλους τέλους που τρέχαν σαν τρελοί. ]

Ο ήχος του ξυπνητηριού. Να ένας ήχος που δε θα μου λείψει καθόλου από δω και πέρα…
.
2) Το τραγούδι του καλοκαιριού (μου)

Για την Little Boots [aka ‘ελπίδα της ποπ’] έχω γράψει πολλές φορές. Το νέο της τραγούδι μόλις μπήκε στο τοπ-10 της Αγγλίας και το βάζω εδώ γιατί τυχαίνει να είναι ένα καλοκαιρινό ποπ διαμάντι.

3) O δίσκος του καλοκαιριού (μου)

Αυτό είναι το Summer απ’ το νέο δίσκο των Marsheaux (του θηλυκού, ποπ ντουέτου απ' τη Θεσ/νικη με την ευρωπαϊκή αναγνώριση) που λέγεται Lumineux Noir και είναι ακριβώς όπως έπρεπε να είναι και τον ακούγαμε εκείνες τις μέρες που οδηγούσα προς τη θάλασσα.
(+breakthrough )


4) ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΡΙΝ: Εναλλακτική πραγματικότητα
(Απ’ τα πιο ενδιαφέροντα -αληθινά- πράγματα που διάβασα τελευταία.)

Στις 20 Ιουλίου του 1969, ο Neil Armstrong και ο Edwin "Buzz" Aldrin θα γίνονταν οι πρώτοι άνθρωποι που θα πατούσαν στο φεγγάρι. Όμως, κάτι πήγε στραβά. Η αποστολή τινάχτηκε στον αέρα και οι δύο αστροναύτες έχασαν τη ζωή τους. Το ίδιο βράδυ, καθώς ο κόσμος παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την τραγική εξέλιξη της ιστορίας, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον διάβασε αυτόν τον λόγο.

5)
Καλοκαίρι στο Βήμα της Κυριακής: Ο Αυγουστίνος Ζενάκος ανέτρεξε στη μοντέρνα τοπιογραφία κι επέλεξε μερικά απ' τα πιο μαγευτικά (καλοκαιρινά) ζωγραφικά έργα. Οι 15 εικόνες για το καλοκαίρι έπιασαν επτά ολόκληρες σελίδες του Βήματος, πράγμα πολύ ωραίο. Η πιο πρόσφατη εικόνα ήταν η υπέροχη "Μεγάλη Οικογένεια" του Μαγκρίτ (πάνω) απ' το 1963.

Αυτό που πρόσεξα όμως ήταν το πόσο ωραία τυπώθηκαν οι ζωγραφιές στις σελίδες της εφημερίδας. Έφαγα όλο το πρωί ψάχνοντας στο ίντερνετ τα έργα και πουθενά δε βρήκα το χρυσό πάνω στη θάλασσα του Σινιάκ ή τα αχνά και πανέμορφα χρώματα που φαίνεται να έχει στο Βήμα ο πίνακας του Σερά "Πορτ Αν Μπεσέν".


(νάτος, απ’ το ίντερνετ)

Φυσικά και στις σελίδες της εφημερίδας μπορεί να μην πέρασαν τα τελείως αυθεντικά χρώματα, και αν προσπαθούσα να σκανάρω τις σελίδες της η εικόνα θα άλλαζε κι άλλο, οπότε θα άνοιγε μια μπενγιαμινική συζήτηση για την αναπαραγωγή, την αύρα, για το τι γίνεται όταν η αναπαραγωγή δείχνει πιο όμορφη απ' το αυθεντικό κλπ, συζήτηση που έχω βαρεθεί να κάνω.

Βάζω κι εγώ έναν επιπλέον:

Van Gogh - Summer Evening, June1888.

6) Myconos Sucks, αυτό το ξέρουν όλοι (ένα κείμενο του περιοδικού 01 πριν 15 καλοκαίρια)
7) ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ


-

-

(κι άλλες?)

8) Η πιο τέλεια καλοκαιρινή εντεκάδα φτιαγμένη από τον stereo (ως απάντηση στο προηγούμενό μου ποστ για τα καλοκαιρινά Νο1 της Αγγλίας στα ‘80ς.)
9) Μια σειρά που είναι αστεία ακριβώς επειδή δεν είναι καθόλου αστεία.

Πρώτο καλοκαίρι χωρίς Ρετιρέ και για να μην υπάρξουν τίποτα συμπτώματα στέρησης βάζω ένα απίθανο τρέιλερ που προσπαθεί με υποχθόνιο μοντάζ να κάνει το Ρετιρέ να μοιάζει όντως αστείο.

10)


Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.



Ως συνέχεια (ή ως επανάληψη with a twist) την Ανοιξιάτικης Ιστορίας.



Περίληψη προηγουμένου: Η Καλοκαιρινή Ιστορία είναι ένα απ’ τα πιο όμορφα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία που έχω δει ποτέ. Η Jill Barklem είναι μια βρετανίδα συγγραφέας-εικονογράφος (γεν. 1951) που έγινε γνωστή χάρη στη σειρά βιβλίων Brambly Hedge - στα ελληνικά η σειρά μεταφράστηκε ως Βατομουριά. Στη Βατομουριά της ζουν δεκάδες ποντικάκια και οι περιπέτειές τους καταγράφονται σε (τουλάχιστον τέσσερα) βιβλία για τις εποχές του χρόνου. Ανοιξιάτικη Ιστορία, Καλοκαιρινή Ιστορία, Φθινοπωρινή Ιστορία, Χειμωνιάτικη Ιστορία.



Οι ζωγραφιές της Jill Barklem ήταν ίσως η πρώτη μου επαφή με την τέχνη. Πραγματικά, θεωρώ τις εικόνες της, με τις αραχνοΰφαντες μαξιμαλιστικές λεπτομέρειες και τις χρωματιστές ναΐφ αντανακλάσεις τους, αληθινά έργα τέχνης.



Με ξετρελαίνουν όλες οι σκηνές με τις κατοικίες των ποντικιών στο εσωτερικό του κορμού της Βατομουριάς, μια καμπυλωτή πολυκατοικία ζωγραφισμένη με διάθεση ασφυκτικής εκμετάλλευσης όλου του χώρου.


(αντίο καλοκαίρι, και του χρόνου ακόμα καλύτερα!)


11) FLASHBACK - 20 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΡΙΝ

Απ’ το καλοκαίρι του 1989 θυμάμαι:



Ότι ήμουν έντεκα χρονών. /// Την αγωνία για το αν θα γίνουν τελικά νέα, ιδιωτικά κανάλια (και τη φήμη για το κανάλι του Κόκκαλη που θα λεγόταν Νέα Τηλεόραση). /// Πρωτοσέλιδα απ’ το γάμο Αντρέα-Μιμής με τίτλο «Το Πήρε το Κορίτσι!». /// Τις εκλογές του Ιουνίου υπό το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά, τη μη αυτοδυναμία, το βλέμμα στο πρόσωπο των αριστερών συγγενών μου όταν ο ΣYΝ έκανε την κυβέρνηση Τζαννετάκη με τη ΝΔ. /// Τις επιτυχίες των Stock Aitken & Waterman. /// Την «ΚΑΘΑΡΣΗ» (αυτή ήταν η λέξη-κλειδί εκείνου του καλοκαιριού που χρόνια μετά θα έμενε στην ιστορία ως το καλοκαίρι του Βρώμικου ’89). /// Το θάνατο του Αγιατολάχ Χομεϊνί. /// Τα φώτα στο Παρίσι για τον εορτασμό των 200 χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης. /// Τα βίντεο-κλιπ στα δορυφορικά κανάλια (και την πρεμιέρα του Cherish). /// Τον FM 101 στο ραδιόφωνο, το Πορτοκαλί Πορτοκάλι και το Τι Ακούει η Θεσσαλονίκη. /// Την παραπομπή Παπανδρέου, Κουτσόγιωργα και λοιπών στο Ειδικό Δικαστήριο. /// Τη δίκη της εταιρίας δολοφόνων. /// Κάτι που λεγόταν «Γιουγκοσλαβικό Καλαμπόκι». /// Την αναμονή για την ταινία Batman (και τον σχετικό δίσκο του Prince) αλλά και τα αυτοκόλλητα Batman που μου έπαιρνε ο μπαμπάς απ’ το περίπτερο.

Κυρίως όμως θυμάμαι ότι μετακομίσαμε απ’ την Αρετσού στο Καραμπουρνάκι. Η μετακόμιση έγινε εξ ολοκλήρου απ’ τους γονείς μου, την περίοδο που εγώ ήμουν για μία εβδομάδα στο σεμινάριο-τουρνουά εκμάθησης μπάσκετ της ΧΑΝΘ (!). Κοιμόμουν στη γιαγιά μου στο κέντρο εκείνες τις ημέρες κι όταν το τουρνουά τελείωσε πήγα για πρώτη φορά στο νέο μας σπίτι. Η πολυκατοικία είχε ασανσέρ, το σπίτι ήταν ολοκαίνουριο και μεγάλο, είχα επιτέλους δικό μου δωμάτιο που ήταν μεγάλο και είχε θέα σ’ ένα παρκάκι.

Το καλοκαίρι του 1989, έμπαινα με ορθάνοιχτα μάτια σ’ ένα νέο υπέροχο περιβάλλον και πίστευα πως η ζωή από κει και πέρα θα ήταν τέλεια - το μέλλον έμοιαζε λαμπρό.
Και τώρα, είκοσι χρόνια μετά, το μόνο που θέλω είναι να νιώσω όπως εκείνη τη μέρα, όπως εκείνο το καλοκαίρι.


--------------------------------------------------------



(όμως το blog θα είναι εδώ!)
.
.
.

Έντεκα (καλοκαιρινά Νο1 της Αγγλίας απ’ τα ‘80ς)

[ΝΕΟ ΠΟΣΤ σύντομα]


Είθισται κάθε καλοκαίρι να γράφονται λίστες για καλοκαιρινά τραγούδια: το Boys Of Summer, το Summer In The City, το Summertime, μερικά των Beach Boys.

Προτίμησα να δω στα αρχεία ποια τραγούδια ήταν στο Νο1 της Αγγλίας τα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’80 (βάζω και το καλοκαίρι του 1990 για να γίνει εντεκάδα) και να διαλέξω ένα από κάθε χρονιά. Είμαι σίγουρος: όσοι διαφορετικοί άνθρωποι θα έκαναν αυτή τη λίστα τόσες τελείως διαφορετκές λίστες θα είχαμε. [Κι εδώ που τα λέμε μακάρι να έχουμε, είτε στο μπλογκ σας είτε στα σχόλια αυτού του ποστ. Τα εν λόγω αρχεία είναι εδώ.]


----------------------

1980
Ashes to Ashes – David Bowie.

Οκ, το καλοκαίρι του 1980 ήμουν περίπου δύο χρονών. Υποθέτω ότι έτρεχα πάνω-κάτω στην αυλή του εξοχικού μας στη Χαλκιδική προκαλώντας στους δικούς μου ίσες δόσεις εξοργισμένου πανικού και χαριτωμένου θαυμασμού. Σίγουρα πάντως δεν άκουγα το Ashes to Ashes. Αν το άκουγα (και κυρίως αν έβλεπα το βίντεοκλιπ) υποθέτω ότι θα με τρόμαζε. Μεγαλώνοντας το αγάπησα ως ένα ηλεκτρονικό οπτικοακουστικό αριστούργημα.

[το βίντεοκλιπ είναι ΕΔΩ]


ΦΑΚΤ! Το βίντεοκλιπ κόστισε 250.000 λίρες και ήταν (μέχρι τότε) το ακριβότερο όλων των εποχών. Χρησιμοποίησε μια καινούρια χρωματική τεχνική –με το Quantel Paintbox- και εκτός του Bowie εμφανίζονται πολλά μέλη της λονδρέζικης σκηνής Blitz μεταξύ των οποίων ο Steve Strange των Visage και η Darla Jane Gilroy. Η σκηνή των New Romantics (και το mainstream ενδιαφέρον γι’ αυτήν) λέγεται πως ξεκίνησε απ’ αυτό το βίντεο κλιπ.



[Επίσης Νο1 στην Αγγλία εκείνο το καλοκαίρι: Winner Takes it All – Abba //
Xanadu - ELO & Olivia Newton-John κ.α.]



----------------------

1981
GhostTown – Specials

Tο ότι αυτό το τραγούδι ήταν νούμερο ένα καλοκαιριάτικα στη Μεγάλη Βρετανία λέει πολλά για την τότε κατάσταση εκεί.


Tο βίντεοκλιπ ΕΔΩ


ΦΑΚΤ! Το τραγούδι, ένας (όχι-και-τόσο-υπόγειος) ύμνος εναντίον της Μάργκαρετ Θάτσερ, εκτός του ότι πήγε στο Νο1 την περίοδο που ο Κάρολος παντρευόταν με την Νταϊάνα, συνέπεσε και με το Καλοκαίρι της Εξέγερσης και τα επεισόδια που έγιναν σε πολλές βρετανικές πόλεις με αφορμή την κακομεταχείριση νεαρών μαύρων πολιτών από την αστυνομία.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: One Day In Your Life – Michael Jackson // Being With You - Smokey Robinson κ.α.]


----------------------

1982
Fame – Irene Cara

Απ’ τις πρώτες τηλεοπτικές μου αναμνήσεις ήταν το σήμα του Fame, με τους πρωταγωνιστές της σειράς να χοροπηδούν στους ήχους του τραγουδιού. Αυτό έβλεπα μόνο, το σήμα αρχής, και μετά πήγαινα στο δωμάτιό μου – δεν υπήρχε νόημα να δω παραπάνω, ούτε αγγλικά ήξερα, ούτε τους υπότιτλους μπορούσα να διαβάσω.


[as kitsch as it gets]

ΦΑΚΤ! Το τραγούδι δεν είναι του 1982, ηχοραφήθηκε κι έγινε επιτυχία στην Αμερική το 1980. Ο λόγος που κυκλοφόρησε (και πήγε Νο1) στην Αγγλία το ’82 είναι απλός: η δισκογραφική ήθελε το single να συμπέσει με την τότε προβολή του πρώτου επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς στη βρετανική τηλεόραση. [+ διασκευή του 2005 απ’ το γαλλικό progressive-metal γκρουπ Adagio]

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: I've Never Been To Me – Charlene // Come On Eileen - Dexy's Midnight Runners κ.α.]


----------------------

1983
Every breath You Take – Police

Σκοτεινές (όχι άσχημες) αναμνήσεις μ’ αυτό το τραγούδι. Νομίζω ότι το ’83 γινόταν πολλές διακοπές ρεύματος στη Θεσνίκη, κατά σατανική σύμπτωση πριν και μετά το Μουσικόραμα. Τα περισσότερα τραγούδια της εποχής με κάνουν να θέλω να σβήσω τα φώτα.

Το τραγούδι ΕΔΩ

ΦΑΚΤ! Ο κιθαρίστας επηρεάστηκε από ένα μοτίβο του Μπέλα Μπάρτοκ – νομίζω ότι μισώ τον Μπέλα Μπάρτοκ γιατί έπρεπε να μαθαίνω να παίζω τα κομμάτια του στο πιάνο… μεγάλη ιστορία. Επίσης, ο Sting τσατίζεται όταν ο κόσμος πιστεύει ότι είναι ένα τρυφερό, ερωτικό τραγούδι κι όταν ζευγάρια το χορεύουν στο γάμο τους – είναι ένα κακόβουλο, σκληρό τραγούδι που έγραψε όταν πήρε διαζύγιο και περιγράφει αρρωστημένους-ες stalkers στο ύφος του οργουελιανού Big Brother.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: Τίποτα, όλα χάλια, Rod Steward, Paul Young κλπ. Kι αυτό με το ζόρι το διάλεξα.]


----------------------

1984
Wake Me Up Before you Go-Go – Wham

Ο Τζορτζ Μάικλ είχε πάντα ταλέντο στις πιασάρικες μελωδίες. Σκόρπιες εικόνες: η αδερφή μου να τσακώνεται με την απέναντι για το ποιος είναι καλύτερος (αυτή υποστήριζε τον Σάιμον Λε Μπον η απέναντι των Τζορτζ Μάικλ), η αδερφή μου να τσακώνεται με τις φίλες της για το ποιος είναι καλύτερος απ’ τους Ντουράν (αυτή τον Σάιμον οι άλλες τον Τζον Τέιλορ), η αδερφή μου να τσακώνεται κλπ κλπ.

Στην πραγματικότητα όμως πρέπει να αγαπούσε πολύ και τους Ντουράν και τους Wham. Όταν διάβασε στο Bravo ότι διαλύονται οι Wham και θα δώσουν την The Final συναυλία τους στο Λονδίνο την ημέρα που αυτή είχε κανονίσει (και έπρεπε) να είναι στο Βερολίνο… Απλά, τη θυμάμαι στο μπαλκόνι του παλιού μας σπιτιού να κοντεύει να τρελαθεί κι εγώ να φοβάμαι μήπως όντως πηδήξει κάτω.



ΦΑΚΤ! Απ’ τα ραπ τραγούδια για την πολιτική, την ανεργία και το χάσμα γενεών οι Wham μεταμορφώθηκαν στο χαμογελαστό συγκρότημα που ό,τι φορούσε γινόταν μόδα. Όλα τα ρούχα και τα αξεσουάρ που υπάρχουν στο βίντεοκλιπ (αφόρητα ξεπερασμένα σήμερα) πούλησαν σαν τρελά εκείνο το καλοκαίρι κυρίως τα άσπρα t-shit της περίφημης Katharine Hamnett με σλόγκανς, τα σορτσάκια, και –κυρίως- τα φωσφοριζέ γάντια (!)

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: Careless Whisper, πάλι απ’ τον George Michael // Two Tribes – Frankie Goes to Hollywood. Μόνο αυτά, το Two Tribes έμεινε 9 βδομάδες στο Νο1, σχεδόν ολόκληρο το καλοκαίρι.]


----------------------

1985
Into The Groove – Madonna

Χωρίς αιτιολόγηση.


[Όπως την είδαμε στην Αθήνα περίπου 25 χρόνια μετά.]


ΦΑΚΤ! Μπορεί να είναι απ’ τα πιο γνωστά τραγούδια της Μαντόνα αλλά ποτέ δεν βγήκε σε single στις Η.Π.Α. Βγήκε όμως στην Αγγλία κι έκανε τόση επιτυχία ώστε η Sire κυκλοφόρησε ξανά εκεί το δίσκο Like A Virgin με το τραγούδι μέσα.
Στις Η.Π.Α. όμως ήταν τόση η σύγχυση που τα δισκοπωλεία αναγκάζονταν να βάζουν αυτοκόλλητο πάνω στο εξώφυλλο του Like Α Virgin, το οποίο έλεγε πως ο δίσκος ΔΕΝ περιείχε το Into The Groove. Κι όλα αυτά επειδή είχαν προτιμήσει να βγάλουν το Angel σε single στις ΗΠΑ με το Into The Groove ως b-side (!)

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: Το υπέροχο There Must Be An Angel των Eurythmics.]


----------------------

1986
Spirit in the Sky – Doctor & The Medics

Το θυμάμαι πολύ έντονα εκείνο το καλοκαιρινό σουξέ γιατί είχαμε αγοράσει σε διπλή κασέτα το HITS 4 (ή το HITS 5;)
Το ότι είχα αποκτήσει και μπορούσα να έχω σπίτι μου εκείνη τη διπλή κασέτα με όλες τις επιτυχίες της εποχής ισοδυναμούσε με το να μου χάριζε κάποιος σήμερα ένα εξοχικό στις Μπαχάμες.

Το βίντεοκλιπ ΕΔΩ.

ΦΑΚΤ! Μου το έχει αφηγηθεί ένας φίλος μου. Την εποχή που το συγκρότημα (του οποίου το λουκ ήταν επηρεασμένο από τα ψυχεδελικά ‘60ς) ήταν Νο1 σε 32 χώρες με αυτό το τραγούδι έπαιξαν μια συναυλία στις Η.Π.Α. που άφησε ιστορία: το μόνο τραγούδι που ακούστηκε εκείνο το βράδυ ήταν το Spirit in the Sky – με το που τελείωνε το ξαναέπαιζαν. Συνολικά το έπαιξαν 16 φορές στα 56 λεπτά που κράτησε η εμφάνισή τους (ή μάλλον δεν το τελείωσαν ποτέ, ήταν ένα συνεχόμενο Spirit in the Sky, μιας και στις Η.Π.Α. δεν είχαν/ήξεραν τι άλλο να παίξουν.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: The Edge Of Heaven – Wham // Papa don’t Preach – Madonna κ.α.]

----------------------

1987
It’s A Sin – Pet Shop Boys

Είναι τόσες πολλές οι αναμνήσεις που μου φέρνει αυτό, ένα απ’ τα καλύτερα ποπ κομμάτια όλων των εποχών, που δε θα μπω καν στον κόπο.



Φακτ! (από wikipedia) At the time of the single's release, British DJ Jonathan King accused the Pet Shop Boys of plagiarising the melody for "It's a Sin" from Cat Stevens' 1971 hit, "Wild World". He made the claims in The Sun newspaper, for which he wrote a regular column during the 1980s.
King also released his own cover version of "Wild World" as a single, using a similar musical arrangement to "It's a Sin", in an effort to demonstrate his claims. This single flopped, while the Pet Shop Boys sued King, eventually winning out-of-court damages, which they donated to charity.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: (το καλοκαίρι των σουξέ) I Wanna Dance With Somebody - Whitney Houston // Who's That Girl – Madonna // I Just Can't Stop Loving You – Michael Jackson // La Bamba – Los Lobos // Never Gonna Give You Up – Rick Astley.]



----------------------

1988
Doctorin the Tardis – TimeLords [KLF]

Τα δορυφορικά κανάλια έχουν μπει στο σπίτι μας χάρη στον υπόγειο πόλεμο μεταξύ του δημάρχου Κούβελα και της ΕΡΤ για το ποιος θα προσφέρει περισσότερο κοσμοπολίτικη αίσθηση στους θεσσαλονικείς. Λίγους μήνες πριν τα δορυφορικά φανούν και στους αθηναϊκούς δέκτες, τα παιδιά της πόλης νιώθουμε άρχοντες. Γαλλικά, ισπανικά, αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά κανάλια σπάνε βίαια (και ηδονικά) το μονοπώλιο των δύο κρατικών καναλιών και μου προσφέρουν ένα δώρο που το αντίστοιχό του θα ήταν να μου χάριζε κάποιος σήμερα τις ίδιες τις Μπαχάμες.

Ξημεροβραδιάζομαι μπροστά στο Super Channel και στο Sky που παίζουν όλη τη μέρα βίντεοκλιπ και περιμένω σαν τρελός το αγγλικό τσαρτ, το «Nescafe Top 40.» Αποφασίζω να αποδέχομαι και να θεοποιώ κάθε ένα απ’ τα 40 τραγούδια της εβδομάδας, άκριτα και με τεράστια απόλαυση.

Κι όμως, κάποια τα ξεχώριζα στ’ αλήθεια. Εκείνο το καλοκαίρι ήταν το trash-pop κομμάτι των KLF (λίγο πριν γίνουν οι KLF που αγάπησα), μιας και ένα απ’ τα πολλά samples του προερχόταν απ’ τη μουσική του Dr. Who.



ΦΑΚΤ! Ήταν τόσο εύκολο για τους KLF να φτιάξουν αυτό το σίγουρο Νο1 που αποφάσισαν να γράψουν έναν οδηγό για όσους θέλουν να κάνουν το ίδιο. Το "THE MANUAL" (HOW TO HAVE A NUMBER ONE THE EASY WAY) είναι χιουμοριστικά απολαυστικό και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά το δικό τους Νο1. Λέγεται ότι διάφορα novelty acts (μεταξύ των οποίων και οι Edelweiss) κατόρθωσαν να πάνε στο Νο1 χάρη σ’ αυτό το βιβλίο. ΟΛΟ το MANUAL είναι εδώ.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: I Owe You Nothing – Bros (!) // Nothing's Gonna Change My Love For You - Glenn Medeiros (!!) // The Only Way Is Up - Yazz & Plastic Population.]


----------------------
1989
Back to Life – Soul II Soul

Είχα μεγάλο κόλλημα με τους Soul II Soul και ήταν τα beat τους που με τράβηξαν. Το Back To Life (However Do You Want Me, λέει η παρένθεση του τίτλου, θα μπορούσε να λέει και Back To Reality) το είχα αγοράσει σε 7ιντσο σινγκλάκι αλλά σύντομα καταστράφηκε επεδή προσπαθούσα να κάνω scratching πάνω του.

Το βίντεο ΕΔΩ.


ΦΑΚΤ! Αφού κατέστρεψα το σινγκλάκι αγόρασα τον κανονικό δίσκο. Προς μεγάλη μου έκπληξη εκεί το τραγούδι υπήρχε μόνο ακαπέλα. /// Δυο χρόνια μετά απ’ αυτό καλοκαιρινό Νο1, ο George Michael έκανε μια ψιλοχάλια διασκευή του στο Rock In Rio 1991.

[Άλλα Νο1 εκείνου του καλοκαιριού: Sealed With A Kiss – Jason Donovan // You'll Never Stop Me Loving You – Sonia // Swing The Mood - Jive Bunny & The Mastermixers.]


----------------------

1990
Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini – Bombalurina.

Όταν ξεκίνησε αυτή η λίστα (με το 1980) ήμουν δύο χρονών. Τώρα που τελειώνει είμαι 12.

Εκείνη την εποχή θεωρούνταν ήταν έγκλημα να κυκλοφορεί χορευτικό ποπ τραγούδι χωρίς samples του James Brown και κυρίως χωρίς εκείνες τις συγκεκριμένες τσιρίδες “Whoooa (παύση) Yea”…
Το τελευταίο τραγούδι της λίστας μου μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά, πάντως σίγουρα όχι για έλλειψη του “Whoooa (παύση) Yea”. Το διάλεξα επειδή είναι τελείως καλοκαιρινό και trash διασκεδαστικό. Επίσης επειδή τότε (όπως και τώρα) ήμουν τόσο θύμα ώστε να μ’ αρέσει πολύ - αν και σαφώς λιγότερο απ’ το άλλο τους. [Το ίδιο τραγούδι είχε διασκευάσει 3 χρόνια νωρίτερα και η Πωλίνα, με τίτλο Ροζ Μπικίνι.]
Η εκδοχή των Bombalurina πήγε στο Νο1 παρ’ όλο που είχε ένα απ’ τα χειρότερα βίντεοκλιπ της δεκαετίας.



ΦΑΚΤ! Ο -κάπως καραγκιόζης- τραγουδιστής των Bombalurina, ο Timmy Mallett (γνωστός από δεκαετίες στην Αγγλία, ήταν παρουσιαστής και εκκεντρική περσόνα) ΔΕΝ τραγουδούσε στα τραγούδια του συγκροτήματος, με τον τρόπο των Μίλι Βανίλι. Και μάλιστα αυτό έγινε γνωστό μόλις πέρσι, στις 26 Νοεμβρίου 2008, όταν η εφημερίδα Sun αποκάλυψε ότι ο Mallett ανοιγόκλεινε απλώς το στόμα του.
Ο πραγματικός τραγουδιστής των επιτυχιών των Bombalurina δεν είχε ποτέ αποκαλύψει την απάτη, απλούστατα επειδή ντρεπόταν για τη συμμετοχή του στο γκρουπ.
Ο Everton Barnes είναι σήμερα ακαδημαϊκός αλλά το στα τέλη των ’80ς ήταν ένας απεγνωσμένος R&B τραγουδιστής που δέχτηκε να τραγουδήσει στα κρυφά, όταν η δισκογραφική διαπίστωσε πως ο Timmy Mallett ερμήνευε απαίσια. Δηλώνει τώρα ο Everton Barnes:
"I sang the whole vocal tracks. I didn't want anybody knowing as it was a bit embarrassing and I still had ambitions in the music business".

[Μπορεί η δεκαετία, και το ποστ, να ξεκίνησε με Bowie, όμως περιττό να πω ότι μόλις βρήκα και κατέβασα το μοναδικό δίσκο των bombalurina, τόσο πορώθηκα. Είναι γεμάτος απαράδεκτες διασκευές, samples με "ah yea" και τέτοια, αλλά και γυναικεία ραπ στο ύφος της Leila K... Θα προτιμούσα φυσικά να μου χάριζε κάποιος μια βδομάδα στις Μπαχάμες, αλλά και πάλι, δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. ]


----------------------

----------------------