Έντεκα της Δευτέρας [generation A]

freddy krueger hotline

1) ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟ Π/Σ/Κ - μέχρι όσες λέξεις βγει:

Είδα ένα όνειρο πως ήμασταν πάλι στο Λονδίνο και θα μέναμε για ένα χρόνο! Ενθουσιάστηκα, αλλά στη συνέχεια σκεφτόμουν ότι δεν θα έφταναν τα λεφτά, και μέχρι να τελειώσει το όνειρο είχα αποφασίσει να επιστρέψω στην Θεσνίκη (!) // Απ’ το μπαλκόνι είδαμε την εξής βεβιασμένη γλεντζέδικη παρακμή: γαμπρός, νύφη, σόγια, βγαίνουν από αυτοκίνητα που κόρναραν λόγω γάμου, πίνουν σφηνάκια απ’ το αποκάτω μας μπαρ στη μέση του δρόμου κι αρχίζουν να τραγουδούν το Μήλο Μου Κόκκινο ακαπέλα φτιάχνοντας τον κλασικό κύκλο χορού των γάμων. // Tabatha’s Salon Takeover και νέα επεισόδια Simpsons // Γράψιμο και διάβασμα // Βόλτες έξω // Έπιασα στο τηλέφωνο την κολλητή μου που δεν απαντούσε εδώ και βδομάδες. Όντως της είχε συμβεί κάτι: όσο καιρό δεν απαντούσε ενορχήστρωνε (και χτες την έκανε) μετακόμιση σε σπίτι στην Πανόρμου, όπου δεν θα μπορούν να εισβάλλουν όλες οι γάτες της γειτονιάς και που θα υπάρχει και δωμάτιο για καλεσμένους (εμάς!) // Γυμναστική στο wii fit μέχρι που έτρεμαν τα πόδια μου. // Βρήκα ένα σωρό θέματα για freelancing άρθρα. // Ασκήσεις αναπνοής με ακουστικά από ένα cd ενός κάπως περίεργου γιατρού. // Είδα στο θερινό Αύρα το Milk (και μετά ήθελα να ξεκινήσω ένα riot).


2) Μετά τους loosers της προηγούμενης εβδομάδας να πω ότι με διασκεδάζουν πολύ και τα Fun Clubs! Yπάρχουν 176,000 σελίδες στα Ελληνικά για το σωστό "fan club", αλλά ακόμα περισσότερες, 199,000 σελίδες, για το λάθος "fun club". Θα μου πεις εδώ κάνουμε λάθη σε πολύ σημαντικότερες, ελληνικές λέξεις. Γελάω όμως πιο πολύ όταν κάποιος (συχνά κι εγώ) επιλέγει όχι μόνο να χρησιμοποιήσει ξένη λέξη, όχι μόνο να τη γράψει και με λατινικούς χαρακτήρες, αλλά να την γράψει και λάθος.


Εκτός απ' το fun club, φυσικά, μου τη δίνει και η λέξη funs.
Ένα επίκαιρο παράδειγμα χρησιμοποίησης της λέξης: "ως μεγάλος fun του Douglas Coupland χάρηκα πολύ που συνειδητοποίησα ότι σε λίγους μήνες βγαίνει το GENERATION A !"
[*bonus: το twitter του D. Coupland]


3) Λογοκρίθηκε, όπως διάβασα, στη Ρωσία ένα επεισόδιο του South Park επειδή παρουσίαζε τον Πούτιν ως άπληστο για εξουσία. Μπορεί το South Park να μην βλέπεται πια -από μένα τουλάχιστον- αλλά ας πω τα εξής:

Στην αρχή μου φάνηκε λογική η είδηση. Εννοείται, σκέφτηκα, το ότι κάποιοι Αμερικανοί θα σατίριζαν τον πρωθυπουργό της χώρας παρουσιάζοντάς τον τόσο άπληστο και απελπισμένο είναι λίγο υπερβολικό για τη Ρωσία. Αλίμονο αν δεν το λογόκριναν το επεισόδιο. Και μετά μόνο θυμήθηκα: μα η Ρωσία έχει δημοκρατία τώρα! Ο Πούτιν είναι εκλεγμένος ηγέτης, στη χώρα υπάρχει (?) ελευθερία λόγου και δεν είναι δα και τόσο τρομερό μια κωμική εκπομπή να τον παρουσιάσει όπως θέλει. Σοκαρίστηκα με την αρχική μου αντίδραση, την αποδοχή του σκεπτικού της λογοκρισίας (η προστασία του Ηγεμόνα).

Λογοκρισία υπάρχει παντού, συνήθως όμως με εξοργίζει ακαριαία, πράγμα που δεν έγινε τώρα. Αυτό δείχνει πως η άποψη είναι σχεδόν παγιωμένη: Η Ρωσία ελάχιστα δημοκρατική χώρα είναι και, εντάξει, τι να κάνουμε τώρα; Τι θέλαν κι αυτοί, να σατιρίσουν τον Πούτιν... Είναι τελικά η Ρωσία μια χαμένη υπόθεση, που δεν αξίζει ούτε να τσατιστείς για την έλλειψη ελευθερίας λόγου ή για τους δολοφονημένους δημοσιογράφους; Τι να πω;
-


4)
Είναι το πιο αστείο βίντεο που είδα πρόσφατα. Μια παρωδία συζήτησης για την οικονομία (απ’ το Onion) στην οποία οι τηλεθεατές ψηφίζουν σε πραγματικό χρόνο τι πιστεύουν για τον κάθε σχολιαστή ανάλογα μ’ αυτά που λέει. Οι σχολιαστές από ένα σημείο και μετά είναι με το ένα μάτι στα αποτελέσματα και προσπαθούν να προσαρμόσουν αυτά που λένε αναλόγως. Ένα εύστοχο σχόλιο και για τις κάθε είδους δημοσκοπήσεις.


5) Τι τυχεροί που είμαστε στη Θεσσαλονίκη! Μετά την περσινή συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας μας με την Alanah Myles (!) φέτος η ίδια ορχήστρα έφερε άλλον έναν γίγαντα του ΡΟΚ για μια ακόμα (πιθανώς) συναρπαστική συναυλία Συμφωνικού Rawk! Απ’ το δελτίο τύπου:
«Όταν το σουηδικό συγκρότημα των Europe έγραφε το “Final Countdown”, τα μέλη του δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι για τους Έλληνες το τραγούδι αυτό θα γινόταν “ύμνος” του θριάμβου της εθνικής μας στο ευρωμπάσκετ του 1987.

Ο Kee Marcello, κιθαρίστας τότε των Europe, έρχεται στη Θεσσαλονίκη, προσκεκλημένος της Κρατικής Ορχήστρας της πόλης, για να παρουσιάσει σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το “Final Countdown” σε μορφή ραψωδίας. Η αποψινή συναυλία στο Θέατρο Γης σηματοδοτεί και την πρώτη [!] εμφάνιση του Marcello στην Ελλάδα. Εκτός από το γνωστό τραγούδι, η ραψωδία περιλαμβάνει συνθέσεις του ίδιου του Marcello, οι οποίες δεν έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν, καθώς και έργα της κλασικής μουσικής (Μπαχ, Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Αλμπινόνι, Βιβάλντι).


6) BITS & PIECES #1:
Πορτρέτο/συνέντευξη του Jeff Koons, στον Guardian. [πάνω: Michael & Bubbles, ένα έργο του Jeff Koons απ’ το 1988 ] /// O Χάρι Πότερ, Το Star Wars, Το Matrix και Το Star Trek Είναι Η Ίδια Ταινία (Οι ιστορίες του Βούδα, του Ιησού και του Μωυσή είναι, επίσης, μονομύθοι.) /// Γέμισε το διαδίκτυο κρατικές διαφημίσεις! // το νέο site των κόρε ύδρο /// [O καθηγητής Ηλ. Σταμπολιάδης προειδοποιεί από το ΒΗΜΑ: Κινδυνεύει το Έθνος! O Roidis απαντά.) /// Άλλη μία συνέντευξη της Αρλέτας, στη χτεσινή ελευθεροτυπία. /// Ήρθε το καλοκαίρι, ήρθε και το μπικίνι /// Πόσες άλλες νέες KATE BUSH μπορεί να αντέξει η σύγχρονη βρετανική μουσική; Να άλλη μία: Ellie Goulding /// Σ’ ένα τέλειο ποστ της Ιφιμέδειας υπάρχει σκαναρισμένη μια πολύτιμη σελίδα απ’ το θρυλικό περιοδικό Διάπλαση των Παίδων. Ο περίφημος «Φαίδων» δίνει συμβουλές στα παιδιά για τα παγωτά του καλοκαιριού και συγκεκριμένα τα «φυσικά παγωτά». Τέλειο! /// Ο Πολιτάκης θυμάται το Mister Lonely (του Harmony Korine). Και ο Gsus θυμάται το Ροζ Συννεφάκι! /// DRINGS! /// Έπειτα από 15 και πλέον αιώνες σιωπής το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας θα αποκτήσει και πάλι ζωή. /// Παίζουν chill-out ηλεκτρονική ποπ, τους έμαθα απ' το Ρόδον Fm, είναι απ' την Αθήνα, στο myspace τους έχουν κομμάτια τους - και έχουν και τέλειο όνομα: The 5th Galaxy Orchestra /// Purplish Rain (για τα 25 χρόνια του άλμπουμ του Πρινς Purple Rain) το περιοδικό Spin ετοίμασε ένα μεγάλο τεύχος αφιέρωμα - και δίνει και ένα άλμπουμ με διασκευές στα τραγούδια του δίσκου. Πολύ Περισσότερα (και πώς να κατεβάσετε δωρεάν το άλμπουμ).
-


7)
Στο βίντεο με λίγα λόγια (της δικηγόρου της) η ιστορία της νεαρής Χριστίνας Κυριμοπούλου. [Κρατούμενη από 14 ετών στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας]
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ξεκίνησε τη συλλογή υπογραφών για την απελευθέρωση της Χριστίνας καθώς έχει ήδη εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής της (πάνω από το 1/2 όπως προβλέπεται για τους ανήλικους). Υπογραφές συλλέγονται στο e-mail: christina_kyrimopoulou@yahoo.gr

8) Στο εθιστικό σάιτ της η Λώρη Κέζα αναδημοσιεύει την είδηση θανάτου συγγραφέα από δελτίο τύπου του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (6/7/09):

«Ο Ρώσος συγγραφέας Βασίλι Αξιόνοφ, 76 ετών, πρώην αντιφρονούντας που είχε αυτοεξοριστεί στις ΗΠΑ κατά την σοβιετική εποχή, πέθανε στη Μόσχα, ανακοίνωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η σύζυγος του Μάγια Αξιόνοβα.

Ο Βασίλι Αξιόνοφ, συγγραφέας του «Μοσχοβίτικου θρύλου» (1994) ήταν σοβαρά άρρωστος. Είχε τοποθετηθεί σε συσκευή τεχνητής υποστήριξης των ζωτικών του λειτουργιών στις αρχές του 2008 σε νοσοκομείο της Μόσχας μετά από μια εγχείρηση για την αντιμετώπιση θρόμβωσης στα έντερα.»

(και σχολιάζει στο τέλος η Κέζα, με το ξερό, καυστικό της ύφος)
«Αν ήμουν συγγραφέας και πέθαινα, θα προτιμούσα να μιλούν για τα βιβλία μου και όχι για τα έντερά μου.»
--


9)
(Μαντόνα και William Orbit: ένα ωραίο, σπάνιο και ακυκλοφόρητο τραγούδι)
«Liquid Love, co-written and produced by William Orbit, originates from the Fall of 1999, presumably from the same preliminary sessions that yielded Amazing and Runaway Lover, which would end up being featured on her Music LP a year later. Madonna confirms in the 2005 Attitude interview that the track was, too, supposed to be on the album but was axed because it gave her "the wrong tingles." The track leaked onto the internet on June 3, 2006. The instrumental to "Liquid Love" has actually been available to hear on William Orbit's official website under the name Bubble Universe. The track has been released in this form on his album, Hello Waveforms.»
[Σύντομα, μακάρι και μέσα στη βδομάδα θα παιχτεί το νέο της single Celebrate. // Για τους φαν της μαντόνα, το παρακάτω λινκ -αν δεν το έχουν ήδη ξεκοκαλίσει- είναι θησαυρός.)

+++

(εδώ κι εδώ είναι τα υπόλοιπα, ασεβή και μακάβρια αλλά και ξε-κα-ρδι-στι-κά συνθήματα που γράφτηκαν στους τοίχους των Εξαρχείων μετά το θάνατο του Μάικλ Τζάκσον)

--


10) BITS & PIECES
Πάνω, η Κατερίνα Γώγου κι ένα ποίημα της σε στένσιλ (Έργο του Βασίλη Κώτσικα, απ’ το νέο τεύχος του ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ που έχει πολυσέλιδο, καταπληκτικό αφιέρωμα στη Γώγου) /// Δολοφονήθηκε 80χρονος μέσα σε λαογραφικό μουσείο, στην Παιανία. Συναρπαστική, δυσάρεστη είδηση, σχεδόν σενάριο για ταινία - έτσι θα μπορούσε να ξεκινά ο ελληνικός Κώδικας Ντα Βίντσι. (Επίσης για σενάριο: TV news archive discovered after 30 years: Hours of TV news film recorded by a US news agency in the 1960s and 70s has been discovered in an empty London office.)/// God Is Hilarious! (not) /// Ο Μπερλουσκόνι δεν είναι το πρόβλημα της Ιταλίας, έγραψε ο Ουμπέρτο Έκο [ενδιαφέρουσα παρέμβαση κι ας πιστεύει ο Έκο ότι δεν θα εξυπηρετήσει σε τίποτα.] /// Ο απροκάλυπτα ομοερωτικός Ρίτσος στην Επίδαυρο. /// Στο http://www.bookpress.gr υπάρχει το πρώτο, ενδιαφέρον τεύχος του νέου free press για το βιβλίο (Διευθυντής: Κώστας Κατσουλάρης, Σύμβουλος Έκδοσης: Σώτη Τριανταφύλλου) /// Ιωάννινα: οι αντισημιτικές επιθέσεις κλιμακώνονται /// Παρά την παύση της από τη διεύθυνση του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών και την ποινική της δίωξη, η κ. Στέλλα Πρωτονοτάριου εξακολουθεί να ονειρεύεται ένα σχολείο της αποδοχής, που θα προσφέρει αξίες και θα καταπολεμά την προκατάληψη, την περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό. [ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] /// Το καλύτερο tribute για τον Μ. Τζάκσον: Eternal Moonwalk /// To βραβείo τέχνης ΔΕΣΤΕ 2009 /// Ένα βιβλίο + 3 εξώφυλλα = μια παρεξήγηση! (από τη Λένα Μαντά) /// Τα πάντα για τις βιβλιοθήκες (των σπιτιών) /// τα twitters διασημοτήτων /// μια ενδιαφέρουσα γάτα

11) Κι εκεί που νόμιζα ότι τα καλιαρντά είχαν πεθάνει (πράγμα όχι απαραίτητα κακό) ήρθε το Συνδικάτο του Εγκλήματος και έκανε το σουξέ της χρονιάς. Πραγματικά, δεν υπάρχει πιο γελοίο και πιο ευφάνταστο θηλυκό, καλιαρντό παρατσούκλι απ’ το «Βρωμού».

Μαφιόζοι εκτελεστές, σκληροτράχηλοι straight άντρες του υποκόσμου που λήστεψαν, σκότωσαν, απήγαγαν κλπ, μιλούσαν στο τηλέφωνο σαν δεκαπεντάχρονοι (μόνο OMG και 3 LOL δεν ακούσαμε στους διαλόγους ! ) αποκαλώντας ο ένας τον άλλον «Βρωμού» και δίνοντας νέα έννοια στον όρο ‘Ρεζιλευτικές Υποκλοπές’.

Ένα απόσπασμα:

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Πάρε εσύ τηλέφωνο, βάλε καινούρια κάρτα και μετά στο ξαναδίνω, εντάξει;

ΒΛΑΣΤΟΣ: Να σου πω κάτι ρε Βρωμού, άμα τυχόν για μέχρι του χρόνου, ακούς Βρωμού; Αμα τυχόν δούμε ότι έχει πρόβλημα ο φίλος, κατάλαβες τι σου λέω; Να κατεβάσω έναν μαλάκα, να δώσουμε τα δύο φαναράκια τα μικρά, κατάλαβες τι γίνεται;

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Εντάξει ρε Βρωμού. Ακούς;

ΒΛΑΣΤΟΣ: Άμα δούμε ότι δεν μπορεί ο φίλος, κατάλαβες τι γίνεται Βρωμού;

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Βρωμού κάτσε γιατί ακούς; Δεν έχω και καλή τέτοια..

ΒΛΑΣΤΟΣ: Ναι ρε Βρωμού, Βρωμού άκου τώρα να δεις, τα θέλω οπωσδήποτε αυτά, Βρωμού, τα θέλω...

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ναι αλλά έχει γίνει, ακούς; Ο χαμός εδώ....

ΒΛΑΣΤΟΣ: Βρωμού τα δύο, .... (ακατάληπτο) τα δύο τα μικρά σου λέω ρε Βρωμού...

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ρε Βρωμού δεν μπορείς να καταλάβεις τι έχει γίνει εδώ, κατάλαβες;

ΒΛΑΣΤΟΣ: Βρωμού, άκου με λίγο, Βρωμού, άμα κατεβεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος, τι σε νοιάζει εσένανε; Αστο .... (ακατάληπτο)

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ναι, αλλά άκου να σου πω κάτι ρε Βρωμού, για να καταλάβεις, γιατί εσύ μπερδεύεσαι. Η μετακίνηση από εδώ μέχρι εκεί που είναι του ανθρώπου είναι το πρόβλημα, το κατάλαβες; Δηλαδή μέχρι εκεί που θα τα πάρει ο άνθρωπος είναι πρόβλημα, κατάλαβες πώς το λέω;

ΒΛΑΣΤΟΣ: Η μετακίνηση του φίλου, του φίλου που...

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Δεν είναι να κατέβει αυτός στο Ηράκλειο, το κατάλαβες; Από εδώ για να πάει πέρα, κατάλαβες; Είναι πρόβλημα....

ΒΛΑΣΤΟΣ: Θα τα κατεβάσω εγώ χαμηλά ρε Βρωμού....

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ναι ρε Βρωμού θα πάθει ζημιά, ρε Βρωμού γιατί ξέρεις τι γίνεται; Ακου να σου πω τι γίνεται, έχουνε κατεβάσει, ακούς; Για να πας εκεί, πρέπει να πας .... (ακατάληπτο) έχουνε κατεβάσει τώρα 67 άτομα, ακούς; Και είναι κάθε μέρα από το πρωί απ τις 8 η ώρα, ακούς; Μέχρι, άκου, 24ώρου βάρδιες, κατάλαβες; Και είναι 3 τέτοια και πάνε πάνω κάτω, πάνω κάτω και κλείνουνε τους δρόμους, κατάλαβες;

ΒΛΑΣΤΟΣ: Επειδής το ‘χω τάξει ρε Βρωμού, άκου τι έχει γίνει, τους έχω τάξει κάποια πράγματα, κατάλαβες τι γίνεται; Βρωμου, Βρωμού...

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ναι ρε Βρωμού, αλλά προκειμένου, άκου, προκειμένου να πάθει ζημιά, καλύτερα να περιμένει μέχρι στις 6, 7, κατάλαβες; 5, 6, 7....

ΒΛΑΣΤΟΣ: Βρωμού, αυτό σου εξηγώ, άμα τυχόν αργήσει παραπάνω Βρωμού, .... (ακατάληπτο) μη πιαστώ μαλάκας, ακούς; Νομίζει ότι το δουλεύω, κατάλαβες τι γίνεται;

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ρε Βρωμού, το δουλεύεις, είναι θετικό, άκου, έχεις δει τόσα και τόσα .... (ακατάληπτο) μην μπερδεύεσαι...

ΒΛΑΣΤΟΣ: Αλλο σου λέω αν τυχόν, άκου ρε Βρωμού, αν τυχόν είναι .... (ακατάληπτο) και δεν μπορεί αυτά που είπες, ακούς;

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ: Ναι.

--


[Ρωσία, Μόσχα: Mordor Disco!]


Υ.Γ. Λατρεύω τις υποκλοπές. Όταν ήμουν μικρός και είχαν δει το φως της δημοσιότητας αυτές του Τόμπρα, αλλά και αργότερα αυτές που λέγαν ότι έκανε ο Μητσοτάκης (απ’ το υπόγειο του σπιτιού του στην Αραβαντινού!) με Γρυλάκη και Μαυρίκη είχα βρει το όλο θέμα κάπως cool και ήθελα να κάνω κι εγώ τις δικές μου. Και τις έκανα.

Στο κλειδωμένο προεφηβικό δωμάτιό μου: Είχα κολλήσει με σελοτέιπ το μικρόφωνο πάνω στο ακουστικό του τηλεφώνου, είχα βάλει το βύσμα του πάνω σ’ ένα κασετόφωνο, είχα συνδέσει ακουστικά στο κασετόφωνο (ώστε να ακούω τι μου έλεγαν) και ηχογραφούσα απ’ τον χώρο μου σχεδόν όλες τις συνομιλίες που έκανα. Αυτό για καναδυό χρόνια. Έπαιρνα συνήθως άδεια απ’ τους συνομιλητές μου, που εκείνη την περίοδο ήταν κυρίως η μαμά μου, ο κολλητός μου και η αδερφή μου. [Επίσης έγραφα όσες τηλεφωνικές φάρσες κάναμε.]

Έγραψα, έγραψα, αλλά ποτέ δεν άκουσα. Υπάρχουν κασέτες αρκετές, γεμάτες με την καθημερινότητα και την επικοινωνία εκείνης της περιόδου (αρχές ‘90ς) που κάποτε θα ακούσω και θα γελάω, θα συγκινούμαι αλλά και θα καταντρέπομαι με τις βλακείες που πιθανότατα έλεγα κτλ.

Θα ξαναζώ εκείνη τη μισοξεχασμένη μου εποχή, θα μπαίνω μέσα σε μία (ή πολλές) μακρινές ζωές, θα φαντάζομαι τις εικόνες, θα συμπληρώνω με τη φαντασία μου τα κενά. Κυρίως όμως θα σκέφτομαι ότι, ναι, κάποτε υπήρξα πολυμήχανος και εκνευριστικά αποτελεσματικός.

--------------------------------------------------------


[!ανάιταΤ άλλοπ αινόρχ]
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [ιδέα!]

drama

1) Πριν χρόνια είχα δει πως υπάρχει ένα μπλογκ κάποιου νεαρού Αμερικανού παρόμοιο με το enteka. Λεγόταν Eleven (τώρα λέγεται The Good, The Bad, and The Unknown) και είχε λίστες με πράγματα που του αρέσουν. Εντεκάδες. Κάποιος μου είχε στείλει το λινκ και με είχε ρωτήσει αν έκλεψα το concept απ’ αυτό το μπλογκ. Δεν το είχα κλέψει, τα μεγάλα μυαλά συναντήθηκαν κλπ.

Τις προάλλες ξανάπεσα πάνω του κι άρχισα να το διαβάζω απ’ την αρχή. Και η φοβερή σύμπτωση είναι πως πέρα απ’ το παρόμοιο concept, το δικό του μπλογκ και το δικό μου ξεκίνησαν την ίδια περίοδο. Στις 3 Μαΐου 2006 το δικό μου και δύο μέρες αργότερα, στις 5 Μαΐου 2006 το δικό του!

Προσπάθησα να μας φανταστώ: Αρχές Μάη 2006, χαρούμενοι -σχεδόν ενθουσιασμένοι- που βρήκαμε ένα ωραίο θέμα για μπλογκ, εγώ στην Ελλάδα, αυτός στην Αμερική, να κατοχυρώνουμε το όνομα στο blogspot (εγώ ‘έντεκα’ αυτός ‘eleven’) και να ξεκινάμε την ίδια περίπου στιγμή, σε παράλληλα σχεδόν σύμπαντα, το ιστολογικό μας ταξίδι. Που και για τους δύο συνεχίζεται ακόμα και σήμερα…

2) Διαβάζοντας μια είδηση για τις συναυλίες τους στην Αγγλία, μου γεννήθηκε η εξής απορία/επιθυμία: Γίνεται να ξαναέρθουν οι Kraftwerk στην Ελλάδα;

[στο youtube ολόκληρο το dvd απ’ την περιοδεία minimum-maximum: α’ και β’ μέρος].

3) Όπως διάβασα στο bbc, η πιο ηλίθια εκπομπή του κόσμου αρχίζει στην Τουρκία:

A Turkish game show is challenging atheists to reassess their views and win "the biggest prize ever".

Penitents Compete will bring together an Islamic imam, a Jewish rabbi, a Buddhist monk and a Greek Orthodox priest seeking to convert the atheists.

Each episode of Penitents Compete will pitch 10 atheists - carefully vetted by a team of theologians to ensure their non-belief - against the four faith leaders.

The imam, rabbi, monk and priest will then seek to persuade the atheists of the merits and truth of their faith.

Adverts for the show promise: "We give you the biggest prize ever; we represent the belief in God. Believe, repent, God will forgive you."

The prize for any converted contestants is an expenses-paid pilgrimage to a holy site of their chosen faith. But the producers say the show will also help contestants "find serenity" and raise awareness of the faiths.

(ναι, χρειάζονταν λίγη διαφήμιση οι καημένες οι θρησκείες - μας έχουν κατακλύσει οι άθεοι με τις τρελές τους ιδέες που τις επέβαλλαν σ’ όλο τον πλανήτη και τους αθεϊστικούς πολέμους που ξεκινούν κάθε δυο και λίγο, άσε που μας παίρνουν και τις δουλειές...)

4) Είμαι ο τελευταίος που θα διαμαρτυρηθεί για τα μέτρα για το κάπνισμα. Ούτε μας φέρονται σαν πολίτες β' κατηγορίας εμάς τους καπνιστές ούτε τίποτα. Εκνευρίζομαι όταν βλέπω καπνιστές στην τηλεόραση να μιλούν για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ναι, είναι ανθρώπινο δικαίωμα το να καπνίζεις, αλλά το να το καπνίζεις σε κλειστό χώρο (που δεν είναι και δικός σου) γιατί;

Κανένας δεν πρέπει να αναπνέει / εισπνέει τους βλαβερούς καπνούς του άλλου. Σωστά;

Τότε γιατί δεν ξεκινάει η κυβέρνηση κι έναν νέο πόλεμο ενάντια στα εργοστάσια; Όταν πήγα στην Πτολεμαΐδα και την Κοζάνη όλοι μου είπαν πως τα εργοστάσια «υποχρεώθηκαν» να έχουν κάποια φίλτρα, τα βράδια όμως τα βγάζουν στα κρυφά, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς. Γιατί δεν ξεκινά νέος πόλεμος ενάντια στα ρυπογόνα αυτοκίνητα; Γιατί δεν αλλάζει ο τρόπος κατασκευής δημοσίων έργων; Φονικά σωματίδια στη Θεσσαλονίκη, γράφει το blog του μετρό, «Πνίγεται η Θεσσαλονίκη: Τα αιωρούμενα σωματίδια, το όζον και το βενζόλιο στραγγαλίζουν την πόλη, όπως προκύπτει από έρευνα», γράφει η Ελευθεροτυπία.

Είναι γνωστό ότι η Θεσσαλονίκη είναι η Νούμερο Ένα πόλη σε θανατηφόρα αιωρούμενα σωματίδια ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ! [Στο Νο2 νομίζω είναι ο Βόλος, μέσα στο Τοπ 10 η Αθήνα.] Απ’ το παράθυρό του σπιτιού μου (που είναι σε καλούτσικη περιοχή, σχεδόν εξοχικό προάστιο δίπλα στη θάλασσα) μπαίνουν κάθε τόσο καπνοί και μυρωδιά βενζίνης, ενώ στο κέντρο της πόλης (που και δουλεύω) προχωράς και οι εξατμίσεις κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική και τρομακτικά βλαβερή.

Όλα αυτά τα εισπνέουμε, θέλοντας και μη. Ευτυχώς τώρα πια δεν θα εισπνέουμε το τσιγάρο που μπορεί να άναβε ένας υπάλληλος μέσα στην τράπεζα, αλλά με τα υπόλοιπα, (που είναι ίσως και σημαντικότερα ίσως και όχι) τι θα γίνει; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να τα εισπνέουμε μέχρι να πεθάνουμε;

Ελπίζω η υποκρισία να μη συνεχιστεί - και να υπάρξουν κι άλλα σωστά μέτρα, τώρα.

5) BITS & PIECES #1

Το θρυλικό ποπ περιοδικό Smash Hits που έκλεισε για πάντα πριν τέσσερα χρόνια επιστρέφει για ένα και μόνο ειδικό τεύχος, (το παραπάνω) που κυκλοφορεί αύριο Τρίτη στην Αγγλία.

/// «Κύριε πρόεδρε» [είπε ο πρωθυπουργός Γ. Ράλλης το 1981 στον πρόεδρο της αντιπολίτευσης Α. Παπανδρέου] «καθώς θα διαβάσατε τις εφημερίδες, αντιλαμβάνεσθε προφανώς ότι αμφότεροι έχουμε δύο επιλογές: είτε να συναντηθούμε και να αυτοεξευτελισθούμε είτε να αναβάλουμε τη συνάντησή μας και να τους εξευτελίσουμε…» /// Είχα βάλει ένα τέλειο βιντεάκι/διαφήμιση για τη σωματική τιμωρία των παιδιών. Μαθαίνω πως είχε γίνει και μια σχετική έρευνα από παιδιά γυμνασίου. Τα αποτελέσματά της είχαν παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση – είναι μια εξαιρετική δουλειά. Περισσότερα για την έρευνα και την εκδήλωση εδώ. /// How Pop Music Works In 2009 /// Η «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», σκηνοθετημένη από την Maya Deren σε music score Erik Satie με φωνητικά της Keren Ann… κάπως έτσι ακούγονται οι Ödland… (εδώ) /// Ψηφίστε για το νέο λογότυπο της Ολυμπιακής Αεροπορίας εδώ (δεν ενθουσιάστηκα, αν έπρεπε να διαλέξω θα έλεγα το τρίτο). /// Και πάλι χαίρετε! (Λέει η Αρλέτα.) /// Σα να ήταν ελαφρώς πιωμένος ο Θόδωρος Πάγκαλος όταν έγραψε το καταπληκτικό "Σωφρονίζοντας τους χοντρούς". /// Ο Ρον απ’ τις ταινίες του Χάρι Πότερ αναρρώνει από τη γρίπη των χοίρων /// Διώξεις για τη "μαύρη τρύπα" στα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης /// Αποποινικοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία στην Ινδία /// Τω παραπλανηθέντι εισαγγελεί « Αχιλλέας Χεκίμογλου /// την τελευταία τους εκπομπή έκαναν στην αγγλική tv ο richard και η judy (να ένα υπερβολικά αστείο tribute) ///

---

6) Θα έπρεπε να γίνει μουσείο με τα πρωτοσέλιδα της Αυριανής. Εννοείται ότι θα ήταν κρεμασμένα στους τοίχους του ως παραδείγματα προς αποφυγή, αλλά παρ' όλα αυτά η έκθεση θα ήταν συναρπαστική. Η δημοσιογραφία στα χειρότερά της, η παράνοια στα καλύτερά της. Απ' τα παρεμβατικά πρωτοσέλιδα σε πρώτο πρόσωπο των αρχών των '80ς μέχρι αυτά τα θρυλικά ψεύτικα στα τέλη των '80ς για το κότερο του Φλωράκη, το κουσούρι του Χατζιδάκι, την γκόμενα (Κατερίνα) του Μητσοτάκη και την φωτογραφία του με τους Ναζί.

Μετά η έκθεση θα έκανε μια στάση στα '90ς, τότε που (κάνοντας στροφή 180 μοιρών) η Αυριανή χτυπούσε τον Αντρέα με τις γυμνές φωτογραφίες της Λιάνη [η απόλυτη κατάντια, οι περισσότερες φτηνά φωτομοντάζ, όπως αυτή με το μακρύ χέρι, ή άλλες με ζώα], την ηρωοποίηση του Σημίτη και την μετέπειτα αντιμετώπισή του ως εγκληματία, τα αποκλειστικά που δεν επαληθεύτηκαν. Και θα κατέληγε στο σήμερα που η εφημερίδα είναι όπου φυσάει ο άνεμος, με μικρή κυκλοφορία αλλά αρκετή επιρροή, με απρόβλεπτα πρωτοσέλιδα που υποστηρίζουν όσους οι άλλοι βρίζουν και βρίζουν όσους όλοι υποστηρίζουν.

Αν η Αυριανή ήταν μια fictional εφημερίδα, η έκθεση που προτείνω θα μπορούσε να φιλοξενηθεί και σε κανονική γκαλερί, ή σε εννοιολογικό μουσείο σύγχρονης τέχνης.

Μιας όμως και, περιέργως, είναι κανονική εφημερίδα που εννοεί (;) αυτά που γράφει, προτείνω η ΕΣΗΕΑ να διοργανώσει την έκθεση στο Μουσείο Δημοσιογραφίας (που θα πρέπει να δημιουργηθεί γι' αυτόν ειδικά το λόγο). Θα με γλίτωνε από μεγάλο κόπο, γιατί πραγματικά είμαι στα όρια να αρχίσω να μαζεύω και να παρουσιάζω όλα αυτά τα εξώφυλλα μόνος μου...

Ένα εξώφυλλο-παρωδία απ’ το Αντί (και τη συλλογή του μακμάνους), που άνετα θα μπορούσε όμως να είναι και αληθινό. Εδώ άλλο ένα, αλλά κι άλλες παρωδίες από ένα Αντί του 1985!

7) Επειδή αναφέρεται και ο «Έλληνας Μάικλ Τζάκσον» βάζω ολόκληρο το απόσπασμα απ’ το PopBitch σχετικά με την πατέντα που είχε κατοχυρώσει ο Τζάκσον, τα παπούτσια που του επέτρεπαν να γέρνει προς τα μπροστά (απομυθοποιείται μέρα με τη μέρα ο παιδικός θαυματοποιός).

>> Patently Wacko <<
The maddest of all professors

Of all the things that we have found out in light
of Michael Jackson's death, the most surprising
we heard was that Wacko was an inventor.

Michael Jackson held a patent with the US
Patents and Trademark Office - No. 5,255,452.
It was for special shoes that allowed him and his
dancers to recreate the Smooth Criminal anti-
gravity lean live on stage.

Take a look:
http://tinyurl.com/hxau8

Smooth Criminal
http://www.youtube.com/watch?v=ex30DYwQlHU

Sakis Rouvas - heir to the King Of Pop's throne?
http://www.youtube.com/watch?v=RnAJjXuY5YM

8) Και στην Ελλάδα, για κάποιον περίεργο λόγο, πολύς κόσμος αντί για Loser γράφει Loosers. Από τη Μαργαρίτα Καραπάνου μέχρι σπουδαίους αγγλομαθείς δημοσιογράφους.

Το έψαξα στο ελληνικό google. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες σελίδες που γράφουν τη λέξη λάθος, [looser] και άλλες τόσες χιλιάδες που γράφουν τον πληθυντικό της λάθος [loosers].

Ανακάλυψα όμως κι ένα σάιτ με βαρυσήμαντη αποστολή.

«Some web pages set out to save the world.
This one has a far more modest purpose:
to save the world from loosers.»

ONLY LOSERS SPELL IT ‘LOOSER’

(εξαιρείται η Μ. Καραπάνου)

9) Πώς πέρασα το Π/Σ/Κ – μέχρι 111 λέξεις

Διάβασα Καθημερινή. / Έγραψα πολύ και ερευνώντας για την Μόσχα -πάει εκεί η ηρωϊδα- ανακάλυψα ξεκαρδιστικό ρωσικό site (άλλη φορά). / Είδαμε στο Mad τα βραβεία, όπως πάντα ενδιαφέροντα. / Περίμενα να δω το live της Μαντόνα online στο ustream, αλλά έβγαλε τεχνικό πρόβλημα. [Ας βγει το dvd για να δω επιτέλους πώς ήταν η συναυλία της Αθήνας, όλο ψηλοί ήταν μπροστά μου.] / Μεγάλο κόλλημα με το Emily’s Taste of Fame (και άλλα). / Είδαμε στην Εποχή των Εικόνων της ΕΤ1 τους επιμελητές της αθηναϊκής μπιενάλε (Ζενάκος, Αργυροπούλου, Μαρίνος) αλλά και τον Keneth Anger! / Πέρασα τέσσερις ώρες διαβάζοντας ποστ με 200 σχόλια επειδή τσακώνονταν μπλόγκερς μεταξύ τους. Κόλλησα, άσχημα. Μετά ήθελα τις τέσσερις ώρες μου πίσω, αλλά ήταν αργά. / Για μπάνιο στη Waterland!

10) BITS & PIECES #2

Πάνω τα (πρώτα ) 36 εξώφυλλα του SOUL που είναι τώρα κρεμασμένα στους τοίχους του καφέ-μπαρ De Facto. [περιέργως: 2 στα 36 είναι μαντόνα]/// Ο Νίκος Μαστοράκης είναι ακριβή πόρνη (για την τηλεόραση) /// Κυκλοφόρησε το τρέιλερ του «September Issue» (προβλέπεται καλύτερο απ’ όλα τα ριάλιτι μόδας μαζί. Επίσης, μιας και είμαι εθισμένος σ’ όλα τα ριάλιτι μόδας -παρ’ όλο που πρακτικά αδιαφορώ γι’ αυτήν κι όποιος ξέρει πώς ντύνομαι γνωρίζει-, τώρα που ο Αντ1 παίζει το Project Runway τα απογεύματα, μήπως να σκεφτούν να το κάνουν και αλά Ελληνικά; [Και το Next Top Model και το Make Me a Supermodel]. /// Όταν Ο Χίτλερ Έμαθε Για Το Χαμό Του Μάικλ Τζάκσον /// “Ο Γκέμπελς είχε πει ότι όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό. Το ίδιο συμβαίνει και με τις νομοθεσίες. Όσο πιο παράλογες είναι τόσο πιο εύκολα περνούν. [Τώρα όμως] είναι, ίσως, η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που η παρανομία νομιμοποιείται πριν καν γίνει.” /// Οι Κβαντοέλληνες /// "Morrissey performs Classic SMITHS tune for the first time!" (είναι You Just Haven't Earned it Yet Baby) /// Μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει τον κ.Σανιδά [!!!] /// To σαββατιάτικο Review του Ελεύθερου Τύπου ήταν όντως ωραίο. /// Υπέροχο τραγούδι απ' τα παλιά (αν το 1996 είναι "τα παλιά"): Dubstar - Not so Manic Now. /// Περί της καταγωγής των Ελλήνων. Από τον Νίκο Δήμου. /// Futurism στην Tate Modern (γράφει η Ρίτσα Μασούρα!) /// Η Celine Dion είναι η ασχημότερη Madonna και ο ομορφότερος Michael Jackson. /// Δίδυμες βίδρες που μόλις γεννήθηκαν!

11) Από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ κυκλοφορεί ένα νέο βιβλίο που σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον. Και λέω σίγουρα γιατί γνωρίζω τη δουλειά των συγγραφέων του (αν και δεν τους ξέρω προσωπικά). Ο Γιάννης Παλαβός και ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος μόλις κυκλοφόρησαν το κοινό τους βιβλίο «Σαν Άνγκρε - Τα δάκρυα της Φον Μπράουν», απ’ τις εξαιρετικές εκδόσεις Τόπος. [Περισσότερα για το βιβλίο εδώ]

Αλλού το πάω όμως. Κοιτώντας τα βιογραφικά τους [Παλαβός // Μπαμπατζιμόπουλος] είδα πως και οι δύο γεννήθηκαν το 1980 πράγμα εντυπωσιακό από μόνο του. Επίσης πρόσεξα πως ο πρώτος γεννήθηκε στο Βελβεντό.

Η τελευταία φορά που άκουσα κάτι για το Βελβεντό μου έχει μείνει. Ήταν σ’ ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι του γραφείου που δουλεύω. Είχε έρθει κι ένας νέος συνεργάτης που δούλευε στα γραφεία της Φλώρινας. Ήταν ένας μεγαλούτσικος σε ηλικία άντρας, με τραχιά άσπρα μούσια, κάπως Άϊ Βασίλης. Η προφορά του πρόδιδε άνθρωπο από χωριό, κάποιος μου είχε πει πως ήταν ένας απλός, αλλά δραστήριος χωρικός. Δεν ανήκε καθόλου στο target group που είχα στο μυαλό μου για τους αναγνώστες της Lifo. Με ρώτησε αν ήμουν ο ίδιος που έγραφα εκείνη την περίοδο εκεί. Ήμουν. Πού την έβρισκε και τη διάβαζε όμως αυτός; Στο χωριό του; [no pun intented].

«Ζητάω και μου την στέλνουν φίλοι», είπε. «Κι όποτε έρχομαι στη Θεσσαλονίκη την παίρνω. Άσε, έχω μεγάλο κόλλημα με τον Τσαγκαρουσιάνο, απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Είναι ποιητής ο άνθρωπος, ο ρομαντικός κυνισμός του, η συγκινητική αγριάδα του, μπλα μπλα μπλα».

Χάριν συντομίας ας τα πω εγώ: κρατούσε ένα αρχείο με τα πρώτα κείμενα του Σ.Τ. από ένα σωρό περιοδικά κι εφημερίδες, δε τα θυμάμαι, μπορεί να ήταν Νέα Οικολογία; Αυγή; Μετά τον διάβαζε στο Τέταρτο του Χατζιδάκι, στην Ελευθεροτυπία, 01, τα πιο μετά, πάντα κρατούσε αρχείο, μέχρι και σήμερα.

Μου φάνηκε εξωφρενικά ενδιαφέρουσα η περίπτωση του: να ένας άνθρωπος που εκ πρώτης (απαράδεκτα επιφανειακής) όψεως έμοιαζε συντηρητικός «επαρχιώτης», καμία σχέση με ‘εμάς’ που ζούμε στην κόψη της τεχνολογίας, του mainstream του underground κλπ κλπ. Υπέθετα ότι όσοι είχαν πολιτιστικά ενδιαφέροντα ή την ανάγκη για πνευματική καλλιέργεια έφευγαν απ’ τα χωριά τους και έρχονταν στις μεγάλες πόλεις. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη – και ευχάριστη. Δεν τελείωσε όμως εκεί.

«Ανέφερες το Τέταρτο του Χατζιδάκι», του είπα. «Πρέπει να ήταν τέλειο περιοδικό ε; Δεν έχω δει ούτε ένα τεύχος, είναι απίστευτα σπάνιο. Κάποιος γνωστός μου είχε δύο τεύχη και τα πούλησε στο ίντερνετ για 100 ευρώ!»

«Ήταν εξαιρετικό, και αρχειακά αν το δεις…» απάντησε αυτός. «Ώστε είναι τόσο σπάνιο; Ευτυχώς που είχα αγοράσει όλα τα τεύχη του.»

«Ναι!» του είπα ενώ ο εσωτερικός μου μονόλογος πήγαινε ως εξής: ‘πρέπει, πρέπει να μου τα δανείσει όλα τα τεύχη, πρέπει να τα διαβάσω, δεν μπορώ να χάσω την ευκαιρία, πρέπει να με εμπιστευτεί και να μου τα δανείσει όλα, θα τα βγάλω φωτοτυπίες και θα τα έχω για πάντα, και θα τα σκανάρω κλπ’. Σταμάτησα τον εσωτερικό μου μονόλογο και δήθεν αδιάφορα τον ρώτησα. «Τα έχεις στο σπίτι σου τα τεύχη του Τέταρτου;»

«Μπα…» απάντησε αυτός. «Δεν τα έχω πια…»

«ΤΙ?? Γιατί??»

«Τα χάρισα πριν χρόνια.»

«Πού; Πώς;» είπα, ενώ από μέσα μου σκεφτόμουν ότι αυτός ο άντρας ήταν τρελός.

«Τα έδεσα όλα μαζί, έφτιαξα έναν τόμο, και τα χάρισα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του χωριού μου.»

«???»

«… κι έτσι μπορούν όλοι οι συγχωριανοί μου να έχουν πρόσβαση αν το θελήσουν.»

Ο νέος σκοπός της ζωής μου ήταν να ταξιδέψω στο χωριό αυτού του ανθρώπου και να πάω στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. «Και ποιο χωριό είναι λοιπόν αυτό…;» ρώτησα πάλι δήθεν αδιάφορα.

«Ο Βελβεντός».

«Και πού ακριβώς είναι; Πόσην ώρα απ’ τη Θεσνίκη;»

[Σύντομα ο Βελβεντός Κοζάνης είχε πάρει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου. Αφηγήθηκα την παραπάνω ιστορία σε κόσμο και όλοι μου έλεγαν: «Μα καλά, δεν ξέρεις τον Βελβεντό; Έχει τεράστια πολιτιστική παράδοση, καμία σχέση με το χωριούδάκι και την επαρχία που φανταζόσουν. Πολιτιστικοί σύλλογοι, συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί, καταπληκτική βιβλιοθήκη με αρχεία…» Έπρεπε να το είχα φανταστεί πως το μοναδικό χωριό της Ελλάδας που θα είχε στη βιβλιοθήκη του την ολοκληρωμένη συλλογή ενός απ’ τα πιο σπάνια και πολύτιμα σύγχρονα περιοδικά θα ήταν ο Βελβεντός.

Διαβάζοντας πως και ο (συν)συγγραφέας του «Σαν Άνγκρε - Τα δάκρυα της Φον Μπράουν» Γιάννης Παλαβός γεννήθηκε στο Βελβεντό Κοζάνης συνειδητοποίησα πως και πολύ το άργησα. Ο Βελβεντός είναι ελάχιστες ώρες μακριά απ’ τη Θεσνίκη. Το μόνο που μένει είναι να βρω τις μέρες και ώρες λειτουργίας της Βιβλιοθήκης…]

-------------------------------------------------------------

.

.

Έντεκα της Δευτέρας [MJ]

1) Για όσους ήταν παιδιά (όχι έφηβοι, παιδιά) τη δεκαετία του ’80, ο Μάικλ Τζάκσον ήταν πιθανότατα κάτι παραπάνω από megastar.

Στα πρώτα παιδικά μου χρόνια αλλά και μέχρι και τα δέκα μου ένιωθα (και ήμουν) ένα αφελές σφουγγάρι που γνώριζε τον κόσμο με μάτια ορθάνοιχτα, τότε που όλα σχεδόν τα πράγματα γίνονταν για ‘πρώτη φορά’. Όλα γύρω μου έμοιαζαν καινούρια, συναρπαστικά, αλλόκοτα – και τα δεχόμουν άκριτα, τα απολάμβανα με παιδικό ενθουσιασμό, με χαρά και έξαψη ανείπωτη. Ο κόσμος μου είχε δοθεί κι έπρεπε να τον κατανοήσω / αποκωδικοποιήσω / ερευνήσω άμεσα, χωρίς την παρεμβολή καμίας ενήλικης killjoy λογικής.

Τότε, για μένα, ο Μάικλ Τζάκσον δεν ήταν απλός σούπερσταρ του τραγουδιού. Ήταν ένας μάγος, ένας θαυματοποιός. Τα πλακάκια του πεζοδρομίου που φωτίζονταν καθώς αυτός τα πατούσε στο πρώτο βίντεοκλιπ που είδα ποτέ στη ζωή μου (στα 4 μου). Το πώς χόρευε και έγερνε προς τα μπροστά λες και τον κρατούσε κάτι. Το ότι στο τέλος των συναυλιών του πετούσε, κυριολεκτικά πετούσε με ένα μίνι-τζετ σαν ατομική καρέκλα που 20 χρόνια μετά ακόμα δεν έγινε μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι αναφορές για τα κόλπα στις συναυλίες του: το ’87 διάβαζα με κομμένη την ανάσα στο Smash Hits πώς βρισκόταν το ένα δευτερόλεπτο στη μία άκρη της σκηνής και ένα δευτερόλεπτο μετά εμφανιζόταν στην άλλη άκρη. Που κρεμόταν απ’ τα ταβάνια, που περπατούσε, σχεδόν, στο φεγγάρι. Τα πανάκριβα βίντεοκλίπ με τα ειδικά εφέ και τα ταχυδακτυλουργικά κόλπα.. Οι μυθικές εκκεντρικότητες. Τα, σχεδόν εξωγήινα, διαφημιστικά κόλπα.

2) Ήμουν χωρίς ίντερνετ την μέρα που πέθανε, (πόσο γελοίο το ότι τα περισσότερα δελτία είχαν την είδηση προς το τέλος, στις «εξωτερικές ειδήσεις») και δεν ξέρω τι αντιδράσεις υπήρξαν από ανθρώπους της γενιάς μου. Υποθέτω όμως πως -εκτός απ’ τους αιώνιους κυνικούς (βλ.: τους πιο κρυπτοευαίσθητους), ένα σωρό κόσμος, όπως κι εγώ, ξαναγύρισε στην παιδική του ηλικία με μια άλφα (απρόσμενη) συγκίνηση. Στην εποχή που ο Μάικλ Τζάκσον ήταν ο διασημότερος άνθρωπος του κόσμου, μια σταθερά του πλανήτη που διδασκόταν στο μυαλό ως κάτι δεδομένο. Ως κάτι που υπήρχε πριν και θα υπάρχει μετά. Και πάντα.

Εκκεντρικός, ένα παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ, τρομακτικός μερικές φορές, άξιος να κουτσομπολευτεί και να κοροϊδευτεί, απ’ αυτούς που θεωρείς ότι πάντα θα επιζούν χωρίς να έχουν την ανάγκη κανενός. Απ’ αυτούς που θεωρείς ότι δεν πληγώνονται στ’ αλήθεια, ό,τι και να γίνει.

Κι ας αποκαλύφτηκαν τα μαγικά του κόλπα, κι ας ξεθώριασε η λάμψη, κι ας ξεπεράστηκαν οι τεχνολογικές του κινήσεις, για μένα ο Μ. Τζάκσον παρέμεινε ένας μάγος και θαυματοποιός της παιδικής μου ηλικίας – και αυτήν θρήνησα, σε ένα βαθμό, με το θάνατό του. Ένιωσα λίγες τύψεις που ο άνθρωπος πέθανε κι εγώ σκεφτόμουν πάλι τον εαυτό μου, εμένα μικρό, τους φίλους μου απ’ το δημοτικό, τις κοπάνες, τα σινεμά, τα ξένα μουσικά περιοδικά, τα πάρτι, τις καλοκαιρινές ντίσκο, τη δορυφορική τηλεόραση και όλα αυτά. Είναι όμως αυτές οι πρώτες εντυπώσεις της ζωής που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Και ο Μάικλ Τζάκσον με τα εξαιρετικά του τραγούδια και τα απίστευτα βίντεοκλιπ, ήρθε την κατάλληλη στιγμή στη ζωή μου, τότε που το παιδικό μου μυαλό αναζητούσε έναν θαυματουργό υπερήρωα.

Ήταν πραγματικά εξωπραγματικός.


(Και αυτό που ως παιδί θεωρούσα το πιο μαγικό, παραμυθένιο βίντεοκλίπ του ήταν το Leave Me Alone.)


3) Μόλις διάβασα το νέο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού Να Ένα Μήλο. Ήταν αφιερωμένο στο εμβληματικό βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Αστραδενή». Αυτοί που έγραψαν στο τεύχος φαντάστηκαν τη συνέχεια της ηρωίδας του βιβλίου και εμπνεύστηκαν απ’ αυτήν - fan fiction λέγεται αυτό απ’ ό,τι έμαθα. Πανέξυπνη ιδέα και αρκετά έξυπνα κείμενα. Επιστολές, δοκίμια, διηγήματα, ποιήματα, παραμύθια.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον κείμενο ήταν αυτό που έγραψε ο Χρήστος Χρυσόπουλος, που παρουσιάζει και αναλύει το θέμα του fan fiction: η λίστα με τους διαφορετικούς τρόπους που μπορείς να ‘πειράξεις’ ήδη γνωστούς ήρωες σε κάνει να θέλεις να γράψεις χίλια διαφορετικά πράγματα – και μάλιστα ταυτόχρονα. Κάτι παραπάνω από εξαιρετικό ήταν και το παραμύθι της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, μια ονειρική (θα έλεγα εφιαλτική αν δεν υπήρχε το χιούμορ μέσα της) ιστορία για την κουζίνα της συγγραφέως που πρέπει να ‘πειράξει’ την Αστραδενή. Πραγματικά τέλειο παραμύθι. Επίσης μ’ άρεσε πολύ το «Η εξέγερση ήταν το πρόσχημα» της Μαρίας Σούμπερτ, αλλά και για προσωπικούς λόγους το φοβερά συγκινητικό διήγημα του Θεμιστοκλή Πάνου.


[Ο μόνος μικρός ήρωας που θα ήθελα να δω τι έκανε μετά και πού είναι σήμερα είναι, νομίζω, ο Adrian Mole. Τι τύχη, λοιπόν, που η συγγραφέας του δεν τον εγκατέλειψε ποτέ!]

4) Τα χειρότερα των χειρότερων. [via georgakopoulos]


«Ένα online περιοδικό (από αυτά που γυρνάς τις flash “σελίδες” πάνω στην οθόνη) που περιέχει τα χειρότερα παιχνίδια, τους χειρότερους σελέμπριτι, τις χειρότερες αφίσες ταινιών, και διάφορα άλλα θέματα αυτού του είδους.» (Τέλειο! Για να το διαβάσετε πατήστε εδώ.)

5) BITS & PIECES #1:



Lena Mapa strikes back! /// Ο Δημήτρης Παπανικολάου γράφει για το «Πόσο Πάει… Η Απαγωγή του Κώστα Ταχτσή» /// Οι Έλληνες σκηνοθέτες "αντιδρούν στην κοροϊδία" και δεν στέλνουν φέτος τις ταινίες τους ούτε στο Φεστιβάλ ούτε στα Κρατικά Βραβεία. /// σακατεμένος Πίτερ Παν /// Οι Pet Shop Boys κάνουν διαγωνισμό γραφιστικής σχεδίασης: σχεδιάστε ή δείτε τα σχέδια άλλων για την τουρνέ Pandemonium /// Σκίουρος τρώει λεμόνι /// Εξαιρετικό ποστ για τους μετανάστες, στο RE:Launch. /// H κυκλική 24ωρη ζωή (τους). /// [Είναι όντως παράδοξο: "Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τους δύο Έλληνες με την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, παράνομης βίας, εξύβρισης και κλοπής και τους δύο μετανάστες με την κατηγορία της ζωοκλοπής". Για κακουργήματα οι βασανιζόμενοι μετανάστες, για πλημμελήματα οι Έλληνες βασανιστές ] /// Να και μια έκθεση που σίγουρα θα πάω: Μέχρι πριν λίγο καιρό η έκθεση «Ρότσενκο & Ποπόβα: Ορίζοντας τον Κονστρουκτιβισμό» έκλεβε τις εντυπώσεις στο Λονδίνο, στην Tate Modern. Με το που τελείωσε εκεί ήρθε (και θα μείνει για περίπου 2.5 μήνες) στο ΜΜΣΤ, στην πόλη μας! /// Μπράβο στην Ντάριλ Χάνα. /// Αύριο λήγει η θητεία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γιώργου Σανιδά. Θα βρουν άραγε χειρότερο; /// ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΥΡΙΜΟΠΟΥΛΟΥ - και μια εξέλιξη

6) Ο Στέλιος Ρόκκος είχε διασκευάσει το Moonlight Shadows, πριν χρόνια. Το είχε πει με ελληνικούς, δικούς του στίχους. Δεν ήταν κάποια φριχτή διασκευή, τρωγόταν ας πούμε, απλά ήταν τελείως αχρείαστη. Το ίδιο απ' ό,τι κατάλαβα έκανε τώρα και με το Here Comes the Rain Again, το σπουδαίο τραγούδι των Eurythmics. Το άκουσα σ' ένα καφέ, είχε κι αυτό ελληνικούς στίχους. Δεν αναγνώριζα τη φωνή αλλά ήμουν σίγουρος πως μόνο αυτός θα είχε το θράσος να κάνει άνω-κάτω πάλι ένα παλιό, καλό, ξένο τραγούδι. Έψαξα στο ίντερνετ "ρόκκος eurythmics" και είδα ότι είχα δίκιο. Το ονόμασε ‘Βροχή’ και είναι στον τελευταίο του δίσκο. Πάλι, δεν ακουγόταν φριχτό, το Here Comes the Rain Again είναι τόσο καλό τραγούδι που ούτε η Βέρα Λάμπρου δεν θα μπορούσε να το καταστρέψει, αλλά πάλι... Δεν το βρήκα online για να σας το βάλω, αλλά δεν θα το πολυψάξω κιόλας ούτε θα ζητήσω πάλι την πολύτιμη βοήθειά σας όπως με το…

7) SIGN O’ THE TIMES

Την προηγούμενη εβδομάδα έψαχνα το (και έγραφα για το) βίντεοκλιπ του Prince, το Sign o’ the Times (1987), που δεν υπήρχε στο YouTube. Καλοί και άξιοι αναγνώστες μου το βρήκαν από αλλού και με έκαναν χαρούμενο. Είναι ένα απ' τα καλύτερα βίντεοκλιπ όλων των εποχών, νομίζω. Να το:

(αν δεν ανοίγει εκεί, δείτε το εδώ)

---

8) Ο "Ελεύθερος Τύπος" μέσα από τα πρωτοσέλιδα του.


(Εδώ. Και, να ένα απ’ αυτά. Είναι τέλειο επειδή έχει πολιτιστικό θέμα. Επίσης είναι τέλειο που μια εφημερίδα που έκανε το όνομά της με την υποκριτική της σεμνοτυφία, έχει σε μεγάλη φωτο τη Μήδεια του Παπαϊωάννου – γυμνόστηθη!)

Φυσικά μιλάμε για τα πρωτοσέλιδα των τελευταίων χρόνων, της εποχής της Γιάννας. Τέλειο (και ξεκαρδιστικό) θα ήταν ένα αφιέρωμα στα πρωτοσέλιδά στα τέλη των '80ς, τότε που η Αυριανή κι ο Ελεύθερος Τύπος (ελεύθερο ρύπο τον έλεγαν οι πασοκτζήδες, πατσαβούρα τον έλεγε ο Αντρέας) συναγωνίζονταν σε εξωφρενικά -και απαράδεκτα- πρωτοσέλιδα. Εννοείται ότι κέρδιζε η Αυριανή, ήταν πολύ πιο απαράδεκτη, και υποθέτω ότι ακόμα είναι.

Αλλά αν κι εγώ δεν βρήκα ’80ς εξωφρενικά εξώφυλλά του Ε.Τ. ο μακμάνους βρήκε κάτι καλύτερο.



Σκαναρισμένες σελίδες που αφορούν τον Ελεύθερο Τύπο, από το παραπάνω (πιο βρώμικο δε γίνεται) βιβλίο. Εδώ κι εδώ. Συναρπαστικές αφηγήσεις, καταστάσεις κωμικοτραγικές, δήθεν πατριάρχες της δημοσιογραφίας, τα κατορθώματα παλιών ιστορικών λιβελογράφων που σήμερα όμως τολμούν να κρίνουν την αξιοπρεπή εικόνα που είχε τα τελευταία χρόνια ο Ε.Τ. [+]


9) Τριάντα δημιουργοί συμμετείχαν στη διεθνή έκθεση με αφίσες στο μετρό της Πλατείας Συντάγματος και θέμα τη μετανάστευση. Διάβασα γι’ αυτήν στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε ο Ηλίας Μαγκλίνης. Η πιο δυνατή εικόνα ήταν αυτή που είχε τίτλο «Μας παίρνουν τις δουλειές μας».



‘Η Luba Lukova, μία από τους 30 γραφίστες που συμμετέχουν στην έκθεση, Βουλγάρα με αμερικανική υπηκοότητα, που έφυγε περίπου 20 χρόνια πριν από τη χώρα της και σήμερα είναι από τις διασημότερες γραφίστριες παγκοσμίως, σχεδίασε μια αφίσα που αναφέρεται ακριβώς σε αυτό. “They take our jobs” (“Μας παίρνουν τις δουλειές”) λέει η αφίσα, και έχει μια μορφή, ζωγραφισμένη με τον χαρακτηριστικό, πανέμορφο τρόπο – σήμα κατατεθέν της, να ξεβουλώνει μια λεκάνη τουαλέτας. Η ίδια λέει: “Το poster μου σχολιάζει έναν από τους μεγαλύτερους μύθους γύρω από τους μετανάστες, ότι παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων. Η σημερινή οικονομία είναι τόσο παγκοσμιοποιημένη, που δεν υπάρχει πράγμα που λέγεται “οι δουλειές μας”. Μια έρευνα στις ΗΠΑ δείχνει πως δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ ανεργίας και επιπέδων μετανάστευσης. Οι περισσότεροι μετανάστες συνήθως κάνουν τις πιο ανεπιθύμητες δουλειές χωρίς καν να έχουν τις κοινωνικές παροχές του κράτους που απολαμβάνουν οι ντόπιοι».’

10) BITS & PIECES #2:


/// Συλλογική κασέτα: Δώδεκα Έλληνες μουσικοί και συγκροτήματα επιλέγουν και παρουσιάζουν με δικά τους λόγια από ένα τραγούδι στο MIC.GR. Τραγούδια για την κασέτα διάλεξαν οι Κόρε.Ύδρο, η Etten, οι Sleeping Pillow, οι Pop Eye, οι Your Hand in Mine, οι La Page κ.α. Οι επιλογές τους (μαζί με την κασέτα) είναι εδώ. /// Η…«Αλληλεγγύη» (μιας) Αμαρτωλής Εκκλησίας ΚΑΙ Γιατί η Εκκλησία δεν θέλει σεξουαλική αγωγή στα σχολεία (1), από το blog Ροϊδη Εμμονές. /// Τι κάνει κάποιος όταν τα αυτοκόλλητα «Είμαι γάιδαρος» δεν αρκούν και τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα κατακλύζουν την πόλη (και κανείς δεν τιμωρεί τους οδηγούς;) Ένας Βολιώτης συνταξιούχος ξέφυγε (αλλά όχι πολύ): κατηγορείται για τριάντα εμπρησμούς ισάριθμων Ι.Χ. αυτοκινήτων και φορτηγών, που ήταν παράνομα σταθμευμένα. /// H Sarah Jessica Parker και ο Matthew Broderick αποκάλυψαν τα ονόματα των δίδυμων κοριτσιών τους: θα βαφτιστούν Tabitha Hodge Broderick η μία και Marion Loretta Elwell Broderick η άλλη (!) Τρεις ειδικοί στα παιδικά ονόματα διασημοτήτων (υπάρχει τέτοιο επάγγελμα!) σχολιάζουν τα ονόματα και δίνουν τη βαθμολογία τους… /// Καταπληκτικό ρεπορτάζ από την πιο κιτς ετήσια γιορτή της θεσνίκης, τη φιέστα του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Το Thess.gr και φέτος έχει ξεκαρδιστικό οπτικοακουστικό υλικό και πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή. Τα βιντεάκια με άφησαν με ανοιχτό το στόμα. /// Η συγγνώμη του Βήματος. /// "Ψυχρότητα στη συνάντηση Ερντογάν - Michael Jackson"! [Μου θυμίζει λίγο μια θεσσαλονικιώτικη εφημερίδα που λίγο καιρό είχε άρθρο για τον Hunter S. Thomson, στο οποίο τον παρουσίαζε ως ζωντανό, τουλάχιστον τρία χρόνια μετά την αυτοκτονία του (τρία χρόνια μετά!)]


11)
ΥΓ. Θαυμαστές του βγήκαν στους δρόμους πρωτευουσών του κόσμου. Κάποιοι είχαν κασετόφωνα μαζί τους, τους είδα στα δελτία ειδήσεων. Άλλοι δεν είχαν, και τραγουδούσαν μόνοι τους, δυνατά, μαζί, χορεύοντας. Το Bad, το Billy Jean, το Man in the Mirror.
Παρά το εμφανές σοκ τους δεν πολυέκλαιγαν, δεν έχαναν το χρόνο τους θρηνώντας. Οι άνθρωποι αυτοί χόρευαν, ξέδιναν, γελούσαν, φώναζαν. Τιμούσαν αυτόν που θαύμαζαν με τον πιο δυνατό, τον πιο συγκινητικά ζωντανό τρόπο.

Μια τέτοια τιμή θα την ήθελε ο κάθε τραγουδιστής και αυτός την είχε: Χιλιάδες κόσμου στο δρόμο, να χορεύουν και να τραγουδούν. Και για ένα λεπτό να ξεχνούν τη λύπη τους που τον έχασαν, για τον απλούστατο λόγο πως η χαρά τους που αυτός υπήρξε, ήταν μεγαλύτερη.

Εξ ου και η γιορτή.

--------------------------------------------------------


gnivirdnoom
.
.

Έντεκα της Δευτέρας (αχ!)

Αχ!

1) Ήταν μια ωραία εβδομάδα για μένα. Ψυχική γαλήνη, δημιουργικότητα φοβερή, δύο θερινά σινεμά, δουλειά αποτελεσματική, οικογενειακά ταξίδια, το πρώτο καλοκαιρινό μπάνιο, ονειροπολήσεις για το τι θα κάνουμε αν πάρουμε τις 600 χιλ. ευρώ.

Το καλύτερο όμως: μια καταβύθιση σ’ έναν τέλειο, νέο κόσμο με μυστικές δημοσιογραφικές οργανώσεις, άγνωστα νησιά, εξαφανίσεις διασημοτήτων, ταξίδια στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, λάμψη, περιπέτεια που αλλάζει ζωές. [Οκ, τα τελευταία που για μήνες ήταν μόνο στο μυαλό μου, πήραν πλέον μια μορφή και στο χαρτί, μιας και το σ/κ άρχισα, επιτέλους, να γράφω το νέο μου βιβλίο – εμπειρία, για μένα, τρομερά διασκεδαστική…]

2) Έψαχνα πριν στο YouTube το βίντεοκλιπ του Prince, το Sign 'o' the Times [από τον ομώνυμο δίσκο που βγήκε τέτοια εποχή, πριν από 22 χρόνια]. Δεν το έβρισκα με τίποτα και μετά θυμήθηκα ότι ανάμεσα στα άλλα κουφά που έχει κάνει ο Πρινς απαγόρευσε τα βίντεοκλιπ του στο ίντερνετ. Βρήκα άλλα πράγματα όμως σχετικά με αυτό το τραγούδι του.

Ένα αγόρι διαβάζει δημοσίως τους στίχους, ως ποίημα. // Τραγουδισμένο live από κάποιους B.I.G. σε κάτι μάλλον ντροπιαστικό που μοιάζει με παιδικό πάρτι. Τα παιδιά μοιάζουν να εκτιμούν το Sign 'o' the Times (δηλαδή χοροπηδάνε χαρούμενα) αλλά το ίδιο νομίζω θα έκαναν με σχεδόν κάθε πιθανό τραγούδι. // Μια απ' τις πιο αχρείαστες διασκευές όλων των εποχών, το βίντεοκλιπ των Simple Minds για τη δική τους εκδοχή στο τραγούδι του Πρινς. // Μια ενδιαφέρουσα διασκευή από ένα μεγάλο γκρουπ, τους Vocalicious που τραγουδάει το Sign 'o' the Times ακαπέλα! // Μια εκδοχή κάπως πιο hard rock. // Η διασκευή από τους Kode 9 και Spaceape, Sine O The Dub. //

Εν κατακλείδι: τι ωραία να είχα βρει και το αυθεντικό βίντεοκλιπ του Πρινς να το έβαζα σε μεγάλη οθόνη κάτω απ' όσα έγραψα... [Αν ο Prince ενδιαφέρεται για την υστεροφημία του, όχι μόνο στην εποχή που ζούμε αλλά κυρίως στην εποχή που έρχεται θα πρέπει να αφήσει τα καμώματα - και να δεχτεί να υπάρχει το -οπτικό, τουλάχιστον!- υλικό του στο ίντερνετ.]

3) (Ίσως Ξέρεις Εσύ)

Να είσαι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη.

Το αξίζεις, αξιολάτρευτη Amy Little...
-

4) Bits & Pieces #1
[στην εικόνα πάνω: έκλεισε το τελευταίο δισκάδικο Virgin Megastore της Αμερικής. Και οι υπάλληλοι έγραψαν στη βιτρίνα, ως αντίο, το παραπάνω εξαιρετικό μήνυμα…]
Star Size Comparison HD /// οι κόρε ύδρο στα Γυρίσματα του ΣΚΑΪ /// ΑΣΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ /// Οι τρεις ζωές της Καλλίτσας Γιαννοπούλου-Τσιάκα (εξαιρετικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) /// ωχ, ωχ: Ο Γ. Πιπερόπουλος θα κατέβει για δήμαρχος θεσνικης... /// Χριστίανόπουλος εναντίον Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, εγγονός Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου εναντίον Χριστιανόπουλου, απάντηση Χριστιανόπουλου κλπ κλπ /// συγκίνηση στο Covent Garden /// "Η γυναικεία ομοφυλοφιλία ελάχιστες φορές απασχόλησε την ελληνική λογοτεχνία. Αν εξαιρέσουμε το ρομάντζο «Η ερωμένη της» της μυστηριώδους Ντόρας Ρωζέττη που γράφτηκε το 1929 και αναδείχτηκε από τη φιλόλογο Χριστίνα Ντουνιά τα τελευταία χρόνια (εκδ. Μεταίχμιο), καθώς και το μυθιστόρημα «Μόνο γυναίκες» που υπογράφεται από την επίσης μυστηριώδη Μάρα Σέη (εκδ. Κέδρος, 2001), άλλα δείγματα δεν διαθέταμε." Ως τώρα. /// Ο Μάνος Χατζιδάκις και " Οι Κίτρινοι Νάνοι" /// Δωρεάν ετήσια συνδρομή στην εφημερίδα της προτίμησής τους προσφέρει η γαλλική κυβέρνηση στους νέους, ηλικίας μεταξύ 18 και 24 ετών, σε μία προσπάθεια να ενισχύσει την κυκλοφορία των εφημερίδων. (Μια πανέξυπνη κίνηση) /// The Monthly Edition : June Radio /// Ερώτηση: τι είναι ο ανθρώπινος πολιτισμός; (μια εξωφρενική διαφήμιση) /// Η νέα ταινία του Spike Jonze. /// On Bloomsday, `Ulysses' meets Twitter

5) Ο ήλιος «ξύπνησε» και πάλι!
(κείμενο και φωτο απ’ την Ελευθεροτυπία)



Μετά από μια μυστηριώδη καθυστέρηση δύο ετών, ο επόμενος 11ετής κύκλος ηλιακής δραστηριότητας ξεκίνησε και πάλι, καθώς οι επιστήμονες διαπίστωσαν την πρώτη ηλιακή κηλίδα που εγκαινιάζει τη νέα φάση δραστηριότητας.

Αυτό σημαίνει ότι, με την επανεμφάνιση των ηλιακών κηλίδων, θα ακολουθήσουν οι γνωστές περιοδικές ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές που αναστατώνουν τις επικοινωνίες και τα δίκτυα ενέργειας, ενώ παράλληλα δημιουργούν το θεαματικό λαμπερό σέλας των πόλων. Για άγνωστους λόγους, ο ήλιος περνά από τέτοιους διαδοχικούς 11ετείς κύκλους δραστηριοποίησης, στη διάρκεια των οποίων ο αριθμός των κηλίδων στην επιφάνειά του φθάνει στο μέγιστο σημείο, όπου το μαγνητικό πεδίο του άστρου του ηλιακού μας συστήματος αποκτά την μεγαλύτερη ισχύ του.

Κάθε 11 χρόνια ο ήλιος εκτοξεύει ταυτόχρονα «δίδυμα» ρεύματα πλάσματος από τους δύο πόλους του, τα οποία έχουν μαγνητισμό και ταξιδεύουν μόνο προς τον ηλιακό ισημερινό.

Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι αυτή τη φορά τα ανωτέρω ρεύματα που δημιουργήθηκαν το 1996, κινήθηκαν πιο αργά από κάθε άλλη φορά στο εσωτερικό του ήλιου, κάνοντας 13 χρόνια και όχι 11 για να φθάσουν στο κρίσιμο γεωγραφικό πλάτος-όριο των 22 μοιρών, όπου εγκαινιάζεται ο νέος ηλιακός κύκλος.

---


6) Πώς να μην με πιάνει μια άλφα οικογενειακή περηφάνια όταν ακόμα ένα καλό, γερμανόφωνο βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά (απ’ τις εκδ. ΡΟΕΣ) με τη βοήθεια αγαπημένων μου προσώπων; Σε μετάφραση του μπαμπά μου και με επίμετρο της αδερφής μου. (!)
-
-


7) Bits & Pieces #2
Traveling Wilburies, ένα (ξεχασμένο) supergroup απ' τα λίγα... /// Η καταστροφή του Α. Μικρούτσικου. /// Πόζαρε στον Freddie F. και μίλησε στον M.Hulot: Η Chloë Sevigny στην Ύδρα! /// Πάει ο Ελεύθερος Τύπος και ο City… Πολύ κρίμα, ήταν μια καλή προσπάθεια. /// fact the mall /// Πώς στήθηκε το ΛΑΟΣ—Ιός | Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία /// Ο Trent Raznor και τα προβλήματά του με το ίντερνετ. /// Η συναυλία της Μόνικα απ’ τους 2 του popoculture. /// Οι Simpsons χωρίς τους Simpsons! (στο ύφος του Γκάρφιλντ χωρίς τον Γκάρφιλντ) /// Το πιο φοβερό στο άρθρο 'Η Polaroid ξαναζεί' είναι ότι εδώ και καναδυό χρόνια η Polaroid έχει σταματήσει να παράγει και μηχανές και φιλμ! /// Εγκαίνια μουσείου Ακρόπολης: Τελικά ο Ερντογάν ήρθε (!!!) /// Αν Συγγραφείς Αντικαθιστούσαν Τους Δημοσιογράφους (πολύ ενδιαφέρον!) /// Η σχέση των Scorpions με την Ελλάδα. Στο πιο αστείο βίντεο της εβδομάδας. /// το ανανεωμένο σάιτ της Lifo, που έχει και την ενδιαφέρουσα ενότητα Lifo Now. /// «Για χάρη της ανθρωπιάς πρέπει να τους βρουν...». Πες τα Κωνσταντίνα Κούνεβα! /// Banksy Versus Bristol Museum /// Να γίνει ο Υμηττός εθνικό πάρκο προτείνουν οι Οικολόγοι Πράσινοι /// Rock Band The Beatles (CINEMATIC) /// Ενώ ο "Μαχαιροβγάλτης", η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη (Σπιρτόκουτο, Ψυχή στο Στόμα) μοντάρεται για να είναι έτοιμος κάπου το χειμώνα, στο blog του ανέβηκε ήδη το πρώτο από τα βίντεο του making of της ταινίας με πλάνα από τα γυρίσματα στην Πτολεμαΐδα.

8) Το πιο ενδιαφέρον στο ωραίο νέο ρεμίξ στο dj του bowie είναι οι σκηνές απ' το αυθεντικό βίντεοκλιπ του ’79.

9)
Πάλι τριάντα χρόνια πριν, πάλι 1979, πάλι το αυθεντικό βίντεοκλιπ. Οι Cure και μια γρήγορη διαδρομή με τρένο…

10) Αυτοαναφορικό flashback.

#ΠΡΙΝ από ένα χρόνο στο enteka [Ιούνιος ’08]

Μόνο τρία ποστ. Κάθε πρόπερσι και καλύτερα;

#ΠΡΙΝ από δύο χρόνια στο enteka [Ιούνιος ’07]

Έντεκα (προσωπογραφίες απ' το φακό του Irving Penn) /// Έντεκα (Σαββόπουλοι) /// Έντεκα (εικόνες από την πιο τέλεια παιδική εικονογράφηση, των Μούμιν) /// Έντεκα (ξεχασμένα σχέδια…) /// Έντεκα (εικόνες της Cindy Sherman περιμένουν τον κατάλληλο σεναριογράφο) /// Έντεκα (καταπληκτικά κινηματογραφικά σπίτια) /// Έντεκα (συναυλίες γι' αυτό το καλοκαίρι) /// Έντεκα (παρανοϊκά λεπτά στον κόσμο του David Lynch) /// +++ Έντεκα της Δευτέρας (ένα, δύο, τρία, τέσσερα)

#ΠΡΙΝ από τρία χρόνια στο enteka [Ιούνιος ’06]

Έντεκα (από τις δημοφιλέστερες σειρές του Άαρον Σπέλινγκ [R.I.P.]) /// Έντεκα (αγαπημένες '80ς κωμωδίες) /// Έντεκα (απροσδόκητοι στίχοι της Λένας Πλάτωνος) /// Έντεκα (ερωτήσεις και απαντήσεις από ένα λεύκωμα του 1988) /// Έντεκα (από τα αγαπημένα μου blogs) /// Έντεκα (πράγματα που στ’ αλήθεια μ’ ενοχλούν) /// Έντεκα (όνειρα της περιόδου 1988-1989) /// Έντεκα (σχόλια για τους χτεσινοβραδινούς Massive Attack) /// Έντεκα (σημάδια του Αντίχριστου που φανερώθηκαν σαν σήμερα) /// Έντεκα (αγαπημένες -και ακριβοπληρωμένες- trash στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης)
[και θεματική εντεκάδα: Τα χειρότερα εξώφυλλα δίσκων (ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, οκτώ, εννιά, δέκα, έντεκα)]

11) # Την Τρίτη 16/6 δικάζεται [πήρε αναβολή για του χρόνου] η Στέλλα Πρωτονοταρίου, πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου στη Γκράβα, στη θητεία της οποίας εφαρμόζονταν σύμφωνα με τον νόμο της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, εκπαιδευτικά προγράμματα εκμάθησης της μητρικής γλώσσας σε αλλοδαπούς μαθητές. Τα εξαιρετικά αποτελέσματα που είχαν αυτά τα προγράμματα δεν εμπόδισαν την λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκαν οι εκπαιδευτικοί με αποτέλεσμα να διακοπεί το έργο τους. Επίθεση που είχε τη συναίνεση και την κάλυψη του υπουργείου το οποίο συνέπραξε στην ενίσχυση όλων όσοι εναντιώθηκαν στο εγχείρημα με αποτέλεσμα να οδηγείται η πρώην διευθύντρια από τον νυν διευθυντή στη δικαιοσύνη.

Το πιο συγκινητικό που διάβασα για την υπόθεση;

Για το «πείραμα» στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στην Γκράβα, όπου η πρωινή προσευχή αντικαταστάθηκε με ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, ζητήσαμε έναν απολογισμό από τη Στέλλα Πρωτονοταρίου, διευθύντριά του έως τον Νοέμβριο του 2007:

«Στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, πολυπολιτισμικό πλέον, φοιτούν πολλοί μαθητές και μαθήτριες μη ορθόδοξοι. Ολα αυτά τα μη ορθόδοξα παιδιά (σύμφωνα με το Π.Δ. 201/98) "εφόσον προσέλθουν στο σχολείο πριν γίνει η πρωινή προσευχή, είναι υποχρεωμένα να παρευρίσκονται με το τμήμα τους στον χώρο της συγκέντρωσης, χωρίς να συμμετέχουν στην προσευχή, σεβόμενοι τους συμμαθητές τους που προσεύχονται". Ομως αυτό δεν ακολουθείται, γιατί τα παιδιά θέλουν να είναι μέλη της ομάδας, όλα βρίσκονται στο σχολείο την ώρα της προσευχής και διεκδικούν να συμμετέχουν στην πρώτη συλλογική δραστηριότητα με την οποία ξεκινά το σχολείο. Τα παιδιά δεν θέλουν δηλαδή να ξεχωρίζουν και να αισθάνονται αποκλεισμένα, να τα κοιτάνε περίεργα, να τα σχολιάζουν, να τα περιθωριοποιούν.
[…]

Στο 132ο Δημοτικό Σχολείο ύστερα από πολλή σκέψη και συζήτηση αντικαταστήσαμε το Πάτερ ημών με το παρακάτω ποίημα- προσευχή από το «Πρωινό Αστρο» του Γ. Ρίτσου:

"Καλέ Θεούλη, εμείς είμαστε καλά.

Κάνε, καλέ Θεούλη, να 'χουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα, μπόλικα αστεράκια, μπόλικα τραγούδια.

Κάνε, καλέ Θεούλη, να 'ναι όλοι καλά,

έτσι που κι εμείς να μην ντρεπόμαστε για τη χαρά μας"…


[Κι όμως. Παρενέβη ο υφυπουργός Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας Α. Λυκουρέντζος, δηλώνοντας μεταξύ άλλων στη ΝΕΤ ότι εκείνος βρίσκεται στη θέση του «για να τηρούνται οι νόμοι της Πολιτείας» και «να προστατεύεται η ελληνορθόδοξη παράδοση». Καμία ντροπή, απολύτως καμία ντροπή.]

------------------------------------------------------


.
.
.
.

Έντεκα (εικόνες του Οδυσσέα Χρηστίδη απ’ το ‘Μαγεμένο Χωριό’)

Δεν έχω συναντηθεί ποτέ με τον εικονογράφο του νέου μου βιβλίου. Ο Οδυσσέας Χρηστίδης κι εγώ δεν έχουμε μιλήσει καν στο τηλέφωνο.

Στην εποχή των email αυτό είναι φυσικό. Επίσης, ο Οδυσσέας ζει στις Βρυξέλλες κι εγώ ζω στη Θεσνίκη.

Παλιότερα είχα τη χαρά να δω βιβλία μου να εικονογραφούνται απ’ την Μάρω Αλεξάνδρου, [κι ένα απ’ τον Γιώργο Σγουρό]. Για μια νέα συλλογή (αυτοτελών που ενώνονται όμως υπόγεια μεταξύ τους) παραμυθιών πρότεινα στους εκδότες τον Οδυσσέα Χρηστίδη. Πώς έγινε αυτό ενώ δεν τον είχα καν συναντήσει ποτέ;

Τελείως αναξιοκρατικά.

Η μαμά μου ήξερε τη μαμά του.

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του Οδυσσέα ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν ήμουν πέντε χρονών. Ήμουν με την οικογένειά μου σε διακοπές σε κάποιο εξοχικό σπίτι, για το οποίο δεν θυμάμαι και πολλά απλά ότι είχε μια τεράστια τζαμένια βεράντα που κάπως με φόβιζε. [Λίγους μήνες νωρίτερα ολόκληρο το δεξί χέρι μου είχε σπάσει και περάσει από το τζάμι μιας μπαλκονόπορτας. Μπορεί τώρα να έχω ξεπεράσει τις φοβίες για τα αίματα, τα ράμματα και τις τζαμένιες επιφάνειες που πιθανότατα θέλουν να διαπεράσουν μέλη του σώματός μου, αλλά στα πέντε μου – και κυρίως σε εκείνη την τζαμένια βεράντα του ξεχασμένου εξοχικού – αυτό ήταν ένα άλφα θέμα.]

Πήγαινα προσεκτικά απ’ τις γωνίες του δωματίου και προσπαθούσα να μην χάσω την ισορροπία μου βγαίνοντας στη βεράντα, όταν άκουσα το όνομα Οδυσσέας. Δεν θυμάμαι αν μόλις είχε γεννηθεί. Μπορεί. Άκουσα τους μεγάλους να λένε διάφορα λογοπαίγνια με το όνομα: Οδυσσέα Γύρισε Πίσω και ο Έρωτας του Οδυσσέα ήταν δύο απ’ αυτά.

«Τι είναι το Οδυσσέα γύρισε πίσω;» ρώτησα. Η μαμά μου (που πριν λίγο στο τηλέφωνο μου είπε πως απ’ ό,τι θυμάται όλα αυτά έγιναν όταν ήμασταν διακοπές στη Γερμανία και η φίλη της γέννησε στις Βρυξέλλες) μου απάντησε:

«Θεατρικό έργο του Καμπανέλλη.»

«Κι ο Έρωτας του Οδυσσέα;»

«Ταινία με το Βουτσά που παίζεται τώρα στο σινεμά.»

«Και γιατί τα λέτε αυτά;»

«Γιατί η φίλη μου γέννησε αγόρι που θα το βγάλει Οδυσσέα κλπκλπ».

Είκοσι χρόνια μετά. Αυτή τη φίλη (ας την πούμε Λουκία) την έβλεπα μερικές φορές όταν ερχόταν Ελλάδα. Εξαιρετικά συμπαθητική. Ακούγαμε καμιά φορά νέα των παιδιών της. Ο Οδυσσέας σπούδαζε σχέδιο για κόμικς. Και είχε κάνει καλές εικονογραφήσεις; Ήθελα να δω καμία για κάποιο μελλοντικό βιβλίο μου;

Η αναξιοκρατία, οι φιλίες, η λεπτότητα, οι μαμάδες… Εκρηκτικό μίγμα. Έκανα την πάπια, με σκοπό να ξεχαστεί το θέμα μέχρι που έλαβα με email δείγματα της δουλειάς του. Ήταν εξαιρετική. Καρέ από κόμικς, εικόνες τραβηγμένες απ’ την πιο απίθανη γωνία, πολύχρωμοι κόσμοι άλλοτε χαριτωμένα ψυχεδελικοί άλλοτε κομψοί και ακριβείς, εικονογραφήσεις πρωτότυπες γεμάτες κίνηση.

Αν δεν μισούσα τη λέξη uncool θα μπορούσα να πω πως έβρισκα κάπως uncool το να προτείνω για εικονογράφο μου κάποιον που (σχεδόν) τον ήξερα λόγω μαμάδων. Τα δείγματα δουλειάς του όμως ήταν ό,τι έπρεπε για τη συλλογή παραμυθιών μου. Θα μπορούσε να σχεδιάσει εικόνες λεπτομερείς, ξεκάθαρες, αλλά και από μια πιο πειραγμένη οπτική γωνία. Διάβασε τα παραμύθια του Μαγεμένου Χωριού και μου έστειλε ένα υπέροχο έγχρωμο δοκιμαστικό για τη Μυστική Ιστορία.

Ποτέ δεν είπα στο Μεταίχμιο ότι (κάπως και πώς) ήξερα αυτόν τον νεαρό εικονογράφο απ’ το Βέλγιο, τη χώρα με την μεγάλη παράδοση στα κόμικς και τις εικονογραφήσεις. Τους έστειλα τα δείγματα και τους άφησα να αποφασίσουν αυτοί. Κι αν ο Οδυσσέας ήταν τόσο ταλαντούχος, όσο ήμουν πεπεισμένος ότι ήταν, σίγουρα θα τον διάλεγαν κι αυτοί.

«Τον ξέρεις; Είναι φίλος σου;», με ρώτησαν σε ένα email.

«Δεν τον έχω δει ποτέ στη ζωή μου, δεν ξέρω καν πως μοιάζει», απάντησα, χωρίς να πω τελείως ψέματα.

«Μας αρέσει πολύ. Θα του πεις να συνεργαστούμε;»

Κι έτσι, μέσω email, μου ήρθαν τα πρώτα σχέδια. Και σιγά-σιγά φτιάχτηκε το βιβλίο.

[Τότε ήταν που ονειρεύτηκα πως κάποτε ο Οδυσσέας θα μπορούσε σε κόμικς /graphic novel την τριλογία των βιβλίων μου με τους ΣΤΕ και έγραψα μάλιστα κι ένα πλάγιο, σχετικό παραμύθι.]

Οι εικόνες του, αν και ασπρόμαυρες στο βιβλίο, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε φαινομενικά ασύνδετα παραμύθια που διαδραματίζονται στο Μαγεμένο Χωριό. Ένα χωριό -που πριν μαγευτεί κατά λάθος- ήταν το πιο βαρετό και ήσυχο του κόσμου.

Παρ’ όλα τα παραπάνω, δυστυχώς, ο Οδυσσέας Χρηστίδης κι εγώ συνεχίζουμε ακόμα να μην έχουμε συναντηθεί ποτέ. Και συνεχίζουμε να μην έχουμε καν μιλήσει στο τηλέφωνο.

-----------------------------------------------------------------------------

1) Ο Μάγος Παραμυθάς

(όπου το μικρό, βαρετό χωριό αποκτά ξαφνικά την κρυφή, παραμυθένια ζωή του)

-

2) Το Μεγάφωνο των Φωτογραφιών

(όπου ένα αγόρι αγοράζει ένα μαραφέτι που αν το βάλεις δίπλα σε μια παλιά φωτογραφία μπορείς να ακούσεις την ιστορία της απ’ τους ίδιους τους εικονιζόμενους)

-

3) Η Βασίλισσα στο Σχολείο

(όπου ένα φίλτρο γέλιου καταστρέφει την επίσημη επίσκεψη της Βασίλισσας στο σχολείο του Μαγεμένου Χωριού. Τουλάχιστον έτσι νομίζει ο έντρομος διευθυντής του σχολείου, γιατί τα παιδιά -αλλά και η Βασίλισσα- έχουν διαφορετική γνώμη…)

-

4) Η Παράξενη Αιώρα

(όπου η Μάγισσα Ξεχασιάρα ξεχνάει να πάει στη μεγάλη συγκέντρωση των μαγισσών και την βοηθούν δυο εκνευρισμένα αδέρφια με τη μαγική τους αιώρα)

-

5) Η Βελανιδιά των Χαμένων Παιχνιδιών

(όπου ένα αγόρι ανακαλύπτει πού πηγαίνουν όλα τα παιχνίδια του χωριού και αποφασίζει να νικήσει τον δράκο που φυλάει την είσοδο της κρυψώνας)

6) Ο Κρύσταλλος του Άπληστου Φούρναρη

(όπου ένας τυχερός φούρναρης απλά δεν ξέρει πότε να σταματήσει!)

-

7) Ο Μαγικός Ανελκυστήρας

(όπου ένα κορίτσι προσπαθεί να βοηθήσει τον μπαμπά της σε μια απλή εφεύρεση και κατά λάθος φτιάχνει ένα ασανσέρ για το διάστημα!)

-

8) Το Ασημένιο Κασετοφωνάκι

(όπου ένα μαγικό γουώκμαν μεταφέρει τον ασθενή ήρωά μας στα διαφορετικά μαγικά τοπία κάθε τραγουδιού που παίζει, με σκοπό να βρει το αγόρι την γιατρειά του)

-

9) Το Μαγικό Κουτί των Αναμνήσεων

(όπου ένα κορίτσι μαθαίνει σε μια τέντα του τσίρκου πως είναι υιοθετημένο. Αυτά που βλέπει όμως στο κουτί την κάνουν να αλλάξει γνώμη για όλους και για όλα – και πολλά χρόνια μετά να θελήσει να ξαναζήσει εκείνη τη μέρα, πάλι μέσα απ’ το μαγικό κουτί των αναμνήσεων…)

-

10) Το Μεγαλύτερο Σπίτι του Κόσμου

(όπου ένας άντρας, περνώντας με επιτυχία ένα σωρό δοκιμασίες κάνει μια ευχή, και περνάει την υπόλοιπη ζωή του στο πανύψηλο σπίτι που ζήτησε, για να ανακαλύψει όμως πως η μοναξιά είναι δυσβάσταχτη και να κατέβει τρέχοντας τους χίλιους ορόφους, με την ελπίδα οι συγχωριανοί του να τον αγαπούν ακόμα όπως τους αγαπούσε αυτός)

-

11) Η Χρυσή Κάρτα

(όπου μια κάρτα που εμφανίζεται απ’ τον ουρανό καταλήγει από χέρι σε χέρι σε όλους τους ήρωες των προηγούμενων παραμυθιών, φέρνοντάς τους απίστευτη τύχη και ωθώντας τους να λύσουν όλοι μαζί το μυστήριο της προέλευσής της…)

--------------------------------------------------

Άρης Δημοκίδηςμεταίχμιο, 2009

+++ το blog των ΣΤΕ!

..

Έντεκα της Δευτέρας [μάπα]

(εκεί που ο ήλιος δεν φεύγει ποτέ)

1) Δεν ξέρω αν θυμάται κανείς που πριν από μερικά ποστ είχα βάλει φωτογραφίες από ένα παράνομο εκκλησάκι που ξεφύτρωσε σ’ ένα πεζοδρόμιο στο κέντρο της πόλης (θεσνίκη) που εμπόδιζε κι από πάνω όσους περνούσαν.

Ήταν πραγματικά παρανοϊκό – και η Ένωση Πεζών καλούσε (κι εγώ αναδημοσίευσα το κάλεσμα) τον κόσμο να υπογράψει για την άμεση απομάκρυνσή του. Μαζεύτηκαν πολλές υπογραφές, και ακόμα και ο Δήμος Θεσσαλονίκης (που ψιλοτρέμει την οργή του Άνθιμου) άρχισε να τρώει νευρικά τα νύχια του με τις σχιζοφρενικές εικόνες του προσκυνηταριου της εκκλησίας –που στο κάτω κάτω υπήρχε ακριβώς δίπλα απ’ το προσκυνητάρι. Δεν ήταν το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου, αλλά υπάρχουν μερικά μικρά, καθημερινά θέματα που ποτέ δε λύνονται...


(πριν)

Ε, λοιπόν τα καταφέραμε!

[από email της Ένωσης Πεζών Θεσσαλονίκης]

«Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας στην κινητοποίηση για την απομάκρυνση του προσκυνηταριού από το πεζοδρόμιο της Π.Π. Γερμανού. Οι 850 υπογραφές που συγκεντρώθηκαν συνέβαλαν στη λήψη δύο διαδοχικών αποφάσεων από το δημοτικό συμβούλιο για απομάκρυνση του προσκυνηταριού άμεσα με μέσα του Δήμου. [προφανώς η εκκλησία αρνήθηκε να πληρώσει για τη μεταφορά του!

(good riddance)

Το κτίσμα μετακινήθηκε σήμερα (11/6) με γερανό σε άλλη θέση, και πάλι πάνω στο πεζοδρόμιο, τουλάχιστον όμως δεν εμποδίζει πλέον την κίνηση των πεζών.»

(ουφ)

-

2) Το πιο απίθανο τυπογραφικό λάθος της χρονιάς (που ενέπνευσε και τον σημερινό τίτλο του ποστ). Στα Νέα πριν δυο βδομάδες ο Κούρτοβικ θάβει τρυφερά τη νέα ελληνική, γυναικεία λογοτεχνία, χωρίς να αναφέρει ονομαστικά τη Λένα Μαντά ή τη Δημουλίδου. Τις ‘φωτογραφίζει’ όμως με τα λόγια του. Κι από πάνω έχει και τις φωτογραφίες τους. (Η Λένα Μαντά είναι στα δεξιά. Πρωταγωνιστεί επίσης στο ποστ: H Λένα Μαντά Είναι Όπως Τη Φανταζόσουν.). Έλα όμως που η λεζάντα έχει αυτό το τυπογραφικό, ξεκαρδιστικά προσβλητικό, λάθος που έγραφα πιο πάνω… Την αναδημοσιεύω αυτούσια.

Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων
Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ


Μπεστσελερίστριες: από αριστερά
Πασχαλία Τραυλού, Λένα Μάπα.

[Aλήθεια!]

3) O νέος δίσκος του Moby βγαίνει απ' την δική του εταιρία στα τέλη Ιουνίου. Είναι καλούτσικος. Μετά από αυτό το κλιπ σε σκηνοθεσία David Lynch, τώρα βγήκε και το επίσημο πρώτο single. Λέγεται Pale Horses.

4) Γράφει η Θεοδoτα Ναντσου: Χθες, έλαβα ένα email από την πολύ αγωνιστική οργάνωση για την ειρήνη Jewish Voice for Peace. To μήνυμα περιείχε ένα κάλεσμα σε παγκόσμια ηλεκτρονική διαμαρτυρία υπέρ του Εζρά Ναουί, από τους ειρηνιστές Ναόμι Κλάϊν, Νόαμ Τσόμσκι και Νέβ Γκόρντον. Την υπέγραψα χωρίς δεύτερη κουβέντα, όχι επειδή μου το ζήτησαν τρεις γνωστές προσωπικότητες, αλλά επειδή ειλικρινά ντράπηκα που δεν τον ήξερα...

[κι εγώ δεν τον ήξερα μέχρι που διάβασα αυτό]

5) BITS & PIECES #1

Ζηλεύω τους κατοίκους των Βρυξελλών: Μεγάλη έκθεση του Rene Magritte. [πάνω, ο πίνακά του Time Transfixed (1938) /// Η ελληνική παρουσία σε ξένα φεστιβάλ κινηματογράφου συνεχίζεται... /// Το πιο εύστοχο editorial της χρονιάς, σχετικό με τις ειδήσεις του Σταρ. Αυτός που το έγραψε κινδυνεύει να μηνυθεί (έτσι διάβασα τουλάχιστον, ελπίζω να διάβασα λάθος). Επίσης: σε πιο πρόσφατο editorial ο Τσαγκαρουσιάνος γράφει για τον Λουκά Σαμαρά: "Οι εικόνες του έκτοτε δεν με εγκατέλειψαν: μανιακά εργόχειρα, σαν προσευχές, σαν ξόρκια -κεντήματα πένθους, αυτοπροσωπογραφίες μιας τόσο γυμνής ειλικρίνειας που σε συμφιλιώνει με τα πικρότερα συστατικά της ανθρώπινης φύσης- όλα αυτά μού σχημάτισαν την εικόνα ενός ανθρώπου που πέφτει από έναν ουρανοξύστη για να συντριβεί κι αντί να συντριβεί, πετάει!" /// Από τις 15 έως και τις 18 Ιουνίου στο Ζάππειο Μέγαρο, διοργανώνεται έκθεση από το greekarchitects.gr με τίτλο: «Δ. Αρεοπαγίτου 2008: αντιμετώπιση των πίσω όψεων των διατηρητέων κτιρίων επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 και 19» # /// /// Deadline. /// «Οι λαθρομετανάστες γίνανε το κυρίαρχο πρόβλημα στην χώρα μας. Για την κρίση φταίνε οι λαθρομετανάστες και όχι τα golden boy & τα τοξικά ομόλογα. Για την ανεργία φταίνε οι λαθρομετανάστες και όχι έλλειψη σοβαρών πολιτικών από μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων ή η έλλειψη οποιουδήποτε ελέγχου στις επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν “μαύρους” εργάτες για να μην δίνουν τα νόμιμα μεροκάματα, ή/και τις εισφορές…» (συνέχεια) /// Ξεκινούν οι ΔΙΑΛΟΓΟΙ στην Ελευθεροτυπία. (Καλή αρχή!) /// Το FUTURAMA επιστρέφει στην τηλεόραση (gigidi goo!) /// Εκπαιδευτικός δικάζεται επειδή σεβάστηκε Άνθρωπο (απίστευτο) /// Σασπένς, αποκαλύψεις, τραγέλαφος: ο ΙΟΣ της Κυριακής γράφει για τα exit polls και τη βραδιά των ευρωεκλογών στα κανάλια: Η νύχτα των παπαγάλων /// Δε νομίζω ότι χρειαζόταν η Public Issue,να απαντήσει στον Πρετεντέρη (που όπως και να το δει κανείς είχε απόλυτο άδικο) αλλά απάντησε ///pop eye: Για το coca cola soundwave εγώ ψηφίζω popeye. Σας συστήνω το ίδιο! (update, τώρα είδα ότι είναι με τους flakes οι οποίοι είναι επίσης καλοί. Εγώ όμως είμαι της μελωδικής ποπ, πώς να το κάνουμε;) ///

6) Πέρσι στην πόλη μας ήρθε η Alannah Myles, αυτή που στα '90ς έλεγε το Black Velvet. Ήρθε ως καλεσμένη του Δήμου Θεσ/νικης και εμφανίστηκε μαζί με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης [!!].

Εντάξει, δεν πίστευα ότι θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει πιο κουφή συναυλία στην πόλη απ’ αυτήν.

Όμως προχτές αυτή η πεποίθησή μου θρυμματίστηκε σε χίλια κομμάτια όταν είδα σε αφίσα ότι έρχεται για συναυλία ο...

ο...

ο…

ο Michael Bolton!

Ναι εκείνος ο Μάικλ Μπόλτον, των '90ς, με τη χαίτη, με τις αμερικανίδες σε εμμηνόπαυση να λιποθυμούν, με το 'How Am I Supposed to Live Without You' και το 'How Can We Be Lovers?'.

Ποια είναι η λογική αυτής της συναυλίας δεν μπορώ να καταλάβω. Και δεν ξέρω αν θέλω και να καταλάβω. Θα παίξει στη Μονή Λαζαριστών και δυο βδομάδες μετά θα είναι και στην Αθήνα, με εισιτήρια από 45 μέχρι 180 ευρώ [!]

7) Προχτές έγινε το Αthens Pride στην Αθήνα, πιο δυνατό, απ’ ό,τι διάβασα, από κάθε άλλη φορά.



Μια πρόχειρη αποδελτίωση: *Όλη η εμφάνιση του Τζίμη Πανούση στο Pride, εδώ. / *Φωτογραφίες στο Απέναντι Πεζοδρόμιο. / *Εντυπωσιακή ήταν και η πολύχρωμη φαντασμαγορική σημαία «RAINBOW» μήκους 31 μέτρων, λέει ο Ελεύθερος Τύπος. / *Μια ανταπόκριση. / *Κάπως αναδρομικά. / * Η επίσημη σελίδα.

8)

Αν δε μισούσα τη λέξη cool (και ακόμα περισσότερο τη λέξη ‘κουλ’) θα μπορούσα να πω πως αυτό είναι ένα απ’ τα πιο cool βιντεοκλίπ όλων των εποχών. Σε σκηνοθεσία του Jean-Baptiste Mondino. 1989, πριν από 20 ακριβώς χρόνια: Neneh Cherry, Manchild.

9) Υπάρχει μία λύση για το "Κάτι Ψήνεται" που, θεωρείται πως απειλεί τα δελτία των Οκτώ και συμβάλλει στην απολιτίκ στάση των πολιτών που δεν βλέπουν πια τις "Ειδήσεις". [Δεν χάνουν και τίποτα τρομερό.] Όταν βλέπω το Κάτι Ψήνεται (είναι γνωστό ότι η κριτική μου ικανότητα εξαφανίζεται όταν μιλάμε για ριάλιτι, το μόνο που δε μ' αρέσει είναι το Ελλάδα Έχεις Ταλέντο), με το που τελειώνει στις 9, βάζω τον Σκάι. Εκείνη τη στιγμή αρχίζουν οι ειδήσεις του και -κατά τη γνώμη μου- είναι το μόνο δελτίο απ' το οποίο θα μάθεις ουσιαστικές ειδήσεις και σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. (Ας μην κλαίγονται λοιπόν τα δελτία των 8.)

Μετά απ' αυτήν την εισαγωγή θέλω να γράψω γι' αυτόν που κέρδισε στο Κάτι Ψήνεται την περασμένη εβδομάδα. Ο "εικαστικός Γιώργος" μου κίνησε την περιέργεια γιατί φορούσε συνέχεια t-shirts με τη Μαντόνα, πράγμα καλό. Την ημέρα που τους είχε καλεσμένους για φαϊ στο σπίτι του, είδαμε τους πίνακές που ζωγραφίζει, όλοι με τη Μαντόνα, πράγμα ακόμα καλύτερο.

Με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ βρήκα πως είναι ο ίδιος εικαστικός Γιώργος Κάλλας, που έχει κάνει έκθεση με θέμα τη Mαντόνα (Madonna Kiss My Art), που είχε φτιάξει το εξώφυλλο της Athens Voice την εβδομάδα της συναυλίας της Μ. στο Ολυμπιακό Στάδιο, και τέλος, ο ίδιος γκραφιτάς και stencil artist που γέμισε με εικόνες της Μ. το κέντρο της Αθήνας.

(απ’ το Μοναστηράκι)

Μπράβο Γιώργο Κάλλας, λοιπόν.

10) Διαβάζοντας το ενδιαφέρον κείμενο του Άρη Τερζόπουλου για τον ένα χρόνο του ιντερνετικού ΚΛΙΚ, δεν μπόρεσα να μην προσέξω ότι όντως υπήρχαν επαναλήψεις στο λόγο και πως κάπως πλατειαζε το όλο πράγμα. Αλλά, οκ, είναι ο Άρης Τερζόπουλος , με 40 χρόνια στη δημιουργική δημοσιογραφία, όπως θέλει γράφει, νόημα βγαίνει έτσι κι αλλιώς. Ένας σχολιαστής του όμως δεν το είδε έτσι...

[Υποβλήθηκε από palios (επισκέπτης) στις Πέμ, 11 Ιουν 2009 - 01:29.]
"Κύριε Τερζόπουλε, είχα ξεχάσει πόσο τρομαχτικά κακός γραφιάς είστε.
Ατέρμονες επαναλήψεις, εκατό φορές την ίδια φράση, διακόσιες φορές το ίδιο πράγμα να επαναλαμβάνεται χωρίς καν ν΄ αλλάζουν οι λέξεις.
Πάρτε κάποιον να σας χτενίζει τα κείμενα, πόνεσε ο εγκέφαλός μου, έλεος."

[να το κείμενο]

11) BITS & PIECES #2

Πανέμορφη αληθινή ιστορία, σε 8 εικόνες. (επάνω, η πρώτη απ’ τις οκτώ) /// Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του διευθυντή του Ρόδον FM Μιχάλη Ε, στον Ταχυδρόμο. /// Παράδειγμα προς μίμηση /// H-λογοτεχνία-για-νέους-σήμερα: «Γαμώ την εφηβεία μου» /// H ΠΕΡΟΥΚΑ: Σε πέντε μήνες φυλάκιση καταδίκασε δικαστήριο της Ταϊβάν, έναν 50χρονο με την κατηγορία ότι επιτέθηκε σε βουλευτή της συμπολίτευσης και του έσκισε την περούκα. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, ο Χουάνγκ Γιουνγκ- τιέν, έπρεπε να τιμωρηθεί καθώς στέρησε από τον βουλευτή «το δικαίωμα στην ομορφιά». /// Πώς ήταν διάφοροι διάσημοι την χρονιά που τελείωναν το σχολείο. Flashback Yearbook. /// To Μέλλον Της Τηλεφωνίας, 1970 /// Η πιο πρωτότυπη και έξυπνη πρόσκληση γάμου. Ο γαμπρός κι η νύφη έστειλαν απλά το λινκ στους φίλους τους χωρίς να τους πουν τι είναι. [Ο γάμος έγινε προχτές. Να ζήσουν!] /// H πιο σημαντική πολιτική συνέντευξη του μήνα. Ο Λεωνίδας Κύρκος δεν σωπαίνει τελικά: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο τέλος του». /// Έκλεισε το birdsong radio [που γράφαμε πριν κάποιο καιρό ότι είναι τέλειο και πολύ χαλαρωτικό] /// Σχόλια για τον κόσμο που φεύγει (Σελίδες από το ποιητικό ημερολόγιο που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις το καλοκαίρι του 1967 στη Νέα Υόρκη) /// Oι διασκευές συνεχίζονται με καταιγιστικό ρυθμό στο Cover> Lovers. /// To φεστιβάλ Synch, όπως το έζησε ο M.Hulot.

----------------------------------------------------------

!άιεγ

-----------------------------------------------------------
.

.

Έντεκα της Δευτέρας [perfect drug]

1) Το πιο όμορφο πράγμα που είδα τελευταία: την Παρασκευή το βράδυ η ΕΤ1 είχε το καθιερωμένο, νυχτερινό, καλοκαιρινό κονσέρτο της Φιλαρμονικής της Βιέννης, ζωντανά από τους κήπους του παλατιού Schoenbrunn της Αυστριακής πρωτεύουσας. To Summer Night Concert με ταξίδεψε πίσω στη μέρα που πριν καναδυό χρόνια κάναμε βόλτα σ’ εκείνους τους κήπους: τώρα ήταν φωτισμένοι, τα σιντριβάνια ήταν χρωματιστά, η θέα υπέροχη. Με κυρίεψαν: Νοσταλγία, όρεξη για ταξίδια, επιθυμία για το πραγματικά όμορφο.

Μετά βγήκα μια βόλτα εδώ γύρω. Η πλαζ, η θάλασσα, η –σχεδόν- πανσέληνος, το παλιό μου σχολείο, το σπίτι μου από ψηλά, οι άνθρωποί μου: οκ, σκέφτηκα, το πραγματικά όμορφο είναι πιο κοντά απ’ ό,τι νόμιζα. Και ως δια μαγείας λίγα από τα υπαρξιακά μου θέματα λύθηκαν.

Γυρνώντας σπίτι είδα πως το καλοκαιρινό κονσέρτο απ’ τους κήπους του παλατιού έπαιζε ακόμα – και κορυφωνόταν με πυροτεχνήματα. Δεν χάσαμε χρόνο: κανονίσαμε με τον Γ. ένα σωρό ταξίδια. Η Βιέννη μας περιμένει και πάλι. Μάλλον.

2) (Από #)
Παρακολουθούμε την συνέντευξη της βουλευτού και πρώην προέδρου της Βουλής κ. Άννας Ψαρούδα Μπενάκη. Η δημοσιογράφος την ρωτά πως σχολιάζει την σάτιρα που κάνει στους πολιτικούς ο Λ.Λαζόπουλος. Η απάντηση της είναι ότι δεν παρακολουθεί Λαζόπουλο και ότι δεν είναι μια επιλογή που θα έκανε αν έβλεπε εκείνη την ώρα τηλεόραση. Στην ερώτηση αν θα πήγαινε καλεσμένη στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου αποκάλυψε ότι της έχει γίνει πρόταση να πάει αλλά αρνήθηκε επειδή τέτοιες εκπομπές δεν είναι του επιπέδου της και "δεν ταιριάζουν" όπως είπε με την δική της προσωπικότητα. Σημειώνουμε ότι όλα αυτά τα ανέφερε κατά την διάρκεια μεγάλης συνέντευξης που παραχώρησε στο μεσημεριανάδικο TV Weekend της Βάσιας Λόη στο Alter. [!!!]

3) Η δραματική (έως κωμικοτραγική) σχολή υποκριτικής της Έλντας Πανοπούλου, Μέλισσα!

[+ η σχολή της Μιμής Ντενίση]

4) Charlie Brooker's screen burn
Ο εύστοχος και εξαιρετικά αστείος τηλεκριτικός του Guardian ήρθε διακοπές στην Κρήτη. Και στο άρθρο του γράφει - επιτέλους- για πρώτη φορά για την ελληνική τηλεόραση (μεγάλη μας τιμή). Αυτό που φαίνεται να τον εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν οι ο παρουσιαστής και οι κριτές του Ελλάδα Έχεις Ταλέντο:

But perhaps the most mesmerising thing I've seen was a few moments of the Greek incarnation of Britain's Got Talent. It was instantly recognisable - same format, same logo, same visual grammar and similar acts. This only served to highlight the differences. Instead of young, slim Ant and Dec, there was one middle-aged paunchy bloke standing just off stage giggling to the cameras.

The judges, meanwhile, were spectacular. Impossibly, they look even weirder than the British Morgan/Holden/Cowell lineup. There was a pretty woman, a bloke who resembled a bleached-blond pimp from the year 2049, and a terrifying man who appeared to have undergone extensive plastic surgery at the hands of a demented satirical artist - who'd decided to make him look precisely like David Hasselhoff morphing into Michael Jackson.

I didn't see him indoors. I was standing in the night air, watching him for several minutes on a silent plasma TV through the window of a shut hair salon, before snapping out of the trance and getting on with the holiday. Wherever you go, TV ultimately tastes the same. And there's more than enough of it at home. (thanks Xilaren!)


5) Bits & Pieces: (υπέροχη φωτο Bjork: υποψηφιότητα για το καλύτερο φετινό εξώφυλλο περιοδικού!) /// Το ντοκιμαντέρ για τη φύση HOME που παίχτηκε ταυτόχρονα σ’ όλο τον κόσμο, είναι και online (ολόκληρο) εδώ. /// Υπάρχει πραγματικά κάποιος που να αντέχει να διαβάσει ολόκληρες τις σελίδες της Σιβυλλας στο ΒΗΜΑ; /// Ένα ωραίο blog: http://tetradiospiral.blogspot.com/ /// O Δράκουλας Σε Blog. O “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ ήταν γραμμένος με τη μορφή επιστολών που αντάλλασσαν οι χαρακτήρες του βιβλίου. Καθώς έχουν περάσει 102 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε, και τα δικαιώματα είναι στο public domain, κάποιος ξεκίνησε ένα blog που αναρτά τις επιστολές χρονολογικά, όπως εμφανίζονται στο βιβλίο. Εδώ. /// "Θα ήθελα να παρακαλέσω τους Goin' Through να μην χτυπάνε τόσο ανελέητα το σύστημα από μέσα, γιατί θα πέσει προς τα έξω και θα πλακώσει ανθρώπους που είναι ακόμη εκεί." /// .'. Discordia .'. (fnord) /// Ένας Αρκούδος Κρεμασμένος Πάνω Από Τις Ράγες Του Τρένου /// "Η μάνα μου είναι η συγγραφέας Ευγενία Φακίνου. Είναι αστείο διότι σπάνια κάνουν το συνειρμό, δεν περιμένουν να είμαι εγώ ο γιoς της Φακίνου." O Γιώργος Φακίνος μιλάει στη Μερόπη Κοκκίνη. /// Ταινίες Σε 4 Καρέ /// ένα ακόμα καλό MelodramaRemix /// ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Και πάλι πρωταθλήτρια στα αιωρούμενα σωματίδια (damn!) ///

6) (Έρχονται!)
NINE INCH NAILS – The Perfect Drug
Ένα απ’ τα αγαπημένα μου βίντεοκλιπ όλων των εποχών. Σε καταπληκτική σκηνοθεσία του Mark Romanek. Απ’ την ταινία του Davud Lynch 'Lost Highway'.

7) ΘΗΛΥΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ!

Είδα στο youtube μια περσινή τηλεοπτική συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας Χρύσα Δημουλίδου στη Βάνα Μπάρμπα. Πιο ενδιαφέρουσα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Μιλάνε για τον Επίκουρο, για τη σεξουαλικότητα, τα gay rights, την αρχαιολατρία, τους μπλόγκερς που πλήγωσαν τη Δημουλίδου (!). Δεν κρατιέμαι να μην απομαγνητοφωνήσω κι ένα -σχεδόν σόκιν- απόσπασμα του διαλόγου τους.

Χρ. Δημουλίδου: Αποποιήθηκα της χριστιανικής εκκλησίας, τα τελευταία χρόνια, και δεν θεωρούμαι χριστιανή ορθόδοξη, και το λέω, ξαναζήτησα το παλιό όνομα αυτό [το Χρυσηίδα, αντί για Χρύσα].
Βάνα Μπάρμπα: Έχουμε δηλαδή έναν θηλυκό Καζαντζάκη;
Χρ. Δημουλίδου: (γελάει και ψιλοαπρόθυμα συμφωνεί). Ε… ναι, πάρ’ το έτσι!

[το βίντεο της συνέντευξης]

8) Τελείως άλλο θέμα.

Σάββατο 12 Ιουλίου 1942



"Τας πρώτας ημέρας του Ιουλίου του 1942 εδημοσιεύθη εις τας εφημερίδας της Θεσσαλονίκης επίσημος ανακοίνωσις της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησεως Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Δι’ αυτής προσεκαλούντο άπαντες οι Ισραηλίται άρρενες, ηλικίας 18-45 ετών όπως παρουσιασθούν εις την πλατείαν Ελευθερίας την πρωιαν του Σαββάτου 12 Ιουλίου, ώρα 3ην πρωινήν, επί απειλή αυστηρών ποινών."

[Η συνέχεια είναι γνωστή. Στη φωτογραφία βλέπουμε τον κόσμο στην Πλατεία Ελευθερίας και μέρος της θάλασσας και του λιμανιού. Εδώ και χρόνια δουλεύω εκεί δίπλα. Σήμερα αυτό ακριβώς το μέρος είναι πάρκινγκ αυτοκινήτων, και λίγο πιο πάνω αφετηρία λεωφορείων. Σύμφωνα με έρευνες έχει τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση στην πόλη, αλλά και την μεγαλύτερη ηχορύπανση. Αυτό φυσικά δεν είναι τίποτα όταν δει κανείς τις εικόνες που διαδραματίστηκαν στην Πλατεία (υποτίθεται) Ελευθερίας πριν από 67 χρόνια…]

*Φωτογραφίες από το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη / Photos from the Shoah in Salonica (Abravanel)

9) Από μικρός είχα το όνειρο κάποτε να πάω στη Μπιενάλε της Βενετίας. (Σιγά το απραγματοποίητο όνειρο, δεν είναι και στην άλλη άκρη της γης.) Το ξέρω ότι κάποτε θα πάω, όμως θα είναι φέτος ή σε δύο χρόνια; Η έκθεση πάντως αρχίζει, ο Λουκάς Σαμαράς μας εκπροσωπεί, κι επίσης διάβασα στην Ελευθεροτυπία ότι υπάρχει και περίπτερο στο ίντερνετ.
"Για πρώτη φορά το Ιντερνετ «εκπροσωπείται» στην Μπιενάλε με ολόδικό του περίπτερο. Ας περηφανευτούμε καθώς υπεύθυνος (δική του ήταν η ιδέα) είναι ο Μίλτος Μανέτας. Το κοινό θα μπορεί να το δει πληκτρολογώντας http://www.padiglioneinternet.com/ (7 Ιουνίου έως 22 Νοεμβρίου). Θα φιλοξενεί δουλειές άλλων καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνται στο Ιντερνετ."

10)
Βουκαμβίλια-γίγαντας, απ' το πράσινο αφιέρωμα της Lifo.

11) Τα είδα στο PopoCulture αλλά δεν μπορώ να μην τα βάλω κι εδώ. Οι δύο καλύτερες literal video versions γνωστών βίντεο-κλιπ. Δηλαδή τα κανονικά βίντεοκλιπ με αλλαγμένους στίχους που περιγράφουν αυτά που κυριολεκτικά γίνονται στην υπόθεση. Ως επί το πλείστον πανέξυπνα και ξεκαρδιστικά αστεία.


Βonnie Tyler – Total Eclipse of the Heart


Meatloaf – Anything for Love

[δεν είναι τυχαίο που και τα δύο τραγούδια, που έχουν τόσο κωμικοτραγική υπόθεση, γράφτηκαν απ’ τον Jim Steinman, τον μάστορα των δραματικών, υπερβολικών τραγουδιών... Καλή βδομάδα!]

----------------------------------------------------------------------


ςέγολκε ςιτ αιγ ηξέλ ετύο
.
.
.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [ποτ]

t

1) Χτες βράδυ έγινε κάτι πρωτοφανές στη γειτονιά. Διακοπή ρεύματος. [Επειδή είναι ένα νοσοκομείο στο δρόμο σπάνια μας κόβουν το ρεύμα. Δεν θυμόμουν να είχε γίνει ποτέ.] «Γιούπι!», σκέφτηκα, «ρομαντισμός!». Ανάψαμε τα κεριά, είδαμε τα αστέρια απ’ το μπαλκόνι, θαυμάσαμε τη νυχτερινή θέα χωρίς την φωτορύπανση, απολαύσαμε την ησυχία μιας που τα μπαρ από κάτω δεν έκαναν τη συνηθισμένη φασαρία τους. Απολαύσαμε μια αλλιώτικη ζωή.

Και μετά αρχίσαμε να βαριόμαστε. Νύσταξα απ’ τις 11 το βράδυ. Και κοιμήθηκα. Λίγο αργότερα, μέσα στον ύπνο μου, άκουσα ήχους και κατάλαβα ότι το ρεύμα επέστρεψε. Μου ήρθε να σηκωθώ, να δούμε ξένα ριάλιτι στο dvd, να κοιτάξω τα email μου, να βάλω τα cd που αγόρασα, να δω την αστυνομία ζώων του Χιούστον στο Animal Planet, ακόμα κι εκείνον τον περίεργο στο άλτερ που εξιχνιάζει φόνους κι είναι έτοιμος να σκάσει στα γέλια.

(Ξανακοιμήθηκα αμέσως. Το όνειρο που είδα περιείχε θραύσματα απ’ όλα τα παραπάνω, ήταν ένα καλειδοσκοπικό κολάζ μισοφωτισμένων κάστρων, αστείων φόνων, χαμογελαστών κουταβιών, μοντέλων που τσακώνονται επειδή οι κριτές τις βαθμολόγησαν χάλια, χυμένων κεριών που βάζουν φωτιές σε πολύχρωμες βελούδινες κουρτίνες – και μιας ακτίνας φεγγαριού που με ταξίδεψε στο πιο Ήσυχο Μέρος του Κόσμου.)

2) Άλλο: Μία γνωστή μου έψαξε τον εαυτό της στο google. Έγραψε το ονοματεπώνυμό της, πάτησε search και περίμενε τα αποτελέσματα. Υπήρχε ένα και μοναδικό αποτέλεσμα, ένα και μοναδικό κείμενο στο ίντερνετ που αναφερόταν σ' αυτήν.
Ήταν το σάιτ που ανακοίνωνε τη λίστα με τους αποτυχόντες των εξετάσεων του ΑΣΕΠ (τις οποίες είχε δώσει το 2006). "Είναι επίσημο, δεν είμαι τίποτα άλλο παρά μια αποτυχημένη", μου είπε κι έπεσε σε μια ωραιότατη κατάθλιψη.

[To ανέφερα αυτό επειδή μόλις πρόσθεσα το ονοματεπώνυμό της σ' ένα παλιότερο, άσχετο ποστ (γράφοντας ότι είναι καταπληκτική) με σκοπό να εμφανίζεται κι αυτό στα αποτελέσματα του google.]

3) Εκτός από τον κανονικό Σάκη Ρουβά (και τον Σάκη Ρουβά του Πειραιά) υπάρχει και ο Σάκης Ρουβάς της Ρωσίας. Είναι ένας ταλαίπωρος (και ιδιαίτερα μη-όμορφος) καλλιτέχνης που όταν παλιά συνεργάστηκε με τον δικό μας, ο Ψινάκης προσπαθούσε να πείσει τα ελληνικά ΜΜΕ πως ο Ρώσος είναι τόσο διάσημος στη χώρα του που ο τίτλος «Σάκης Ρουβάς της Ρωσίας» ήταν όντως ταιριαστός. Είχαν κάνει ένα ντουέτο, μάλλον τραγικό, τα κανάλια χρησιμοποίησαν αρκετές φορές τη φράση «Σάκης Ρουβάς της Ρωσίας» κοροϊδευτικά – και μετά τον ξεχάσαμε.

Μέχρι προχτές. Τον εντόπισα σε ένα βίντεο του fail-blog. Τραγουδάει play back ένα τραγούδι, κάνοντας δυναμικές και μελοδραματικές κινήσεις, μέχρι που τον πλησιάζει μια συνάδελφός του και…




4) Από το gravity & the wind:

Με τα αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν που με χαρακτηρίζουν τελευταία, δηλώνω κι εγώ, μετά τον Νίκο Σαραντάκο, τη συμπαράστασή μου στον [blogger, δημοσιογράφο και αρθρογράφο των Νέων] Γιάννη Χάρη για την απαράδεκτη αγωγή που έκανε εναντίον του ο Μητροπολίτης Πειραιώς, ο οποίος πριν λίγους μήνες είχε στραφεί και εναντίον του ακτιβιστή Λύο Καλοβυρνά γιατί από τις σελίδες του περιοδικού 10% «τόλμησε» να στηλιτεύσει τις ανοησίες που εκστόμισε ο «Άγιος».

Ο κ. Σεραφείμ, σε δηλώσεις του με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, είχε πει ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής», και ότι «έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων». Νομίζω πως κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί να κρίνει από μόνος του αν και κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις τιμούν τον ίδιο τον κ. Σεραφείμ ως άτομο ή τη θέση που κατέχει ως «πνευματικός πατέρας» του ποιμνίου του, ώστε να έχει την απαίτηση να τον σεβαστούν και όλοι οι υπόλοιποι. Εκτός κι αν πιστεύει ότι, ακριβώς λόγω της θέσης του, τα λόγια του δεν πρέπει να υφίστανται καμία κριτική από κανέναν — οπότε περνάμε σε άλλο, εντελώς διαφορετικό, θέμα...

Πάντως, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από την ομοφοβία του Μητροπολίτη, το ρατσισμό του και τη δικομανία του, είναι η υποκρισία του: βλέπετε, ο «Άγιος» αξιώνει να έχει μόνον ο ίδιος το δικαίωμα να αποκαλεί ψυχοπαθείς τους άλλους — αλλά μόλις κάποιος υπονοήσει οτιδήποτε για τη δική του ψυχική υγεία (όπως έκανε με το γάντι και με το σύνηθες άψογο στιλ του ο Γιάννης Χάρης), τάχα μου προσβάλλεται και ζητάει τα ευρώ με το τσουβάλι..(περισσότερα)

5)

Μια απ’ τις καλύτερες διαφημίσεις που έχω δει ποτέ – και από άποψη αισθητικής και από άποψη μηνύματος.

6) "Σε ποιον τελικά ανήκει ο Ρίτσος;" Ο Γ. Γιατρομανωλάκης σχολιάζει στο Βήμα ένα δημοσίευμα του Ριζοσπάστη. Με τρόπο απολαυστικό καταλήγει "Μήπως δηλαδή κάνει λάθος η Προκοπάκη, ο Αργυρίου, ο Πρεβελάκης, ο Μαρωνίτης, ο Σαββίδης, ο Πήτερ Μπήαν, ο Ε. Κήλυ, οι νέοι λαμπροί μελετητές του ποιητή, οι διατριβές, οι σοβαρές μελέτες και τα άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, όλοι εκείνοι που δεκαετίες τώρα μοχθούν να βγάλουν τον ποιητή από τη σιωπή και να δείξουν την τέχνη του και τα μεγάλα θέματα που τον απασχολούν, μήπως δηλαδή όλοι αυτοί κάνουν λάθος, βέβηλοι συνάμα και παραχαράκτες, και έχει τελικά δίκιο η κυρία Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ; "
Όλο το κείμενο εδώ.

7)
Bits & Pieces #1: Το 30λεπτο Πουθενά του Δημήτρη Παπαϊωάννου /// Εκστρατεία κατά των «φυλακισμένων της φτώχειας» από τη Διεθνή Αμνηστία ///Ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Τζόρτζιο Ντε Κίρικο θα γυριστεί με ευθύνη της Νομαρχίας Μαγνησίας /// Beastie Boys ft. The Roots /// Βίντεο: Ο Χρόνος Περνά Πάνω Απ’ Τα Κανάρια Νησιά /// Η μαρτυρία του Χατζιδάκι: σε επιστολή και χαρτοπετσέτα /// Απίθανο: ΘΥΜΑ ΤΥΠΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ Η LIFO, Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΑΙΤ /// Στο πάρτι της Νένης, από τον Γιώργο Χρονά. /// Μεγάλο κόλλημα: τα ψαράκια στο blog της 'A, Μπα?', (πάνω αριστερά) /// Δεν χρειαζόμουν κίνητρα για να πάω να ψηφίσω, είναι αυτονόητο ότι θα το έκανα. Γι' αυτούς που το σκέφτονται όμως δυο εξαιρετικά σχετικά κείμενα: Να ΜΗΝ πας να ψηφίσεις! και Για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη./// Σταύρος Θεοδωράκης για τον Μιχάλη Τρεμόπουλο: Μόλις είχε τελειώσει την εμφάνισή του στην εκπομπή του Καμπουράκη και του Οικονομέα. Σε ένα μικρό χαρτί είχε σημειωμένα και τα υπόλοιπα ραντεβού της ημέρας. «Ο Κύρτσος είναι μακριά;». Ήταν στο Μega, στην Κατεχάκη και αναζητούσε τον δρόμο για τον Φλας στο Μαρούσι. Το κινητό του είχε σβήσει. «Δεν υπολόγισα τις στροφές στα Τέμπη και ξόδεψα όλη την μπαταρία». Ένας Θεσσαλονικιός χαμένος στην Αθήνα.

8) Για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Όταν πεθαίνει κάποιος πολιτικός αρχίζουν οι αγιοποιήσεις. Και η, σχεδόν ψυχαναγκαστική, θλίψη ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν και τόσο σοβαροί λόγοι...

Κι όμως είμαι σίγουρος πως δεν ήμουν ο μόνος που όταν άκουσε την είδηση του θανάτου του Μ. Π. σκέφτηκε, με καθυστέρηση χρόνων ίσως: "Αυτός! Αυτός θα μπορούσε. Αυτόν χρειαζόμαστε".

Έναν τέτοιο πολιτικό θα ήθελα να ψηφίσω στις Ευρωεκλογές (ευρωπαϊστή, ανανεωτικό, μετριοπαθή, έξυπνο, δραστήριο, μαχητικά οικολόγο, που "παρέμεινε στο μετερίζι του, χωρίς ανταλλάγματα, μειοψηφία μέσα στον ίδιο τον πολιτικό του χώρο, πασχίζοντας για το καλύτερο, γιατί το δικό του όραμα, η δική του θέση, δεν ήταν οφελημοθηρική #").

Μερικές φορές καταλαβαίνουμε ότι κάτι ήταν πραγματικά χρήσιμο μόνο όταν το χάνουμε. (Κακό του κεφαλιού μας.)

9) Τραγούδι της εβδομάδας στο electronically yours είναι το νέο τραγούδι των (ελλήνων) Μίκρο, που όπως φαίνεται κι απ’ το τραγούδι στο παρακάτω βίντεο είναι καλύτεροι –πιο πιστευτοί επίσης – με ‘ξένο’ στίχο. (Η είδηση όμως, για μένα, ήταν για το CSI!)


'The Sun In My Face' is a warm yet chilled four minute pop gem and the quality of this track comes as no surprise to EY as Mikro's driving force is none other than Marsheaux's co-producer Nikonn - who played a part in providing the Marshy girls with some very complex Mode-esque string arrangements on the forthcoming 'Lumineux Noir' track 'Sorrow'.
US crime show CSI also featured one of Nikonn's solo tracks on a recent episode after producers discovered his tracks on Myspace and Mikro's 'The Sun In My Face' is on par with the forthcoming Marsheaux album in terms of hooks and production.

10)
Bits & Pieces #2: (εικόνα απ’ το εξαιρετικό μουσικό blog Last Gas Station). Βίντεο: Ο Morrissey και ο Johnny Marr μαζί, σε συνέντευξη του 1985. /// Ξεκίνησε η ψηφοφορία για τις νέες στολές τις Ολυμπιακής. Εδώ. /// Το εξοργιστικά γελοίο ΕΣΡ ξαναχτυπά, τώρα για τα ντοκιμαντέρ σχετικά με το σεξ που παίζει ο Σκάι. Δεν το πείραξαν όμως όλα, μόνο ένα... /// Light & Magic /// trash flashback: Άννα Μαρία Λογοθέτη – Είμαι Τρελή για Σένα (+ πρόταση γάμου της, live στη Ρούλα Κορομηλά). /// H Βόρειος Ελλάδα στην ΕΛΛΑΔΑ της Νέας Υόρκης. /// απ' του m.hulot, ένα τραγούδι που μ' άρεσε /// Modern Living (neurotica series) /// bestdocumentaries (στα μηνιαία αρχεία του υπάρχουν δεκάδες ολόκληρα ντοκιμαντέρ) //// arizona dream's dream /// Νέο τέλειο b-side των PSB, που όντως κάνει τη διαφορά. /// Δεν ξέρω ποιο πράγμα είναι πιο απίστευτο. Το ότι ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ είναι ακόμα ζωντανός; Ή το ότι γυρίζει νέα ταινία σε κρουαζιερόπλοιο στη Μεσόγειο και την περασμένη βδομάδα πέρασε απ' τον Πειραιά; Και οι δύο πάντως ήταν, για μένα, πολύ ευχάριστες ειδήσεις. /// SOS!!! η Susan Boyle είναι η νέα (ταλαντούχα) Έφη Θώδη! ///H πιο ενδιαφέρουσα αποτίμηση του ντιμπέιτ, απ' τον Στ. Κασιμάτη. Πιο αστείο highlight της:

H εμφάνιση και ο λόγος του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένας αυτοσχεδιασμός, στον οποίο αναγνώριζες ποικίλα στοιχεία: τον αμπελοφιλόσοφο του καφενείου, τον λαϊκό διαφημιστή (που εκτός από σλόγκαν γράφει και στίχους για τραγούδια...), τον καταφερτζή πλασιέ, που καμουφλάρει την απελπισία του σε τρελή χαρά, καθώς του ανοίγουν την πόρτα, γνωρίζοντας ότι το πιθανότερο είναι στο επόμενο δευτερόλεπτο να του την έχουν κλείσει κατά πρόσωπο!

11) ** Η πρώτη σίριαλ κίλερ της Περσίας δήλωσε ότι είχε σύμβουλο την Αγκάθα Κρίστι.
Η 32χρονη κατηγορείται για τη δολοφονία τουλάχιστον έξι ανθρώπων. Επέλεγε ηλικιωμένες, τις οποίες γνώριζε προσέγγιζε σε χώρους προσευχής. Πρότεινε να τις μεταφέρει με το αυτοκίνητό της και τους προσέφερε χυμό, στον οποίον όμως είχε ρίξει αναισθητικά χάπια. Εν συνεχεία τις στραγγάλιζε και έκλεβε τα κοσμήματα και τα χρήματα που είχαν στην κατοχή τους. Στην απολογία της είπε πως σχεδίαζε τα εγκλήματα, ώστε να μην αφήνει ίχνη, όπως οι ήρωες της Αγκάθα Κρίστι. ##

ΥΓ. Επειδή μετά από δέκα χρόνια κυκλοφορίας του, κάτι τυχαίο έγινε και το ξαναθυμηθήκαμε: For Real του Tricky, ένα εξαιρετικό single του.

------------------------------------------------


!ανήμ όλακ
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [Αerial]

1) Πριν λίγες μέρες ο Morrissey είχε τα γενέθλιά του. *50 χρονών!*
Εκείνη τη μέρα o Winter Academy ανέβασε ένα ποστ που σίγουρα το έφτιαχνε για μήνες. Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ αφιέρωμα στον Morrissey, που τυχαίνει να είναι και καταπληκτικό. (Τόσες μέρες μετά και ακόμα δεν το έχω εξαντλήσει!)
Παρ' όλο που ζούμε στην ίδια πόλη, ο Winter Academy δεν είναι φίλος μου. Δεν τον έχω καν συναντήσει ποτέ (κι ούτε προβλέπεται σύντομα). Οπότε με κάθε ειλικρίνεια, και όση αντικειμενικότητα μπορεί να έχω, ας πω πως (και) μ' αυτό το ποστ, ο W. A. αποδεικνύει πως είναι ίσως ο πιο συνεπής και ταλαντούχος έλληνας blogger.


2) Συλλογή υπογραφών για την άμεση απομάκρυνση του ναΐσκου της Παναγούδας από το πεζοδρόμιο της Π.Π. Γερμανού, στη Θεσσαλονίκη.
Εκκλησάκι ξεφύτρωσε τα ξημερώματα της Πέμπτης στο πεζοδρόμιο της Π.Π. Γερμανού (ΘΑΥΜΑ! αναφωνούσαν το πρωί οι περαστικοί). Πέρα μάλλον αχρείαστο (ο επίσημος ναός είναι δίπλα!) τυχαίνει να είναι και τελείως παράνομο. Και επίσης είναι και πολύ εξοργιστικό: στις φωτογραφίες φαίνεται πως μικραίνει/κλείνει το πεζοδρόμιο ακριβώς πάνω στη ροή διέλευσης των πεζών.

Η Ένωση Πεζών Θεσσαλονίκης έχει πολεμήσει παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, παράνομους κάδους σκουπιδιών, ε, δεν περίμενε ποτέ ότι θα χρειαζόταν να πολεμήσει και παράνομους ναΐσκους! Υπογραφές κατοίκων στο welcome@enosipezon.gr.

3) Στην κριτική για τη συναυλία (μια απ' τις πρώτες) της Little Boots, ο Independent αφού λέει πόσο τέλεια ήταν όλα, τονίζει πως το κοινό ήταν μάλλον παγωμένο. Φυσικό, αφού δεν έχει βγάλει καν δίσκο, γράφει ο δημοσιογράφος. Αλλά μιας και η Little Boots είναι (δεν κουράζομαι να το γράφω) η ελπίδα της σύγχρονης ποπ, δεν θα είναι για πάντα έτσι...

«Unfortunately, her music doesn't get the reception from the crowd it deserves, perhaps understandably since these songs have barely been heard, if at all. Most of the crowd are there to boozily dance to well-known anthems – a real shame as these songs are crying out to be sung along with and danced to.

It won't take long, however, before Little Boots shows will be packed out with adoring fans who know every word. There's absolutely no doubt that she will be a massive star – she just has to give everyone else a bit of time to catch up with the fact.»


little boots - meddle
Στο βίντεο πάνω η πρώτη εμφάνιση της στο Later…With Jools Holland. Εδώ είναι η εμφάνισή της στο ίδιο πρόγραμμα μισό χρόνο μετά (την περασμένη βδομάδα) με το πρώτο της single.
+ Έντεκα (live εμφανίσεις από τα αρχεία του "Later… with Jools Holland")

4) Αυτό που πάντα ήθελα για τα βιβλία μου - χωρίς να ξέρω ότι το θέλω: Το ‘Χρυσό Βουνό’ και το ‘Παιδί Που Δεν Αγαπούσε τα Βιβλία’ μόλις έγιναν αυτοκόλλητα (!)


5) Διάβασα πριν λίγο καιρό τη συλλογή ιστοριών του David Sedaris, Όταν Σας Έχουν Τυλίξει οι Φλόγες. Σε ένα απ' τα (αυτοβιογραφικά) του διηγήματα που λεγόταν Aerial, μιλούσε για το ομώνυμο τραγούδι απ' τον τελευταίο δίσκο (Aerial) της Kate Bush. Ενώ παιζόταν στο σπίτι του στην εξοχή της Γαλλίας, δύο σπίνοι ερχόταν στο παράθυρο και τον παρενοχλούσαν - ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπε αυτός. Είναι ένα πολύ αστείο διήγημα με αφορμή ένα τραγούδι απ' τον εξαιρετικό δίσκο της Kate Bush.
Πράγμα που μου θυμίζει κάτι που ήθελα να γράψω στο enteka εδώ και αρκετά χρόνια: όποιος έχει τον δίσκο Aerial της Kate Bush ίσως έχει αντιληφθεί ότι το δεύτερο cd είναι concept-album μ’ ένα ταξίδι που αρχίζει το ξημέρωμα και τελειώνει το βράδυ. Όποιος το έχει αλλά δεν το έχει ακούσει διαβάζοντας με προσοχή τους στίχους απ’ το booklet με τις όμορφες εικόνες, τότε έχει χάσει μια υπέροχη εμπειρία…


6) BITS & PIECES #1: (φωτο: Nα ένα ωραίο μπαλκόνι να κάτσεις να πιεις τον καφέ σου. Από την σειρά ποστ της 'α, μπα?' με τίτλο αστική ομορφιά) /// uncomfortable-film-plot-summaries /// Απίστευτο Κύμα Σε Super Slow Motion /// Γάτα που εγκλωβίστηκε σε ρόδα αυτοκινήτου, και πώς το κατάφερε αυτό. /// η eco-goth καλλιτέχνιδα STEFANIA DIMMEN μιλάει οικολογικά και σταράτα: 'Συγνώμη, δεν ήξερα'. /// Δυό πόρτες έχει η ζωή, στου νανάκου. /// Ολόκληρο το ενενηντάλεπτο ντοκιμαντέρ της Μαντόνα για το Malawi (που πρόσφατα έχασα στην ΕΤ1) είναι δωρεάν -και νόμιμα- στο YouTube. I AM BECAUSE WE ARE. /// Elizabeth Fraser & Jeff Buckley - All Flowers In Time Bend Towards The Sun /// trash tv: Καβγάς! Ο Εθνικός Σταρ αρνείται ότι λέει ψέματα για τη γνωριμία του με την Paris Hilton, βρίζει τα ορφανά όλου του κόσμου και δηλώνει πως δεν έχει καμία ευπρέπεια. /// Η ταινία «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου τιμήθηκε το Σάββατο το βράδυ με το πρώτο βραβείο του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του 62ου Φεστιβάλ Καννών στο οποίο συμμετείχε. (μπράβο μπράβο μπράβο!) /// Σχετικό με τη ζέστη (κι ένα συγκεκριμένο χαλασμένο air condition) για όποιον θέλει να συγχυστεί πρωινιάτικα, μια τέλεια σκηνή απ’ το σπιρτόκουτο. ///

7) Είναι αλήθεια ότι το έχω γράψει πολλές φορές, αλλά δε θα χαλάσει ο κόσμος με άλλη μία: η στήλη του Δημήτρη Ρηγόπουλου στη Lifo είναι μια ποιητική αστική απόλαυση -on a disco beat που θα λεγαν κι οι Pet ShopBoys...
Α! Με την ευκαιρία: Πριν καναδυό ποστ έγραψα: "Παρακαλείται ο Άρης Καραμπεάζης να γράψει κριτική για το νέο δίσκο των Pet Shop Boys." Τελικά την έγραψε. Και εκτός απ’ το ότι είναι spot-on έχει ενσωματωμένο player που παίζει το The Way it Used to Be, (το τραγούδι για το οποίο πριν μερικούς μήνες είχα γράψει αυτό).

8)
[εικόνα, Jenny Holzer]
Κάποτε, πριν καμιά δεκαριά χρόνια, δούλεψα στο τμήμα πολιτιστικού ρεπορτάζ μιας εφημερίδας. Η Jenny Holzer είχε αποδειχτεί η πέτρα του σκανδάλου στο μυαλό του κάπως άσχετου υπεύθυνου εκεί πέρα, αλλά ας μην αρχίσω να τα θυμάμαι. [Θα τα θυμηθώ όταν θα είμαι 80 και θα γράψω την βιτριολική μου αυτοβιογραφία.] Μια απ’ τις αγαπημένες μου εικαστικούς λοιπόν, η Jenny Holzer, ανεβάζει την τέχνη της online, στο twitter της…
----


9) Bits & Pieces #2: (Φωτο απίστευτης ντροπής: Ο Άνθιμος στους Goin’ Through – δεν είναι φωτομοντάζ - via) //// Άρχισε η 2η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης (24 Μαΐου - 27 Σεπτεμβρίου) και στο πλαίσιό της έρχεται κι ένας πλωτός ραδιοφωνικός σταθμός («Celestial Radio» των Βρετανών καλλιτεχνών Ζόι Γουόκερ και Νιλ Μπρόμγουιτς), ένα πλεούμενο καλυμμένο με καθρεφτάκια, σαν πλωτή ντισκο-μπάλα, που αντανακλά το φως του ήλιου, και θα υπάρχει στα νερά του Θερμαϊκού Κόλπου.] # /// Η λυτρωτική ουτοπία της ποίησης: μια κριτική του Β. Χατζηβασιλείου στην Ελευθεροτυπία, για το νέο βιβλίο του Μάρκου Μέσκου. /// Το σπικάζ του θοδωρή ρακιντζή σε ατελείωτη διαφήμιση κόμματος... /// E Σ Ρ: Πρόστιμο 30.000 ευρώ για συνωμοσιολογική εκπομπή (Κάλλιο αργά παρά ποτέ, το ΕΣΡ ανακάλυψε ότι ο Λιακόπουλος λέει εξωφρενικές απιθανότητες πουλώντας και βιβλία του.) /// Ένα ενδιαφέρον κείμενο του Στέφανου Μάνου με τίτλο: Δεν είμαι ο «Στέφανος Μάνος» /// Μία μέρα μετά τη νίκη της στη Γιουροβίζιον… επίσημα σε ύφεση η Νορβηγία! /// Ο καλός πολιτιστικός σύλλογος Διαδρομές (της Καβάλας) διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο «Ευρωεκλογές: Οι άλλες επιλογές», με σκοπό την παρουσίαση ορισμένων πολιτικών κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας στις Ευρωεκλογές, πέρα από τα πέντε που βρίσκονται στην ελληνική Βουλή. info /// Oμιλία του Κωνσταντίνου Βήτα στο websci09 ///

10)
MOBY. Το γρηγορότερο τραγούδι του κόσμου (φτάνει μέχρι και τα 1000 beats per minute) παιγμένο στο PC game Audiosurf!

11) Αυτοαναφορικό flashback.

#ΠΡΙΝ από ένα χρόνο στο enteka (μάιος ’08):
Έντεκα (εορταστικό) /// Έντεκα της Δευτέρας [the ride] + Αγαπημένα Όνειρα /// Έντεκα (Hillary Please Stop) [τέλος καλό όλα καλά!] /// Έντεκα της Δευτέρας [μήπως?] + Ποστ μέσα στο ποστ: Το t-shirt των Portishead

#ΠΡΙΝ από δύο χρόνια στο enteka (μάιος ’07):
Έντεκα (σκοτεινές εικόνες του Francis Bacon) // Έντεκα (για το τι απέγιναν οι Boney M) /// Έντεκα (αγαπημένα μου τραγούδια από ταινίες) /// Έντεκα (αγαπημένα μου βίντεο-κλιπ της Bjork) /// Έντεκα (Χρυσοί Φοίνικες απ' το παρελθόν) /// Έντεκα (βιβλία αναζητούν συγγραφείς - ΚΟΥΪΖ) /// Έντεκα (απροσδόκητα mash-up) /// Έντεκα (μεταφυσικές εικόνες του Giorgio De Chirico - και ένα όνειρό του) /// Έντεκα (για τον Marilyn Manson) /// Έντεκα της Δευτέρας [ένα / δύο / τρία ]

#ΠΡΙΝ από τρία χρόνια στο enteka (μάιος ’06):
Έντεκα (ελληνικά τηλεπαιχνίδια που έβλεπα κατά καιρούς) /// Έντεκα (ατάκες για τα βιβλία) /// Έντεκα (θέματα του περιοδικού Εικόνες [1988] που βρήκα στην ανακύκλωση) /// Έντεκα (ταινίες που είδα σε θερινό σινεμά) /// Έντεκα (αγαπημένα διαφημιστικά jingles) /// Έντεκα (αναμνήσεις που βρέθηκαν σε ένα time capsule της περιόδου ’89-’91) /// Έντεκα (όνειρα της περιόδου 2002-2003) /// Έντεκα (αγαπημένες μου θεωρίες συνομωσίας) /// Έντεκα (θέματα που διάβασα σ' ένα Πάνθεον του 1972) /// Έντεκα (αντιπαθητικοί ήρωες καρτούν) /// Έντεκα (random quotes) /// Έντεκα (παιδικά βιβλία που θα μου μείνουν αξέχαστα) ///

-----------------------------------------------------------------------------


Υστερόγραφο: Θυμάται κανείς ένα παλιό καρτούν στην ΕΡΤ με ένα τραίνο-φάντασμα (και έναν γέρο μηχανοδηγό με γενειάδα) ή κάτι τέτοιο; Αν υπάρχει καμιά πληροφορία γράψτε την στα σχόλια. Ευχαριστούμε. Καλή βδομάδα.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [η βατομουριά]

1) Έχει πολύ καιρό που περίμενα να έρθει η άνοιξη. Πάνω που έβγαινε ο ήλιος όμως, ξανακρύωνε ο καιρός κι ανάβαμε καλοριφέρ και ούτω καθεξής. Δεν είμαι πια σίγουρος για τίποτα: η άνοιξη που εδώ και μέρες νιώθω στον αέρα μπορεί να εξαφανιστεί σε δέκα λεπτά [update: εξαφανίστηκε! Τώρα βρέχει καταρρακτωδώς.] Αλλά δεν πρόκειται να περιμένω άλλο.

Για τη σημερινή εικονογράφηση του ποστ σκάναρα σελίδες από ένα απ’ τα πιο όμορφα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία που έχω δει ποτέ. Η Jill Barklem είναι μια βρετανίδα συγγραφέας-εικονογράφος (γεν. 1951) που έγινε γνωστή χάρη στη σειρά βιβλίων Brambly Hedge - στα ελληνικά η σειρά μεταφράστηκε ως Βατομουριά. Στη Βατομουριά της ζουν δεκάδες ποντικάκια και οι περιπέτειές τους καταγράφονται σε (τουλάχιστον τέσσερα) βιβλία για τις εποχές του χρόνου. Ανοιξιάτικη Ιστορία, Καλοκαιρινή Ιστορία, Φθινοπωρινή Ιστορία, Χειμωνιάτικη Ιστορία.



Τα βιβλία άρχισαν να κυκλοφορούν στην Αγγλία στις αρχές της δεκαετίας του '80. Λίγα χρόνια μετά είχαν έρθει στην Ελλάδα και είχαν μπει στο σπίτι μου. Αλλά και στα σπίτια πολλών παιδιών απ' την Ελλάδα (ξαναθυμήθηκα την ύπαρξη τους όταν τα είδα στο σπίτι συνομήλικής μου κοπέλας στην Αθήνα τις προάλλες).

Οι ζωγραφιές της Jill Barklem ήταν ίσως η πρώτη μου επαφή με την τέχνη. Πραγματικά, θεωρώ τις εικόνες της, με τις αραχνοΰφαντες μαξιμαλιστικές λεπτομέρειες και τις χρωματιστές ναΐφ αντανακλάσεις τους, αληθινά έργα τέχνης. Λατρεύω την εικόνα που έβαλα στην κορυφή του ποστ με τον ήλιο που μπαίνει μέσα απ' το παράθυρο του πολύχρωμου δωματίου. Επίσης με ξετρελαίνουν όλες οι σκηνές με τις κατοικίες των ποντικιών στο εσωτερικό του κορμού της Βατομουριάς, μια καμπυλωτή πολυκατοικία ζωγραφισμένη με διάθεση ασφυκτικής εκμετάλλευσης όλου του χώρου.

Διάλεξα λοιπόν εικόνες μόνο από την Ανοιξιάτικη Ιστορία (και το πάρτι έκπληξη που διοργανώνεται στο δάσος για τα γενέθλια του μικρού ήρωα) για να καλωσορίσω έστω και καθυστερημένα την αγαπημένη μου εποχή του χρόνου…

2) Οι διαφημίσεις των cd της Lyra κατακλύζουν τα έντυπα των ιδιοκτητών της και ρωτούν: "Τα ψάχνατε και δεν τα βρίσκατε;"
"Όχι", απαντάει ο Άρης Καραμπεάζης. "Αν τα ψάχναμε θα τα είχαμε βρει. Ή, όσα ψάχναμε τα βρίσκαμε μια χαρά - και σε πολύ φτηνότερη τιμή". Με αφορμή μια διαφήμιση για τους παλιούς δίσκους της Λένας Πλάτωνος, ο Καραμπεάζης γράφει στο Mic έναν χείμαρρο (αυτονόητων και πολύ αστείων) πραγμάτων που αξίζει να διαβαστεί μονορούφι. Εδώ.

3) Η ωραιότερη δήλωση της χρονιάς, για μένα, ήταν του Ίρβιν Γιάλομ για τα όνειρα, σε συνέντευξή του στο Βήμα: "Βλέπω απίστευτα πράγματα στον ύπνο μου και δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν. Το ψάχνω και εγώ όπως όλος ο κόσμος. Τα όνειρα είναι τα ντελικατέσεν της ψυχής. Και ο χαρακτήρας του καθενός είναι σαν καλειδοσκόπιο- ποτέ δεν καταφέρνεις να έχεις πλήρη εικόνα" #

4)
Δεν το χορταίνω στα λίγα δευτερόλεπτα που το βάζουν στην τηλεόραση, γι’ αυτό εδώ ολόκληρο. Σε σκηνοθεσία Chris Cunningham.

5) [Πριν τρία χρόνια, όταν ήταν να έρθουν οι Depeche Mode στη Μαλακάσα, ανέβασα το ποστ: Έντεκα (επιμορφωτικοί τίτλοι των Depeche Mode).]
Δεν ξέρω αν θα χρυσώσει το χάπι (μάλλον θα εξοργίσει περισσότερο) αλλά ας το πω: Τους Depeche Mode τους είδα στο Λονδίνο το 2001 κι απογοητεύτηκα: πού ήταν οι πρωτοπόροι της ηλεκτροπόπ; Είδα μόνο έναν τραγουδιστή (wannabe-Bono και από κινήσεις και από στιλ) που ούρλιαζε RAWK!!!, και προσπαθούσε να το παίξει ρόκσταρ. Ήταν απ' τις χειρότερες συναυλίες που είχα δει. Κυρίως γιατί μου άρεσαν πολύ σαν συγκρότημα, ειδικά η ηλεκτρονική '80ς περίοδός τους. Όσο για τις καλύτερες συναυλίες της ζωής μου (μέχρι το 2006 τουλάχιστον) να ένα παλιό -προπροπέρσινο- ποστ με τίτλο Έντεκα (all-time αγαπημένες συναυλίες)



6) Από το soundtrack του Arizona Dream, ένα απ' τα πιο όμορφα κομμάτια που είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Είχα ξεχάσει την ύπαρξή του και τυχαία το ξαναβρήκα στο youtube. Old Home Movie.

7) O κολλητός μου (απ’ το σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο) παντρεύεται αυτό το Σάββατο. Συνήθως οι φίλοι του γαμπρού πρέπει να λένε μεταξύ σοβαρού και αστείου (αλλά κυρίως σοβαρού, γιατί κατά βάθος ζηλεύουν) διάφορα πράγματα του στυλ, «τον χάνουμε τον φίλο μας», «Χρίστο, τι πας να κάνεις;!», «κρεμιέσαι και φυλακίζεσαι» κι άλλα τέτοια χαζά. Εγώ απλά θα ευχηθώ να περάσουν ακόμα καλύτερα κι απ' αυτούς του καλτ blog (thanks Ροδιά!) που στήθηκε για τον Γάμο της Βασούλας και του Αργύρη (με «όλες τις καυτές λεπτομέρειες»)…



8) Λοιπόν: Το cover > lovers των Gsus και Winter Academy, εκτός του ότι συνεχίζει ακάθεκτο να έχει μια τέλεια διασκευή την ημέρα, τώρα γιορτάζει και τα πενήντα χρόνια του Morrissey, με ένα σωρό διασκευές των τραγουδιών του. Την καλύτερη διασκευή όμως την βρήκα εδώ και είναι στο βίντεο που ακολουθεί.
Κάποιος τέλειος γονιός έχει κάνει πλύση εγκεφάλου στα παιδιά του για να τραγουδούν το νέο single του Morrissey, με τον -όχι και τόσο παιδικό- τίτλο Something is Squeezing My Skull. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο βίντεοκλιπ για το τραγούδι, είναι υπέροχο!

9) # Μια πρωτότυπη κίνηση πραγματοποιεί ο συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης. Εκμεταλλευόμενος το κλείσιμο τού εκδοτικού του οίκου, που σημαίνει ότι τα δικαιώματα ξαναγυρίζουν πίσω σε αυτόν, τα ''επιστρέφει'' στους αναγνώστες του, όπως δηλώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά. Ολόκληρο το βιβλίο του, «Επιχείρησις Ιουδίθ», ελεύθερο για download με άδεια των Creative Commons. Εδώ.

10) Bits & Pieces! /// Πάντα απολαυστικός: Ο Νίκος Φωτάκης στο Twitter. /// Ελληνικός σουρεαλισμός στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Η επεισοδιακή πρεμιέρα του ’81, οι έλεγχοι στον babyface, το παπάκι και το βιντεοκλίπ της Αννας Βίσση [από την Μαρίλη Μαργωμένου] /// Fake Judge Judy Prank Call to Psychic Witch /// Για την (άλλοτε επιθυμητή και άλλοτε αναπόφευκτη) αλλαγή κλειδιού στα τραγούδια της Eurovision /// Δεν νομίζω να έμειναν και πολλοί που να μην είδαν το θέμα με το ερασιτεχνικό βίντεο που έφτασε στον Αρκτούρο (και ο Αρκτούρος δημοσιοποίησε) με την κακοποίηση ελέφαντα σε τσίρκο της Ελλάδας. /// Ο Κ. Βήτα γράφει για (και μιλάει με) τους Pet Shop Boys. Από τη Lifo. Εδώ. /// Ίσως να υπάρχει κάτι χειρότερο στη χώρα από εκείνη την εκνευριστική δημοσιογράφο του Star που καλύπτει τη Γιουροβίζιον. Ίσως όμως και όχι. /// David Lynch foundation television /// Για τη Λούλα Αναγνωστάκη (αφιέρωμα στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας): Ένα - Δύο - Τρία /// Η συμφωνία της σιωπής (ή αλλιώς το coming out στην Ελλάδα). Από την Ελευθεροτυπία. /// Ο Γερολυμάτος υποψήφιος ευρωβουλευτής στο Μακεδονικό Κόμμα του Παπαθεμελή και του Ζουράρι (!!!) /// Super sexy trash! H εφημερίδα Απογευματινή με τη γνωστή ποιοτική αισθητική της κάνει καλλιστεία με κριτές τον Γ. Πολυχρονίου, τον Χαριτοδιπλωμένο, κλπ. "MISS ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ" /// εξαιρετικό ποστ στο Re:Launch για την Λένα Πλάτωνος. /// H Eurovision όπως την έζησε η Dita Von Teese /// "Αφήστε τα τώρα αυτά τα ασήμαντα: Στη Eurovisi-OFF ποιος κέρδισε;" #



11) Κάποτε είχα διαβάσει ένα άρθρο στη Βικιπαίδεια για τον [ΤΑΔΕ] το οποίο είχε σίγουρα γραφτεί απ’ τον ίδιο. Μιλάμε ήταν τεράστιο. Με πλήρη βιογραφία, με εξαντλητικές αναφορές, με κολακευτικούς χαρακτηρισμούς, με περίτεχνες παρομοιώσεις. Στην ουσία το λήμμα τραβούσε απ’ τα μαλλιά μια καριέρα στην οποία ο [ΤΑΔΕ] δούλεψε ως dj στα '80s και σε κάτι δισκογραφικές, μετά σπικάζ σε τηλεπαιχνίδια, και μετά ίσως κάτι ακόμα που δε θυμάμαι Παρ’ όλο που ήταν σχετικά άγνωστος οι πληροφορίες και οι σελίδες για το πρόσωπό του ήταν πολύ περισσότερες/μεγαλύτερες απ’ ό,τι η αντίστοιχη σελίδα της Βικιπαίδειας για τον Καζαντζάκη ή τον Χατζιδάκι!

Θυμήθηκα το λήμμα του [ΤΑΔΕ] όταν πρόσεξα τους κανόνες της Βικιπαίδεια για το ανέβασμα βιογραφιών. Δεν είμαι σίγουρος αν θυμάμαι καλά το όνομά του, αν όμως ήταν αυτό που νομίζω το λήμμα του το έχουν διαγράψει απ’ την Βικιπαίδεια. Καλά έκαναν, μακάρι όμως να υπήρχε ακόμα για να σας το έδειχνα, ήταν ένα τέλειο μνημείο καλυμμένης αυτοπροβολής αριστοτεχνικά γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο...

Λοιπόν, να τι απαγορεύεται στην Βικιπαίδεια:

Οικονομική σχέση
αν αναμένεται ότι η συνεισφορά σας στην Βικιπαίδεια θα σας αποφέρει χρήματα, ή εργάζεστε για τον άνθρωπο ή οργανισμό που αναφέρεται στο άρθρο
Στενή σχέση
είναι εξαιρετικά δύσκολο να γραφεί ένα ουδέτερο άρθρο από κάποιον που έχει στενή δέσμευση με το θέμα, είτε αυτή η σχέση είναι δεσμοί αίματος, φιλική, επαγγελματική ή πολιτική.
Αυτοπροβολή
περιλαμβάνει τοποθέτηση συνδέσμων προς προσωπικούς ιστότοπους, προσωπικές φωτογραφίες, συνδέσμους προς προϊόντα, καθώς και εκτενές βιογραφικό υλικό που δεν προσθέτει κάτι στην ποιότητα του άρθρου.

(και το καλύτερο)

Αυτοβιογραφία
Δεν συνιστάται να γράψετε ένα άρθρο για τον εαυτό σας. Αν είστε εγκυκλοπαιδικά αξιομνημόνευτος, τότε κάποιος τρίτος θα σας προσέξει και θα γράψει άρθρο μόνος του.

[λολ]

----------------------------------------------------------



!;ςιενάκ αν ςαπ ιτ, οτσίρΧ

.

Έντεκα της Δευτέρας [αφιέρωμα: KITSCH]

my no.1

1) Φάκελος Kitsch σήμερα: Στο γραφείο του εργοδότη μου, πέρα από μια τεράστια συλλογή κιτς αντικειμένων, αποκομμάτων κλπ, υπάρχει πλαστικοποιημένη μια επιγραφή που αναγράφει μια δήλωση του καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Hundertwasser: «Χωρίς το κιτς η ζωή θα ήταν αβάσταχτη». Αυτή η πινακίδα (σε συνδυασμό με το ότι δε μας φωνάζει, τις λίγες φορές που τον βλέπουμε) νομίζω ότι κάνει τον εργοδότη μου και επισήμως τον Καλύτερο Εργοδότη του Κόσμου.

2) [Συνειδητοποίησα ότι η λέξη όταν την γράφεις στα ελληνικά μοιάζει ακόμα πιο κιτς απ’ ό,τι όταν την γράφεις kitsch.]

3) Δυστυχώς το άφησα κι αυτό για την τελευταία στιγμή. Δυο μέρες πριν τελειώσει η έκθεση The Greatest Kitsch για την οποία διάβαζα συνέχεια στην Παράλλαξη (που τη διοργάνωσε στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Λιμάνι) πήγα μια γρήγορη επίσκεψη. Ήταν τόσο απίθανη η εμπειρία (100 φωτογραφίες που διαγωνίζονταν για την μεγαλύτερη κιτς απεικόνιση, δεκάδες συλλεκτικά κιτς αντικείμενα, τέχνη βίντεο αρτ κλπ) που μια επίσκεψη δεν ήταν αρκετή και επέστρεψα το ίδιο απόγευμα με ενισχύσεις…



Τώρα η έκθεση έχει κλείσει, οπότε δεν έχει νόημα να λέω συνέχεια πόσο καταπληκτική ήταν (και πόσο τελικά μου αρέσει το κιτς – αλλά και πόσα κιτς αντικείμενα συνειδητοποίησα ότι έχουμε σπίτι, συλλέκτες κανονικοί). Στην Παράλλαξη του περασμένου μήνα είχε ένα πολύ καλό αφιέρωμα (ο winter academy είχε γράψει εκεί ένα κείμενο γεμάτο δεκάδες σχετικά, χρηστικά λινκς), θα περιμένω όμως και το επόμενο τεύχος της Παράλλαξης για να δω ποιος τελικά κέρδισε στο διαγωνισμό φωτογραφίας.

Είδα τις (εκατό) φωτογραφίες του διαγωνισμού στην κάτω αίθουσα της Αποθήκης του Λιμανιού. Υπερβολικά υπερβολικές, εξωφρενικές, συναρπαστικές, ή απλά απίθανα αστείες, με σκηνές, αντικείμενα και μέρη της Θεσσαλονίκης ιδιαίτερα αναγνωρίσιμα (ακόμα και τους κιτς κίονες στα συγκρουόμενα του λούνα-παρκ που είναι κάτω απ’ το σπίτι μου είχε). Όμως τελικά αυτή που ψήφισα στην πολύχρωμη κάλπη ήταν αυτή με τα μαξιλάρια ΝΔ ("για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο) που έβαλα στην αρχή του ποστ…

(*το σάιτ της Παράλλαξης)


(από την έκθεση)

4) Kitsch Alert: πάνω δεξιά στην οθόνη της Δημοτικής Τηλεόρασης TV100 είχα προσέξει εδώ και καιρό ένα περίεργο λογότυπο με το Λευκό Πύργο και τον αριθμό 996. Λίγες μέρες μετά ο αριθμός είχε μειωθεί σε 992. Την επόμενη φορά που το είχα προσέξει ήταν στο 984. «Τι στο καλό μετράει η TV100;» ρώτησα τον Argos. «Μήπως μετράει τις μέρες μέχρι να τελειώσει το ημερολόγιο των Μάγια και το επερχόμενο τέλος του κόσμου το 2012;». «Όχι» μου είπε ο Argos που είχε μετρήσει τις μέρες και είχε βγάλει ένα συμπέρασμα. «Είναι η αντίστροφη μέτρηση για τον εορτασμό των 100 χρόνων της απελευθέρωσης της πόλης. Συζητιέται να μπει και γιγαντοοθόνη στην πλ. Αριστοτέλους που θα μετράει αντίστροφα.»
Οι φιέστες που θα γίνουν στην πόλη τότε, νομίζω, δεν θα έχουν προηγούμενο…! (Εκτός αν μας προλάβει το τέλος του ημερολογίου των Μάγια)


5) Το ήξερα μόνο από τη διασκευή του Jay Jay Johanson. Δεν ήξερα ότι τέτοιο κιτς αριστούργημα υπήρχε στα '70ς και μάλιστα σε τέτοιο βίντεο-κλιπ… (μέσω του σάιτ των AmateurBoyz)



6) Δεν υπάρχει κάτι πιο κιτς απ’ το Ρετιρέ. Τα ποστ που του έχω αφιερώσει (ένα, δύο) δείχνουν πως είμαι μεγάλος φαν. Όταν άκουσα πως για τα 20 χρόνια του το Mega σκέφτεται να κάνει νέα επεισόδια παλιών σειρών του (Τρεις Χάριτες κλπ) ήξερα πως έπρεπε να ξεκινήσω μια ιντερνετική σταυροφορία. Και να ζητήσω απ’ όλους τους φανς του Ρετιρέ να βροντοφωνάξουν: ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΡΕΤΙΡΕ REUNION!
Τελικά αποφάσισα να μην οργανώσω μαζική αποστολή email στο Mega (αν και ελπίζω ότι κάποιος θα το κάνει) και να μην ευαισθητοποιήσω τους αναγνώστες γι’ αυτό το τρίβιαλ αλλά συναρπαστικό ζήτημα. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε την σημερινή καθημερινότητα των ηρώων της πιο καλτ σειράς του καναλιού...
20 χρόνια μετά -και από τη στιγμή που ζει και ο Δαλιανίδης και οι περισσότεροι πρωταγωνιστές- το Ρετιρέ πρέπει να επιστρέψει. Κι ακόμα κι αν δεν ξεκινάω τη σταυροφορία που σκεφτόμουν (κι η λογική έχει τα όριά της στο κάτω-κάτω) ελπίζω ότι Α) το Mega θα το σκεφτεί και θα το κάνει από μόνο του ή ότι Β) κάποιος απ’ το Mega με διαβάζει και θα κάνει την ευχή μου πραγματικότητα.

7) Αν μιλήσουμε για σύγχρονους έλληνες trash τραγουδοποιούς (και γιατί να μη μιλήσουμε;) θα πρέπει να πω πως ξεχωρίζω την Εύη Κρανιδέλη. Γράφει μόνη της τα τραγούδια της, κάνει και τις παραγωγές, αλλά ταυτόχρονα δίνει και έτοιμα σουξέ σε άλλους (όπως το δικό της «Μ’ αρέσει το Σεξ, πειράζει;» που έγραψε για την Έλενα Βέντη.) Τα κομμάτια της, pop και πιασάρικα, σουρεαλιστικά και ανάλαφρα ακούγονται καλύτερα όταν τα ερμηνεύει η ίδια.


Έχει ένα χαμογελαστό, γλαρωμένο βλέμμα, έναν αβίαστο τρόπο τραγουδιού που αν δε μιλούσαμε για το χειρότερο trash της χώρας θα το συνέκρινα με την αέρινη τραγουδιστική ευκολία της Αρλέτας. Ειδικά όταν τραγουδάει, με χαρακτηριστικό μπλαζέ και συγκαταβατικά καλοσυνάτο ύφος το (παραπάνω) υπέροχα κιτς τραγούδι της «Yes baby Σοκολάτα Φυσικά».

8) Η πιο πετυχημένη περιγραφή της 'Κυριακής στο Χωριό', της εκπομπής της ΕΤ3 με τα κατασκευασμένα γλέντια, τις τοπικές φορεσιές και τους τόνους «παραδοσιακού φαγητού» ανήκει στον Στ. Τσιτσόπουλο: «Λες και το μόνο που έχει να δώσει η ελληνική ύπαιθρος είναι γεύσεις και νιοι με νιες ζωσμένοι με φουστανέλες και καραγκούνικα dress code και δήμαρχοι ή πρόεδροι πολιτιστικών συλλόγων και τιμημένοι ακρίτες. Oύτε ένας στο χωριό που να ακούει ροκ ή ηλεκτρόνικα. Oύτε ένας που να γράφει κάτι ή να ζωγραφίζει κάτι άλλο πέρα από ναΐφ ποταμάκια, κάμπους, βουνά, ραχούλες. Mόνο πίτες και κλαρίνα. Σχεδόν σαν γκεμπελική προπαγάνδα για τα κάλλη της περιφέρειας, ναΐφ πίξελ προγραμματισμένα να επουλώσουν τις πληγές από το βιασμό της μαθήτριας στο σχολείο της Aμαρύνθου, το ξεκλήρισμα των πέντε κυνηγών από τον κτηνοτρόφο στο Aγρίνιο, το μαύρο πέπλο που καλύπτει την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ. Σαν τα landscapes που διαλέγει η Mάρνη Xατζηεμμανουήλ να είναι αγνοί, άσπιλοι και αμόλυντοι [σχεδόν κιτς!] παράδεισοι».


(από την έκθεση) Σταθμός ΟΣΕ Θεσνίκης

9) BITS & PIECES (Τελικά πιο πολύ με βολεύει εδώ, παρά στο twitter!)

ΣΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Kitsch! /// Το καλύτερο φετινό αμερικάνικο ριάλιτι με drag queens, δια στόματος ‘Α,Μπα?’ /// η Πολυξένη και ο παπαγάλος που δε λέει να το βουλώσει ποτέ /// O Μητροπολίτης Καλαβρύτων τσατίστηκε με χιουμοριστικό κείμενο της Έλενας Ακρίτα. Και μάλλον το πήρε λίγο στα σοβαρά! /// Abba duo Benny Andersson and Bjorn Ulvaeus have unveiled their first new pop songs for more than 15 years. /// trash flashback: 3,2,1 Αντέννα! /// Το δελτίο τύπου για τη συναυλία Πλιάτσικα –Sinead O’ Connor σχολιασμένο απ’ τον Gsus. /// this is [not] the end. Ένα εξαιρετικό κείμενο του M.Hulot για την Έφη Θώδη. /// Yποψηφιότητα για χειρότερο φότοσοπ (που δεν είναι εξώφυλλο) /// www.paintmyalbum.net /// TO ΠΙΟ ΚΙΤΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (μέρος ένα και δύο)

10) Γράφει η Λώρη Κέζα: «Oι ιπποπόταμοι είναι χαριτωμένα ζώα, οπότε δεν είμαστε σίγουροι αν το ΚΚΕ ήθελε να προσβάλει τον κ. Θόδωρο Πάγκαλο όταν τον προέτρεπε να αναζητήσει πρότυπο στα παχύδερμα. Είμαστε όμως σίγουροι ότι υπήρχε μεγάλος θυμός όταν καλούσε διασημότητες να τον καταδικάσουν σε αφιέρωμα με τίτλο «Κουρελαρία Πάγκαλου», με κείμενα από καλλιτέχνες όπως η τραγουδίστρια Σούλα Βαζούρα και ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας.»
Αυτό είναι όντως κιτς αλλά κυρίως είναι συγκινητικό.
[το λινκ στο όνομα του Μπιμπίλα ανοίγει μια -μάλλον ακραία- τρας έκπληξη]

11) Όπως κάθε χρόνο είδαμε με τον Γιώργο στο YouTube όλα τα βίντεοκλιπ της Eurovision (με τη σωστή σειρά εμφάνισής τους στους ημιτελικούς που ξεκινούν αύριο). Ανοίξαμε ένα μπουκάλι κρασί και τα βαθμολογήσαμε. Το Νο1 μας ήταν της Τουρκίας, μετά ο Σάκης, η Εσθονία, η Σουηδία, η Νορβηγία. Το πιο πολύ ενδιαφέρον όμως είχαν τα χειρότερα βίντεο κλιπ. Θα ήθελα να παρουσιάσω δύο απ’ αυτά.


Σας ικετεύω να δείτε αυτό της Μολδαβίας. Η Μολδαβία μέχρι και πριν λίγο καιρό δεν έβαζε καθόλου χρήματα στο διαγωνισμό, νομίζω μια αντιπρόσωπός της (που κουβαλούσε τη βαλίτσα της στη σκηνή) είχε βάλει απ’ την τσέπη της για να πάει στον διαγωνισμό. Δεν μοιάζουν να έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Το βίντεοκλιπ της φετινής συμμετοχής δεν είναι μόνο τριάντα χρόνια πίσω από κάθε άποψη, δεν είναι μόνο απίστευτα φολκλόρ και κιτς, είναι ταυτόχρονα και μια εξωφρενική ένοχη κακόγουστη απόλαυση. [Αν δεν είχα τόσα σημαντικότερα πράγματα να κάνω (αν βέβαια υποθέσουμε ότι έχω!), εκτός απ' την καμπάνια για τα νέα εορταστικά επεισόδια του Ρετιρέ, θα ξεκινούσα και καμπάνια υπέρ της Μολδαβίας...]

*Κι ένα μπόνους

Κι αυτό της Αλβανίας αξίζει πολύ. Ξεκινάει συμβατικά, με την μικρομέγαλη τραγουδίστρια να περπατάει στο χιόνι, στο ρεφρέν όμως (και καθώς το τραγούδι εξελίσσεται σε ξεδιάντροπο ‘80ς ιταλοντίσκο!) ο σκηνοθέτης τα δίνει όλα. Οπτικά εφέ της δεκάρας, σκηνικά τύπου New Channel, ποτ πουρί από αταίριαστες μεταξύ τους εικόνες, και αρκετές αλλαγές ρούχων. Και όπως σχολίασε ο Γ. για τα ρούχα της: «Όλα είναι πολύ χάλια… Και φοράει και τόσα πολλά!...»

*και φέτος, το αντίδοτο της Eurovision, είναι η εναλλακτική eurovision που διοργανώνει στο blog του ο Winter Academy. Ακούστε και ψηφίστε εδώ: alt.eurovision 2009!


ΥΓ. Οι Ladytron στην Θεσνίκη, την Παρασκευή στο Principal! (Και την προηγούμενη μέρα στο Fuzz της Αθήνας)
Ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια τους (απ’ τον πρώτο τους δίσκο 604), σε ένα απίθανο βίντεοκλιπ με εικόνες ενός φιλμ προπαγάνδας που σκοπό είχε να τρομάξει τους νέους για να μην ψωνίζουν (!)
Paco!

---------------------------------------------------------------------

!οταββάσ οτ ηκίν ητ εμ

.

.

Έντεκα της Δευτέρας [at last i am born]

AT LAST I AM BORN!


1) Πριν από τρία χρόνια (στις 3 Μαϊου 2006) γιόρτασα τα γενέθλιά μου πηγαίνοντας στο λούνα παρκ. Γυρνώντας χαρούμενος, και κάπως ξεθεωμένος το βράδυ σπίτι, δημιούργησα το Enteka, το μπλογκ μου.

Πέρσι είχα γιορτάσει τα γενέθλια του μπλογκ με ένα εορταστικό αφιέρωμα. Γέλασα λίγο όταν είδα πως πάνω-πάνω έγραφα ως (προσωπική, για τον εαυτό μου) ευχή: "Η βασική μου ελπίδα για φέτος είναι να διαχειριστώ κάπως το όποιο άγχος και να μην το αποθηκεύω ψυχοσωματικά." What a (strange) difference a year made!

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου σκέφτομαι ότι μεγάλωσα - και έγινα καλύτερος, ελπίζω, και πιο χαρούμενος - αλλά θυμάμαι έντονα και τη μέρα που ξεκίνησα το μπλογκ. Το αναψοκοκκίνισμα, τη ντροπή, τη χαρά, τη δημιουργικότητα. Κυρίως όμως θυμάμαι τα όνειρα που είχα για το enteka εκείνη τη μέρα γενεθλίων μου, όταν πάτησα το πρώτο 'publish'.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν πραγματοποιήθηκαν.
.



2) Λοιπόν, το πιο κουφό που διάβασα για τη γρίπη των χοίρων (aka Νέα Γρίπη) το διάβασα στο BBC: 'Διάσημη ποπ τραγουδίστρια εξετάζεται για τη γρίπη των χοίρων' ήταν ο τίτλος της είδησης. Το άνοιξα αμέσως για να δω ποια ήταν. Επρόκειτο για την, άγνωστή μου μέχρι τότε, τραγουδίστρια του ποπ συγκροτήματος N-Dubz - συγκρότημα το οποίο κατά σύμπτωση είναι στο Νο1 της Αγγλίας αυτή τη στιγμή. Το ενδιαφέρον όμως ήταν αυτό:

Singer Tulisa Contostavlos, from pop band N-Dubz, is being tested for swine flu after falling ill on board a flight to Greece, her manager has confirmed.
The 20-year-old from north London was taken to hospital in Athens.
Miss Contostavlos has undergone tests to determine if she has the virus, which has now been confirmed in 15 cases in the UK.



The three-piece, which includes Miss Contostavlos's 21-year old cousin Dino 'Dappy' Contostavlos and their childhood friend Richard Rawson, 22, have enjoyed huge success this year.
[...]

Τελικά τώρα διάβασα πως όντως πάσχει από τη γρίπη, και είναι απομονωμένη σε ένα νοσοκομείο στην Πεντέλη.
Να ευχηθούμε περαστικά. [Να κι ένα τραγούδι τους.]

3) Το σκέφτηκαν οι διοργανωτές όταν έκλεισαν στην ίδια σκηνή, την ίδια μέρα, Scorpions και Βασίλη Παπακωνσταντίνου ότι υπάρχει ορατός κίνδυνος να ξυπνήσουν τα στοιχεία της φύσης από την υπερβολική έκλυση RAWK ενέργειας; #

4) Η ιστορία ενός βίντεο κλιπ:

To Κάγκελα Παντού είναι το πρώτο Video Clip εταιρικής παραγωγής στην Ελλάδα από την EMI κατόπιν παραγγελίας του Διονύση Σαββόπουλου για την πρώτη εκπομπή της τηλεοπτικής σειράς "Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι".
Κόπηκε από τον Σαββόπουλο.
Το έμαθε ο Μάνος Χατζιδάκις και το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα του Σείριου στο ZOOM της Πλάκας.
Μετά από αυτό ο Σαββόπουλος το πρόβαλε τελικά στην εκπομπή του .
[είναι ένα απίστευτο, παρανοϊκό, πανέξυπνο βίντεοκλιπ]



5) Όσο πιο πολύ βλέπω Λαζόπουλο τόσο πιο πολύ μου έρχεται η επιθυμία να ψηφίσω Γιώργο Παπανδρέου. Είναι μια κουφή επιθυμία που δεν έχω σε καμία άλλη στιγμή της εβδομάδας μου - εκτός απ' όταν παίζει το Αλ Τσαντίρι. Δε ξέρω αν μόνο εγώ το βλέπω έτσι: στη λύσσα του να απαξιώσει τον Παπανδρέου (και να προστατέψει τον Καραμανλή) ο Λαζόπουλος τον κάνει, τελικά, εξαιρετικά συμπαθή...

6) Ο Καβάφης σύχναζε στην κακόφημη πλευρά της πόλης με την ίδια ευκολία που ανέσυρε από την ελληνιστική αρχαιότητα τους μικρούς, αποτυχημένους, περιθωριακούς ήρωές του, εκείνους που η επίσημη ιστοριογραφία προσπέρασε για να δοξάσει τους μεγάλους νικητές. Δεν εξέδιδε ποτέ τα ποιήματά του, τα μοίραζε ο ίδιος στον κύκλο του, καθώς δεν άντεχε την εικόνα των «απούλητων αντιτύπων που γεμίζουν σκόνη στα βιβλιοπωλεία δίνοντας χαρά στους εχθρούς του». [!!!]
[Με μια νέα αγγλική μετάφραση ποιημάτων του από τον Αμερικανό κριτικό και συγγραφέα Ντάνιελ Μέντελσον, ο Καβάφης ξαναχαμογελά από το περιθώριο του 20ού αιώνα]

7) Η πρώτη κυρία του Καμερούν κλέβει την παράσταση!
(το έβαλα ως λινκ απ’ το μπλογκ του cobden και την προηγούμενη βδομάδα, αλλά δεν κρατιέμαι να μη βάλω και φωτογραφίες).


.

.

κι άλλο

8) O Στέφανος Κασιμάτης (πρώην Πανδώρα) πάνω από την Ελένη Μπίστικα στην Καθημερινή! [uh-oh...] To πιο ενδιαφέρον στο όλο θέμα είναι το λινκ που δίνει το MediaBlog όπου υπάρχουν οι τηλεοπτικές εκπομπές του Κασιμάτη στον τότε Σκάι. Σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του με τον 70χρονο σήμερα Νίκο Δήμου που γυρίστηκε το 1993 (και υπάρχει εδώ) ο Δήμου λέει:
"Όσο περνάν τα χρόνια γίνομαι και λιγότερο συνετός... Ήμουν ένας πολύ συντηρητικός 20ης, ένας λιγότερο συντηρητικός 30ης... τώρα είμαι ένας αρκετά τολμηρός πενηντάρης... νομίζω ότι στα 60 μου θα προσχωρήσω στη 17 Νοέμβρη."
"Και στα 70 σας", λέει ο Κασιμάτης, "θα είστε εντελώς ξεμωραμένος".
"Ακριβώς..."

9)
Για τα γενέθλιά μου θέλω ένα σκαντζοχοιράκι (που να μη μεγαλώνει ποτέ!)
[+ εδώ.]

10) BITS & PIECES: Aν και αυτή τη βδομάδα δεν καταφέρω να δω το Synecdoche, New York θα σκάσω. Έχουν περάσει μήνες από την τελευταία ταινία που ανυπομονούσα να δω στο σινεμά (δε θυμάμαι καν ποια μπορεί να ήταν). /// παρανοϊκά παρκαρίσματα /// Μια κρυστάλλινη σπηλιά έργο τέχνης. Υποψήφια για το βραβείο Τέρνερ. /// μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Aρλέτας /// Με εξαιρετικό ηχητικό υλικό: Ο Γιάννης Ρίτσος,στιχουργός σε “ελαφρά” τραγούδια του ‘60 /// Re:Launch, ένα μπλογκ αριστούργημα. /// υπέροχη λάιβ εκτέλεση από τα παλιά: Morrissey - Jack the Ripper /// (spyros_vj) Here's a bit different, image-based dictionary http://thevisualdictionary.net/ /// (φιλοζωϊκή απόλαυση, μέσω του blog του Moby) /// συνέντευξη του ερρίκου λίτση /// ένα -καταπληκτικό!- αφιέρωμα στο βίντεοκλιπ Teardrop των Massive Attack. /// ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ ΡΕΜΙΞ /// έντεκα (τραγούδια που γράφτηκαν για το λονδίνο) /// Παρακαλείται ο Άρης Καραμπεάζης να γράψει κριτική για το νέο δίσκο των Pet Shop Boys. [εδώ είναι οι κριτικές του στο Mic για τους τρεις προηγούμενούς τους.]


***Απ' αυτή την εβδομάδα, στο Twitter.
Follow -> Bits & Pieces: εδώ.

11) Υπάρχει αυτή η εκπομπή του MTV που λέγεται My Sweet Sixteen και δείχνει τα πάρτι γενεθλίων κακομαθημένων 16χρονων πλουσιόπαιδων. Σ’ ένα επεισόδιο τις προάλλες πρωταγωνίστρια ήταν η 16χρονη κόρη… του Easy E!

[Easy E = θρυλικός ράπερ που μαζί με τον Dr. Dre και τον Ice Cube έφτιαξε τους N.W.A., και αργότερα έκανε σόλο επιτυχία, μέχρι το θάνατό του από aids το 1995]

Και τώρα η κόρη του, που όταν αυτός πέθανε ήταν περίπου τεσσάρων, γάβγιζε αριστερά και δεξιά διαταγές ζητώντας περισσότερα διαμάντια στη διακόσμηση του πάρτι, απαιτώντας το ακριβότερο αυτοκίνητο για δώρο γενεθλίων, περιφέροντας τον ψωνισμένο εαυτό της με ύφος χιλίων καρδιναλίων.

«Θέλω όσο περισσότερο bling γίνεται», είπε. «Αν ζούσε ο μπαμπάς μου θα χαιρόταν που θα κάνω το πάρτι μου μες τη χλιδή και την πολυτέλεια. Θα ήταν πολύ περήφανος για μένα!» (Το χειρότερο είναι ότι μάλλον έχει δίκιο.)

Δυστυχώς δεν είδα το επεισόδιο μέχρι το τέλος γιατί θέλαμε να συνδέσουμε το wii που μόλις είχαμε αγοράσει και να το παίξουμε για χίλιες ώρες, μέχρι να πιαστούμε τελείως – πράγμα που τελικά έγινε.
ΥΓ. Θέλω να πιστεύω πως, τελικά, το My Sweet Thirty-One μου ήταν καλύτερο απ’ το My Sweet Sixteen του κοριτσιού…

(Αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι απ’ τον Easy E, το It’s on.)

------------------------------------------------------


!nrob ma i tsal ta
.
.