Έντεκα (αυτοπροσωπογραφίες καλλιτεχνών)

Andy Warhol, 1986


"Οι αυτοπροσωπογραφίες των ζωγράφων δεν απασχολούν πολύ τους ιστορικούς τέχνης. Ο έντονος ναρκισσισμός λειτουργεί ανασταλτικά, λες και ο άνθρωπος–νάρκισσος δεν αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνιών. Όμως οι αυτοπροσωπογραφίες, θελκτικές ή ωραιοποιημένες, χλευαστικές ή φανταστικές –από τον Ρέμπραντ και τον Σεζάν, ώς τον Πικάσο, τον Καντίνσκι, τον Λούσιαν Φρόιντ και τον Αντι Γουόρχολ– μοιάζουν με οδηγό προσέγγισης του συναισθηματισμού των ζωγράφων που λατρεύουν ή μισούν το επιτηδευμένο εγώ τους."
(από άρθρο της Ρίτσας Μασούρα στην Καθημερινή)


Δεν ξέρω αν οι έντεκα που διάλεξα σήμερα αποκαλύπτουν τα μυστικά των καλλιτεχνών ή του έργου τους, πάντως μου φάνηκαν αρκετά ιδιαίτερες. Ξεχώρισαν (στα μάτια μου) από το σωρό των συμβατικών ωραιοποιημένων πορτρέτων ή των επίτηδες σεμνών και δήθεν αυτοσαρκαστικών. Και, με την τελείως υποκειμενική κρίση μου, τα θεωρώ έργα τέχνης δυνατά, μερικές φορές τόσο δυνατά όσο και τα σουξέ των αντίστοιχων ζωγράφων…


Rembrandt, 1628
*
*


Leonardo Da Vinci, 1513
*
*


Henri Rousseau, 1890
*
*


Paul Gauguin, 1889
*
*


Jan van Eyck, 1433
*
*


Frida Kahlo, 1941
*
*


M.C. Escher, 1935
*
*


Pablo Picasso, 1896
*
*


Francis Bacon, 1973
*
*


Vincent Van Gogh, 1889 (μία απ' τις πολλές)
*
*


---------------------------------------------------------

+ Σύλβια Πλαθ.

Η Σύλβια Πλαθ ζωγράφιζε συχνά τον εαυτό της, τουλάχιστον στα εφηβικά της χρόνια. Σπούδασε σε ένα τμήμα Καλών Τεχνών του Smith College της Μασαχουσέτης. Μετά τα 20 της χρόνια σταμάτησε τη ζωγραφική και επικεντρώθηκε στο γράψιμο, κι έτσι όλες οι αυτοπροσωπογραφίες της (τρεις απ’ τις οποίες είναι παρακάτω) την απεικονίζουν ως νεαρή γυναίκα.






.
.
περισσότερες αυτοπροσωπογραφίες εδώ
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [THuNdeRBloSSo!M iN]

[πρόσκληση σε Θεσ/νικείς με παιδιά]


1) Γεια!

Σήμερα αρχίζουμε με ένα μικρό τεστ (που είδα εδώ)

Τα παρακάτω είναι σχόλια στο youtube ή αποσπάσματα απ' την ποίηση του e.e. cummings?


1. loog a his lirow nose
2. there is some shit I will not eat
3. LISN bud LISN
4. this i bad sorry to saY
5. leave her alone she's not your gal
6. She is Lucifierian !
7. THuNdeRBloSSo!M iN
8. aThe):l
9. stunned. i. am. stunned. every question speaks to us
10. What is nothing?


[Οι σωστές απαντήσεις:
YouTube comments: 1, 4, 6, 9, 10
e. e. cummings: 2, 3, 5, 7, 8]

.

2) H λεζάντα της φωτογραφίας λέει: «Θέα στο δημοσιογραφικό γραφείο σε ώρα εργασίας. Η γραφομηχανή, η τελευταία κορδέλα, το κουτί, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, ο καφές» και είναι από τη στήλη της Ελένης Μπίστικα στην Καθημερινή που εκείνη τη μέρα είχε τίτλο «Η τελευταία κορδέλα...» και τελείωνε ως εξής:

«Αυτά τα λίγα από μια δημοσιογράφο που επιμένει να γράφει στη γραφομηχανή της και, χθες, ωιμέ! έμαθε ότι δεν υπάρχουν πια κορδέλες. Έκλεισε το εργοστάσιο που τις κατασκεύαζε! Και τώρα τι γίνεται, καλή μου γραφομηχανή; Πάει και η δική σου εποχή; Και η μουσική από τα δάχτυλα καθώς γοργά χτυπούν τα πλήκτρα και γεμίζουν το χαρτί, φτερώνουν, λες, την έμπνευση;
ΥΓ. Οποίος μπορεί να μας προμηθεύσει τέτοιες κορδέλες –decon, din black nylon, 13 m.m. 2 SP– γράφει το τελευταίο κουτί, παρακαλώ να τηλεφωνήσει στο τηλεφωνικό κέντρο της «Κ» (για στήλη «Σημειωματάριο»), 210-48.08.000. Το θέμα επείγει...»


3) POWERPLAY

Άκουσα το νέο δίσκο του Robbie Williams και είναι ένας αχταρμάς διαφορετικών ειδών, με την ελπίδα ότι κάτι θα αρέσει σε κάθε κατηγορία ακροατών, λίγο παλιός ρόμπι, λίγο καινούριος, μερικά ποπ, κάποιες μπαλάντες, ένα χορευτικό, δυο-τρία big band – μου θύμισε τη Βίσση που βάζει techno αλλά βάζει και ζεϊμπέκικα. Μαμάδες, παιδιά, ροκάδες, clubbers: όλοι μπορεί να βρουν κάτι στο δίσκο του, κανείς δε θα μείνει όμως απόλυτα ευχαριστημένος. [Αυτό που βρήκα εγώ όμως μ’ άρεσε τόσο πολύ που το κάνω Powerplay γι’ αυτή την εβδομάδα.]


Το Last Days Of Disco δεν έχει βγει (και ούτε νομίζω να βγει) σε σινγκλ, είναι album cut που λέμε, και την παραγωγή έκανε ο Τρέβορ Χορν - πράγμα το οποίο φαίνεται. Είναι ένα απολαυστικό μελωδικό mid-tempo πεντάλεπτο, χαμηλών τόνων, που θυμίζει πολύ έντονα τις παλιές, καλές παραγωγές του Τρέβορ Χορν για τους Pet Shop Boys.



4) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (ανανεώνεται όλη την εβδομάδα με ό,τι προκύψει μετά τη δημοσίευση του ποστ. Το παραπάνω κουκλάκι -το δεξί- το είδα πρόσφατα ξεχασμένο σ’ ένα παιδικό υπνοδωμάτιο και πρέπει να πω ότι μου έκανε εντύπωση το σχεδόν ειρωνικό βλέμμα του – μου ήρθε να το χαστουκίσω!) //// Πέθανε ο σπουδαίος ανθρωπολόγος Claude Levi-Strauss. Ήταν 100 χρονών.  //ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ: Επίθεση «αντιεξουσιαστών» δέχθηκε η Σώτη Τριανταφύλλου /// 10 χρόνια ART-HOUSE ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Την Πέμπτη, ο Κ. Βήτα γίνεται ο dj του ART-HOUSE σε ένα δωρεάν πάρτι για τα γενέθλια του μπαρ! [Οι εορτασμοί για τα δέκα χρόνια θα κρατήσουν 3 μέρες, την Πέμπτη ο Κ. Βήτα, την Παρασκευή ο Jon Kennedy και το Σάββατο ο Phunk Sinatra. Περισσότερα εδώ.] /// Ο Μίκι Μάους ήρωας σε παιχνίδι της Nintendo /// Όσοι «κατεβάζουν» παράνομα τραγούδια από το Ίντερνετ, δαπανούν και περισσότερα χρήματα για νόμιμη μουσική [yea right] /// (συνεχίζεται...)


5) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Η εβδομάδα κατά την οποία διάβαζα κάθε μέρα -αποκλειστικά- την εφημερίδα Η ΧΩΡΑ (του Τράγκα) ήταν απ' τις πιο διασκεδαστικές της ζωής μου. Για άλλους λόγους βέβαια αλλά και η Χώρα έβαλε κι αυτή το χεράκι της. Πρόκειται για μια απ' τις πιο απίθανα κακές εφημερίδες, τόσο κακή που μ' άρεσε. Λάθη, λάθη, λάθη, κουφές λεζάντες, μόνο 12 σελίδες (η κάθε μία κοστίζει περίπου 4 λεπτά του ευρώ), αστρολογία με αστεράκια βαθμολόγησης στο κάθε ζώδιο...



Η εμπειρία μου με τη Χώρα (και όλα αυτά που δεν χώρεσαν στο ημερολόγιο που δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση της Lifo) είναι εδώ:

*MEDIA TRIP: Μια εβδομάδα στον κόσμο της Χώρας!


6) ΠΟΠ ΦΛΑΣΜΠΑΚ



Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στο Έγκλημα της Δευτέρας, της Μαλβίνας.


7) Quote-of-the-week




A man should not strive to eliminate his complexes but to get into accord with them: they are legitimately what directs his conduct in the world. – Sigmund Freud
.


8) Bits + Pieces: [στη φωτογραφία βλέπουμε τα μέλη του καινούριου συγκροτήματος NiteVisions που παίζει ηλεκτρονική μουσική. Πρόκειται για τους γιους δύο μελών των Duran Duran, είναι ο Andy και ο John Taylor, γιοι των Andy και Roger Taylor αντίστοιχα. Διάβασα γι’ αυτούς εδώ, αλλά δεν βρήκα ακόμα τραγούδι τους.] /// Η (σπάνια και ενδιαφέρουσα) συνέντευξη του Βγενόπουλου στη Lifo. /// Τα Ομορφότερα Ηλιοβασιλέματα Στη Γη /// Aν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης βγει αρχηγός της Ν.Δ. θα φύγει απ’ τη θεσνίκη – απλώς δεν ξέρω τι συμφέρει περισσότερο, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. (Εδώ το μπλογκ του) /// Η κατάρρευση των εφημερίδων - Μια εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη (VIDEO) /// Είναι αλήθεια, όσο hype κι αν υπάρξει για ταινίες τύπου Blair Witch Project (ή τώρα για το Paranormal Activity) για μένα -αλλά και γι' αυτόν- οι πιο τρομακτικές ταινίες θα είναι μάλλον του David Lynch ή του Harmony Korine... /// Κριτική του Ηλία Φραγκούλη για τον Κυνόδοντα [5/5] και συνέντευξη του σκηνοθέτη Γ. Λάνθιμου στο cinemad. /// Ο Πρέκας και οι Στόχο-Οπαδοί του. /// Τράπουλα /// Συγγνώμη σε μια συκοφαντημένη ιδιοφυΐα: Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν αποκατέστησε τη μνήμη του πατέρα της πληροφορικής Αλαν Τούρινγκ, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1954 αφού δύο χρόνια πριν είχε καταδικαστεί για «δεδηλωμένη απρέπεια». [περισσότερα] /// Μπορεί η πρώτη κυρία του Καμερούν να είναι η καλύτερη, αλλά και οι άλλες πρώτες κυρίες της Αφρικής δεν πάνε πίσω. [ντροπαλέ, thanks!] /// Παγετώνες Απ’ Το Διάστημα /// 1000 cellphones syncing 53 different ringtone alerts from 2000 sent messages to reconstruct Tchaikovsky's 1812 overture. /// Πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Σώτης Τριανταφύλλου για τα Εξάρχεια και τους Αστυνομικούς (Όμως, τι ανυπόφορες οι κινούμενες διαφημίσεις!) /// Το μουσικό μπλογκ LastGasStation μετακόμισε εδώ.


9) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ


(σήμερα ένα όνειρο του The Passenger)

Είναι νύχτα και βρίσκομαι σε ένα παλιό ξύλινο σπίτι από αυτά που βλέπεις συχνά σε αμερικανικές ταινίες τρόμου. Ξέρω ότι μαζί μου στο σπίτι - που είναι τεράστιο - βρίσκεται ένας βρικόλακας που με
κυνηγάει. Ακούω κάποιο θόρυβο και αρχίζω να τρέχω περνώντας μέσα από διαδρόμους και δωμάτια. Μετά από λίγη ώρα σταματάω και προσπαθώ να καταλάβω αν ο βρικόλακας με κυνηγάει ακόμα.  

Δεν ακούω τίποτα και για κάποιο λόγο νιώθω ότι του ξέφυγα, στο στυλ "He lost me" αν και εξακολουθώ και βρίσκομαι στο σπίτι. Ακριβώς την ώρα που κάνω αυτή τη σκέψη σβήνουν όλα τα φώτα, πίσσα σκοτάδι και ξαφνικά ανάβει ένα φως πάνω στη σκάλα, σαν προβολέας, και βλέπω σιγά-σιγά να ανεβαίνει ο Anthony Hopkins και το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να γυρίζει αργά το κεφάλι του προς εμένα και να έχει ένα σατανικό χαμόγελο…

*Ήρθε κάποιος διάσημος στον ύπνο σας; enteka11@gmail.com



10) Πώς πέρασα το Π/Σ/Κ: Την Παρασκευή το πρωί έτρεξα σε πρώην εργοδότες, ΙΚΑ (δις), ΟΑΕΔ – ένιωθα σα να έπαιζα σε ένα γιγάντιο τηλεπαιχνίδι με τίτλο Γραφειοκρατία που έχεις συγκεκριμένο χρόνο για να μαζέψεις -παρά τις αντιξοότητες- όλα τα χαρτιά και να πετύχεις τον τελικό στόχο. Νομίζω ότι κέρδισα. Μετά στο πατρικό μου, κοτόσουπα, συζητήσεις με το μπαμπά, κομπιούτερ και φωτογραφίες με τη μαμά. Και μετά σπίτι, όπου έχασα ΟΛΟ μου το βράδυ βλέποντας το XFactor. [Αυτή την εποχή κατεβάζουμε και το αγγλικό, που είναι ένα υποδειγματικό τηλεοπτικό προϊόν - τώρα το δικό μας μου φάνηκε τελείως άβολο και βαρετό. Οι τραγουδιστές ψιλοχάλια, ο παρουσιαστής άφηνε κάτι τεράστια κενά (δορυφορικής καθυστέρησης;), οι διάλογοί του με τους κριτές ήταν ντροπιαστικά κρύοι και αργοί, οι θεατές στο στούντιο ήταν ψόφιοι, το μοντάζ απαράδεκτο (και των οντισιόν, βλέπαμε κάποιον και ποτέ δεν ξαναμαθαίναμε την τύχη του - απίστευτη προχειροδουλειά). Το όλο πράγμα, χωρίς κανένα λόγο, κράτησε ΠΑΝΩ από τέσσερις, εξαντλητικές ώρες. Σχεδόν ερασιτεχνικό. Θα το ξαναδούμε; Εννοείται, κάθε εβδομάδα – είναι στη φύση μας. Απλά μέχρι να στρώσει από μόνο του θα το γράφουμε στο βίντεο και θα όταν θα το βλέπουμε θα περνάμε τα όλα βαρετά σημεία.] Το Σάββατο οδήγησα στο αεροδρόμιο για να παραλάβω τους συγγενείς απ’ την Κάρπαθο, ξέχασα να πάρω μαζί μου το SOUL για να δείξω στην αδερφή μου τη φωτογραφία της με τις δίδυμες κόρες της, τώρα θα το είδε. Το βράδυ φίλοι στο σπίτι και ξέφρενος αγώνας για να βρούμε ανοιχτό μαγαζί για να πάρουμε το Wii Resort – το βρήκαμε και παίζαμε όλο το βράδυ. Την Κυριακή πήρα το Ριζοσπάστη (τον διαβάζω για το Media Trip, βασανιστική εμπειρία) και φυτοζώησα όλη μέρα. Και άκουσα το νέο δίσκο της Αρλέτας. Αυτά.


11) Βίντεοκλιπ με γκεστ σταρς #2
(με αφορμή το This Is It)

Νομίζω ότι δεν υπάρχει βίντεοκλιπ με περισσότερους διάσημους καλεσμένους απ’ ό,τι το Liberian Girl του Μάικλ Τζάκσον. Η υπόθεση είναι απλή: ένα σωρό διάσημοι φίλοι του Μάικλ είναι στο πλατώ και τον περιμένουν να έρθει για να γυρίσουν, επιτέλους, το βίντεοκλιπ. Η κάμερα τους (παρ)ακολουθεί συνέχεια – και μόνο στο τέλος, όταν εμφανίζεται ο Μάικλ Τζάκσον καταλαβαίνουν τι ακριβώς συνέβαινε και τους περιμένει μια κάπως μεγάλη έκπληξη…



[Εμφανίζονται μεταξύ των άλλων: Paula Abdul, Rosanna Arquette, Dan Aykroyd, Boy George, Debbie Gibson, Whoopi Goldberg, Olivia Newton-John, Brigitte Nielsen, Steven Spielberg, John Travolta και ο χιμπατζής του Μάικλ ο Bubbles…]


-----------------------------------------------------------


ητπμέΠ νητ ή ητράτεΤ νητ τσοΠ οέΝ
.
.
.
.

Έντεκα (συμβουλές των Μικρών Εξερευνητών)

Η ξαδέρφη μου ήταν το οργανωτικό μυαλό. Εγώ, ως μικρότερος δεχόμουν και ακολουθούσα. Η μυστική μας ομάδα ήταν βασισμένη στους Μυστικούς Εφτά και στις περιπέτειες του Πουαρό και της Μις Μαρπλ. Λεγόμασταν «Τα Σκιουράκια», απ’ τους ήρωες Τσιπ και Νταίηλ, ιστορίες των οποίων εμφανίζονταν πότε-πότε στα Μίκυ Μάους. Εγώ ήμουν ο Τσιπ και η Μαρία ο Νταίηλ.

Κάθε καλοκαίρι στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, στο εξοχικό μας, καταφέρναμε να πείσουμε τους εαυτούς μας πως κάποιο μυστήριο συνέβαινε κάπου εκεί κοντά. Και για να το αντιμετωπίσουμε ήμασταν πάντα σε επιφυλακή. Κάναμε προπόνηση στο μπάσκετ και το τρέξιμο, αγοράζαμε φτηνά κιάλια, κλέβαμε προμήθειες απ’ τα ψυγεία των δικών μας. Πάντα ήμασταν έτοιμοι να εξαφανιστούμε στο δάσος κυνηγώντας τους κακούς (τους οποίους συνήθως είχε εφεύρει ο ένας, ο άλλος το πίστευε ειλικρινά).

Σύμμαχός μας ήταν και το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών (το οποίο σύμφωνα με τον Νταν Ρόσα γράφτηκε από τους φύλακες της χαμένης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, περισσότερα εδώ). Οι Χιούι, Λιούι, Ντιούι, τα ανιψάκια του Ντόναλντ, το χρησιμοποιούσαν σε κάθε περιπέτεια - το άνοιγαν και σε δευτερόλεπτα είχαν την απάντηση: έβρισκαν το όνομα και τις ιδιότητες ενός σπάνιου φυτού, μάθαιναν πώς να προστατευτούν απ’ την καταιγίδα, ανακάλυπταν πληροφορίες για τους πάντες και τα πάντα. (Τώρα ένα τέτοιο βιβλίο θα λεγόταν απλώς «λάπτοπ με wifi σύνδεση».)

Με το που βρήκαμε έναν απ’ τους τόμους στο σούπερ μάρκετ του χωριού, εξασφαλίσαμε απ’ τη γιαγιά και τον παππού τα χρήματα –δεν ήταν δύσκολο, μας έδιναν λεφτά «για μια σοκολάτα» κάθε φορά που μας έβλεπαν, και μάλιστα μας έδιναν και οι δύο σχεδόν ταυτόχρονα, κρυφά απ’ τον άλλο, προφανώς λόγω κακής συνεννόησης.


Απομνημονεύσαμε τα κόλπα του βιβλίου και περιμέναμε την περιπέτεια να έρθει στην αγκαλιά μας…

Δεν ήρθε κι έτσι αναγκαστήκαμε να υποκριθούμε ότι το σπίτι απέναντι απ’ το εξοχικό μας ήταν «πολύ ύποπτο». Όταν ξυπνούσε η Μαρία της έλεγα πως η παρακολούθηση που είχα κάνει είχε δείξει πως δύο ίδιοι άνθρωποι (ο δολοφόνος και ο σωσίας του;) μπαινόβγαιναν στον κήπο του όλο το πρωί. Μετά τη δική της παρακολούθηση η ξαδέρφη μου έλεγε πως είδε με τα κιάλια αυτούς τους δύο να κρατούν ένα μεγάλο διαμάντι προς τον ήλιο.

Ένα κι ένα κάνει δύο. Αποφασίσαμε πως οι «Σκίουροι» έπρεπε να ψάξουν το θέμα: ένα μεσημέρι που το αυτοκίνητο έλειπε φτιάξαμε την τσάντα μας. Φακός, μαγνητόφωνο, φωτογραφική μηχανή, χανζαπλάστ – και το βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών. Ήταν ίσως η πιο έντονη στιγμή της ζωής μας.

Πηδήξαμε πάνω απ’ το φράχτη. Ήμασταν μέσα στον κήπο του περίεργου σπιτιού (στο οποίο, στην πραγματικότητα, έμενε ένας απλός γεράκος). Εγώ κατέγραφα στο ογκώδες μαγνητόφωνο κάθε τι που βλέπαμε, μια γόπα τσιγάρου, ένα περιοδικό ανοιχτό στη σελίδα με τα ζώδια, μια φθαρμένη σαγιονάρα. Ταυτόχρονα η Μαρία άρχισε να βγάζει φωτογραφίες το εσωτερικό του σπιτιού. Σκεφτήκαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε να ανοίξουμε την πόρτα: υπήρχε ένα κόλπο των Μικρών Εξερευνητών που έλεγε πώς να ρίξεις το κλειδί απ’ την κλειδαρότρυπα πάνω σε κομμάτι χαρτιού που είχες βάλει κάτω απ’ την πόρτα.

Καθώς το κάναμε αυτό ακούστηκε ένας θόρυβος. Το αυτοκίνητο είχε επιστρέψει. Τρέχοντας, κάναμε το γύρο του σπιτιού ψάχνοντας μέρος να κρυφτούμε, αλλά ήταν πια αργά. Ακούσαμε μια φωνή πίσω μας, κάποιος πλησίαζε, κάποιος μας φώναζε – πιθανότατα ο σωσίας του φονιά που είχε κλέψει το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου. Δεν είχαμε χρόνο πια να κρυφτούμε. Σκαρφαλώσαμε στον πίσω φράχτη και την τελευταία στιγμή πηδήξαμε έξω. Ακούσαμε τα ονόματά μας. Γυρίσαμε στο σπίτι τρέχοντας σαν τρελοί και δεν τολμήσαμε να ξαναπλησιάσουμε εκεί.

Παρ’ όλα αυτά το επόμενο καλοκαίρι συνεχίσαμε με νέα όρεξη τις εξερευνήσεις και τις περιπέτειες – και, τελικά, δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο που, δεκαετίες μετά, θα ξεκινούσα να γράφω αυτά τα βιβλία.

[Αυτά που έμειναν από εκείνη την ιστορία είναι μερικές κιτρινισμένες φωτογραφίες που δείχνουν το σπίτι από έξω (και εμάς να παίρνουμε εναλλάξ αστείες, ηρωικές πόζες) και ένα βιβλίο, απ’ το οποίο διάλεξα και σκανάρισα έντεκα σελίδες με -άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο- χρήσιμες συμβουλές και κουφά παιχνίδια, όλα ιδανικά για βαρετές φθινοπωρινές μέρες...]

----------------------------------------------------


(ΕΝΑ)


(ΔΥΟ)


(ΤΡΙΑ)


(ΤΕΣΣΕΡΑ)


(ΠΕΝΤΕ)


(ΕΞΙ)


(ΕΠΤΑ) [μεγάλο]


(ΟΚΤΩ)


(ΕΝΝΙΑ)


(ΔΕΚΑ) [μεγάλο]


(ΕΝΤΕΚΑ) [μεγάλο]

.
.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας (σεληνάκατος)

(η στιγμή είναι εντελώς ακριβή)


1) Εκατοντάδες google referrals σήμερα για τη Μαλβίνα, χιλιάδες άνθρωποι έψαχναν γι’ αυτήν και δεν καταλάβαινα το λόγο. Και μετά θυμήθηκα: χτες είχαν αφιέρωμα γι’ αυτήν οι Πρωταγωνιστές του Μέγκα. (Εδώ) Δεν πρόλαβα να το δω ακόμα και ανυπομονώ. Με την ευκαιρία διάβασα (σχεδόν 3.5 χρόνια μετά) αυτό που είχα γράψει γι’ αυτήν και το οποίο έβρισκαν όσοι έψαχναν με το google -το συγκινημένο κομμάτι, που είχε πει ο Τσαγκαρουσιάνος στην Ελευθεροτυπία- και μου ήρθε να πατήσω το edit και να αρχίσω να το διορθώνω.

Σταμάτησα μια συνήθεια χρόνων (το να γράφω ημερολόγιο) όταν άνοιξα το μπλογκ. Το enteka, στην εγκεφαλική μου πραγματικότητα, έγινε ένα ημερολόγιο φτιαγμένο αποκλειστικά για τον μελλοντικό μου εαυτό. Και τώρα που σε σχέση με εκείνο το ποστ είμαι ο μελλοντικός μου εαυτός το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να μην το πειράξω καθόλου. Κρατήθηκα, δεν χώρισα ούτε τις παραγράφους, δεν διόρθωσα τις φωτογραφίες – για το κείμενο ούτε λόγος. Τέλος πάντων, τελειώνω όπου να ‘ναι το σημερινό ποστ και πάω να δω τους Πρωταγωνιστές. (Και πολύ άργησα. Πρέπει να σταματήσω να στήνω ποστ-μπεν χουρ.)

*Το ποστ του ’06: Ο θάνατος της Μαλβίνας


2) Βίντεοκλιπ με γκεστ σταρς #1
(νέα μικροστήλη)

Σήμερα το Freedom 90 του George Michael.

Ένα σωρό διάσημα μοντέλα έπαιξαν (ως γκεστ σταρς) σ’ αυτό το κλιπ, για το οποίο η Wikipedia γράφει: «As if to reinforce the song's sentiment, George Michael refused to appear in the music video - which was directed by David Fincher - and instead recruited a number of supermodels (including Naomi Campbell, Linda Evangelista, Christy Turlington, Tatjana Patitz, Cindy Crawford, and male models John Pearson, Mario Sorrenti, and Peter Formby) to mouth the words. It also featured the destruction of various symbols of Michael's past, including the famous guitar, jukebox, and leather jacket of the Faith era.

(Το επέλεξα ως πρώτο της νέας μικροστήλης προς τιμήν του αθηναϊκού fashion week που μόλις τελείωσε.)



.
3) «Τα σίριαλ του πολλά υποσχόμενου Χριστόφορου έπαψαν να είναι ένα ακόμη επεισόδιο του ελληνικού prime time. Αυτονομήθηκαν, έγιναν ξεχωριστό είδος, ικανό να προσελκύσει φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς. Μια βόλτα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές. [...] Πάντως, στα νούμερα θεαματικότητας των πρώτων επεισοδίων της νέας σειράς θα πρέπει να συμπεριλάβουμε κι εκείνη την «κακιασμένη» συνομοταξία των τηλεθεατών που βλέπουν Παπακαλιάτη για να τον «ξεσκίσουν» λίγες ώρες μετά στα ηλεκτρονικά τους ημερολόγια.»

[Εδώ η πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια στην οποία ο αγαπημένος μου αρθρογράφος της Καθημερινής «ξεσκίζει» κι αυτός με τη σειρά του (και με το γάντι) το «4». *Κάθε Δευτέρα βράδυ (χωρίς το γάντι αλλά και χωρίς κανιβαλισμούς) live blogging στης «Α,Μπα?»]



4) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (ανανεώνεται όλη την εβδομάδα με ό,τι προκύψει μετά τη δημοσίευση του ποστ) //////// Internet: O «έφηβος» που έγινε 40 /// Η αφίσα της Βίσση: η απόλυτη ακαταστασία /// Το “ΟΧΙ” του 1940 μέσα από τα ρεμπέτικα /// The Montlhy Edition : October Radio /// ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ: ο Roidis γράφει για το θάνατό της. /// COSMOS CARL SAGAN /// Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Κ. ΔΗΜΗΤΡΑΣ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 2009


5) Παλιές διαφημίσεις απ’ τα τέλη των ‘80ς





6) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Κάθε εβδομάδα, εδώ και καιρό, διαβάζω μία εφημερίδα (για 7 μέρες) και γράφω τις εντυπώσεις μου σε ένα ψευδοδημοσιογραφικό ημερολόγιο στη lifo. Ο σκοπός είναι να γνωρίσω όλες τις καθημερινές εφημερίδες αλλά και να καταγράψω τη ζωή ενός αναγνώστη που ενημερώνεται μόνο από ένα έντυπο (χειροπιαστό, όπως παλιά, και όχι μέσω της ιντερνετικής εκδοχής των εφημερίδων).

Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε η εμπειρία μου με την Espresso, η οποία ήταν εξόχως σουρεαλιστική. Στο λινκ που θα δώσω είναι όλο το κείμενο, και τα μικροκομμάτια που δεν χώρεσαν στην έντυπη έκδοση της λάιφο. Ήταν μια περίοδος της ζωής μου γεμάτη βόλτες σε πανέμορφα ορεινά χωριά με την αγαπημένη μου οικογένεια και μπάνια στις παραλίες της Καρπάθου (η πραγματική ζωή) και σκανδαλοθηρικά δράματα γεμάτα αντικρουόμενα ζώδια, πανάγνωστους σελέμπριτι και εξωφρενικά λάθη (η ζωή με την Εσπρέσο).

*MEDIA TRIP – Μια εβδομάδα στον κόσμο της Espresso!

[Επίσης, υπάρχουν και τα Media Trip με: την Απογευματινή // τα Νέα // την Αυριανή // τον Αδέσμευτο Τύπο ]



7) Quote-of-the-week



I've never intended to be controversial but it's very easy to be controversial in pop music because nobody ever is. - Morrissey

*Περισσότερες ατάκες του Morrissey εδώ.


8) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ


(σήμερα όνειρο που είδε ο franchise me.)

Ονειρεύτηκα το εξής.
Είμαι σε ένα στάδιο γεμάτο κόσμο και περιμένουμε να ξεκινήσει η συναυλία της Madonna.
Ξαφνικά τη βλέπω δίπλα μου.
«Τι κάνεις εσυ εδώ;» τη ρωτάω. «Ανέβα πάνω, βγαίνεις.»
«Αα, όχι, θα μείνω εδώ. Θέλω μια φορά να δω και εγώ τη συναλία μου από κάτω. Μόνο εσείς θα τη βλέπετε?»
«Τι λες;» τη ρωτάω. Και ποιός θα τραγουδήσει?»
«Θα βάλουμε μια άλλη.»
«Ααα, όχι», της λέω. «Ανέβα γρήγορα.» Και την σπρώχνω.
Ξυπνάω αγανακτισμένος.


*Είναι όντως ενδιαφέρον όνειρο, μιας και η Μαντόνα είναι ο μόνος άνθρωπος στη γη που δε θα μπορούσε ποτέ να δει ζωντανά τις συναυλίες της. // Δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί βλέπουν τη Μαντόνα στον ύπνο τους, υπάρχουν άλλωστε και σχετικά βιβλία. (Αλλά κι ένα σχετικό σάιτ)
**Ήρθε κάποιος διάσημος στον ύπνο σας; enteka11@gmail.com





9) Bits + Pieces: (Οι εικόνες πάνω είναι απ’ το ποστ «Βρείτε τις διαφορές») /// Morrissey, get well soon! /// Τα 100 Πιο Διάσημα Βίντεο Του YouTube Σε 4 Λεπτά /// από popbitch: Tim Booth from James now runs Yoga and meditation classes in South Manchester. His business card reads "Tim Booth, formerly of the band James" /// ένα τέλειο ποστ από την discolata: je suis fou /// (καταπληκτική) απόκοσμη παιδική μουσική για τηλεοπτικές σειρές μιας άλλης εποχής /// «Ήθελα να ήξερα ποιον ύπνο δικαίου κοιμόμουν όταν αυτό το διαμάντι έσκασε στο cyberspace... Ας μην καταχωρηθεί απλά ως trash ή cult, είναι κρίμα να αγνοηθεί η κοινωνιολογική του διάσταση.» /// Ένα απίστευτο σάιτ για τον άνδρα που όλοι βλέπουν στον ύπνο τους... (thanks) /// «Θα μπορούσε να είναι σκετς των Μόντι Πάιθον, αλλά είναι η πιο καλτ εκπομπή της Ελλάδας, που ξεκινά με μια εισαγωγή τριών λεπτών, κάτι που αντίκειται σε κάθε νόμο περί εκφωνήσεων.» /// Απίθανο (Ξεχασμένο) Άρθρο Κατά Της Χούντας /// γραμματόσημα με εξώφυλλα δίσκων /// Οι 100 ισχυρές προσωπικότητες της τέχνης /// Amazing Drawings on pencils /// Famous Unsolved Codes and Ciphers /// ένα κουφό, παραληρηματικό, μποϊκοτάζ




10) Πώς πέρασα την εβδομάδα στην Αθήνα – αντί ημερολογίου.

Αυτοκατευθυνόμενο σεντόνι (για μελλοντικούς εαυτούς), προσπεράστε το άφοβα.

Έκανα ένα τελευταίο μπάνιο στην Κάρπαθο, και μπήκαμε στο αεροπλάνο για Αθήνα. / Εδώ δεν πρόλαβα να δω ένα σωρό φίλους, πράγμα που με στεναχώρησε, αλλά αποφάσισα να έρχομαι πιο συχνά! / Το θυμήθηκα τυχαία και πήγαμε στη Λένα Πλάτωνος στο Παλλάς, πράγμα τέλειο – και ανέλπιστο. / Είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου Παπακαλιάτη, λόγω του live blogging της Α,Μπα, αλλά δεν πρόσεξα και πολλά γιατί η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν ενθουσιαστικά εορταστική. / Υπέροχη διαμονή σε υπέροχο σπίτι, τρομερή οικοδέσποινα, τέλεια παρέα. / Βόλτα στο ατελιέ του Δημήτρη Ζαφειρίου, όλα όσα έβλεπα στα ριάλιτι μόδας πήραν σάρκα και οστά – γνώρισα και την Σάντρα Οντέτ Κυπριωτάκη που μου μετέδωσε τον ενθουσιασμό της για τα πάντα (Viv έλα)/ Επίσης out of character: πήγαμε στην Athens Week και είδα την πρώτη πασαρέλα της ζωής μου, ίσως και την τελευταία. Ψέματα, θα πάω σε όσες κάνει ο Ζαφειρίου, με τον οποίο γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι στο στρατό (!) / Εκεί: μοντέλα, τηλεόραση (απ’ την οποία κρυβόμασταν), βήτα διασημότητες, μουσική. Α! και μόδα. / Στην έκθεση του Έσερ στο Θησείο, για πέμπτη φορά , τώρα όμως είχε τα ‘έγχρωμα’ έργα του. Καταπληκτικό μουσείο. / Ποτό στο kazu στα εξάρχεια (εγώ άγχος ότι θα μας συλλάβουν επειδή είχα ξεχάσει την ταυτότητα), περάσαμε κι απ’ το πάρκο της Ναυαρίνου – ήταν πολύ ωραίο, τα δέντρα και τα φυτά μεγαλώνουν σιγά-σιγά και σε έναν τοίχο πολυκατοικίας προβάλλονταν εικόνες. Το πιο κουφό όμως ήταν πως σε κάποια στιγμή έβαλαν στα μεγάφωνα το τραγούδι του Σάγκμα που έγραφα στο ποστ για τα κινούμενα σχέδια, ένα πανσπάνιο, ελάχιστα γνωστό κομμάτι, το Πιες Πιες της Ταραχής το Κρασί κλπ - το τελευταίο μέρος που θα περίμενα να το ακούσω ήταν στη Ναυαρίνου στα Εξάρχεια. / Τρασοκουβέντα με την αγαπημένη μου Βάσω στον ιανό και μετά όλοι μαζί σε μαγειρείο (στο οποίο η αιθέρια σερβιτόρα ήταν βγαλμένη από ταινία, με υπέροχη φωνή και τσιτάτα του Χατζιδάκι. Έκανα πιτερσελλερική ζημιά στο μπάνιο, όπως και σχεδόν σε κάθε μπάνιο που πηγαίνω. / Είδαμε (επιτέλους) έξτρα 3 και φίλιππο καμπούρη το Σάββατο βράδυ, δεν το πιάνουμε στη θεσνίκη και χάρηκα - αν και δεν τσακώθηκε κανείς στην εκπομπή / Πάρτι GLOW με black lights και πράγματα που φωσφορίζουν, και μουσική ‘80ς και άφθονο κρασί και άφθονο χορό. Η οδός λεγόταν Κακουργιοδικείου. / Φάγαμε σε μια ιρλανδέζικη παμπ στο Θησείο. / Η Κατερίνα μας ξενάγησε στο νέο της ψυχαναλυτικό της γραφείο και ήθελα να μείνω για πάντα εκεί. / Παίξαμε με Κ. και Π. Playstation, κάτι παιχνίδια με κάμερα που έβλεπες τον ψυχεδελικό εαυτό σου να σπρώχνει μπάλες σε πύργους που θύμιζαν πίνακες του Έσερ. / Πήγα στους εκδότες μου και κατά σύμπτωση είχαν πάρτι στον εσωτερικό κήπο – δουλειά και διασκέδαση. / Διάβαζα κάθε μέρα τη Χώρα του τράγκα, και επέζησα. / Βόλτες – η καλύτερη ήταν στην κορυφή του λόφου του Στρέφη. / Λίγη στεναχώρια για τους φίλους που δεν πρόλαβα τελικά να δω (και για ένα άλφα κρυολόγημα), κάποια ξεκούραση, πολλή διασκέδαση, εξαιρετικά πολλή αγάπη...


11) POWERPLAY


MARSHEAUX-Breakthrough

Επειδή τον άκουγα όλο το καλοκαίρι (και τον έβγαλα και δίσκο του καλοκαιριού εδώ στο μπλογκ) νόμιζα ότι ο νέος, τέλειος δίσκος των Marsheaux είχε βγει εδώ και μήνες. Στην πραγματικότητα πρέπει μόλις να κυκλοφόρησε, όπως και το πρώτο single, το οποίο είδα στο MTV και δεν μπορώ παρά να το κάνω Powerplay της εβδομάδας. Το βίντεοκλιπ είναι εξαιρετικό. (Θα πρότεινα να το δείτε σε πλήρη οθόνη) 


---------------------------------------------------------------------


!ητπμέΠ νητ τσοπ οέν
.
.

Έντεκα της Δευτέρας (powerplay)

.

[χρόνια πολλά Viv!]

1) Γεια! Τελικά όσο πιο πολλά (και καλά) γίνονται μέσα σε μια βδομάδα τόσο πιο λίγο θέλω να γράψω ημερολόγιο. Οπότε σήμερα, μετά από σχεδόν μια βδομάδα καλοκαιρινών διακοπών στην Κάρπαθο και όντας για άλλες διακοπές στην Αθήνα με πολλά και ωραία σχέδια, το ποστ θα είναι μίνιμαλ (δηλαδή τεράστιο, αλλά λίγο λιγότερο απ’ τις άλλες φορές).

ΥΓ. Την ξεπέρασα την απώλεια των παλιών τυχαίων ελληνικών σειρών απ’ τη μεταμεσονύχτια ΕΤ1, παρ’ όλο που είχα τσατιστεί που τώρα βάζουν τα Ατίθασα Νιάτα. Ε, λοιπόν, δεν ήταν τα Ατίθασα Νιάτα, λάθος μου, ήταν το Days of Our Lives η πιο γρήγορη και εξωφρενική σαπουνόπερα όλων των εποχών, με την οποία χωρίς να το θέλω, τελικά, έχω κολλήσει...

 .

.

2) Ταξιδεύαμε στο νησί κι ακούγαμε μουσική στο αυτοκίνητο όταν ο Γιάννης είπε για ένα παλιό 90ς τραγούδι που είχαμε καιρό να ακούσουμε: «Α,ναι, θυμάστε που ήταν μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία στη Θεσσσαλονίκη; Ήταν powerplay στον fm101.» Η λέξη powerplay ήταν μια λέξη την οποία δεν είχα σκεφτεί εδώ και 15 χρόνια, κι όμως κάποτε είχε μεγάλη δύναμη. Οι dj’s  ραδιοφωνικών σταθμών επέλεγαν κάθε εβδομάδα ένα νέο τραγούδι που ήθελαν να προτείνουν, το έκαναν  powerplay και το έπαιζαν κάθε μέρα την ίδια ώρα, επί μία εβδομάδα. Κάθε εκπομπή είχε το δικό της – συχνά οι υπόλοιπες εκπομπές έπαιζαν κι αυτές την πρόταση των άλλων κι έτσι γεννιούνταν ραδιοφωνικές επιτυχίες που υπήρχαν μόνο στην πόλη μας, b-side αγνώστων συγκροτημάτων, τραγούδια που δε βγήκαν σε σινγκλ, παράξενη ευρωπαϊκή μουσική κλπ.

Μετά  δεν ξέρω τι έγινε, σταμάτησαν οι προτάσεις των παραγωγών ή άλλαξαν όνομα, πάντως το poweplay ως λέξη αχρηστεύτηκε και ξεχάστηκε – τουλάχιστον στη ζωή μου.
Μέχρι σήμερα.

Από αυτό το ποστ και σε κάθε Έντεκα της Δευτέρας το μπλογκ θα προτείνει το δικό του powerplay κι επειδή είμαι λίγο απροετοίμαστος σήμερα θα βάλω ένα τραγούδι που (με λινκ) πρότεινα και στο προηγούμενο ποστ, τώρα όμως θα βάλω το βίντεοκλιπ. Και απ’ την επόμενη βδομάδα θα προτείνω πραγματικά ολοκαινούρια πράγματα, καλά και κακά...

POWER-PLAY

 .

.
3) Πριν από τον Δ. Βεργή και τον Β. Λεβέντη, υπήρχε ο Στάθης Πατσαντζής. Με σήμα τη «μετωπική θεοσφραγίδα της Αποκαλύψεως» (δηλαδή ένα σταυρουδάκι - μπρελόκ) και δέσμευση για ανάσταση νεκρών την επομένη των εκλογών, ο κ. Πατσαντζής έγινε ο πρώτος μικροκομματάρχης της Ελλάδας: κατέβηκε στις εκλογές το 1977 μ’ ένα κόμμα που το βάφτισε «Ολυμπιακή Δημοκρατία» και πήρε 19 ψήφους, συνέχισε αλλάζοντας τ’ όνομα σε «Βασιλομάχος» το 1990 και απέσπασε 8 ψήφους ακόμα (σύνολον 27), και το 1993 κατέληξε στην τελική ονομασία: η «Χριστοπιστία» είχε μόλις γεννηθεί! Εκτοτε, ο κ. Πατσαντζής μ’ ένα χάρτινο στέμμα περιφέρει στο Σύνταγμα το πλακάτ της Χριστοπιστίας κρεμασμένο στο λαιμό του. Περιέργως, η μέθοδος αποδίδει: το 2000 η Χριστοπιστία πήρε 305 ψήφους! (περισσότερα για τα -πολύ- μικρά κόμματα από τη Μαρίλη Μαργωμένου στην Καθημερινή)

4) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (ανανεώνεται όλη την εβδομάδα με ό,τι προκύψει μετά τη δημοσίευση του ποστ) /// Πάρτι στην Αθήνα για τα δύο χρόνια του περιοδικού MUZINE (πάντα τέτοια!) ///Ελπίζω αυτή η είδηση να διαψευστεί: Επίσημη στο Εθνικό με... διορθώσεις /// Επεισόδια στα Εξάρχεια και προσαγωγές μελών του ΣΥΡΙΖΑ (και απρόσμενα cool αντίδραση Χρυσοχοϊδη)  ///«Ο Δαρβίνος ΣΗΜΕΡΑ». Η έκθεση – Μουσείο Γουλανδρή // Κυνηγούν» τον Μπερλουσκόνι 100.000 Ιταλίδες///"Αν δεν πεις καληνύχτα, δεν μπορείς να πεις καλημέρα: Η συναυλία της Λένας Πλάτωνος στο Παλλάς" /// /// (συνεχίζεται...)

5) ΦΛΑΣΜΠΑΚ

Πριν από ένα χρόνο στο enteka

Ομπάμα? // Ο θάνατος του Mr. Blackwell // H χιλιοποδαρούσα / Find the River με πίνακες του Τέρνερ // Γάτες γάτες γάτες // Διάφορα Έντεκα της Δευτέρας // Αγαπημένα βίντεοκλιπ της Μαντόνα // Δείξε μου πού μένεις να σου πω τι ψηφίζεις // Bits and Pieces // και άλλα

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2008

Πριν από δύο χρόνια στο enteka

Έντεκα  Χολιγουντιανά Κλισέ // Αφιέρωμα στην τεμπελιά //Ένα υποτιθέμενο όνειρο με την Jane Fonda.// Έντεκα εξώφυλλα του περιοδικού i-D// Κρυφές γιαπωνέζικες διαφημίσεις // Όνειρα // Φλασμπακ σκαναρισμένα // MUSEUM OF ME! // Έντεκα Κινηματογραφικά Τρέιλερ // Τρόποι για να τελειώσεις το μυθιστόρημά σου // Παλιές διαφημίσεις από μια ΓΥΝΑΙΚΑ του ’79 //  11 συνεντεύξεις ελλήνων συγγραφέων// Αγαπημένα ντουέτα // Οι Μέδουσες // 11 αγαπημένα τραγούδια από διαφημίσεις // και άλλα

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2007

 

Πριν από τρία χρόνια στο enteka

Έντεκα  ξεχωριστά ποστ για τους αγαπημένους πίνακες αναγνωστών (Νταλί, Μποτιτσέλι, Κλιμτ, Μόραλης κ.α) // Έντεκα κλισέ τηλεοπτικών συνεντεύξεων // Έντεκα θέματα από μια παλιά ΒΑΒΕΛ (κι από έναν ΤΗΛΕΘΕΑΤΗ του 1991) // Αγαπημένες διασκευές // Φλάσμπακ στην ελληνική μπλογκόσφαιρα // Όνειρα // Έντεκα αγαπημένες ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006

6) Totally looks like

.

.

7) kittens inspired by kittens - όταν η παιδική φαντασία αξιοποιείται σωστά, ίσως το πιο αυτοσχεδιαστικά δημιουργικό κοριτσάκι του κόσμου, ξεφυλλίζει ένα βιβλίο με γατάκια

.

.

8) Quote-of-the-week

Μια παλιά δήλωση της Λιάνας Κανέλλη στη Ρούλα Κορομηλά (στο 17^ο δευτερόλεπτο)

9) Bits + Pieces:

(ή αποτυχημένα collecta-nea?)

Υποθέτω ότι όλοι θα έχουν ήδη δει αυτό με τον Αυτιά να μιλάει στα ψέματα με τον Ψωμιάδη - εξαιρετικά εξευτελιστικό...  ///  [Pet Shop Boys σε  Αθήνα και Θεσνίκη. Να και η τέλεια live διασκευή στο Viva La Vida, με το μπιτ του Domino Dancing.] /// Βρίσκω αρκετά συγκινητικές τις 17 φωτογραφίες συλληφθέντων στις οποίες φορούν t-shirt με σλόγκαν που αγγίζουν τα όρια της κωμικοτραγικής ειρωνείας. /// O κόσμος χωρίζεται σ' αυτούς που βρίσκουν αυτά τα παιδιάκια αξιολάτρευτα και σ' αυτούς που τα βρίσκουν ρεζιλευτικά γελοία. Hits! Hits! Hits! [μέσω του αγαπημένου μου αμερικάνικου blog, fourfour] /// play with it! ///    ("Τα οράματα του Δημάρχου είναι από τσιμέντο". Στο απέναντι πεζοδρόμιο τη μέρα που εγκαινιάστηκε το νέο Δημαρχείο Θεσνίκης. Φωτο: Ελένη Χοντολίδου.) /// Πολύ καλό για να είναι αληθινό, το blog του Θάνου Σαμαρά (που τώρα συνειδητοποίησα ότι υπήρχε και στο πρώτο μου ποστ) /// Bill Viola: Video art δρόμος προς την αυτογνωσία /// Η Ιστορία Του Ιαπωνικού Μίνι-UFO /// Στρατευμένη δημοσιογραφία; Υπόθεση Πλουμπίδη και εκτέλεσή του απ' το αντικομμουνιστικό καθεστώς: Το κόμμα του τον είχε κατηγορήσει για προδοσία, ή όχι; Να πιστέψουμε τα Νέα ή τον Ριζοσπάστη; /// fairy tale generator /// οι ήχοι του Jack Black /// 80's Lyrics Quiz /// τα σημερινά πρωτοσέλιδα (687 πρώτες σελίδες από 71 χώρες) /// λίστες για κινηματογραφικές ταινίες /// γεωγραφικό παιχνίδι ///

10) ONEIΡΑ με διασημότητες

(τα είδαν οι αναγνώστες - σήμερα: SILENTCROSSING)

Κάποιο χειμώνα πριν χρόνια μέναμε ως φοιτητές σε ένα ρετιρέ χωρίς θέρμανση και για να ζεσταθούμε παίρναμε αγκαλιά μια σόμπα που μας είχε αφήσει ο προηγούμενος ενοικιαστής. Ένα βράδυ με πολύ κρύο με το συγκάτοικο κοιμηθήκαμε στη φλοκάτη, με την σόμπα ανάμεσα μας. ΄Ημουν πολύ κοντά στη φλόγα και ένιωθα το πρόσωπο μου να καίγεται, ωστόσο αποκοιμήθηκα έτσι. Στον ύπνο μου είδα ότι μόλις είχα βγει από το μαγαζί που τραγουδούσε ο Μαζωνάκης, με το σκούφο μου και ένα πολύ ζεστό μάλλινο κασκόλ που φορούσα συνέχεια εκείνη την εποχή. Στη γωνία με περίμενε ο Μαζωνάκης και για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι αρχίσαμε να τσακωνόμαστε. Τότε εκείνος έπιασε το κασκόλ που είχα στο λαιμό και άρχισε να το σφίγγει πολύ δυνατά για να με πνίξει. Κάπου εκεί ξύπνησα αγχωμένος, βρίζοντας το Μαζωνάκη! Και φυσικά συνειδητοποίησα ότι τόση ώρα πνιγόμουν γιατί είχα κολλήσει το πρόσωπο μου στη σόμπα! *Ήρθε κάποιος διάσημος στον ύπνο σας; enteka11@gmail.com

11) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ Συνεχίζω κάθε εβδομάδα να διαβάζω μια διαφορετική εφημερίδα και να καταγράφω στο ημερολόγιό μου την καθημερινότητα, και της εφημερίδας και τη δική μου. Ο σκοπός είναι να δω πώς επηρεάζει κάποιον η καθημερινή (χειροπιαστή και όχι ονλάιν) ανάγνωση εφημερίδων.

Την εβδομάδα αμέσως μετά τις εκλογές διάβασα τον ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ (του Ρίζου, όχι ότι υπάρχει και άλλος πια), ενώ σύντομα θα ακολουθήσει η Espresso αλλά και η Χώρα του Τράγκα, την οποία διαβάζω τώρα... Το άρθρο για τον Αδέσμευτο Τύπο δημοσιεύτηκε στη Lifo που μας πέρασε, όμως επειδή δεν βρήκα δυστυχώς το λινκ, [update: oops μόλις μου το έστειλαν] αναδημοσιεύω εδώ το... MEDIA TRIP – Μια εβδομάδα στον κόσμο της εφημερίδας ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ

Με ένα πρώτο ξεφύλλισμα βλέπω ένα καθησυχαστικό, πολύχρωμο, γραφιστικό κολλάζ. Φωτογραφίες διαφόρων μεγεθών και κιτς μικροστήλες που μπαίνουν η μία στην άλλη δίνουν την μια αίσθηση μιας χαρούμενης (αν και παλιομοδίτικης) χαρτοκοπτικής προσπάθειας! Μπόνους η εναλλαγή πεζών και κεφαλαίων ώστε να πιάνουμε την ΕΜΦΑΣΗ και να προσέχουμε τις ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ λέξεις. Σήμερα, μετά τη χτεσινή συντριβή, ο Α.Τ. αφήνει κατά μέρους τις απειλές για κλαδικές πρασινοφρουρών, τις κουτοπόνηρες «κρυφές» δημοσκοπήσεις και τις ολοσέλιδες αφίσες Καραμανλή και υιοθετεί μια κάπως άνετη «I told you so» πρακτική: «Σας τα 'λεγα εγώ», μοιάζει να λέει σαν χαιρέκακη εξουθενωμένη μητέρα, «τόσα χρόνια γκρίνιαζα για τα επικοινωνιακά και κανείς δε μ’ άκουγε!» Πολιτιστικές σελίδες απ’ τον Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη, ευθυμογράφημα και τηλεοπτικά απ’ τον Άγγελο Πυριόχο. (Κάπως άσχετο: ο Α.Τ. δεν ήταν η εφημερίδα που πριν λίγους μήνες βγήκε με το λαϊκίστικο πρωτοσέλιδο «Οι γκέι εξουσιάζουν την TV»;) ΤΡΙΤΗ OMG! Έχει στήλη ο Μαστοράκης! Τον φαντάζομαι να την γράφει σε μισοσκότεινες σουίτες πολυτελών ξενοδοχείων. Βλέπω μόνο το χέρι του μπροστά απ’ το λάπτοπ – ένα είδος ιδιοφυούς Δρ. Κλάους απ’ τον Αστυνόμο Σαΐνη… Αφιέρωμα: δεκάδες μουτρωμένα στελέχη της ΝΔ εξηγούν τι έφταιξε για την ήττα (όλοι οι άλλοι εκτός απ’ τους ίδιους). Σούπερ μπηχτή για την «Χώρα» του Τράγκα, ότι είναι όπου φυσάει ο άνεμος…  Στις lifestyle σελίδες (με τίτλο «Αφήστε μας να... ολοκληρώσουμε») έμαθα πως κάποιος πέταξε μια πέτρα στον Κώστα Πρέκα καθώς έπαιζε στο θέατρο. Εξετάζεται η περίπτωση η πέτρα να λειτούργησε αυτοβούλως. ΤΕΤΑΡΤΗ «Καταργεί το Υπουργείο Μακεδονίας ο Παπανδρέου», φωνάζει το πρωτοσέλιδο, αλλά το κορυφαίο είναι φυσικά η στήλη του Ρίζου, με τις ημίγυμνες και τον πιασάρικο (ρετρό) τίτλο «Ο Δημήτρης Ρίζος αποκαλύπτει, σχολιάζει και… λοιδορεί.» Συνήθως λοιδορεί το Πασόκ, αλλά μετά από τέτοια ήττα δεν έχει κανένα πρόβλημα να λοιδορήσει και την λαβωμένη παράταξη, με την γνωστή «I told you so» επιχειρηματολογία. Πρόσεξα εδώ και καιρό την «ποιητική» στήλη της Άννας Μπιθικώτση: μαγικά δάση, μαρμαρόχυτοι ναοί, το βάζο με τα όνειρα, τραγούδια του Μάνου στο πικ-απ της νύχτας - όλη αυτή η όμορφη ονειροπόληση καταλήγει πάντα στον Καραμανλή! (Έτσι και σήμερα. Είναι η μόνη συνεπής θαυμάστριά του, τώρα που όλοι τον εγκαταλείπουν βρίζοντάς τον.) Συνέχεια αναφέρονται οι αναγνώστες που σπάνε τα τηλέφωνα της εφημερίδες για να πουν το μακρύ τους και το κοντό τους. Οι τηλεφωνητές του Α.Τ. δεν θα βαριούνται ποτέ.  ΠΕΜΠΤΗ  Ο Ρίζος σοκάρει: η νέα κυβέρνηση του φαίνεται καλή! Επίσης λέει: « Με εντυπωσίασε κι εμένα η κυβερνητική συμμετοχή πολλών δυναμικών και όμορφων γυναικών...» Φωτορεπορτάζ από γκλάμορους γάμο στη Μύκονο: δεν ξεχωρίζεις αν όντως είναι γκλάμορους γιατί, κλασικά, και οι οκτώ φωτογραφίες είναι κοντινά πορτρέτα των καλεσμένων. Είμαι και επισήμως εθισμένος στη στήλη της Άννας Μπιθικώτση. Πάλι ξεχειλίζει από ποιητικό μελοδραματισμό, γαλάζιες ευαισθησίες και λεκτική ζεστασιά: μου δημιουργεί μια επαναλαμβανόμενη κλισέ ασφάλεια που μέχρι τώρα μόνο το Ρετιρέ μού προκαλούσε. Σήμερα στα ζώδια η Βιργινία Λεούση μου λέει να φυλαχτώ από ξαφνικές αποκαλύψεις που μπορεί να σπιλώσουν την καλή, δημόσιά μου εικόνα. Τρώω τα νύχια μου απ’ την αγωνία.  Α! Σε μία σχεδόν πολιτική κίνηση η Τζέσυ Παπουτσή παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της στην ελληνική πρεσβεία των Σκοπίων (!). ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Πολλά bits + pieces, με χαοτικό -αλλά πλούσιο στο μάτι- στήσιμο που μου θυμίζει τον παλιό (καλό; κακό;) Ελεύθερο Τύπο των ’80ς.  Καθημερινή σελίδα για τη Θεσσαλονίκη με τον ποιητικό τίτλο «Σαλονικιώτικο φεγγάρι» αποδεικνύει ότι περνάμε καλά εμείς εδώ πάνω, κυρίως αν είμαστε πλούσιες κυρίες με γούνες και πηγαίνουμε από δεξίωση σε δεξίωση. Καλτ διαφημιστική σελίδα με φωτογραφικές μικρές αγγελίες: αστρολογία (ταλαίπωρες φάτσες όλων των ηλικιών - η χαρτορίχτρα της Σμύρνης κυρία Στάσα, η Δόμνα με ραβδοσκοπία και εκκρεμές / ζάρια / αυτόματη γραφή) και σεξ (ξανθιές που προστάζουν αγχωτικά «μην αργείς… περιμένω να ακούσω τη δική σου κρυφή ιστορία!» Δε μασάω - η Λεούση μού τόνισε να αποφύγω τις ξαφνικές αποκαλύψεις χάριν της δημόσιας εικόνας μου.) Αναγνώστρια που είδε τον Ρίζο στην Ανατροπή του Μέγκα τον προέτρεψε χτες να συνεχίσει τον υπέροχο αγώνα του και να μην λυγίσει… ΣΑΒΒΑΤΟ   Uh-oh… Αντί για τη στήλη του Μαστοράκη δημοσιεύεται απόφαση εφετείου που τον καταδίκασε για ηθική βλάβη εξαιτίας της στήλης του…  Στην σελίδα του Ρίζου μια χυμώδης πορνοστάρ σφίγγει προκλητικά τα βυζιά της –που ίσως είναι και τα μεγαλύτερα του κόσμου. H λεζάντα-άλλοθι γράφει «Μεγάλο πρόβλημα ο... πληθωρισμός.» Έγραψε και κάτι σωστό όμως ο Ρίζος: οι διαφημίσεις που παίζουν τα κανάλια ανά ώρα ξεπερνούν το επιτρεπτό 12λεπτο. Μου έγινε έμμονη ιδέα - τα κανάλια είναι απαράδεκτα. Μου ήρθε να τηλεφωνήσω στον Α.Τ. και να πω μπράβο στον Ρίζο για τον υπέροχο αγώνα του! Η Τζέσυ Παπουτσή παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της στην ελληνική πρεσβεία των Σκοπίων (το ξαναγράφουν και σήμερα για να το εμπεδώσουμε). ΚΥΡΙΑΚΗ Η διαφήμιση του κυριακάτικου φύλλου λέει «Ο ‘Αδέσμευτος της Κυριακής’ δεν πουλάει χαρτί με το κιλό...», και το εννοεί. Στο οφθαλμόλουτρο της σελίδας του Ρίζου μια γυμνή καλύπτει μόνο το επίμαχο σημείο με μια κιθάρα. Λεζάντα: «Άκουσε όλους στη ΝΔ να μιλάνε για τα όργανα του κόμματος και... άρπαξε το δικό της.» Μα τι χιούμορ!... Η (εξωφρενική!) εβδομαδιαία περίληψη της Τόλμης και Γοητείας στο ένθετο Λάμψη, μου θυμίζει το ρεκόρ της Μπρουκ: έχει παντρευτεί έξι άντρες απ’ την ίδια οικογένεια. Και συνεχίζει! Η Βιργινία Λεούση γράφει στο ζώδιό μου για ανάγκη αποφόρτισης της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας και για λιγότερες μονόπλευρες συμπεριφορές. Μπορεί να ερμήνευσα λάθος τον χρησμό, αλλά αποφάσισα πως την επόμενη εβδομάδα θα διαβάζω μόνο την Espresso…

----------------------------------------------------------------------------------

 .

.

Έντεκα (αγαπημένες μου παιδικές σειρές κινουμένων σχεδίων)

.
.
το Έντεκα της Δευτέρας θα ανέβει -εκτάκτως- την Τρίτη





(revised)


Στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, τα τηλεοπτικά «Μίκυ Μάου» (όπως τα λέγαν οι μεγάλοι, λες κι ήταν όλα το ίδιο), μού ήταν απαραίτητα όσο και το οξυγόνο. Τα καλύτερα ήταν στην ΕΡΤ2 που είχε σταθερό απογευματινό παιδικό πρόγραμμα.

Το μεσημέρι ο σταθμός έκλεινε (ή δεν είχε ανοίξει καν) και περίμενα με αγωνία να τελειώσει η ώρα κοινής ησυχίας για να αντικατασταθεί το ασπρόμαυρο ρολόι της οθόνης με το «για να δούμε τι θα δούμε». Έβλεπα τα πάντα και πάνω από μία φορά - αυτές όμως είναι οι αγαπημένες μου σειρές κινουμένων σχεδίων εκείνης της εποχής όπως τις θυμάμαι τώρα:


1) Νιλς Χολγκερσον

Ήταν το όνειρό μου να γίνω (ακόμα πιο) μικρούλης και να πετάω πάνω απ’ όλη αυτή την υπέροχη φύση, πηγαίνοντας στη Λαπωνία.

Η σειρά ήταν μαγική: τα χρώματα, η μουσική, η Άκα, η φύση, οι περιπέτειες. Κι όσο για τους τίτλους αρχής, αν έχει γραφτεί ποτέ πιο όμορφη μελωδία, εγώ δεν την έχω ακούσει…



Το βιβλίο (στο οποίο βασίστηκε η σειρά του 1981) το έγραψε η Σουηδή Selma Lagerlof και εκδόθηκε το 1906. Λίγα χρόνια πριν, το 1902 ο Σύλλογος Δασκάλων Σουηδίας είχε ζητήσει απ’ την Lagerlof ένα σχολικό εγχειρίδιο που θα βοηθούσε τα παιδιά να μάθουν γεωγραφία. Το εγχειρίδιο γεωγραφίας δεν διδάχτηκε μόνο στις αρχές του αιώνα στα σουηδικά σχολεία: πρόκειται για μια απίθανη περίπτωση παραγγελίας και πληρωμένου έργου που ξέφυγε απ’ τα όρια της αρχικής χρήσεώς του και έγινε ένα παγκόσμιο (υποσυνείδητο) μάθημα απολαυστικής γεωγραφίας.

Στον πρόλογο της αγγλικής έκδοσης μαθαίνουμε για το πώς γράφτηκε «Το θαυμαστό ταξίδι του Νίλς Χόλγκερσον»: "[Lagerlof] devoted three years to Nature study and to familiarizing herself with animal and bird life. She has sought out hitherto unpublished folklore and legends of the different provinces. These she has ingeniously woven into her story."


2) Αστυνόμος Σαϊνης



Όποιος υπήρξε παιδί τη δεκαετία του ’80 θα θυμάται την επιρροή του στις σχολικές αυλές: τις ατάκες (Έχεις πρόβλημα; Σαϊνης. /// Εμπρός καλό μου [τάδε] /// κλπ), τα αστεία («Αυτό το μήνυμα θα αυτοκαταστραφεί», έγραφε το χαρτί κι ο Σαϊνης το πετούσε πάντα εκεί που κρυβόταν ο αρχηγός του), τη μουσική και τα τραγούδια.

Επάνω είναι οι τίτλοι αρχής, με την κανονική τους μουσική, που στην Ελληνική εκδοχή ακουγόταν στο τέλος. Στους ελληνικούς τίτλους αρχής (που κι αυτοί αξίζουν) ακουγόταν άλλο τραγούδι (Σχέδιο… και αίσθημα ευθύνης / Πρόβλημα; Αστυνόμος Σαϊνης).

Ζήλευα (και ζηλεύω) τα gadgets του Σαϊνη και το interactive βιβλίο της ανιψιάς του. Αξέχαστη και εμβληματική η ερμηνεία του Τάσου Κωστή (Φοίβος του Ρετιρέ) ως Σαϊνης, αλλά και φοβερή η φιγούρα του Κακός (Dr. Claw) που βλέπαμε μόνο το χέρι του και σε κάθε επεισόδιο προσευχόμουν να κατορθώναμε να τον δούμε ολόκληρο. Για την ιστορία, η σειρά δημιουργήθηκε το 1983 και κράτησε δύο χρόνια. Οτιδήποτε έγινε μετά (spin-offs, εκμοντερνισμένο καρτούν και ταινίες) ήταν για τα σκουπίδια.


3) Ροζ Πάνθηρας



Δεν έχω ξαναδεί Ροζ Πάνθηρα από τα ‘80ς και (μιας και την παράσταση έκλεβε ο επιθεωρητής) δεν πολυθυμάμαι τι του γινόταν: αν κλείσω τα μάτια μου θα τον δω να έχει ένα σωρό προβλήματα με άλλα ζώα που κατσικώνονταν στο σπίτι του και όλο νομίζει ότι κατάφερε να τα διώξει – ή με μια βρύση που έσταζε κι όλο νόμιζε ότι την είχε κλείσει. Πάνω είναι οι εξαιρετικοί ‘ροκ’ τίτλοι αρχής, με τον Ροζ Πάνθηρα να καταφτάνει μέσα σε ροζ αγωνιστικό αυτοκίνητο και εδώ είναι το κλασικό βίντεο τίτλων με τη μουσική του Μανσίνι.


4) Κάντυ Κάντυ



Ας το παραδεχτούμε: κάτω απ’ όλα τα όμορφα χρώματα, τις μεθυστικές μουσικές και τα εκπληκτικής πιστότητας παραμυθένια σχέδια, η Κάντυ Κάντυ ήταν μια ξεδιάντροπη (και καταπληκτική) Παιδική Σαπουνόπερα.

Βασίστηκε στο τρίτομο μυθιστόρημα της, 59χρονης σήμερα, Γιαπωνέζας Kyoko Mizuki (1975), και γυρίστηκε σε κινούμενα σχέδια το ’76. Όμως μόλις στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Κάντυ έγινε διάσημη στην Ευρώπη και την Αμερική. Το 2005 Αμερικάνοι παραγωγοί προσπάθησαν να προβάλλουν καινούρια επεισόδια στην τηλεόραση, τους σταμάτησε όμως η Mizuki. (Επάνω οι ελληνικοί τίτλοι αρχής, με το τραγούδι στα ελληνικά).


5) Sport Billy



Περιπέτειες και ένα βαλιτσάκι που όλοι θέλαμε να έχουμε. Έξτρα πόντους για την καλτ κακιά, την Βάντα. Ένα καθαρά ευρωπαϊκό καρτούν που ξεκίνησε την προβολή του το 1979 – η εμμονή του Σπορτ (sic) Μπίλυ με το ποδόσφαιρο έκανε την Fifa να τον υιοθετήσει ως επίσημη μασκώτ για παγκόσμια κύπελλα ποδοσφαίρου εκείνης της περιόδου. (Πάνω οι ελληνικοί τίτλοι αρχής.)


6) Τα Στρουμφάκια

 

Σκεφτόμουν να γράψω στο ‘Πες το Και Θα Γίνει’ για να με στείλει στο Στρουμφοχωριό - μέχρι που μου αποκάλυψαν ότι δεν υπάρχει. Ό,τι αξεσουάρ υπήρχε μου το είχαν αγοράσει: κασετίνα, φιγούρες διαφορων ηρώων (τώρα που το γράφω βλέπω στο γραφείο μου έναν που παίζει φλάουτο), μπλουζάκια, κασέτες με τα τραγούδια, κόμικς – η λίστα δεν έχει τέλος.

Η επιτυχία τους συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στο Σταρ – όμως πρέπει να πω εκείνα τα ανθρωπόμορφα γιγάντια Στρουμφ που ήταν κούκλες παιγμένες από ανθρώπους και έβγαζαν φριχτούς δίσκους και βίντεοκλιπ στην Legend του Άλτερ προσβάλλουν βάναυσα την ιστορική μνήμη και την στρουμφοαισθητική. [Πάνω οι ελληνικοί τίτλοι αρχής.]


7) Σάγκμα

Περιπέτεια σε άλλους πλανήτες. Κάποιοι ζούσαν ήσυχα στην Αρκαδία μέχρι τη μέρα που ο ήλιος τους, ο Σάγκμα, αρρώστησε βαριά . Τότε τα παιδιά της Αρκαδίας βγήκαν στο διάστημα για να πολεμήσουν. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία - το μόνο που μετράει είναι αυτό:



Το τραγούδι των πειρατών του Σάγκμα είναι το αγαπημένο μου όλων των εποχών και στο ρεφρέν λέει: «♪ Πιες, πιες της λησμονιάς το κρασί, ♪ πιες πιες μέθα μια νύχτα κι εσύ, ♪ κι η ζωή σου θα αλλάξει με μιας, ♪ σαν πειρατήηηης θα τριγυρνάαας». [Επάνω είναι η εξωφρενικά πιασάρικη ελληνική εκτέλεση - λες κι ακούς 80ς electro vs. Κλάους Νόμι).


8) Μούμιν



Δεν θα πω τίποτα, μόνο αυτό.


9) Thundercats.

Ο μόνος λόγος που έβλεπα (όποτε κατόρθωνα) Thundercats ήταν επειδή η σειρά ήταν απαγορευμένη. Η βία, τα τέρατα και οι εκρήξεις την είχαν εξορίσει στην βραδυνή ζώνη. Τα καρτούν που παίζονταν στην παιδική απογευματινή ζώνη ήταν πολύχρωμα και χαρούμενα, καλλιεργούσαν την εξυπνάδα και τη δημιουργικότητα, ήταν παρμένα από κλασικά βιβλία, ήταν με λίγα λόγια «ποιοτικά». Σε σχέση με τα βίαια και κάπως ανεγκέφαλα παιδικά κινούμενα σχέδια που θα προβάλλονταν (στις παιδικές ζώνες των ιδιωτικών καναλιών) λίγο μετά την πτώση της ΕΡΤ και μέχρι σήμερα, το Thundercats μοιάζει σχεδόν απλοϊκά αθώο.



Τότε μόνο τα μεγάλα παιδιά έμεναν ξύπνια μέχρι τις δέκα που το έπαιζε – το hype όμως είχε δημιουργηθεί στο μυαλό μου και όπως και με κάθε σειρά που μου έλεγαν ότι δεν πρέπει να βλέπω (άλλο παράδειγμα το Μπένι Χιλ) έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου για να μην την χάνω.


10) Η Μάγια η Μέλισσα



Λοιπόν, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η Μάγια Μέλισσα είναι η πρώτη τηλεοπτική ανάμνηση που έχω. Τα επεισόδιά της με ακολουθούσαν όλη την υπόλοιπη ημέρα και πιθανότατα στοίχειωναν τα όνειρά μου.

Ξαναείδα ένα επεισόδιο πρόσφατα κι έπαθα σοκ με το πόσο μπε-μπε και αφελές είναι το καρτούν, ενώ στα πέντε μου μου φαινόταν σούπερ περίπλοκο και φαντασμαγορικό.

[Το βιβλίο γράφτηκε το 1912 απ’ τον Γερμανό Waldemar Bonsels και οι αναλυτές αποκαλύπτουν πως επρόκειτο για ένα παιδικό βιβλίο με πολιτικό νόημα (υποστήριζε τον γερμανικό εθνικισμό) και ρατσιστικά μηνύματα. Υποθέτω ότι αυτά δεν πέρασαν και στη σειρά, αλλά ακόμη κι αν πέρασαν είμαι σίγουρος πως δεν επηρέασαν την ψυχοσύνθεσή μας… Πάνω οι ελληνικοί τίτλοι αρχής.]


11) Χάϊντι

Άλλο ένα ονειρεμένο καρτούν με υπέροχη φύση. (Μόνο τώρα συνειδητοποιώ πόσο επηρέαζαν τη φαντασία των μικρών τηλεθεατών τα τοπία και τα σκηνικά των κινουμένων σχεδίων.) Έχω την εξής ανάμνηση: είμαστε με την οικογένεια εκδρομή και ξαφνικά η αδερφή μου (τότε τελείωνε το δημοτικό, εγώ ήμουν στα νήπια) είδε το πρόγραμμα της ΕΡΤ1 στην εφημερίδα:

«Στις 5 η ώρα έχει Χάιντι! Ξαναρχίζει η Χάιντι!» Ενθουσιασμένοι πρήξαμε τους γονείς να γυρίσουμε νωρίτερα ώστε να είμαστε σπίτι στις 5 - λατρεύαμε αυτό το καρτούν. Τελικά οι μεγάλοι υπέκυψαν στις πιέσεις και θυμάμαι καθαρά την έξαψή μας καθώς ο μπαμπάς οδηγούσε απ’ την εξοχή πίσω στο σπίτι – δεν μπορούσαμε να περιμένουμε. Μπαίνουμε μέσα, ανοίγουμε την τηλεόραση, προλαβαίνουμε στο τσακ το ‘Για να δούμε τι θα δούμε’ και…

Δεν είναι αυτή η Χάιντι, αυτή είναι μια ξένη! Αντί για το γνωστό καρτούν, είχε μόλις ξεκινήσει μια απαίσια εκδοχή με ανθρώπους, πραγματικούς ανθρώπους, μίζερη και σκοτεινή, σε μια ξένη γλώσσα και με υπότιτλους. Καταστροφή. Με κομμένα τα φτερά, καθίσαμε και είδαμε το πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς αμίλητοι, προσέχοντας να μην δείξουμε την απογοήτευσή μας στους μεγάλους (των οποίων την εκδρομή είχαμε ψιλοκαταστρέψει με την απαίτησή μας για πρόωρη επιστροφή στην αγκαλιά της τηλεόρασης). Δεν ξανάδαμε άλλο επεισόδιο. Ποτέ.

.

.

(προσθέστε ελεύθερα)

.

.

.

Έντεκα της Δευτέρας [not a robot]

.

νέο ποστ την τετάρτη!

1) Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό, μετά τις 2 το βράδυ, έβαζε στην ΕΤ1 κάτι τέλειο: παλιές, τελείως βήτα, ελληνικές σειρές. Σχεδόν κάθε βράδυ κάποια διαφορετική. Επειδή κρατούσαν για λίγα επεισόδια; Επειδή πολλές ήταν αυτοτελείς; Επειδή ο προγραμματισμός της ΕΤ1 μετά τα μεσάνυχτα ήταν λιγάκι μεθυσμένος; Και να ήθελα να παρακολουθήσω κάτι σταθερά δεν θα μπορούσα – και αυτό ήταν το καλύτερο. Τέτοια ώρα το μόνο που ήθελα ήταν να δω κάτι μη δεσμευτικό, κάτι που δεν θα με έδενε συναισθηματικά μαζί του, που δε θα αγχωνόμουν αν δεν έβλεπα τη συνέχεια το επόμενο βράδυ – ή και ποτέ.

Σειρές απ’ το ’80 και το ’90, ξεχασμένες, ημιτελείς, απόλυτα χαλαρωτικές. Το «Δίλλημα» με τον Μπάρκουλη, που δεν καταλάβαινα τι γινόταν, μια Ζανέτ, μια Βιολέτα, ποιος θα φροντίσει το παιδί, αυτή δεν ήταν σωστή μάνα – και μετά όλα τελείωναν. Μια άλλη σειρά που έμοιαζε να ολοκληρώνεται σε λίγα επεισόδια, η Άντζελα Γκερέκου πήγαινε σε ένα νησί, την ερωτευόταν δυο-τρεις (και μια πλούσια λεσβία), κάποιος όμως ήταν ο δολοφόνος που έπνιγε κορίτσια στη λίμνη κι η Γκερέκου θα γινόταν το δόλωμα και θα τον ξεσκέπαζε, ξέχασα να το δω την επόμενη μέρα και δε θα μάθω ποτέ. Η «Πανσέληνος» με το Νίκο Βερλέκη και την Αιμιλία Υψηλάντη, η απόλυτη chill out σειρά, με ένα σωρό προβλήματα των ηρώων που δεν τα καταλάβαινα αλλά τα αγαπούσα, επειδή δεν ήταν δικά μου. Η «Μαγική Νύχτα», επεισόδια επιστημονικής φαντασίας, είδα ένα φοβερό με τον Χρήστο Βαλαβανίδη που έπαιζε τον διευθυντή μιας εταιρίας απεξάρτησης που ήθελε να βοηθήσει τον Ακύλα Καραζήση να κόψει το ποτό (ή μήπως ήθελε να τον βάλει στην ηλεκτρική καρέκλα της μαϊμούς και να ξυρίσει το κεφάλι της γυναίκας του;).



Ξεθωριασμένα μουσεία, οικογενειακοί τσακωμοί, σκόρπιες σκηνές με ρεπόρτερ που μπαίνουν σε κήπους κρυφά, εξωτερικά ‘90ς γυρίσματα, μεγάλοι κήποι σε νησιά – διαφορετικά κάθε φορά, πισίνες, βίλες αλλά και μικροαστικά ‘80ς σπιτάκια με τις παλιές τηλεοράσεις και το σεμεδάκι πάνω τους, μιζέρια, γκλάμουρ, συγκεχυμένες εικόνες κυνηγητών, αφίξεων σε αεροδρόμια, νυσταγμένες αναμνήσεις από τσακωμούς, από μεγάλους έρωτες στην Ακρόπολη, από γιαγιάδες που θέλουν να πάρουν το παιδί απ’ την άχρηστη νύφη, σχέσεις και εξελίξεις που δεν καταλάβαινα επειδή δεν είχα δει τα προηγούμενα και δεν θα έβλεπα ούτε τα επόμενα – ιστορίες παγωμένες στο χρόνο…

2) Αυτά τα παράλληλα (παρελθοντικά) σύμπαντα που περιέγραψα πιο πάνω, οι κόσμοι που μπορούσα να μπω για λίγο μέσα τους σαν αόρατος επισκέπτης κι όταν βαριόμουν ή νύσταζα, χωρίς καθόλου τύψεις έβγαινα μια για πάντα και τους ξεχνούσα για τα καλά, παίζονταν κάθε βράδυ στην ΕΤ1 τον τελευταίο μήνα. Όμως την προηγούμενη εβδομάδα -ξαφνικά- όλα σταμάτησαν. Στην θέση τους (μετά τα νυχτερινά ξένα ντοκιμαντέρ για τις δολοφονίες) η ΕΤ1 παίζει πλέον σε επανάληψη τα άχρηστα «Ατίθασα Νιάτα». Και από κει που ένας διαφορετικός κόσμος ξεδιπλωνόταν κάθε νύχτα, τώρα ξέρω ότι για τα επόμενα 20 χρόνια το time slot (του καναλιού, όχι το δικό μου) θα είναι, δυστυχώς, πιασμένο.

Οκ, όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε – όλα εκτός απ’ αυτή την καταραμένη σαπουνόπερα.


 
3) Σκηνές από ταινίες της Ντίσνεϊ που αντιγράφουν καρέ προς καρέ σκηνές από άλλες ταινίες της Ντίσνεϊ. Ένα απ’ τα πιο απίθανα βίντεο ξεδιάντροπης (αλλά κάπως κατανοητής) κλεψιάς που έχω δει ποτέ.



4) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (ανανεώνεται όλη την εβδομάδα με ό,τι προκύψει μετά τη δημοσίευση του ποστ) //// Οταν ο Γιώργος Παπανδρέου ανέφερε για πρώτη φορά το όνομα του Ζοσέπ Αντόν Ασεμπίγιο, ελάχιστοι περίμεναν ότι ο φερόμενος ως «αναμορφωτής της Βαρκελώνης» θα βρισκόταν στην Ελλάδα πριν συμπληρωθεί μια εβδομάδα από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. (συνέχεια) ///STOP THE PRESS! Έρχονται οι Pet Shop Boys σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη! //// H Marge Simpson σε όχι και πολύ αποκαλυπτικό εξώφυλλο στο νέο Playboy /// Κυκλοφορεί (online) το τραγούδι This is it του Michael Jackson /// Σήμερα είναι τα εγκαίνια του νέου δημαρχείου της Θεσσαλονίκης. Η Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη δεν το γιορτάζει (το αντίθετο) και έχει πολλούς και εύστοχους λόγους γι’ αυτό. /// [συνεχίζεται…]


5) ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Ήθελα να ικανοποιήσω την κουτσομπολίστικη περιέργειά μου για τους αναγνώστες του μπλογκ και την περασμένη βδομάδα έτρεχε η Δημοσκόπηση «Τι ψηφίσατε στις εκλογές;». Έτσι όσοι γράφουμε ή διαβάζουμε το enteka θα βλέπαμε τι είδους Βουλή θα είχε σχηματιστεί αν ψήφιζαν μόνο οι αναγνώστες του enteka…

Λοιπόν, ψήφισαν παραπάνω από 200 διαφορετικοί αναγνώστες οπότε έχουμε ένα ικανοποιητικό δείγμα. Κατ’αρχάς 35 άτομα (18%) απείχαν από τις εκλογές, ποσοστό μικρότερο απ’ αυτό της αποχής στον πραγματικό κόσμο, πράγμα καλό. Τους αφαιρούμε απ’ τα τελικά ποσοστά (όπως και στον πραγματικό κόσμο) και προσθέτουμε και τις απαντήσεις αυτών που πληκτρογράφησαν ποιο «Άλλο Κόμμα» ψήφισαν.

Και το αποτέλεσμα που προκύπτει (μέχρι στιγμής, θα το ανανεώσω με τυχόν νέες ψήφους αργότερα) είναι χοντρικά το εξής.

ΣΥΡΙΖΑ = 34.5%
ΠΑΣΟΚ = 24.2%
Οικολόγοι Πράσινοι = 19.4%
ΚΚΕ = 9.1%
Νέα Δημοκρατία = 6.1%
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α = 4.2%
Ένωση Κεντρώων = 0.6%
Χαρίζω Οικόπεδα Χαρίζω Χρέη = 0.6%
Πυραμίδα (?) = 0.6%
Λάος = 0.6%

Οπότε, αν ψήφιζαν μόνο οι αναγνώστες του enteka τα πράγματα θα ήταν τελείως κεντροοικολογικοαριστερά (και αυτό δεν μου ήρθε ως ιδιαίτερα μεγάλη έκπληξη). Σχεδόν μέχρι την τελευταία στιγμή δεν υπήρχε ψήφος για το Λάος, αλλά τελικά ήρθε μία, εξ ου και το ποσοστό του 0,6%.
Οι "προοδευτικές δυνάμεις" πήραν περίπου το εξωφρενικό ποσοστό 91.5% - ακόμα κι αν αφαιρούσαμε το 9% του κκε, πάλι θα είχαμε εξωφρενικά μεγάλη επικράτηση της «κεντροαριστεράς», που θα μπορούσε να φτιάξει κυβερνήσεις με ένα σωρό διαφορετικούς συνδυασμούς…

(Και του χρόνου!)


6) ΚΑΤΑΝΤΙΑ Ή ΟΧΙ?
(O Iggy Pop διαφημίζει ασφάλειες αυτοκινήτου. Κατάντια ή όχι; Ξεπουλημένος ή ασυμβίβαστος με λεφτά;)

7) Quote-of-the-week

Pitchfork's best videos of the decade list seems written by a suicidal teenager in Austin with a fake british accent.  - Joseph Kahn (σκηνοθέτης βίντεο-κλιπ)



8) Bits + Pieces: (Πάνω, Stephen Gately, Dead at 33.) /// Οι φανατικοί αναγνώστες του Έντεκα της Δευτέρας (δηλαδή αυτοί που το διαβάζουν τη Δευτέρα) θα διάβασαν το σχόλιό μου για τον Καραμανλή και τον Παναγιώτη Κολλημένο, αλλά δεν θα είδαν το βίντεο μιας και το ανέβασα μια-δυο μέρες μετά. Είναι εδώ. /// Ευτυχώς ο Ρέμος ξεπέρασε τα μεγάλα προβλήματα της ζωής… /// No signal supercut (τα κλισέ των ταινιών τρόμου!) /// O Φίλιπ Ντικ Γράφει Για Το “Blade Runner” (ένα γράμμα του από το 1980, όταν πρωτοείδε μια εκπομπή στην τηλεόραση που παρουσίαζε την ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ) /// Πώς Διορθώνεται Ένα Κείμενο Του New Yorker /// Δεκαπέντε μήνες με αναστολή σε Εφραίμ και Αρσένιο /// Top 10 αμφιλεγόμενων βραβείων Νόμπελ /// To blogger.com (χάρη στο οποίο υπάρχει και το enteka) κλείνει 10 χρόνια λειτουργίας /// Το blog του Freddie-F /// Σήμερα η Α,Μπα? υποδέχεται το σήριαλ του Παπακαλιάτη κάνοντας live blogging την ώρα του επεισοδίου. /// Καινούριο σάιτ παλιού μπλογκ: http://www.theintvduals.com/ /// Ένα υπέροχο τραγούδι τώρα έχει και τέλειο (by Rankin) βίντεοκλιπ: MARINA AND THE DIAMONDS – I AM NOT A ROBOT. /// ΜΙΑ (συναρπαστική!) ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΕ ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΝ ΠΕΠΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ. (με cameo του Χατζιδάκι!)


9) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ

(σήμερα η κόρη της Άντζελας επισκέπτεται τον Tosio Morphy)

λοιπον εχω δει ονειρο με την ολγα δημητριου να με περιμενει σε ενα δωματιο γυμνη ξαπλωμενη λαγνα στο κρεβατι και να μου λεει να μη τρωω τοσο πολυ το βραδυ, και να κοψω το καπνισμα.( που δεν καπνιζω.) και ολα αυτα να μου τα λεει ψευδιζοντας.

ξυπναω εντρομος, βαζω τα γελια , ξυπναει και η κοπελα μου και αναρωτιεται αν ειμαι μαστουρωμενος ή οχι.

μετα της εξηγω και βάζει τα γέλια και μου εξηγει πως ειμαι ηλιθιος και ξανακοιμαται.


*Ήρθε κάποιος διάσημος στον ύπνο σας; enteka11@gmail.com




10) Πώς πέρασα το Π/Σ/Κ: Την Παρασκευή πήγα για κούρεμα. «Καλοκαιρινά» της είπα και όσο κουφό κι αν ακούστηκε την επόμενη βδομάδα θα είμαστε στην Κάρπαθο (επίσκεψη στην αδερφή μου που διορίστηκε εκεί καθηγήτρια) και σκοπεύω να κάνω ένα σωρό μπάνια με τα καλοκαιρινά μου μαλλιά. Διάβασα τον Αδέσμευτο Τύπο (του Ρίζου, έτσι κι αλλιώς του Μήτση δεν υπάρχει πια), όπως τον διάβαζα και όλη την εβδομάδα. Ήρθαν φίλοι στο σπίτι για το X-Factor και παίξαμε και Ζέλντα στο wii. Πήγα στα βαφτίσια της ανιψιάς μου Κατερίνας, πολύ ωραία. Κόσμος (που είχα να δω καιρό) μου έλεγε ότι δεν άλλαξα καθόλου από τότε και τους ανταπέδωσα το κοπλιμέντο. Βγήκα βόλτα με τους δικούς μου στο κέντρο. Ξεκίνησα να διαβάζω το Εμβατήριο Ραντέτσκυ. Αυτά.


11) Όταν ένας γκέι αυτοκτονεί

(Το είδα στο buzz. Δημοσιεύτηκε στο 10%.)

Δεκαεννιά χρονών. Πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο. Ερωτευμένος με το αγόρι του. Και αυτόχειρας. Ο λόγος; Η οικογένειά του.

του Λύο Καλοβυρνά

Είκοσι Αυγούστου. Δυόμισι ώρα τη νύχτα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Τηλεφώνημα τέτοια ώρα και το μυαλό σου πάει στο χειρότερο. Ο αριθμός είναι άγνωστος. Το σηκώνω.

«Εε, 10%; Μπορώ να μιλήσω με κάποιον; Είναι για μια αυτοκτονία». Το παλικάρι στο τηλέφωνο, ας τον πούμε Πέτρο, είναι 19 χρονών, ομοφυλόφιλος, φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι μόνο ταραγμένος. Είναι εξοργισμένος. Έχει ανάγκη να μιλήσει.

«Μόλις έμαθα ότι αυτοκτόνησε ένας γνωστός μου. Ήταν 19 χρονών, γκέι, στο πρώτο έτος των σπουδών του...»

Αυτό είναι ένα άρθρο που θα έδινα τα πάντα για να μη χρειαστεί να γράψω. Αλλά όταν ένα παλικάρι 19 χρονών οδηγείται στην αυτοκτονία απλά και μόνο επειδή ερωτεύεται άντρες, το λιγότερο που έχω να κάνω είναι να γράψω γι' αυτό. Για να δικαιωθεί. Και για να μην ακολουθήσουν άλλοι.

Ο Πέτρος ξετυλίγει την ιστορία: Ο Κώστας ήταν 19 χρονών από Θεσσαλονίκη, στο πρώτο έτος των σπουδών του, στην Κοζάνη. Από το Λύκειο τα είχε με τον Στέλιο, o οποίος τον περνούσε λίγα χρόνια, και ήταν καλά μαζί. Κάποια στιγμή, οι γονείς του Κώστα έμαθαν ότι είναι ομοφυλόφιλος. Η αντίδρασή τους ήταν βίαιη. Δεν μπορούσαν να το δεχτούν. Άρχισαν να του ασκούν τρομερές πιέσεις. Τον απείλησαν ότι θα τον στείλουν στο εξωτερικό να σπουδάσει, για να κόψει τις «κακές παρέες». Μετέτρεψαν τη ζωή του σε κόλαση.

Στις αρχές του καλοκαιριού επισκέφτηκε τον Κώστα στην Κοζάνη ο μεγαλύτερος αδελφός του. Ούτε κι αυτός μπορούσε να δεχτεί ότι ο αδελφός του είναι γκέι. Τον ξυλοκόπησε άγρια. Ο Κώστας χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μία εβδομάδα στο νοσοκομείο Κοζάνης. Λίγες εβδομάδες μετά, ο αδελφός του τον ξαναεπισκέφτηκε και προσπάθησε και πάλι να τον ξυλοκοπήσει. Αυτή τη φορά τσακώθηκε και με τον φίλο του Κώστα, τον Στέλιο.

Ήρθαν οι καλοκαιρινές διακοπές και οι γονείς του Κώστα τον πήραν σπίτι στη Θεσσαλονίκη. Τον έκλεισαν μέσα. Δεν τον άφηναν να βγει. Είχαν πλέον αποφασίσει ότι θα τον στείλουν στο εξωτερικό, για να κόψει τις «κακές παρέες».

Ένα βράδυ, προπαραμονή Δεκαπενταύγουστου, ο Κώστας έφυγε κρυφά από τη Θεσσαλονίκη. Πήγε στην Κοζάνη. Στο σπίτι που νοίκιαζε. Ανέβηκε στην ταράτσα. Και πήδηξε. Πέθανε στις 14 Αυγούστου 2009...

(η συνέχεια)

--------------------------------------------------------



*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ

AUTOTUNE madness

Χάρη στο λογισμικό του autotune αυτά που λες παραμορφώνονται και τα τσαρτς ήταν (και ίσως και είναι ακόμα) γεμάτα τραγούδια που το χρησιμοποιούν. Υποθέτω ότι αν βάλεις μια μουσική από κάτω αυτά που λες ακούγονται τραγουδιστά ανάλογα με τη μελωδία που παίζει. Αυτό δοκίμασε κάποιος κι έφτιαξε δύο τέλεια βίντεο-κλιπ ανθρώπων που ενώ μιλούσαν τώρα βρέθηκαν με τραγούδια – και μάλιστα απίθανα.

ΕΝΑ
Ο Καρλ Σαγκάν, απ’ τους σπουδαιότερους και πιο αγαπητούς επιστήμονες, έκανε τηλεοπτικά προγράμματα για το διάστημα. Το ρεμίξ που ακολουθεί (που είναι featuring Stephen Hawking) χρησιμοποιεί το auto tune για να φτιάξει ένα μελωδικό διαστημικό τραγούδι μέσα απ’ τα λόγια του, ένα αστείο και τρυφερό chill out διαμάντι με τίτλο A Glorious Dawn.



ΔΥΟ
Το The Auto-tune Infomercial Ballad χρησιμοποιεί και μεταλλάσει τη φωνή του (μακαρίτη) Bill Mayes του αμερικάνου ‘Βασιλιά των Τελεμάρκετινγκ’, φτιάχνοντας μια θλιμμένα ξεκαρδιστική μπαλάντα γεμάτη άχρηστα προϊόντα.




-------------------------------------------------------------



!ςέριεσ ςιτ ετλάβαναξ :1ΤΕ ςορπ
.
.
.

Έντεκα (προσωπογραφίες απ' το φακό του Irving Penn)

(Η Susan Sontag)

Αποφάσισα να αναδημοσιεύσω σήμερα το ποστ της 29ης Ιουνίου 2007 επειδή διάβασα το πρωί στο popoculture αυτό:

Ο Έρβινγκ Πεν άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο το πρωί της Τετάρτης, 7 Οκτωβρίου, σε μια χορτασμένη ηλικία 92 ετών. Ήταν ακόμη ενεργός φωτογράφος. Πολλά χρόνια, βέβαια, είχαν περάσει από τα χρόνια της ρώμης του. Αν σκεφτεί κανείς πως ξεκίνησε από τη Vogue το 1943, θα ανατριχιάσει στην ιδέα ότι ο Πεν υπηρετούσε τηντέχνη του για μισό αιώνα και μιάμιση δεκαετία ακόμη. Και μάλιστα, την υπηρετούσε όσο λίγοι.

-


[Peter Freuchen & Dagmar Freuchen Gale, 1947]



[Mies van der Rohe και Philip Johnson, 1955]



[Georgia O' Keeffe, 1948]



[Francis Bacon, 1962]



[Claude Levi-Strauss, 1970]



[Igor Stravinsky, 1952]



[Marcel Duchamp, 1948]



[Jean Cocteau, 1948]



[Alberto Giacometti, 1950]



[Pablo Picasso, 1957]



[Truman Capote, 1948]


-
*τα λινκ στο κάθε όνομα - μια ολόκληρη ιστορία
.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [κολλημένος]

.
.



1) Απ’ ό,τι κατάλαβα τα περισσότερα κόμματα αποφάσισαν να μην διαφημιστούν φέτος σε γιγαντοαφίσες, αφήνοντας έτσι χώρο στα τρομοκρατικά «πεινάς, φοβάσαι, αγωνιάς» του Λάος, αλλά κυρίως στις γιγαντοαφίσες του Καραμανλή. Δεκάδες γιγαντοαφίσες του μ’ αυτό το απλανές, δήθεν υπεύθυνο βλέμμα γέμισαν την πόλη - χωρίς φυσικά κανένα αποτέλεσμα (να τα βλέπουν οι διαφημιστές αυτά και να τα θυμούνται). Το μεγαλύτερο όμως λάθος ήταν η ταυτόχρονη κυκλοφορία της ίδιας αφίσας και σε πόστερ που χωρούσε στα τζάμια των στάσεων λεωφορείων. Ήταν λάθος στρατηγικής γιατί ενώ δεν μπορείς να φτάσεις τις γιγαντοαφίσες για να του ζωγραφίσεις πχ μουστάκια, οι στάσεις λεωφορείων ήταν προσιτές σε όποιον τύχαινε να έχει ένα μαρκαδόρο.

Μέσα σε λίγες ώρες τα περισσότερα πόστερ είχαν σχολιαστεί και ζωγραφιστεί. Πολύ θα ήθελα να είχα φωτογραφική και να αναλάμβανα το πρότζεκτ. Θα πήγαινα από στάση σε στάση απαθανατίζοντας την ξαφνική street-art που μέσα σε λίγα 24ωρα πλημμύρισε τη Θεσσαλονίκη: ο Καραμανλής με μαλλιά πανκ, ως Έλβις, ως Bart Simpson να καπνίζει μπάφο, να φέρεται να λέει διάφορα, σχόλια δίπλα στο πρόσωπό του…

Σήμερα όμως περπατώντας στη Σοφούλη είδα το πιο χαρακτηριστικό: υπήρχε το γνωστό πόστερ σε μια στάση και δίπλα στο σοβαρό πρόσωπό Καραμανλή κάποιος είχε γράψει απλώς:

ΧΑ ΧΑ ΧΑ
ΧΑΧΑ ΧΑ
ΧΑ ΧΑ ΧΑ
ΧΑ ΧΑ ΧΑ
ΧΑ ΧΑ XA
XA XA


2) Δεν ήταν όμως αυτό το χαμηλότερο σημείο της καριέρας του απερχόμενου πρωθυπουργού. Ούτε και η ταπεινωτική ήττα με 10,45% Η πιο σουρεαλιστική σκηνή παίχτηκε χτες στην τηλεόραση αν και δε νομίζω ότι την πρόσεξαν πολλοί μιας και κράτησε περίπου ένα δευτερόλεπτο (που ευτυχώς το έγραψα στο βίντεο). Καθώς έβγαινε απ’ τη Ρηγίλλης για να πάει στο Ζάππειο να παραιτηθεί οι ελάχιστοι συγκεντρωμένοι τον επευφημούσαν και αυτός τους προσπερνούσε με βλέμμα βλοσυρό και υπεύθυνο. Και ξαφνικά από μια γωνιά εμφανίστηκε ο Παναγιώτης Κολλημένος.


(μετά από 2 μέρες κατάφερα να το ανεβάσω)

Ο γνωστός Παναγιώτης Κολλημένος, που ξεκίνησε ως σωσίας του ΚατΜαν στο Je T’aime αλλά σύντομα απέδειξε το ταλέντο του (;) αναλαμβάνοντας την ευθύνη του δικού του ραπ/λαϊκού τραγουδιού Κολλημένος Μαζί Σου που μπήκε πρόπερσι στο επίσημο τσαρτ των cd singles της IFPI. Ο Καραμανλής προχωρούσε με βήμα γοργό, όταν όμως ο Κολλημένος του φώναξε ‘μαζί σου πρόεδρε!’ και άπλωσε το χέρι του μεγαλόψυχα για μια τελευταία χειραψία, ο Καραμανλής έσφιξε το χέρι του Κολλημένου και προχώρησε με το κεφάλι ψηλά προς το Ζάππειο. Προς την Ιστορία…



3) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (σχόλια για τις μετεκλογικές αναταράξεις και ό,τι άλλο προκύψει μετά τη δημοσίευση του ποστ) /// Αν ένας προσεκτικός παρατηρητής παρακολουθούσε την Κυριακή το βράδυ τον πρώην πρωθυπουργό να εκφωνεί το διάγγελμα της αποχώρησής του, θα διαπίστωνε με έκπληξη ότι δεν κούνησε ούτε μια φορά τα χέρια του. Δεν υπήρχε πια λόγος. Ο ρόλος του στιβαρού πρωθυπουργού είχε τελειώσει. Μπορούσε ξανά να μιλάει κανονικά σαν άνθρωπος. [...] ///Συναρπαστικό αντίο στην οικογένεια Καραμανλή, από τον winterAcademy /// Ο Κούλογλου γράφει για τις ερωτήσεις-παρωδία μέσω ίντερνετ στον Καραμανλής (που αυτός τις απάντησε!) /// Ο "ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ: Συνωστισμός στην Πολυκατοικία /// Επικοινωνιακοί αντικατοπτρισμοί, του Πάσχου Μανδραβέλη /// προεκλογικά πρωτοσέλιδα, απ' το 1974 /// Προεκλογική Εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ: Case Study /// Save Thessaloniki – Support Psomiadis /// Πώς πέρασα την Κυριακή των Εκλογών (έκθεση ιδεών) ///  [συνεχίζεται]

4) ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ
(ψηφίστε μέχρι την άλλη Δευτέρα 19/10)

Τώρα που οι εκλογές τελείωσαν το blog θέλει να ικανοποιήσει την κουτσομπολίστικη περιέργειά του. Με ανωνυμία, ειλικρίνεια και (τυχόν) περηφάνια απαντήστε στη σημερινή δημοσκόπηση. Ποιο κόμμα υποστηρίξατε; Έτσι όσοι γράφουμε ή διαβάζουμε το enteka θα δούμε τι είδους Βουλή θα είχε σχηματιστεί σήμερα αν ψήφιζαν μόνο οι αναγνώστες του blog…




5) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Μια φίλη με προειδοποίησε πως αν ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπιζα με τις προηγούμενες εφημερίδες ήταν να γίνω δεξιός ή πασοκτζής τώρα κινδύνευα να γίνω κλινικά σχιζοφρενής. Αν και είναι νωρίς για να πούμε σίγουρα νομίζω ότι την διέψευσα.

Παρ’ όλο που έβαλα το λινκ και στο προηγούμενο ποστ ας αναφέρω εδώ ότι η εβδομάδα με την Αυριανή ήταν ιδιαιτέρως διασκεδαστική, γεμάτη με βαρύγδουπες επιστολές αναγνωστών με μελοδραματικούς τίτλους, διαφημίσεις του Λεβέντη με την επεξηγηματική λεζάντα του τούνελ (που υπήρχε και πάνω στο ψηφοδέλτιο!), φράσεις που τελείωναν με τρία θαυμαστικά!!!, τίτλους για γκόμενες που έφαγαν τα λεφτά του κοσμάκη...

Aλλά και μία ψυχεδελική στήλη με τίτλο «Του λαού τα δίκαια δεν κατακτώνται με μπον φιλέ και γαλακτομπούρεκα» που μπλέκει έναν Γερμανό θυμόσοφο, τη Βίκυ Καγιά, τα «γνωστά ψεκαστήρια», το κρεάτινο περιεχόμενο του γαλανού περιτυλίγματος, κάποιες προσσεληνώσεις σε μονότροχα ποδήλατα, έναν λοβό του εγκεφάλου βιδωμένο-ακίνητο-αδρανή και την ιστιοσανίδα του Κακλαμανάκη στις οροσειρές του πλανήτη Κρόνου και τελειώνει με τη διαφωτιστική φράση: «Όλα τ' άλλα είναι γιουβαρλάκια αυγολέμονο...». (Κατόρθωσα να σκανάρω την εν λόγω στήλη για όποιον θέλει να την απολαύσει ολόκληρη εδώ .)

***Media Trip – Μια εβδομάδα στον κόσμο της εφημερίδας ΑΥΡΙΑΝΗ.


6) Vintage Porn logos (via)



7) Quote-of-the-week

I'm tired of hearing it said that democracy doesn't work. Of course it doesn't work. We are supposed to work it. - Alexander Woollcott



8) Bits + Pieces: (πάνω: πόσο καλά περνάμε εμείς εδώ… [φωτο απ’ το Very Sorry]) /// Μια ζωντανή εμφάνιση της τραγουδίστριας Σοφίας Παπάζογλου (που κατέληξε στο νοσοκομείο επειδή πέταξε τα προεκλογικά φυλλάδια που της έδωσαν μέλη της Χρυσής Αυγής). Το τραγούδι είναι απ’ την εκπομπή ‘Στην Υγειά μας’… (Στην υγειά σου Σοφία!) /// Αυτή Η Φωτογραφία Είναι 100 Χρονών /// Τέλειος, ιντερνετικός ραδιοφωνικός σταθμός: http://www.poplie.eu/ /// Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του BBC για το πόσο σκηνοθετημένες (αν και όχι ψεύτικες) είναι οι οντισιόν των X-Factor… /// Ερωτοδικείο, Ρετιρέ, Κινητομάνια, Λάμψη, Κάντι-Κάντι κλπ: Οι 10 ένοχες απολαύσεις της ελληνικής ΤV. /// Το σκοτεινό μυαλό του βιβλιοπωλείου: Βρισκόμουν σε ένα βιβλιοπωλείο της επαρχίας πριν μερικές μέρες και συνέβη το εξής:Ένας κύριος γύρω στα εξήντα άρχισε να διαμαρτύρεται για κάποιο από τα βιβλία που κοσμούσαν την βιτρίνα σε πολλά αντίτυπα. [ποιο ήταν το βιβλίο?] /// Τα παράδοξα των δημοσκοπήσεων, απ' τους new york times, αν μη τι άλλο διαβάστε μόνο την τελευταία παράγραφο /// Το πανεπιστήμιο της Μαντόνα: MADONNA UNIVERSITY /// τέλεια ποπ σπαζοκεφαλιά /// Απίθανες Φωτογραφίες Από Ηφαίστεια /// εσύ που τραβάς τη συναυλία με το κινητό σου /// Οποιοδήποτε επάγγελμα που η πιο φημισμένη κινηματογραφική του ενσάρκωση είναι ένας αδίστακτος κατά συρροήν δολοφόνος με ιδιαίτερη όρεξη για ανθρώπινη σάρκα, δεν μπορεί παρά να έχει πρόβλημα δημόσιας εικόνας. (Oι ψυχίατροι στο σινεμά!) /// To μουσικό μπλογκ της Μαρίας Μαρκουλή /// To Trashmania ζητάει Trashlators! /// Τζέιν Όστεν + ZOMBIES! /// καταπληκτικό μπλογκ: ATHENSVILLE. ///


9) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ




(σήμερα ένα όνειρο που είδε πριν 4 χρόνια ο mecomitsos)

Η Μαντόνα έρχεται Αθήνα για συναυλία και ψάχνει το πιο απρόβλεπτο (για λόγους ασφαλείας) μέρος για διανυκτέρευση. Κοινός μας φίλος (??) με παρακαλά να την φιλοξενήσω στο σπίτι που μένω με τους γονείς μου. Ξινίζω, λέω δεν έχω χρόνο, αλλά δέχομαι. Της ξεκαθαρίζω ότι θα πρέπει να νιώθει σαν στο σπίτι της: πεινάει? να ανοίξει μόνη το ψυγείο να φάει. Θέλει ταξι? να τηλεφωνήσει να έρθει. Θέλει να κάνει μπάνιο?
Της εξηγώ πως γυρίζουμε τις βάνες στο υπόγειο για το μπόιλερ. Αυτή τσιρίζει υστερικά που δεν έχουμε καμπαλόνερο, ελιά για το Μαρτίνι κλπ. "Άκου να σου πω, Μαντόνα. Εδώ είναι σπίτι μου, είσαι φιλοξενούμενη, και αυτές τις μέρες θα προσαρμοστείς στον τρόπο που ζούμε, αλλιώς να πας σε ξενοδοχείο".
Το βούλωσε και προσαρμόστηκε. Συνέχισε όμως αν κυκλοφορεί στο σπίτι με γυαλιά ηλίου και καπελαδούρα.


(*Ήρθε κάποιος διάσημος στον ύπνο σας; enteka11@gmail.com)



10) Πώς πέρασα το Π/Σ/Κ: Πήγαμε σε σπίτι φίλης που χώρισε για να δώσουμε κάποιου είδους (ορθολογιστική) θετική ενέργεια στο χώρο και ήπιαμε σαμπάνιες. Πέρασα απ’ την παλιά μου δουλειά να δω τι κάνουν (επιζούν και χωρίς εμένα!). Πήγα με Α. και Ε. σινεμά στο ‘Κοκό Σανέλ και Ιγκόρ Στραβίνσκι’. Νόμιζα ότι θα ήταν αυτό με την Οντρέι Τοτού για το οποίο είχα διαβάσει τα χειρότερα, αλλά τελικά ήταν αυτό με την Anna Mouglalis – πράγμα που αποδείχτηκε ακόμα χειρότερο: εγκεφαλική, σιωπηλή, βαρετή ταινία, όσο πιο γαλλική (με την κακή έννοια) γίνεται. Στο σπίτι μετά είδαμε το X-Factor για να στρώσουμε. Την Κυριακή συνόδευσα το Γιώργο στο εκλογικό τμήμα που ψήφιζε, επειδή ήταν το παλιό μου δημοτικό και είχα δεκαετίες να μπω μέσα – έχει αλλάξει προς το καλύτερο, θυμόμουν το κυλικείο με τον κύριο Κώστα που έκανε υπέροχα χοτ ντογκ πατημένα στην τοστιέρα, από εκεί πρέπει να είχε ξεκινήσει η αγάπη μου για τα χοτ ντογκ. Μετά πήγα να ψηφίσω κι εγώ στο Καραμπουρνάκι. Ήμουν μεταξύ δυο-τριών κομμάτων που μου άρεσαν (αλλά δε με τρέλαιναν κιόλας) και κλασικά μου πήρε ώρα μέσα στο παραβάν για να αποφασίσω τι θέλει η καρδιά μου, τι το μυαλό μου, τι λέει η συνείδησή μου (όλα αντικρουόμενα), τι δε θα μετανιώσω μετά, ποιοι θα στεναχωρηθώ αν δεν κερδίσουν ή αν μείνουν εκτός βουλής, μια μεγαλομανία δηλαδή λες και η ψήφος μου μετρούσε για χίλιες. Μετά πήγαμε στο Ρετζίκι για εκλογικό ρεβεγιόν στο σπίτι του Χρίστου. Αυτός, βαμμένος πράσινος, κόντεψε να πάθει (θετική) συγκοπή με τα αποτελέσματα, έπαιρνε κάθε λίγο όλους τους γνωστούς τους και φώναζε με πνιχτή φωνή «10%»! Η εκλογική βραδιά έκλεισε σπίτι, αφού κατέβασε ρολά και η τελευταία σχετική εκπομπή, κατά τις 5 το πρωί…


11) Από πρόσφατη συνέντευξη του Johnny Marr στην οποία μιλάει για τους Smiths και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν επειδή δεν είχαν μάνατζερ κι έπρεπε να τα κάνουν όλα μόνοι τους. του να μην έχεις μάνατζερ και να πρέπει να τα κάνεις όλα μόνος σου:

During the recording of The Queen Is Dead, I was in the studio with Andy Rourke. We were on a deadline, under a lot of pressure to get his bass part right on There Is A Light That Never Goes Out. The phone rang and it was a guy from the record label saying that Salford Van Hire had been on to him and they were going to press charges because one of the roadies had brought the van back late from a previous session and it was scratched. The Smiths were one of the biggest bands in the world at this point, but the fact that a van-hire company were threatening to sue us for £62 took over everything. It was a case of, 'Stop everything you're doing - this is an emergency and needs to be attended to.'

+


(χωρίς αμφιβολία, ένα απ’ τα καλύτερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ)


---------------------------------------------------------------




 
όλακ οτσ
.
.
.
.

Έντεκα (εκλογικά σουβενίρ!)

1) Η προεκλογική σοκολάτα Αδάμ Ρεγκούζας (via)

.

2) O Ανδρέας στην παραλία της θεσνίκης (1985). Λατρεύω το ότι επαναλαμβάνει αυτό που έλεγε σε κάθε ομιλία, ότι δηλαδή «ποτέ στην πολιτική μου ζωή δεν είδα τέτοια συγκέντρωση, είναι η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην ελλάδα, είναι μια λαοθάλασσα!»


3) Η γροθιά.
 


4) Εκλογές με την Ελευθεροτυπία. Δύο απ’ τα πρωτοσέλιδα περασμένων εκλογικών Κυριακών…


(2000)


(2004)


5) Πρέπει να παραδεχτώ ότι μου αρέσει ο ύμνος της Ν.Δ. (ζήτω η ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η νέα δημοκρατία) που έγραψε ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Έχει κάτι το ‘80s που είναι ιδιαίτερα πιασάρικο, ένα συνδυασμό μεταξύ σήματος σειράς κινουμένων σχεδίων (του Sport Billy ας πούμε) και του Ήρθες και Πάλι Τρελό Καρναβάλι.
 



6) Το Ραντεβού με την Εισαγγελία του Χάρρυ Κλυνν κυκλοφόρησε προς το καλοκαίρι του «Βρώμικου ‘89». Ήμουν για διακοπές στη Μεταμόρφωση στη Χαλκιδική, όταν από ένα καφέ άκουσα τη φωνή του Χάρρυ Κλυνν. Αυτοί που δούλευαν εκεί είχαν βάλει τη νέα κασέτα και την άκουγαν. Αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν καινούριο υλικό (αγόραζα κάθε του δίσκο) ενθουσιάστηκα που μπορούσα να το ακούσω σε ‘πρώτη’ μετάδοση. Παρήγγειλα μια πορτοκαλάδα. Το Ραντεβού στην Εισαγγελία ήταν ίσως απ’ τις καλύτερες στιγμές του Χ.Κ.: επίκαιρο, γεμάτο με το σουρεαλισμό που λεγόταν σκάνδαλο Κοσκωτά, γεμάτο παρωδίες των ραδιοφωνικών σταθμών αλλά και των υποκλοπών. Δεν ξέρω κατά πόσο επηρέασε το αποτέλεσμα των τριών εκλογικών αναμετρήσεων που είχαμε σε 12 μήνες, αλλά αν κάποτε κάποιος κάνει ένα ντοκιμαντέρ για το «Βρώμικο ‘89» και τον Κοσκωτά θα πρέπει οπωσδήποτε να ακούσει αυτό το δίσκο.


 
7) Προεκλογικές διαφημίσεις 1993, υπήρχαν και σαφώς πιο extreme που δεν τις βρήκα, όπως εκείνη του Πασόκ που έδειχνε το Μητσοτάκη με χάλια και τρομακτικό φωτισμό να μοιάζει με το Δρακουμέλ ή της Ν.Δ. που έδειχναν τον Παπανδρέου να μεταμορφώνεται σε Λαλιώτη, Σαμαρά και Δήμητρα Λιάνη.


8) Τρία πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας των εκλογών.


(2004)


(2007, yea right)


(2007, από μια εφημερίδα που δεν υπάρχει πια.)


9) Το (fake) Twitter του Κώστα Καραμανλή (που έφτιαξε αυτός) ξεκίνησε το Μάρτιο και τα αρχεία του είναι γεμάτα με υποτιθέμενες παρατηρήσεις του Πρωθυπουργού. Αυτές τις μέρες, λογικά, θα είναι πιο ενδιαφέρον από ποτέ.


http://twitter.com/kostakaramanlis


10) Η κορυφαία προεκλογική συζήτηση όλων των εποχών (για τις δημοτικές του ’06). Η Βάσια Τριφύλλη βγαίνει εκτός εαυτού, βρίζει χοντρά, κάνει τον κακό χαμό, λέγοντας και την αγαπημένη μου ατάκα. ("Να μη χάνουμε και το χιούμορ μας… Ηλίθια άτομα!")
 


11) Φετινή διαφήμιση-σουβενίρ (και λογότυπο) που την πέτυχα στην Αυριανή. Λατρεύω την επεξηγηματική λεζάντα κάτω απ’ το τούνελ.
  

[Απ’ το mediablog: «Πως έκλεισε την προεκλογική του ομιλία που μεταδόθηκε από την ΕΤ1 ο Βασίλης Λεβέντης; Βρίζοντας την ΕΡΤ και κατηγορώντας ότι “είναι όλοι τους κομματόσκυλα εκεί μέσα και ελπίζω να μην κόψουν αυτό το απόσπασμα”. Όπως καταλάβατε στην ΕΡΤ δεν το έκοψαν…»]

(*Δημοσιεύτηκε σήμερα και το νέο Media Trip μου: Μια -προεκλογική- εβδομάδα στον κόσμο της Αυριανής! )
.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας [typo]

1) Θυμάμαι την ελπίδα που είχε δημιουργήσει ο Καραμανλής το 2004. Την ίδια ώρα που ανακοίνωνε τη σύνθεση της κυβέρνησής του (με γιακουμάτους και μιχαλολιάκους incl.) οι άνθρωποι του πολιτισμού, πάντα αισιόδοξοι, έκαναν συλλεκτικής αξίας δηλώσεις στην Ελευθεροτυπία γι’ αυτόν, που είχε αναλάβει και το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο Βούλγαρης, ο Νταλάρας, ο Τσόκλης, ο Κραουνάκης («Τον θεωρώ πολύ μάγκα. Είμαι μαζί του!») και άλλοι τον έβλεπαν, κυρίως, με καλό μάτι.

Μόνο στο τέλος του άρθρου, κάτω-κάτω, υπήρχε μια αντίθετη άποψη:

Σταμάτης Φασουλής (ηθοποιός):
«Είναι τυπογραφικό λάθος. Θα διορθωθεί αμέσως».

Όταν δεν έκανε τσαμπουκαλεμένη φωνητική παντομίμα (συνήθως μόνο πριν από εκλογές) ο Καραμανλής ήταν κυρίως εξαφανισμένος. Δεν ξέρω αν τυχόν οι επόμενοι θα είναι καλύτεροι και πιο προοδευτικοί. Κανείς δεν ξέρει. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα κι αν άργησε έξι χρόνια, απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, το τυπογραφικό λάθος την επόμενη εβδομάδα θα έχει διορθωθεί. Και μετά βλέπουμε…



2) # Γράφουν αυτοί που τράβηξαν την παραπάνω φωτογραφία στη λίμνη Minnewanka στο εθνικό πάρκο του Καναδά: «We stopped for a timed picture of the two of us. We had our camera set up on some rocks and were getting ready to take the picture when this curious little ground squirrel appeared, became intriqued with the sound of the focusing camera and popped right into our shot! A once in a lifetime moment.»



3) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ: [ειδήσεις που προέκυψαν μετά το ανέβασμα του ποστ - ανανεώνεται στη διάρκεια της εβδομάδας, αυτή τη φορά στ’ αλήθεια.] Οι συνάδελφοί του υποστηρίζουν τον Πολάνσκι: Κατακραυγή για τη σύλληψή του. /// The Monthly Edition : September Radio /// Χίλια μπράβο στον ηθοποιό Pablo Pineda (που έχει σύνδρομο down):  κέρδισε το βραβείο Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ του San Sebastian. /// Ο Ρόμπι Γουίλιαμς επιστρέφει στους Take That /// H συναρπαστική επιστολή της υποψήφιας βουλευτίνας Ελίζα Βόζεμπεργκ στους συναδελφους της δικηγόρους /// «Έφυγε» η Σπεράντζα Βρανά /// Oι Portishead ξανά στο στούντιο! /// Επίθεση μελών Χρυσής Αυγής σε τραγουδίστρια: Πρωτοφανή επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής δέχτηκε η τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου στο σταθμό του μετρό στην Κατεχάκη. Σύμφωνα με τις καταγγελίες της ίδιας, τα μέλη της οργάνωσης της έδωσαν φυλλάδια της οργάνωσής τους, τα οποία εκείνη πέταξε σε παρακείμενο κάδο, γεγονός που εξόργισε τους νεαρούς, με αποτέλεσμα να της ρίξουν σπρέι πιπεριού στα μάτια. [#]

 (συνεχίζεται…)


4)
Τελείως καλτ βίντεο: Έντεκα (τύποι ξένων και δικαιολογίες που θα χρησιμοποιήσουν για να σας πλησιάσουν)


5) Bits + Pieces #1:

(πάνω, η πρώτη κυρία του Καμερούν κλέβει, όπως πάντα, την παράσταση) /// Aκόμη και στο πιο απομακρυσμένο οικοτουριστικό ξενοδοχείο στα βάθη της Μαλαισιανής ζούγκλας - η Λένα Μαντά είναι παντού! /// Βίντεο: Ο Τζάκσον Πόλοκ Ζωγραφίζει /// δεν υπολειτουργούν: shortnotes-of-september! /// Ο ηθοποιός που έπαιζε τον Σκριτς στο Saved by The Bell έβγαλε βιβλίο για όσα γίνονταν στα παρασκήνια (ναρκωτικά, σεξ, στεροϊδή κλπ). /// Ναι! Τέσσερα χρόνια http://www.greek-lolita.blogspot.com/! /// Απογευματινή: Όπως πήγε έφυγε ο Κοτρώτσος /// Η Εκτόξευση Του Πύργου Τηλεόρασης Του Βερολίνου /// Brokeback Mountain - Christian Edition /// Η τρισδιάστατη Βασίλισσα /// Πούλησαν τον εαυτό τους ως προϊόν: Η επιμελήτρια της Tate Modern, Κάθριν Γουντ, μιλάει στην Καθημερινή για τη σύγχρονη ματιά στους καλλιτέχνες της ποπ αρτ. /// (via) Vintage LOST DHARMA ads. /// Ο Κωστέτσος [που έδειξε στο fashion week της Νέας Υόρκης!] κάνει τον Μάλκομ Μακλάρεν στο παλιό βίντεοκλίπ Passion For Fashion - με την Κάρλα Μπρούνι. /// Η καλύτερη παρωδία του Hell’s Kitchen /// urban legends /// Η πρώτη γυμνή φωτογραφία που ανέβηκε στο ίντερνετ ήταν (φυσικά) της Μαντόνα.


6) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ: Κάθε εβδομάδα αλλάζω εφημερίδα. Πρέπει να διαβάζω μόνο αυτήν κάθε μέρα και στο τέλος να γράφω το ημερολόγιό μου στη Lifo. Την προηγούμενη φορά έζησα Μια εβδομάδα με την Απογευματινή. Το πρόσφατο Media Trip έγινε με Τα Νέα.




'Τα Νέα' είναι, έτσι κι αλλιώς, απ’ τις αγαπημένες μου εφημερίδες, οπότε το διασκέδασα αρκετά. [Ακολουθούν η Αυριανή και ο Αδέσμευτος Τύπος του Ρίζου που, για να το πω κομψά, δεν είναι απ’ τις αγαπημένες μου εφημερίδες.]

Ήταν μια γεμάτη εβδομάδα: οι υποχόνδριοι, οι έξι οθόνες του Τέρι Πράτσετ, το κτήμα της Μιμής Ντενίση στη Μαλεσίνα, ο διαλογιστικός Βέλτσος, τα σταυρόλεξα που έλυσα κλέβοντας, η ερώτηση που έκανα στον Αλέξη Τσίπρα, η προσφορά στα Babylino, ο τετράωρος Θίασος…

Είμαι σίγουρος ότι όταν τελειώσει κάποτε το Πείραμα το ίντερνετ δε θα μου είναι αρκετό. Θα έχω εθιστεί στον καθημερινό, χειροπιαστό Τύπο – και πολύ καλά θα έχω κάνει.

*Media Trip: Μια εβδομάδα στον κόσμο της εφημερίδας ‘Τα Νέα’.




7) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ:

Το σημερινό μου το έστειλε η Léna (επηρεασμένη από τη διάλυση των Oasis μετά τον 758ο καυγά τους)

Ο Νόελ Γκάλαχερ έγινε καθηγητής στο σχολείο μας και μας έκανε μουσική, συγκεκριμένα στιχουργική. Ήταν φανταστικός καθηγητής, γεμάτος έμπνευση και ενέργεια. [Κάτι σαν τον Ρόμπιν Ουίλιαμς στο "Κύκλο των χαμένων ποιητών".] Όμως κάποια μέρα ήρθε ο Λίαμ στο σχολείο (ευγενικός, μετανιωμένος, χαμογελαστός -τότε σιγουρεύτηκα ότι ήταν όνειρο...) και φόραγε τα στρογγυλά γυαλιά αλά Λέννον.

Κάνανε γύρους στο προαύλιο, ζήτησε συγνώμη στο Νόελ και άρχισαν να τραγουδούν το ρεφραίν του Acquiesce. Τότε ο γυμναστής μας μάζεψε όλη τη Τρίτη Λυκείου για να βρούμε τρόπο να ξανατσακωθούν μεταξύ τους, επειδή "ο Νόελ είναι ο καλύτερος καθηγητής και συνάδερφος που πέρασε από εδώ" (sic).


8) Quote-Of-The-Week

Περισσότερο από ένας Έλληνας John Peel , όπως νομίζαμε όταν ήμασταν μικροί, ο Γιάννης Πετρίδης είναι κάποιος που εδώ και πολλά χρόνια προσπαθεί προς εξυπηρέτηση μας να βάλει σε «τάξη» τη μουσική που υπάρχει γύρω μας. Να μας οριοθετήσει μέσα στο χάος. [Ο Άρης Καραμπεάζης γράφει για τον Γιάννη Πετρίδη.]



9) Αποτελέσματα της Δημοσκόπησης
Την προηγούμενη εβδομάδα και με αφορμή το διπλό Celebration που μόλις κυκλοφόρησε έβαλα ένα γκάλοπ ζητώντας να πείτε το αγαπημένο σας single της Μαντόνα. Οι επιλογές ήταν έντεκα και υπήρξαν 180 συμμετοχές.

Αφού πω ότι εγώ ψήφισα το La Isla Bonita, και ότι στο “other” ψηφίστηκαν τα τραγούδια Sorry, Everybody, Human Nature, Rain, Don’t Tell Me και Cherish, ας δούμε σε αντίστροφη μέτρηση τα τελικά αποτελέσματα…
(Σε λινκ τα τραγούδια απ' το youtube, κάποια απ' τα επίσημα βίντεοκλιπ έχουν αφαιρεθεί μιας και μόλις βγήκε και το διπλό Celebration DVD Collection με όλη της τη βιντεογραφία. Στην παρένθεση ο αριθμός των ψήφων)

Νο11: HOLIDAY (8)

Νο10: MUSIC (9)

Νο9: LIKE A VIRGIN (10)

Νο8: RAY OF LIGHT (13)

Νο7: VOGUE (15)

Νο6: HUNG UP (17)

Νο5: PAPA DON’T PREACH (17)

Νο4: LIKE A PRAYER (17)

Νο3: LA ISLA BONITA (19)

Νο2: INTO THE GROOVE (21)

Και στο Νο1…


No1: FROZEN (με 27 ψήφους).
[εσείς τι ψηφίσατε;]

.

10) Bits + Pieces #2

Ένα υπέροχο ποστ για τις πρώτες μέρες του MTV στην Ελλάδα, το 1988. Οι διαφημίσεις για τα ξυπνητήρια Braun, τα σήματα, οι παρουσιαστές, η ελληνική διαφήμιση της Ιντεραμέρικαν, το First Look, το XPO κλπ. [+ ένα παλιό μου ποστ: Έντεκα (συναρπαστικές στιγμές του MTV) ] /// Μίνι καβγάς της M.I.A. με τους Tenacious D. /// 60 χρόνια από την πρώτη πιπίλα /// The Marky Mark Workout (Τότε που ο Mark Wahlberg ήταν ένας απλός ράπερ και ημίγυμνος γυμναστής.) /// Το νέο ΚΛΙΚ /// ‘11 Points’ λέγεται ένα αμερικάνικο blog με εντεκάδες (που πάντως φτιάχτηκε 2 χρόνια μετά το enteka) και έχει υπότιτλο «Because Top 10 lists are for cowards»). /// Ελληνική αστρολογική ψυχεδέλεια. (θενκς ιφι!) /// Όλα άρχισαν όταν ο ποιητής Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, το 1973, μου είπε, ένα βράδυ που 'βρεχε, πως η Θεσσαλονίκη είναι στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με τη Νέα Υόρκη και πως οι φίλοι του, που είχαν ζήσει εκεί, έβλεπαν τις εποχές και το κλίμα να είναι το ίδιο με της Θεσσαλονίκης. [...] /// o gone4sure γράφει για το νέο δίσκο του Mika /// Άνοιξε στο Λονδίνο το Central Perk (το καφέ των Friends) - την ώρα που στην Αθήνα μόλις άνοιγε η Γκαλερί Gagosian. /// Yπήρξε μια εποχή που οι υπολογιστές ήταν ΠΟΛΥ σέξι /// Συναρπαστικό φωτογραφικό κουίζ: Υποψήφιος της Ν.Δ. ή Πρωταγωνιστής Τούρκικης Σαπουνόπερας;

(φωτο ιφιμέδεια)

11) Πώς πέρασα το Π/Σ/Κ: Πήγα στο πατρικό μου, έδειξα στη μαμά πώς να φτιάχνει new folders στο pc για να βάζει φωτογραφίες. Πήγαμε στα εγκαίνια εκλογικού κέντρου αγαπημένου (συγγενικού) προσώπου. Το κρασί είχε τελειώσει. Έβγαλα εκατό χάλια φωτογραφίες τις ανιψιές μου (κατηγορώ τη χρονοκαθυστέρηση της μηχανής). Διάβασα μονορούφι την αυτοβιογραφία της Νόνικας Γαληνέα. Έτρεξα Σαββατιάτικα σε όλα τα περίπτερα του κέντρου για να βρω την Αυριανή. Πήγαμε με Γ. και Α. στο Up - Ψηλά στον Ουρανό (υπέροχα συγκινητικό!). Έφυγα απ' το πατρικό και γύρισα σπίτι: το Σάββατο βράδυ βγήκαμε (βόλτα με τελικό προορισμό ένα μακρινό περίπτερο για τις κυριακάτικες, καθώς γύρω μας μαινόταν η σαββατιάτικη διασκέδαση). Είδαμε τα βραβεία Emmy. Έγραψα το Media Trip για την Αυριανή. Έκανα διάδρομο. Ήπια milk shakes. Ευχήθηκα να μην είχε χαλάσει το σκάνερ μου. Μπορεί και να το ονειρεύτηκα αλλά νομίζω ότι άκουσα από μακριά μια διασκευή στο Pale Movie των Saint Etienne - στα ελληνικά (!), ξέρει κανείς τίποτα;


-----------------------------------------------



*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ


Let it be – Ferry Aid

Μάρτιος 1987. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα επτάιντσο σιγνκλάκι στο σπίτι μας. Η αδερφή μου είχε πλέον αρχίσει να αγοράζει μαζικά καινούριους δίσκους, πράγμα που με συνέφερε και με ενθουσίαζε.



Κοιτούσα το εξώφυλλό του για μέρες, προσπαθούσα να καταλάβω τι σήμαινε το Ferry Aid και άκουγα το τραγούδι ξανά και ξανά, μαγεμένος.

Παίζει ρόλο και η μνήμη φυσικά, και η παιδική ηλικία, και όλα τα αισιόδοξα μελοδραματικά για τα οποία γράφω κάθε φορά, ναι. Αλλά παίζει και ρόλο ότι πρόκειται και για ένα σπουδαίο, από κάθε άποψη τραγούδι, και πως η συγκεκριμένη ενορχήστρωση είναι τόσο ’80s (με τις σόλο κιθάρες) αλλά και τόσο δυνατή που με κάνει να θέλω να τραγουδήσω δυνατά κι εγώ – και να φαντασιωθώ για άλλη μια φορά πως όταν μεγαλώσω θα γίνω διάσημος αστέρας της ποπ και το πρόσωπό μου θα είναι στο εξώφυλλο του Τοπ + Στίχοι.

Πρόσφατα έμαθα την ιστορία: η εφημερίδα Sun θέλησε να μαζέψει χρήματα για τους συγγενείς των θυμάτων τραγωδίας ενός ferry boat και μέσα σε ελάχιστες μέρες μάζεψε κάποιους αστέρες της ποπ για ένα φιλανθρωπικό σινγκλ. Πολλοί αρνήθηκαν όχι μόνο εξαιτίας της Sun αλλά και εξαιτίας των παραγωγών Stock Aitken + Waterman. Αυτοί που δέχτηκαν όμως ολοκλήρωσαν το τραγούδι σε λίγες ώρες και μια βδομάδα μετά το Let It Be ήταν στο Νο1 της Αγγλίας.





Σύμφωνα με τη wikipedia η σειρά εμφάνισης των καλλιτεχνών είναι: Paul McCartney / Boy George / Bananarama & Nick Kamen / Paul King / Mark King / Taffy / Andy Bell των Erasure / Pepsi & Shirlie / Mel and Kim / Jaki Graham / Gary Moore / Mark Knopfler / Kim Wilde + Nik Kershaw / Edwin Starr / Curiosity Killed the Cat / Ruby Turner / Kate Bush (με το που λέει τους 2-3 στίχους της το τραγούδι γίνεται μαγικό). Και στο τελικό ρεφρέν συμμετέχουν μεταξύ των άλλων: Bonnie Tyler, Errol Brown, Hazel O'Connor, The Nolans, Rick Astley, Jim Diamond, Doctor and the Medics, Alvin Stardust, Steve Strange, Mandy Smith, Su Pollard, Maxi Priest, Frankie Goes to Hollywood, Go West, The Alarm, Bucks Fizz.

Για όποιον έζησε την ποπ μουσική της δεκαετίας του ’80 το παραπάνω βίντεο κλιπ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για παιχνίδι (δηλαδή για τον εντοπισμό και την αναγνώριση όλων των ποπ αστεριών της εποχής και την παρατήρηση του πώς έμοιαζαν τότε…)

.
*νέο ποστ Τετάρτη ή Πέμπτη



ιλόβ όλακ

.
.

Έντεκα (λόγοι που ακούω τον Γιάννη Πετρίδη - εδώ και δεκαετίες)

.


Πριν από τρία χρόνια, το Σεπτέμβριο του 2006 έγραψα ένα ποστ που λεγόταν 'Έντεκα (λόγοι που ακόυω τον Πετρίδη εδώ και 20 χρόνια).

Σήμερα θέλω να το επαναδημοσιεύσω με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ 'Once in a Lifetime' της Νικόλ Αλεξανδροπούλου στις Νύχτες Πρεμιέρας. Πρόκειται για την πρώτη ταινία που καταπιάνεται με το φαινόμενο Γιάννης Πετρίδης [about time όπως είχα γράψει το καλοκαίρι].


(ο Πετρίδης με την Ν. Αλεξανδροπούλου που δεν τον γνώριζε μέχρι που...)

Αργά ή γρήγορα θα γυριζόταν ένα ντοκιμαντέρ για τον Πετρίδη, είναι σίγουρο, όμως η έκπληξή μου ήταν τεράστια όταν πριν λίγες μέρες διάβασα μια καταπληκτική συνέντευξη-πορτραίτο του, γιατί τότε έμαθα κι εγώ ποια ήταν η αφορμή για το Once in a Lifetime... Διαβάζουμε στο άρθρο:

Η διάκριση τού να γυριστεί ένα ντοκιμαντέρ για εκείνον «ήρθε από την Νικόλ Αλεξανδροπούλου, μια ΕλληνοΙταλίδα φωτογράφο και σκηνοθέτη», λέει ο Γιάννης Πετρίδης. «Δεν με γνώριζε πριν, αλλά διάβασε όπως μου είπε στο blog του Enteka (enteka.blogspot.com) «11 λόγους για τους οποίους ακούει Γιάννη Πετρίδη» και αυτό την έκανε να ενδιαφερθεί να μάθει ποιος είμαι. Με πήρε τηλέφωνο πριν από ένα ενάμισι χρόνο. Συναντηθήκαμε και μου πρότεινε να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για μένα, στο οποίο, παράλληλα με την προσωπική μου ιστορία και καριέρα, θα ξεδιπλώνεται και η μουσική ιστορία της Ελλάδας, όχι μόνο από το ’75 που ξεκίνησα εγώ τις εκπομπές αλλά και πιο πριν...

* Όσοι είδαν την ταινία μου είπαν ότι αν η σκηνοθέτης τον ήξερε από πριν (και γενικά) η ταινία θα ήταν σίγουρα καλύτερη...
-
Once in a Lifetime: στις Νύχτες Πρεμιέρας, απόψε Πέμπτη 24/9, 10 μ.μ. στον Απόλλωνα.

.
---------------------------------------------------------------------
.
 
Έντεκα (λόγοι που ακούω Πετρίδη εδώ και 20 χρόνια)
[23 πλέον]

Τη σταθερή αξία της εκπομπής ‘Aπό τις 4 στις 5’ την ανακάλυψα τυχαία στα μέσα των ‘80ς (οικογενειακές διακοπές σ’ ένα κάμπινγκ της Χαλκιδικής). Ήμουν ήδη information junkie, κι ένιωθα περίεργα εκεί στη μέση του πουθενά, χωρίς μουσική και χωρίς ενημέρωση. Το γουόκμαν μου δεν έπιανε σχεδόν τίποτα, μόνο το Πρώτο Πρόγραμμα.

Μέχρι τότε πίστευα πως ο dj υπάρχει για να βάζει jingles, να διαβάζει αφιερώσεις, και να κάνει ένα σωρό λάθη στους αγγλικούς τίτλους - ο Πετρίδης μου έμαθε τι θα πει μουσική ενημέρωση.

Έκτοτε τον άκουγα σχεδόν κάθε μέρα, στο σπίτι αλλά και στο σχολείο με το σύστημα του κρυφού ακουστικού. Μάθαινα ό,τι χρειαζόμουν – τις νέες κυκλοφορίες, τα τσαρτς, λίστες με άλμπουμ, μουσικά νέα, ιστορίες πίσω από τα τραγούδια. Όταν έφυγα στο Λονδίνο ο Πετρίδης ήταν από τα πράγματα που μου έλειπαν αληθινά (όπως και οι δικοί μου, ο γύρος και το δωμάτιό μου), κι έτσι ζήτησα απ’ τον μπαμπά μου να ηχογραφεί σε μια 60ρα κασέτα μια τυχαία εκπομπή κάθε μήνα και να μου την στέλνει -έτσι για τη γεύση.

Όταν γύρισα οριστικά, ξανάρχισα να τον ακούω ζωντανά - πρέπει να πω ότι μου κράτησε την καλύτερη παρέα σ' εκείνα τα βαρετά μεσημέρια του στρατού. Τώρα πια, η ενημέρωση που προσφέρει μπορεί να βρεθεί σε χρόνο dt στο ίντερνετ. Αυτό που δεν μπορεί να βρεθεί (παρά μόνο Δευτέρα με Παρασκευή απ' τις 4 στις 5 στην ΕΡΑ1) είναι ο λόγος και η άποψή ενός ανθρώπου που, αν και κάνει την ίδια εκπομπή εδώ και 30τόσα χρόνια (ο ίδιος πλησιάζει τα εξήντα), είναι πιο νέος απ’ όλους τους 20χρονους των playlist ραδιοφώνων.

Και, όπως δηλώνει στα Νέα, δεν έχει κουραστεί καθόλου: «Ανήκω σε μια γενιά που θέλει να πιάνει τα βιβλία, να τρέχει στα βιβλιοπωλεία και στα δισκάδικα. Να ψάχνει ακόμη...»



Να γιατί μ’ αρέσει:

1) Τον έχω ταυτίσει με το φθινόπωρο που είναι κάπως αδέξια εποχή. Ακούγοντας την εκπομπή (μετά τις διακοπές του) νιώθω πάντα πως κάτι exciting ξεκινά κι αυτό το φθινόπωρο, πως η νέα σεζόν, όπως αυτός την περιγράφει, θα είναι γεμάτη τέλειους δίσκους και ταινίες. [εικόνα: Jane Wooster Scott – Autumnal Reflections]

2) Μανία με τις λίστες. Οι εκατό τέτοιοι, οι εκατό άλλοι, διαφορετικά είδη, διαφορετικές εποχές. Η ιστορία της μουσικής σε αντίστροφη μέτρηση.

3) Μ’ αρέσει η άνεσή του. Κομπιάζει, ξεχνιέται, γίνονται τεχνικά λάθη, μπαίνουν λάθος cd, μιλάει πάνω στα τραγούδια, μιλάει χωρίς χαλί. Είναι τόσο laid back που κάνει τους άλλους παρουσιαστές να μοιάζουν με αγχωτικά χαζοχαρούμενα ρομπότ. Νιώθεις ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή κι όχι ένα σκηνοθετημένο και άψογα χρονομετρημένο σόου.

4) Είναι έγκυρος. Και αντικειμενικός. Παίζει μεν αυτά που του αρέσουν αλλά παίζει και αυτά που υπάρχουν γύρω μας – δεν είναι ρατσιστής. Ακόμα κι αν παίξει κάτι που δεν του αρέσει ξέρεις ότι υπάρχει λόγος. Δεν χλευάζει την ‘κακή’ μουσική, η εκπομπή είναι αντιπροσωπευτική του Σήμερα, όποιο κι αν είναι αυτό.

5) Πρώτες μεταδόσεις. Τώρα πια με το ίντερνετ ίσως δεν είναι και τόσο σημαντικό, θυμάμαι όμως χαρακτηριστικά ότι τις περισσότερες φορές πρωτάκουσα τους (κατόπιν) αγαπημένους μου δίσκους απ’ αυτόν, μπορεί και μήνες πριν βγουν.

6) Μ’ αρέσει η σχέση του με φανατικούς ακροατές και ακροάτριες - και οι συνομιλίες τους στον αέρα. Θυμάμαι ότι κάθε φορά που είχε ειδήσεις για την ή πρώτες μεταδόσεις της Μαντόνα υπήρχε ο Γιώργος ένας ακροατής (ειδικός στα Μαντόνα θέματα) που έπαιρνε κατευθείαν τηλέφωνο και συζητούσαν τις εξελίξεις. Κάποτε (γύρω στο ’95) ο Πετρίδης ανέλυε το ζήτημα του αν θα πάει άραγε ποτέ ξανά η (τότε αποτυχημένη) Μαντόνα στο Νούμερο 1 και μετά από λίγο λέει: «Πού είναι ο Γιώργος, γιατί δεν παίρνει να το συζητήσουμε;» (πήρε και κατέληξαν ότι ήταν μάλλον απίθανο)...

7) Χωρίς παρελθοντολαγνεία, θυμίζει ένα σωρό σημαντικά (και συνήθως άγνωστα σε μένα) πράγματα από τα παλιά.

8) Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να προσφέρει σφαιρική ενημέρωση: όταν πρωτόπαιξε το You Have Killed Me του Μόρισεϊ τον περασμένο Μάρτη [του 2006] διάβασε στον αέρα ολόκληρο απόσπασμα απ’ το αφιέρωμα του Οδός Πανός στον Παζολίνι (επειδή ο Π. αναφερόταν στους στίχους).

9) Φοβερές εκπομπές για τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Και πάλι θυμάμαι τις εποχές πριν το ίντερνετ, όταν ο καλύτερος τρόπος για να τις μάθω (και μάλιστα μερικά λεπτά μετά την ανακοίνωσή τους στην Αμερική) ήταν η εκπομπή. (Καλούσε και κριτικούς κινηματογράφου για να διαβάσουν/αναλύσουν τις υποψηφιότητες μαζί.)

10) Είχε (και έχει) τα τσαρτς.

11) Η εκπομπή του είναι αμφίδρομη. Μπορεί να σου λύσει κάθε απορία και να σου παίξει κάθε σπάνιο τραγούδι. Τα τελευταία χρόνια έμαθε τα email, τα sms και τα blogs - τώρα ποιος τον πιάνει.

[Και η φωνή. Αυτή η φωνή!]

-------

[Eπιστροφή στο σήμερα. Kυριολεκτικά. Zηλεύω όσουν θα είναι το βράδυ στις Νύχτες Πρεμιέρας. Eλπίζω να παιχτεί και στη θεσνίκη, στο φεστιβάλ του Νοεμβρίου ή στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ...  /// το πορτρέτο-συνέντευξη στο tam tam radio.]
.
.
.(((SOS: όποιος πήγε στην πρεμιέρα ας γράψει ένα σχόλιο για το πώς ήταν).

.
.