Wednesday, February 27, 2008

Έντεκα (στο ραδιοφωνο - 11's Carnival)

magritte03
[ένα κείμενο με αφορμή το φετινό 11's Carnival, ένα mixtape που θα παιχτεί στον Ρόδον FM την τσικνοπέμπτη.]

Μέναμε δίπλα στο σχολείο μου μέχρι και που τελείωσα το δημοτικό. Τότε μετακομίσαμε, πάλι στην Καλαμαριά αλλά αρκετά πιο μακριά. Μετά εγώ Λονδίνο. Μετά Βερολίνο. Μετά πάλι Λονδίνο. Μετά οι γονείς μου μετακόμισαν στο Κέντρο, αλλά -πώς τα φέρνει η ζωή- εγώ μετακόμισα ξανά (λόγω έρωτα) εκεί απ’ όπου νόμιζα ότι είχα αποχωρήσει για πάντα πριν από δεκαετίες. Μένω λοιπόν πάλι σχεδόν δίπλα στο παλιό μου δημοτικό.

Συχνά περνάω από μπροστά του. Πολλά έχουν αλλάξει αλλά η Πολλαπλή [έτσι λέγαμε το μεγάλο γυμναστήριο στο οποίο κάναμε και τα Αποκριάτικα πάρτι] είναι εκεί. Και προχτές, καθώς περνούσα έξω απ’ το σχολείο οι πόρτες της αυλής ήταν ανοιχτές. Προσπέρασα τα παιδιά που έπαιζαν μήλα στην αυλή που έπαιζα κι εγώ πριν από τουλάχιστον 20 χρόνια και πλησίασα την Πολλαπλή. Δεν το περίμενα αλλά η πόρτα ήταν ανοιχτή.

Σ’ ένα άκρως κινηματογραφικό δευτερόλεπτο είδα τον τεράστιο άδειο χώρο να γίνεται πολύχρωμος: κομφετί έπεφτε απ’ τον αέρα, μπαλόνια έσπαγαν χωρίς να κάνουν κανέναν ήχο, ιπτάμενες σερπαντίνες ξετυλίγονταν σε αργή κίνηση, τραγούδια που τότε μου φαινόταν τέλεια έσκαγαν απ’ τα παλιομοδίτικα ηχεία, και παιδιά (εκατοντάδες παιδιά) ντυμένα καουμπόηδες, χαβανέζες, πριγκίπισσες και πανκ, χόρευαν χαρούμενα, χωρίς να έχουν ιδέα ακόμα απ’ τα της ζωής – ενώ νόμιζαν ότι τα ήξεραν όλα.

Και άφησα την παραίσθηση να με καταπιεί.

Φτιάχνοντας το δίωρο μουσικό πρόγραμμα της Τσικνοπέμπτης για τον Ρόδον FM είχα στο μυαλό μου την τεράστια αίθουσα γυμναστηρίου με τις κερκίδες, είχα στο μυαλό μου εμένα δέκα χρονών, τους συμμαθητές και τότε φίλους – που σήμερα δεν βλέπω σχεδόν ποτέ.

Διάλεξα τα κυρίως ρετρό και trash τραγούδια και σκεφτόμουν τον Γιάννη Αχτ. τον πρώτο nerd φίλο μου, με απίθανα ψηλό IQ, που τότε είχε ήδη κομπιούτερ και πήγαινα σπίτι του να δούμε το Απίστευτα κι Όμως Αληθινά και να παίξουμε επιτραπέζια [πριν χρόνια με εντόπισε μέσω της δουλειάς μου σε εφημερίδες και μου έστειλε ένα μέιλ αλλά αμέλησα να βρεθούμε, και μάλλον η Στιγμή έχει περάσει]. Την Ελένη Μπ. απ’ τις πιο αγαπημένες φίλες, ξανθιά, όμορφη και έξυπνη, που ανταλάσσαμε τα εξωσχολικά μας βιβλία και στήναμε μαζί σχολικές εφημερίδες. Τον Αργύρη Ιμσ. που πάντα μαλώναμε για το αν είναι καλύτερος ο Bruce Springsteen ή η Μαντόνα, καθόμασταν στο ίδιο θρανίο και κάποιες φορές κάναμε κοπάνα για να πάμε με το λεωφορείο στις συγκεντρώσεις του Πασόκ ή της ΝΔ στην Πλατεία Αριστοτέλους -ως χάπενινγκ.

Τον Γιώργο Μαυρ., τον πιο στενό μου φίλο τότε, που βλεπόμαστε μερικές φορές αλλά δεν είναι το ίδιο με τότε που πηγαίναμε για ξεκαρδιστικά κάλαντα, ή παίρναμε φάρσες. Τον Αλέξη Δεμ. που τον φωνάζαμε Μάικλ Τζάκσον γιατί μιμούνταν τον αγαπημένο του σταρ και που η τύχη το έφερε πρόπερσι να βρεθώ στο γάμο του, στην εκκλησία δίπλα στο παλιό σχολείο μας, εκεί που μας πήγαιναν κάποια πρωινά και χάναμε μάθημα. Σκεφτόμουν την Χριστίνα Καμ. που είχε στριμένο ύφος αλλά κι ένα τέλειο μαύρο χιούμορ που μας έμπλεκε πάντα σε περιπέτειες. Την Ελένη Ζαφ. που ήταν η μόνη που διάβαζε εφημερίδες και ανταλλάσαμε συνέχεια πληροφορίες και μια φορά κάναμε κοπάνα και κατεβήκαμε στο κέντρο με τα πόδια (μιάμιση ώρα μας πήρε) για να δούμε στο Ηλύσια το Ghostbusters 2…

Και σκεφτόμουν ότι, να, ήμασταν πάλι όλοι μαζί στην Πολλαπλή, στο Αποκριάτικο πάρτι του σχολείου και δεχόμασταν αμάσητα κάθε μουσική επιλογή που έπαιζε το κασετόφωνο γιατί δε μας ένοιαζε, αρκεί να ήταν ‘ξένη μουσική’, απλά βρισκόμασταν σε μια πολύχρωμη ντισκοτέκ που έπαιζε τα Παπάκια δέκα φορές στη σειρά, απ’ τις ντισκοτέκ που θέλαμε να πάμε αλλά ήμασταν πολύ μικροί και δεν επιτρεπόταν η είσοδος. Μια φορά το χρόνο, στην καρναβαλίστικη ‘ντισκοτέκ’ του 13ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς, τα όνειρά μας έμοιαζαν εφικτά και τα χορεύαμε απροσποίητα, χωρίς να μας νοιάζει ποιος μας έβλεπε, κάνοντας ταυτόχρονα πρόβες για την υπέροχη ντισκοτέκ της Ζωής των Μεγάλων, που, δε μπορεί, κάποτε θα μας δεχόταν στην ελκυστική αγκαλιά της…

magritte03

[*Τσικνοπέμπτη, στις 7 το απόγευμα. 11’s Carnival @ ΡοδονFM. /// Listen Live] -

11 comments:

enteka said...

(το τριαντάφυλλο στο δωμάτιο είναι ο πίνακας του Rene Magritte, Le Tombeau des Luteurs)

Θράσος said...

Συγκλονιστικό για δύο λόγους
1.Θυμάσαι τόσα για τόσους, και έχεις πλάσει ένα τέλειο κείμενο.
2.Δεν θυμάμαι κανέναν μέχρι την 3η Γυμνασίου.

cobden said...

Τέλειο!Από τα πιο όμορφα κείμενα σου :)

ΠΕΤΡΟΣ said...

Να σαι καλά enteka με την εμπνευσμένη κινηματογραφική σου πένα. κείμενο με χυμούς συναισθηματικούς.ανυπομονώ να ακουσω την εκπομπή σου την Τσικνοπέμπτη...για να "κλέψω" κάτι για την δική μου εκπομπή την Κυριακή (σε τοπικό ραδιόφωνο στην Κοζάνη)...

enteka said...

γεια :)

[με την ευκαιρία ας πω ότι, όσο κι αν θυμάμαι με νοσταλγία το παρελθόν -ακόμα και τα της περασμένης εβδομάδας- θεωρώ πως τίποτα καλύτερο δεν υπάρχει απ' το εδώ και το τώρα. το λέω γιατί ξαναδιαβάζοντας το κείμενο μου βγήκε μια αίσθηση ότι "τότε που ήμασταν αθώοι και δεν ξέραμε τι μας περίμενε...". Τα καλύτερα μας περίμεναν!]

spirou said...

Υπέροχο κείμενο.Με έκανες να θέλω κι εγώ να "γυρίσω πίσω",αλλά ναι,το τώρα είναι μια χαρά.Μόνο που το τώρα είναι πιο αληθινό,και το "μαγικό" τότε λείπει σε όλους καποιες στιγμές νομίζω..

ZlatkoGR said...

Όντως, ένα από τα καλύτερά σου post σε ετούτο το blogάκιον. :-)

Tribute στα παιδικά αποκριάτικα πάρτι *και* στους παιδικούς φίλους. Nice!

Α, μπα? said...

απορώ πως θυμάσαι τους συμμαθητές σου από το δημοτικό με ονοματεπώνυμα! και ταλέντο και μνήμη:)εγώ με το ζόρι θυμάμαι κάποιους από τα χρόνια της σχολής

ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΒΡΕ ΕΝΤΕΚΑ ΤΙ ΤΑΛΕΝΤΟ!

Giannis Kafatos said...

Geia σου ρε 11 με τις αναμνήσεις του "δεν" που μου ξύπνησες! Δεν είμαι πια μαθητής που μαζευόμασταν ντυνόμασταν και σκάγαμε μύτη στο "Κόψα-κόλετζ" (κοψαχείλα λέγανε το σχολείο μου) και κάναμε μπάχαλο όλες τις τάξεις! Μετά, το απόγευμα, ξαναματαντυνόμαστε και πηγαίναμε έξω από βιβτρίνες μαγαζιών και κυρίως μιας πιτσαρίας που συχνάζαμε κιόλας και κάναμε κι εκεί ένα μουσικοχορευτικό.
Δεν είμαι, δυστυχώς, μουσικός παραγωγός -όπως πριν από μερικά χρόνια- που κανιβάλιζα τα πάντα στην εκπομπή.
Να 'σαι καλά! γιατί μας θύμισες πως ότι και όπως αν είμαστε σήμερα, κάποτε ήμασταν αλλιώς και κάποιοι ήμασταν και ... "άλλοι". Ελπίζω να ανήκω στην πρώτη κατηγορία (γιατί δεν είμαι σε φάση αυτομαστιγώματος!)!!!
www.u-hoo.gr/gianniskafatos

enteka said...

:):)

Ιφιμέδεια said...

Το λάτρεψα (και) αυτό το ποστ. Τελείως του γούστου μου!

Και να προσθέσω στο διάλογο ότι κι εγώ θυμάμαι όλους τους συμμαθητές από το δημοτικό ως το λύκειο αλλά δεν θυμάμαι παρά λίγους συμφοιτητές μου. Έχω φοβερές αναμνήσεις από τα αποκριάτικα πάρτυ. Μου έδωσες ιδέα νομίζω...!