Έντεκα (διάσημοι Έλληνες όπως τους είδε η Τσιτσιολίνα)

Την καλύτερη εντεκάδα την έκανε η Ελένη Καραθάνου στο Θέμα (στο τέλος του ποστ, παραθέτω και αποσπάσματα). Η Τσιτσιολίνα ήταν στην Αθήνα με αφορμή του 5ου Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου, καλεσμένη του διοργανωτή-σκηνοθέτη Νίκου Τριανταφυλλίδη – στον οποίο και έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στη LIFO.


Η Τσιτσιολίνα σήμερα (φωτογραφία LIFO)

Τα δικά μου: Η πρώτη φορά που άκουσα για την Τσιτσιολίνα ήταν το καλοκαίρι του 1987, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα και όλοι μιλούσαν γι’ αυτήν. Στο Βήμα της Κυριακής είχε κομμάτι που έγραφε ότι είναι πολύ πιθανή η σύλληψή της επί ελληνικού εδάφους με την αιτιολογία της προσβολής των ηθών κλπ. Έκτοτε την αγνόησα, τη θεώρησα μια σαπουνόφουσκα (αλά Αν Νικόλ Σμιθ), μία απλώς προκλητική πορνοστάρ. Πόσο λάθος έκανα!

Πίσω από την περσόνα της Τσιτσιολίνας υπήρχε η Ιλόνα Στάλερ μια πανέξυπνη γυναίκα με κοινωνικοπολιτικές και οικολογικές ευαισθησίες που στα τέλη '70ς και στα '80ς είχε σοβαρό πολιτικό λόγο (που πάντα συνυπήρχε με τον fun-lovin πορνογραφικό της λόγο). Η πρώτη Πράσινη βουλευτής της Ιταλίας πίεσε για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και πρότεινε μέτρα που τελικά εφαρμόστηκαν στην Ιταλία. Βοήθησε τις ιταλικές κυβερνήσεις στη διαμόρφωση του σχολικού εκπαιδευτικού προγράμματος για το σεξ, ευαισθητοποίησε τους πολίτες για το Aids (ήταν η πρώτη που τόλμησε να αναφερθεί σ’ αυτό στη χώρα της).

Πολέμησε την πυρηνική ενέργεια, έκανε καμπάνιες ενάντια στα πειράματα σε ζώα από τις εταιρίες καλλυντικών. Υποστήριξε την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, κατήγγειλε τη λογοκρισία. Μάζεψε χρήματα για τους υποσιτισμένους σ’ όλο τον πλανήτη. Διαδήλωσε εναντίον της θανατικής ποινής και της ενδοοικογενειακής βίας. Πολέμησε το ρατσισμό, την ομοφοβία και την ξενοφοβία.

Καλά τα λέει ο Νίκος Τριανταφυλλίδης: "Αν για τους περισσότερους η συμμετοχή της στο ιταλικό κοινοβούλιο υπήρξε μια πανκ καταστασιακή παρέμβαση στο διεφθαρμένο πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας, για την ίδια παραμένει μια πολύ σοβαρή υπόθεση." Αυτή είναι η Ιλόνα Στάλλερ, η γυναίκα πίσω από την περσόνα της ‘τσούλας’ και κάποια στιγμή θα της αφιερώσω ένα ποστ.


Αυτό το ποστ πάντως είναι αφιερωμένο στην Τσιτσιολίνα με αφορμή το κομμάτι του Θέματος. Γράφει λοιπόν εκεί:
«Η διάσημη πορνοστάρ είδε τις φωτογραφίες έντεκα πολιτικών και δημοσιογράφων και εξέφρασε με πάθος τη γνώμη της!»

Μερικά αποσπάσματα:
1) Κ. Καραμανλής: «Εξωτερικά δεν είναι το πρότυπο του άνδρα που μου αρέσει. Δείχνει όμως γλυκούλης, οικογενειάρχης παραδοσιακός άνδρας και έχει ταυτόχρονα βλέμμα αληθινό και ισχυρό».
2) Δ. Αβραμόπουλος: «Χαριτωμένος είναι, ίσως από κοντά να είναι καλύτερος. Δείχνει πάντως ξεκούραστος και υγιής».
3) Γ. Γιακουμάτος: «Δεν μου αρέσει, είναι απρόσιτος και ξενέρωτος».
4) Ν. Ευαγγελάτος: «Είναι πολύ ωραίος δημοσιογράφος, με αρρενωπά χαρακτηριστικά και βλέμμα που μαγνητίζει».
5) Κ. Σκανδαλίδης: «[…] του προτείνω να φτιάξει πάρκα ειδικά για εκείνους που δεν έχουν κάποιο μέρος να κάνουν σεξ, ειδικά για τους νέους.»
6) Γ. Βουλγαράκης: «Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του αποτρέπουν κάποιον να τον πλησιάσει»
7) Π. Ψωμιάδης: «Μου βγάζει κάτι το αρρενωπό και το σκληρό.»
8) Γ. Παπανδρεόυ: «Νομίζω πως είναι σέξι, δυναμικός και κοινωνικός.»
9) Γ. Αλογοσκούφης: «Εμφανίσιμος άνδρας και το βλέμμα του δείχνει μια χαλαρή διάθεση, που με προδιαθέτει θετικά για μια έξοδο μαζί του.»
10) Ά. Σπηλιωτόπουλος: «Είναι όμορφο παιδί και εκπέμπει μια γοητεία… δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό είναι αυθεντικό».
11) Ν. Χατζηνικολάου: «Είναι ο πιο ωραίος απ’ όλους τους παραπάνω, και υποθέτω πως έχει και έντονη προσωπικότητα.


(ημερομηνία άγνωστη, βρέθηκε σε κάδο ανακύκλωσης)

Δύο τραγούδια: Cicciolina - Puttana (!) /// Cicciolina - Living in My Paradise

Κι ένα απόσπασμα απ' τη συνέντευξη στη Lifo:
Οι πολιτικοί κάνουν σεξ; «Κρίνοντας από την εμπειρία μου στο κοινοβούλιο, κάποιοι από αυτούς δεν είναι καθόλου κακοί. (γελάει) Τι υποκριτές! Μιλάνε εδώ στην Ιταλία για την επιχείρηση “καθαρά χέρια”, και θεωρούν την Τσιτσιολίνα βρόμικη και διεφθαρμένη. Η Τσιτσιολίνα όμως έδωσε μόνο χαρά, ενώ αυτοί έχουν βουτήξει τα χέρια τους στο αίμα αθώων παιδιών. Καμία σκηνή που γύρισα δεν είναι τόσο πρόστυχη όσο ο πόλεμος στο Ιρακ. Δεν υπάρχει πιο χυδαίο πράγμα από την ανέχεια, την εκμετάλλευση και την πείνα.»

Έντεκα (Valentine εξώφυλλα του περιοδικού TIME)

O Πρόβατος μού είχε αναθέσει να ψάξω στο τεράστιο αρχείο του Time και να διαλέξω μερικά εξώφυλλα, όπως έκανε κι αυτός σ' αυτό το ποστ. Η 'έρευνά' μου αφορά τεύχη του Time που κυκλοφόρησαν περίπου του Αγίου Βαλεντίνου, από το 1924 μέχρι σήμερα. [Χρόνια πολλά σ' όποιον γιορτάζει, μακάρι όλος ο κόσμος να ερωτευθεί και να είναι ευτυχισμένος, ασχέτως γιορτής.]

1924: Στην πρώτη περίοδό του το Time είχε εξώφυλλα - κομψοτεχνήματα. Ο Einstein ποζάρει καθισμένος σε μια άνετη καρέκλα, φορώντας τη ρόμπα του. Κοιτάζει εκτός πλάνου, παιχνιδιάρικα σκεπτικός. Έχει μόλις νικήσει μια αρρώστια που πίστευε ότι θα τον σκοτώσει ενώ μια βδομάδα πριν είχε εκδόσει την Coherent Field θεωρία του. Εκείνο το άρθρο-συνέντευξη τού 1924 θεωρείται απ' τα πιο σημαντικά.

1936 Λένι Ρίφενσταλ. Η ‘σκηνοθέτις του Χίτλερ’, μόλις 28 χρονών τότε, προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Στο εξώφυλλο κάνει σκι με ελάχιστα ρούχα ώστε, όπως εξηγεί το cover story, να αποκτήσει ομοιόμορφο μαύρισμα.
1939 Πικάσο. Τα εξώφυλλα του Time είναι πια έγχρωμα. Στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη-πορτρέτο που έχει τίτλο «Ο Ακροβάτης της Τέχνης» ο ζωγράφος δηλώνει: «Όλοι θέλουν να ‘καταλάβουν’ την Τέχνη. Γιατί δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε το κελαΐδισμα των πουλιών;»
1955 Καρλ Γιουνγκ. Το ζωγραφισμένο προφίλ του σπουδαίου ψυχαναλυτή μπλέκεται με μια μυστικιστική αναπαράσταση του υποσυνείδητου. Στο τεύχου υπάρχει πολυσέλιδο αφιέρωμα στις αντικρουόμενες τάσεις της ψυχανάλυσης στα μέσα των '50ς.
1970 Οικογένεια Φόντα. To εξώφυλλο είναι μια δημιουργία του Andy Warhol. Οι Πίτερ, Χένρι και Τζέιν Φόντα σε μια εκ βαθέων συνέντευξη.
1973 Inside Pop Records. Τέλειο, ψυχεδελικά ποπ εξώφυλλο. Τι σήμαινε ποπ το 1973; Ian Anderson, Roberta Flack, Harry Wilson, Carole King.
1978 Πολύχρωμο φουτουριστικό εξώφυλλο: Η κοινωνία των κομπιούτερς. Η πρώτη mainstream εμφάνιση του barcode, του PC, των ψηφιακών ρολογιών.
1981 Απ’ τα καλύτερα εξώφυλλα ever. Η μισητή Μ. Θάτσερ σ’ ένα εξώφυλλο που θυμίζει την May West του Νταλί: φτιαγμένη σαν εργοστάσιο κρατάει έξω τους εργάτες. Τίτλος: «Embattled Britain”.
1986 Στο τεύχος της 10ης Φεβρουαρίου το Time αναλύει το δυστύχημα του Challenger που είχε μόλις συμβεί.
1987 Η μεγάλη ανατριχίλα - η εξάπλωση του Aids. Μεγάλη και σημαντική έρευνα που αφύπνισε συνειδήσεις. Συνέπεσε με του Αγίου Βαλεντίνου, καταστρέφοντας την όποια ρομαντική διάθεση των αναγνωστών.
1993 Το πρώτο (και μοναδικό) εξώφυλλο στα 85 χρόνια του Time που γιορτάζει τη Μέρα των Ερωτευμένων. Μια καρδιά, ένα ζευγάρι στο ηλιοβασίλεμα, και κάτω δεξιά με κόκκινα γράμματα σε παρένθεση: Happy Valentine’s Day!

[Στο site του Time έχουν ανέβει όλα τα τεύχη του περιοδικού, με ό λ α τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν ποτέ]

Έντεκα (ξεχωριστοί αριστερόχειρες #8: M.C. Escher)

MC Escher 1898-1972

Τρεις φορές πήγα στην έκθεση του Escher στο Herakleidon στην Αθήνα. Ένας υπέροχος χώρος, με κάτι περίεργες εσωτερικές αυλές και ξύλινες σκάλες: ήταν λίγο σαν τους πίνακες του Ολλανδού (αριστερόχειρα) καλλιτέχνη. Οι πίνακες, τα σπάνια σχέδια, οι φωτισμοί, τα βίντεο, η μουσική του Μπαχ απ’ τα κρυφά ηχεία: απ’ τις καλύτερες εκθέσεις που έχω δει. Τίμησα μάλιστα δεόντως το μαγαζάκι που είχε ένα σωρό ‘Εσερικά’ προϊόντα, τέλεια αυτοκόλλητα, χαρτονένια γυαλιά με τρισδιάστατους πίνακές του, κύβους σαν του Ρούμπικ και άλλα πολλά. Όταν μετά από ένα χρόνο η έκθεση τελείωσε, και ξαναπήγα στο Herakleidon για την έκθεση του Vasarely, ξαναείδα μερικά απ’ τα έργα του Escher - απ' ό,τι κατάλαβα είναι στη μόνιμη έκθεση του μουσείου.


*Περισσότερα στο Fusion Anomaly ή στη Wikipedia.
*Escher For Real Μερικές απ’ τις εξωπραγματικές φόρμες του φτιαγμένες με πραγματικά υλικά.
*Τρισδιάστατος Escher
*Τέλειο κλιπ που υπήρχε, σε λούπα, και στην έκθεση. Η αποδόμηση ενός πίνακα (o πρώτος από τους παρακάτω έντεκα), η εικόνα μέσα στην εικόνα.

Έντεκα (τραγούδια απ’ το 11’s Carnival)

[update: όλο το mixtape είναι εδώ]


Την Τσικνοπέμπτη το απόγευμα (7-9) ο RodonFM θα παίξει τo καρναβαλίστικο mixtape "11's Carnival" με τις επιλογές μου. Δύο ώρες γεμάτες με unashamedly Trash τραγούδια του κεφιού, μια μεταμοντέρνα αναπαράσταση των αποκριάτικων σχολικών χορών που έχω ζήσει. Δεν είναι όλα τα τραγούδια τρας, αλλά το πλαίσιο στο οποίο παρουσιάζονται είναι.

[bring the beat back!]

1) KLF & Tammy Wynette – Justified and Ancient: Απ’ τις πιο σουρεαλιστικές συνεργασίες. Η πρώτη κυρία της country δέχτηκε τους KLF στο σπίτι της στο Τενεσί και τραγούδησε για μυστηριώδεις χαμένους πολιτισμούς. Τη φωνή της πλαισίωσαν state-of-the-art τέκνο ήχοι, ντίσκο φωνές και ραπ samples. Η περίοδος της ηχογράφησης στο Τενεσί περιγράφεται με κάθε σπαρταριστή λεπτομέρεια στο βιβλίο 45 του Bill Drummond. Περισσότερα για το single εδώ.
2) Claudio Cecchetto – Ska shou shou: Χρόνια έψαχνα το Σκα Σου Σου για να το κατεβάσω (εξαιτίας παλιμπαιδισμού κυρίως) αλλά ποτέ δεν πετύχαινα τη σωστή ορθογραφία, ούτε του τραγουδιού ούτε του καλλιτέχνη. Ο Ιταλός dj Cecchetto το κυκλοφόρησε το 1982 σε ηλικία τριάντα ετών. Τις επόμενες δεκαετίες έκανε italodisco παραγωγές, ανακάλυψε και προώθησε καλλιτέχνες όπως ο Jovanotti και σήμερα στα 55 του συνεχίζει τις εμφανίσεις σε φεστιβάλ, ενώ έχει φτιάξει και τη δική του εταιρία.
3) France Gall – Poupee de cire, poupee de son: Σούπερ ποπ συμμετοχή του Λουξεμβούργου στη Eurovision του ’65. Τραγούδι του Serge Gainsbourg. Γιουχαΐστηκε έντονα στις πρόβες του διαγωνισμού (γιατί;) αλλά στον τελικό βγήκε πρώτο. Στο 11’s Carnival παρουσιάζεται back-to-back με μια σύγχρονη, ορχηστρική τέκνο διασκευή του.
4) Bombalurina – Seven Little Girls: Οι Bombalurina είναι εθνική πληγή της Αγγλίας. Άγγιξαν τη γελοιότητα στα τέλη των ‘80ς με διασκευές όπως το Itsy Bitsy Teeny Weenie και το Seven Little Girls. Μ’ αρέσει και η πρώτη εκτέλεση (Paul Evans, 1959) αλλά και αυτή εδώ των Bombalurina επειδή έχει παραγωγή σαν Stock Aitken Waterman. [Αν δε με βγάλει από τα λινκς του ο Γιάννης Πετρίδης μετά απ’ αυτό το ποστ, δε θα με βγάλει ποτέ!]
5) Freestyle – Don’t stop the rock: Δεν το ήξερα απ’ τα ‘80ς, ούτε ήξερα πόσο έχει επηρεάσει το σημερινό χιπ-χοπ και την electronica. Το βρήκα σ’ ένα γραμμένο cd που είχαν ξεχάσει κάτι φίλοι απ’ την Αμερική, χωρίς όμως τίτλο ή συγκρότημα. Μόλις πέρασα κάποιους στίχους (ό,τι μπορούσα να ξεχωρίσω) στο Google και να ‘μαστε: “Freestyle – Don’t Stop the Rock”
6) Jermaine Jackson & Pia Zadora – When the rain begins to fall: Όταν πήγαινα δημοτικό στο μάθημα της γυμναστικής ο Κύριός μας έβαζε μια κασέτα μ’ αυτό το τραγούδι και τρέχαμε σ’ έναν κύκλο, κάνοντας ασκήσεις κουνώντας χέρια και πόδια. Κάθε φορά που το ακούω μου ’ρχεται να σηκωθώ και ν’ αρχίσω να τρέχω κυκλικά. Μετά με ανακούφιση συνειδητοποιώ πως δεν είναι απαραίτητο.
7) Atomizer – Hooked on Radiation (psb mix): Καθόλου τρας - υπέροχα διασκευαστικό. Σε ρεμίξ των Pet Shop Boys.
8) Jordy – Dur dur d’ etre un bebe: Όταν ήμουν μικρός είχα κερδίσει προσκλήσεις για τη live εμφάνιση του τετράχρονου (!) Jordy στην πόλη μου, σ’ ένα μικρό club. Ο Jordy ήταν λιλιπούτειος κι είχε πλάκα ανεβασμένος στη σκηνή να προσπαθεί να κάνει το playback του σωστά, κοιτώντας μια τη μαμά του που τον ενθάρρυνε από κάτω και μια το Απόλυτο Κενό. [Σήμερα είναι 19. Πέρσι κέρδισε το BigBrotherCelebrity της Γαλλίας, ενώ μόλις κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο μετά από 12 χρόνια. Φωτο: Τότε και Τώρα]
9) Baccara – Yes Sir, I can boogie: To ξαναθυμήθηκα χάρη στη διασκευή των Goldfrapp. [Απάντηση στην ερώτηση-κλισέ: «Καλά, αυτό πού το θυμήθηκες τώρα;»]
10) Edelweiss – Bring me edelweiss: Πανδαιμόνιο. Το 1988 οι Αυστριακοί Edelweiss πούλησαν 5 εκατομμύρια αντίτυπα και πήγαν Νο1 στην Ευρώπη. Κι όλα αυτά χάρη στο Manual των KLF, το βιβλίο που εξηγούσε πώς μπορείς να φτιάξεις ένα Νο1 single. Yodeling, άφθονα samples -κυρίως απ’ το SOS των Abba-, χιούμορ (αλλά και πολλά ντεκολτέ στο απαράδεκτο βίντεο-κλιπ τους)
11) Alison Krauss – Lose Again: Το αγαπημένο μου κάντρι τραγούδι όλων των εποχών. Καταιγιστικά πιασάρικο. Ακούστε το κάνοντας κλικ εδώ.

(Εκτός απ’ αυτά έχουμε και Rafaella Carra, και Αστυνόμο Σαϊνη και Technotronic και Depeche Mode και Ghostbusters (versus M. Jackson) και Samantha Fox κ.α.
Με λίγα λόγια – δε συμμαζεύεται.)
LISTEN LIVE - Πέμπτη 8/2, ώρα 19.00-21.00

Έντεκα (ξεχωριστοί αριστερόχειρες: #7 Ned Flanders)

NED FLANDERS

Ένας απ’ τους πιο καλτ κατοίκους του Σπρίνγκφιλντ είναι ο διασημότερος αριστερόχειρας των κινουμένων σχεδίων. Γείτονας της οικογένειας Simpsons. Υστερικά θρησκευόμενος. Μόνιμος εχθρός του Χόμερ. Καλόκαρδος, ανιδιοτελής. Μιλάει με υποκοριστικά και σε κάθε τι που λέει προσθέτει λέξεις όπως diddly, fiddly και doodle, λέξεις που -τελικά- είναι απλώς καταπιεσμένες βρισιές.

Στο επεισόδιο When Flanders Failed, ο Ned αποφασίζει να ανοίξει ένα μαγαζί για αριστερόχειρες. Στο δεύτερο όροφο του εμπορικού κέντρου στήνει το «Leftorium» με προϊόντα όπως κούπες, ανοιχτήρια, σκεύη κλπ. Ο Χόμερ εύχεται να αποτύχει το μαγαζί του γείτονά του - πράγμα το οποίο και γίνεται. Κανείς δεν ψωνίζει από κει, κανείς δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή του.
Όταν όμως ο Χόμερ βλέπει το Leftorium κλειστό και το γείτονά του στεναχωρημένο, αποφασίζει να διαφημίσει ο ίδιος το μαγαζί στους κατοίκους του Σπρίνγκφιλντ (που οι περισσότεροι είναι αριστερόχειρες) καθώς και στο αφεντικό του τον πάμπλουτο Mr. Burns. Το επόμενο πρωί ο Ned Flanders πηγαίνει για να ξενοικιάσει το μαγαζί του, αλλά τον περιμένει μια μεγάλη έκπληξη: δεκάδες αριστερόχειρες σταλμένοι απ’ τον Χόμερ, περιμένουν να αγοράσουν βολικά γι’ αυτούς αντικείμενα, αντικείμενα που για χρόνια έψαχναν και δεν ήξεραν ότι υπήρχαν.
Το Leftorium αποδείχτηκε τόσο πετυχημένο που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Απέκτησε μάλιστα και ανταγωνισμό, αφού λίγο καιρό μετά άνοιξαν στην πόλη και τα Leftopolis και Left-Mart.

[Ο βασικός αριστερόχειρας πίσω απ’ όλα αυτά είναι βέβαια ο Matt Groening, ο ιδιοφυής δημιουργός των Simpsons (και του Futurama). /// Το αγαπημένο μου κλιπάκι: 30 δευτερόλεπτα απ' το The Adventures of Ned Flanders, μαζί με το υπέροχο theme song του. /// Θυμάμαι ένα real life Leftorium στο κέντρο του Λονδίνου: μπρίκια, πιαστράκια, ψαλίδια, ακόμη και τετράδια για μας τους αριστερόχειρες. Δεν είχα αγοράσει κάτι σπουδαίο, μόνο κάτι αυτοκόλλητα. Καλώς ή κακώς, τόσα χρόνια αριστερόχειρας σε κόσμο δεξιόχειρων έχω συνηθίσει να χρησιμοποιώ οτιδήποτε – ακόμη κι αν δε με βόλευε στην αρχή τώρα ούτε το προσέχω. /// Κι άλλοι fictional αριστερόχειρες (μεταξύ των οποίων ο Κάιζερ Σοζέ και ο Darth Vader) εδώ]

Έντεκα (συνεντεύξεις-ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία)

Μ’ αρέσουν πολύ τα βιβλία με συνεντεύξεις. Απ’ τα αγαπημένα μου είναι το Χωρίς Πρόγραμμα και το Αντίο Παλιέ Κόσμε (της Μαρίας Ρεζάν και του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου αντίστοιχα). Μ’ αρέσουν γιατί με μεταφέρουν επιδέξια σε εποχές που δεν έζησα. Με εξιτάρει η συμπύκνωση ‘σοφίας’, οι αλλαγές ύφους και αντικειμένου από συνέντευξη σε συνέντευξη.
Το καλοκαίρι διάβασα το Ανταποκρίσεις από τη Λογοτεχνία (Εκδ. Λιβάνη) με συνεντεύξεις που πήρε ο Γιώργος Λιάνης, κυρίως τις δεκαετίες ’70 και ’80. Εισχώρησα απ’ τη χαραμάδα σε μία τελείως διαφορετική -πολιτιστικά μιλώντας- εποχή, τότε που τα μεγάλα περιοδικά κυνηγούσαν την αποκλειστική παρουσίαση σχεδίων του Ρίτσου ή τις ανέκδοτες ημερολογιακές καταχωρίσεις του Εγγονόπουλου και οι εφημερίδες αναμετέδιδαν καλλιτεχνικά σκάνδαλα ογκολιθων των γραμμάτων.
Οι κόντρες, το Νόμπελ Λογοτεχνίας (με εκτενείς αρχειακές αναφορές στο παρασκήνιο της βράβευσης Ελύτη και όχι Ρίτσου), τα παράπονα για την Ακαδημία Αθηνών, οι ξεχασμένοι ποιητές που πεθαίνουν μόνοι, οι ανθρώπινες πικρίες, όλα είναι στο βιβλίο. Αλλά εκεί είναι και οι λαμπρές ιδέες, η σπουδαία τέχνη, οι μεγάλες και οι μικρές κουβέντες. Όπως και σπάνια χειρόγραφα, φωτογραφίες και αποκόμματα. Ο Γ. Λιάνης ρωτάει ευγενικά, με τη γλώσσα του τζέντλεμαν της δεκαετίας του ’70, μια γλώσσα που σήμερα μοιάζει ρομαντικά απλοϊκή. Μία εκπληκτική, πραγματικά, έκδοση.


Ιδιόχειρη -και πυκνογραμμένη- ευχετήρια κάρτα του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη.

1) Διάφορες συζητήσεις με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο με πιο ενδιαφέρουσα την αμφιλεγόμενη συνέντευξή του στα Νέα (6/12/77) μετά από ταξίδι του στη Μόσχα, όπου παρέλαβε το βραβείο Λένιν. Η επιμονή του ότι όλα στη Ρωσία ήταν υπέροχα και δημοκρατικά προκάλεσε αντιδράσεις και επιστολές (οι οποίες δημοσιεύονται στο βιβλίο), εκπομπές στη Γαλλική τηλεόραση κ.ο.κ. Μεταξύ των άλλων δήλωσε για τη στρατιωτική παρέλαση που παρακολούθησε: «Ήταν κάτι το μεγαλειώδες […] Ήταν μια πάνδημη συμμετοχή. Ακόμα και η παρέλαση είχε ένα ρυθμό χορού. Οι στολές των στρατιωτών ήταν εξαίσιες…» [Ο Ρίτσος όμως δεν απομυθοποιήθηκε ούτε τότε, ούτε ποτέ.]
2) Ίσως η πρώτη συνέντευξη του Γιώργου Χειμωνά. [Τα Νέα 30/3/78.] Τίτλος: Θεωρώ τον εαυτό μου λαϊκό συγγραφέα. Δηλώνει: «Δεν πιστεύω σ’ αυτό που λένε ‘πρωτοπορία’ στην τέχνη. Οι τρόποι της μπορεί να είναι νέοι, αλλά νέος τρόπος σημαίνει αναζήτηση του δραστικότερου τρόπου για να αποδοθούν οι σημασίες που παραμένουν οι ίδιες από την εποχή της άρθρωσης της πρώτης λέξης. Δεν υπάρχει άλλη τέχνη από εκείνην που μας παραδόθηκε».
3) Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 23/2/73. Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης μένει ολομόναχος στην Γενική Κλινική Αθηνών, χάνοντας το φως του. «Παππού, τι αγάπησες πολύ εκτός απ’ το γράψιμο;» «- … Δεν γράφεται.» Ο ποιητής είναι φοβισμένος, αλλά δεν χάνει το χιούμορ του. «Δεν μπορώ να έχω κουράγιο από πουθενά, παιδιά. Ούτε η ηλικία μου το επιτρέπει ούτε ο επικείμενος θάνατος. Αλλά εσείς, που ξέρετε περισσότερα απ’ όσα μου λένε οι γιατροί, πέστε μου καθαρά στο αυτί, μη μας ακούσουν, μήπως έχω καρκίνο; Θα το κρατήσω μυστικό!»
4) Ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος δείχνοντας στον δημοσιογράφο το πανόραμα ζωγραφικής του στους τοίχους ρου σπιτιού του λέει: «-Έχω την ευτυχία να κατέχω όλα τα έργα που έχω ζωγραφίσει. Καθώς δεν αντέχω τα παζάρια, δεν τα πούλησα.» Στην ερώτηση τι μάθανε απ’ αυτόν οι μαθητές του [ήταν καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο] απαντά με ειλικρίνεια: «-Να σας πω ένα μυστικό; Τίποτα. Κοιτάξτε την Αθήνα γύρω σας. Είναι ένας εφιάλτης ασχήμιας. Όλοι οι σημερινοί αρχιτέκτονες, φημισμένοι και μη, υπήρξαν μαθητές μου. Θυμάμαι έναν διάσημο τώρα, που ερχόταν στο τέλος των παραδόσεων και μου έλεγε: ‘Ωραία τα είπατε σήμερα, αλλά δεν θα ακολουθήσω τις συμβουλές σας. Εγώ θέλω να βγάλω χρήματα.’».
5) Συνέντευξη με το συγγραφέα Γιάννη Σκαρίμπα, στα 85 του, κατά τη διάρκεια νοσηλείας του. [Τα Νέα, 17/6/77]. Μιλάει και για την εγχείρηση στα μάτια του, με το μοναδικό του ύφος: «Ο Παπαντρέας θα ’ρθει να με δει κι εδώ. Μεγάλη η ευχαρίστησίς μου όταν υπό την έμπνευσιν του Παπαντρέα, το Πασόκ ανέλαβε όλα τα έξοδά μου μέχρι πεντάρας… Σήμερα που για πρώτη φορά μου άνοιξαν το μάτι, έβλεπα τόσο πολύ που θάμπωσε! Ο καλός γιατρός μού είπε ότι θα μου βάλει γυαλιά για να μη με δυναστεύει το φως…» Μερικά χρόνια αργότερα, ο Σκαρίμπας είναι 90 χρονών και δηλώνει και πάλι στα Νέα [4/2/81]: «Αχ, βρε Θεέ! Μου άφησες όλα τα δόντια –εκτός από είκοσι εφτά- στα ενενήντα μου χρόνια, αλλά μου εμάρανες το άλας…» και «Έμπλεος χαράς για το πόσο άθεος είμαι, φαντασθείτε, φίλε μου, συνέλαβα τον εαυτό μου να φωνάζει μια μέρα: ‘Αχ, πόσο άθεος είμαι, Θεέ μου!’».
6) Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μιλά στα "Νέα" το 1976 για την οριστική αποχή του από την ποίηση και τη σχέση του με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Επίσης δηλώνει: «Το κατεστημένο δε διστάζει να πλασάρει ό,τι πιο ‘επαναστατικό’ μπορεί, πιο κραυγαλέο, πιο αβανταδόρικο, και φυσικά εμείς το χάβουμε σαν την πεμπτουσία του πολιτικού προβληματισμού. Μέσα σε τόσο πολιτικό θέατρο, σε τόσο πολιτικό τραγούδι, σε τόσο πολιτικό κινηματογράφο, πόσο ιδεολογικό λαθρεμπόριο!…»
7) Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τα Νέα 18/1/88. Στην εισαγωγή της συνέντευξης ο Γ. Λιάνης έγραφε: ‘Τον θυμάμαι βιβλιοθηκάριο στη Χ.Α.Ν.Θ., να περπατάει στο δρόμο στητός… και κάποιους να τεντώνουν το δάχτυλο, να μου τον δείχνουν και να λένε: «Αυτός είναι π…». Σήμερα στη Θεσσαλονίκη τεντώνουν το δάχτυλο, τον δείχνουν και λένε: «Αυτός είναι ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος!» Μεταξύ των άλλων στη συνέντευξη ο Χριστιανόπουλος ζητά να πάψει το παραμύθι της ‘ερωτικής Θεσσαλονίκης’. «Μήπως στην Αθήνα οι άνθρωποι δεν γ[αμάνε] και δεν γ[αμιούνται]; Μήπως δεν υπάρχουν κρεβάτια εκεί; Όλη πια η πεμπτουσία, όλο το μάννα εξ ουρανού κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη; Τι πράγματα είναι αυτά;»
8) Δεκάδες σελίδες για το ζωγραφικό και το συγγραφικό έργο του Γιάννη Τσαρούχη. Διαφορετικές συνεντεύξεις απ’ τον Ταχυδρόμο και τα Νέα, κείμενα, ζωγραφιές, αποφθέγματα. Κάπου λέει: «Έκαναν τρεις άλλους καθηγητές στο Πολυτεχνείο για να μη γίνω εγώ… Ήθελαν μια δήλωση ότι αποκρούω τον κομμουνισμό… Δεν είμαι κομμουνιστής, αλλά δεν έκανα τη δήλωση.»
9) Στις σελίδες της συνέντευξης του λογοτέχνη και ζωγράφου Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη δημοσιεύεται και μια φοβερή ιδιόχειρη ευχετήρια κάρτα που με άπειρη υπομονή έγραψε-σχεδίασε ο ίδιος. Επίσης δηλώνει: «Είτε το θέλετε είτε όχι, ο άνθρωπος πάντα θα φεύγει προς το ωραίο, προς τις υψηλές ιδέες, προς το όντως ον. Το όντως ον είναι καπνός που διερράγη και πομφόλυξ που διελύθη.»
10) Απολαυστική συζήτηση με τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό στα Νέα 7/3/83. Αποσπάσματα: «Γιατί είναι η ίδια εποχή με τα ίδια συμβάντα της προ εκατονταετίας. Ο Δίας της αρχαιότητας και πάλι γίνεται Ντιόρ! Της μόδας!…». Για τον Μίκη Θεοδωράκη: «Η σταδιοδρομία του, που είναι μεγάλη στη μουσική τέχνη, μου αφήνει πάντοτε μια λύπη για το άτομο Θεοδωράκης. Μοιάζει μ’ έναν αθλητή που, ενώ κερδίζει το πένταθλο, δεν του δίνουν το έπαθλο ή δεν τον αφήνουν τα το πλησιάσει». Για τη Μελίνα Μερκούρη και τα Ελγίνεια. «Σώνει και καλά να ζητάει τα Ελγίνεια Μάρμαρα από το βάθος του παρελθόντος. Υπάρχουν κυρία Μελίνα, νέα Ελγίνεια. Τι τα θέλετε τα παλιά;»
11) Συνέντευξη του Κώστα Ταχτσή. 2/2/81 Τα Νέα. «Αποτελεί εθνικό χρέος να διώξει με τις κλοτσιές η κυβέρνηση τις ‘φίρμες’ που ξεφυτρώνουν πάνω στους εθνικούς δρόμους, σαν κι αυτή στο Τατόι, όπου διαβάζεις σε μια πινακίδα βιοτεχνίας αλλαντικών ‘ΚΡΕΟΚΑΠΝ’! Αυτοί που μολύνουν τη γλώσσα μας έτσι ατιμώρητα, αυτοί οι ‘Κρεοκάπν’, είναι παιδιά της κυβερνητικής ράτσας… Όπως η αστυνομία απαγορεύει να ρίχνουν οι πολίτες μπάζα έξω από τις οικοδομές, κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει επιτέλους το κράτος να απαγορεύει τις γελοίες διαφημίσεις.»