Sunday, June 04, 2006

Έντεκα (σκόρπιες σκέψεις για τον Άλεξ Μεχισβίλι)

1) Ήταν άραγε οι πέντε πιθανοί δράστες στο ‘χάπενινγκ’ των μαθητών με τα πλακάτ «Άλεξ δεν σε ξεχνάμε, σε περιμένουμε» που έγινε πριν από δέκα μέρες;
2) Μήπως είναι πλάκα; Μακάρι. Αν όχι, ελπίζω ότι ήταν περίπτωση bullying gone bad. Θέλω να πιστεύω ότι σε καμία περίπτωση δεν έγινε επίτηδες.
3) Εγκληματική, απ’ ότι φαίνεται, η αμέλεια κάποιων δασκάλων. Όπως και πολλών κατοίκων της Βέροιας που με νύχια και με δόντια προσπαθούσαν να κρύψουν πράγματα, μην τυχόν κακολογηθεί ο τόπος τους.
4) Υπάρχει όντως στη Βόρεια Ελλάδα και ρατσιστικό και τσαμπουκαλίδικο κλίμα. Δεν είμαστε όμως όλοι έτσι. Δεν έχω πάει στη Βέροια, αλλά είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά αυτά είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας.
5) Σίγουρα είναι μέσα στο παιχνίδι ο πετροπόλεμος, τα πειράγματα και η πάλη, αλλά μόνο όταν το θέλουν όλες οι πλευρές. Όταν, δηλαδή, χωρίζονται σε δυο ομάδες και παλεύουν μεταξύ τους - όχι όταν «παίζουν» όλοι εναντίον ενός.
6) Τέλειο κείμενο στο Sleeper in Metropolis: Τέσσερις Πινέζες Λιγότερες
7) Πόσες και πόσες ανάλογες υποθέσεις που δεν θα μάθουμε επειδή δεν κατέληξαν σε θάνατο ή γιατί ο παθών φοβήθηκε να μιλήσει μήπως οι συμμαθητές τον πουν ρουφιάνο...
8) Ήταν διαφόρων εθνικοτήτων. Πολύ σωστά όμως σημειώνει η Marilina ότι «ρατσισμός υπάρχει και μεταξύ των μειονοτήτων - είναι ένας τρόπος που βρίσκουν ώστε να νιώσουν ότι εντάσσονται στην πλειονότητα». Και η mantalena συμπληρώνει: «Ratsismos simainei oti mporei opoiosdipote na einai enantion opoioudipote tyxainei na einai apla diaforetikos...»
9) Αμάν αυτή η Νικολούλη!
10) Γι’ αυτήν την αίσθηση της διαφορετικότητας στο σχολικό (αλλά και μη) περιβάλλον, για το να μην «ταιριάζεις», είχε γράψει ο iblog στο καλύτερο κείμενό του ever (Ανθρωποφοβία), το κείμενο που αυτόματα θυμήθηκα βλέποντας τις ειδήσεις.
11) Έπαιζε πιάνο ή ζωγράφιζε την ώρα που τα υπόλοιπα αγόρια κλωτσούσαν, όλα μαζί, μια μπάλα (ή έναν συμμαθητή τους) κάνοντας δηλαδή τα αυτονόητα αγορίστικα πράγματα. Πείραζαν τον μοναχικό, τον (χαμηλών τόνων) γυαλάκια. Ίσως γι’ αυτό σοκαρίστηκα περισσότερο: απ’ την αρχή είχα προσέξει μια αμυδρή ομοιότητα του εντεκάχρονου εαυτού μου με την φωτογραφία του εντεκάχρονου Άλεξ: έβλεπα σ’ αυτόν εμένα, γυαλάκια, ήσυχο, με κλίση στις τέχνες, αντιδημοφιλή. Ας γινόταν, χωροχρονικά, να ήμουν στην ίδια τάξη με τον Άλεξ και να του έκανα παρέα - κι αυτός σε μένα. Κι αν αυτός φοβόταν να μιλήσει για το bullying που του έκαναν, απ’ το φόβο μην τον πουν καρφί, θα γινόμουν εγώ ο ρουφιάνος - πολύ ευχαρίστως.

16 comments:

Rodia said...

στόχεψες διάνα.

graham said...

ειλικρινά σου μιλάω, όταν διάβασα το "1" με έλουσε κρύος ιδρώτας. Δεν θα μπορούσα να έχω σκεφτεί κάτι πιο ανατριχιαστικό στην όλη ιστορία.

evelina_z13 said...

Ωραίο post...στενόχωρο θέμα.:(

alienlover said...

τι να πω... κρίμα και πάλι κρίμα για το παιδάκι..
τι σου φταίει η Νικολούλη;

Despo said...

Γιατι τα αγορια πρεπει να γινουν συντομα και ευκολα αντρες. Μαγκες. Οι ωραιοι του σχολειου. Οι "γαμαω και δερνω-ενιοτε σκοτωνω κιολας".
Ο,τι και να σκεφτω ειναι αρνητικο προς τον μικρο Αλεξ. Αλλα μακαρι να βρεθει. Ζωντανος; ακομα καλυτερα, πολυ δυσκολο βεβαια.
Το τρομακτικο ειναι η συγκαληψη απο τους γονεις.
Θα μου πεις, τι να κανουν...οχι αυτο παντως.

nanakos said...

Και κάπου εδώ σβήνουν ΚΑΙ τα χρόνια της αθωότητας. Οριστικά.

Non Private Life said...

:)

The iblog team said...

Επειδή δεν βλέπω τακτικά τηλεόραση, δεν είχα ακούσει τίποτα για το θέμα μέχρι χθες, που είδα ένα teaser δελτίου ειδήσεων: Έπαθα τέτοιο σοκ από αυτά που άκουσα μέσα σε 30'' που δε θέλω να ξαναανοίξω tv.

Δε μπορώ να φανταστώ πόσο άρρωστα πρέπει να είναι αυτά τα... "παιδιά" για να κάνουν κάτι τέτοιο.

cobden said...

Tώρα για το Νο 11 θέλω να σου πω πολλά, αλλά δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος...Μια μεγάλη αγκαλιά αρκεί...

enteka said...

δεν βρίσκω και πολλά να πω :)
θενκς για τα σχόλια

loretta said...

Κι εγώ το 7 σκεφτόμουν.
Όσο για το 3, δε νομίζω οτι μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Συνήθως τα νταηλίκια γίνοται μακριά από τα μάτια των μεγάλων.

Astarte said...

Όλη η ιστορία είναι τραγική.
αλλά ειδικά το 11 με τσάκισε...((((αγκαλιά)))))

Ιφιμέδεια said...

Είμαι ακόμη σοκαρισμένη από όλη αυτή την ιστορία.
Συμφωνώ με αυτά που γράφεις.
Ήμουνα τυχερή που βρήκα αυτό το διαφορετικό παιδί στην τάξη μου και περάσαμε μαζί όλα μας τα σχολικά χρόνια, δυνατές, έστω πληγωμένες.

Η μικρή Ολλανδέζα said...

εγω την μανούλα σκέφτομαι....ο μικρός μάλλον 'ξεμπέρδεψε' με τα εγκώσμια.....η μανούλα του όμως?
Ας μας φυλάει ο Θεούλης κι εμάς κι εκείνη απ'την τρέλα.

Anonymous said...

Looks nice! Awesome content. Good job guys.
»

Anonymous said...

I find some information here.