Έντεκα (αγαπημένοι μου χαρακτήρες απ’ τους Simpsons)

Στο imdb στη σελίδα της ταινίας των Simpsons διάβασα μια κριτική (που ευτυχώς δεν είχε spoiler). Ένας ενθουσιασμένος θεατής έγραφε: «κάποιοι φανς της σειράς πιθανώς θα απογοητευτούν επειδή ο αγαπημένος τους χαρακτήρας μπορεί να μην εμφανίζεται καθόλου ή να εμφανίζεται για ελάχιστα μόνο δευτερόλεπτα, όμως θα ήταν αδύνατο η ταινία να ικανοποιήσει τους πάντες. Οι Simpsons έχουν εκατοντάδες χαρακτήρες και ο καθένας απ’ αυτούς έχει τους δικούς του θαυμαστές∙ το να ενσωματωθούν εμβριθώς όλοι αυτοί οι χαρακτήρες στην ταινία θα την έκανε τεράστια σε διάρκεια καθώς και μάλλον ασυνάρτητη». [Και αφού έχει πει όλα αυτά προς υπεράσπιση της ταινίας, δεν κρατιέται και κλείνει την κριτική του λέγοντας: «Το μόνο δικό μου παράπονο είναι ότι δεν έδειξαν καθόλου τον Sideshow Bob». (!)]
Αυτό με έκανε να σκεφτώ τους δικούς μου αγαπημένους χαρακτήρες, ενώ το ίδιο βράδυ είδα ένα όνειρο στο οποίο η προβολή της ταινίας κατέληξε σε φαντασμαγορική τρισδιάστατη παράσταση, όπου το υπόλοιπο κοινό του κινηματοθεάτρου (εκτός από μένα δηλαδή) αποτελούνταν από εκατοντάδες χαρακτήρες της σειράς, οι οποίοι μάλιστα έπαιζαν τους ρόλους τους απ’ τα καθίσματά τους.

Υπάρχουν λοιπόν αυτοί:



[και οι αγαπημένοι μου είναι ο Homer κι η Lisa]


Και μετά υπάρχουν κι αυτοί:



1) Ned Flanders Ο καλός γείτονας-πατέρας-Χριστιανός, ιδιοκτήτης του μαγαζιού για αριστερόχειρες. [του έχω αφιερώσει και ολόκληρο ποστ] Μιλάει συνέχεια με υποκοριστικά και χώνει στις προτάσεις του διάφορα diddley idly doo’s. Σ’ ένα επεισόδιο αποκαλύπτεται το γιατί: οι χίπηδες γονείς του τον μεγάλωσαν με πλήρη ελευθερία και ως παιδί ήταν ένας μικρός σατανάς, βανδάλιζε ότι έβρισκε μπροστά του κλπ. Σε κάποια στιγμή έκανε κάποια επίπονη θεραπεία κι από τότε κάθε φορά που πήγαινε να βρίσει ή να εκραγεί το καταπίεζε και στη θέση της βρισιάς έλεγε τα ασυνάρτητα, αλλά επιφανειακά καλοσυνάτα diddly, fiddly και doodle του. ΘΕΪΚΟ: Everyone Loves Ned Flanders! [αλλά και Everyone Hates Ned Flanders]



2) Ralph Wiggum Ο αινιγματικός γιος του αστυνομικού Wiggum (άλλος αγαπημένος χαρακτήρας). Με μια πρώτη ματιά μοιάζει αυτιστικός ή/και καθυστερημένος, με μια δεύτερη (όπως υποστηρίζει και κάποιος στη Wikipedia) πρόκειται για παιδί με προβλήματα μάθησης αλλά με ζωηρή φαντασία, εύστοχο χιούμορ, και καλλιτεχνική φλέβα. /// Το βιντεάκι The Best of Ralph Wiggum έχει δύο εκατομμύρια χιτς στο YouTube. /// Το ’05 οι Bloodhound Gang κυκλοφόρησαν το τραγούδι Ralph Wiggum οι στίχοι του οποίου είναι από ατάκες του Ralph.


3) Montgomery Burns. Ο θείος Σκρουτζ της σειράς, αμοραλιστής κάνει τα πάντα για να ξεζουμίσει τους υπαλλήλους του στο πυρηνικό του εργοστάσιο (και κάθε φορά αντικρίζει τον Χόμερ σαν να τον βλέπει για πρώτη φορά). Σύμφωνα με τη λίστα του περιοδικού Forbes ο Mr. Burns είναι ο δεύτερος πλουσιότερος Fictional Character που υπάρχει με περιουσία που αγγίζει τα 16.8 δις δολάρια. Η αγαπημένη μου στιγμή του ήταν όταν προσπαθούσε να πείσει τον Χόμερ να μην τον μηνύσει για ένα ατύχημα, λέγοντάς του ότι μόλις κέρδισε ένα μεγάλο χρηματικό βραβείο. Ο Χόμερ ρωτάει πώς λέγεται το βραβείο κι ο Mr. Burns αγχωμένος επινοεί εκείνη τη στιγμή έναν τίτλο, κομπιάζοντας μετά από κάθε λέξη στην αγωνία του να βρει την επόμενη. Το αποτέλεσμα ήταν: «The First Annual Montgomery Burns Award for Outstanding Achievement in the Field of… Excellence!" [Και μετά φυσικά αναγκάστηκε να διοργανώσει ολόκληρη τελετή-υπερπαραγωγή για να του το δώσει.]


4) Millhouse Van Houten Ταυτίζομαι με τον Millhouse γιατί είναι λίγο nerd, κάπως ευαίσθητος και υποχόνδριος. Δεν ταυτίζομαι (θέλω να πιστεύω) γιατί είναι χαζούλης και βρέχει το κρεβάτι του. [τρίβια, τη φωνή του Μ. κάνει η Πάμελα Χέιντεν /// είναι από τους ελάχιστους χαρακτήρες των Simpsons που έχει φρύδια /// δύο ψιλοχάλια κουκλάκια Millhouse: Ένα / Δύο /// the Millhouse Files]


5) Rev Lovejoy: Ο αιδεσιμότατος του Springfield, έξω απ’ την εκκλησία του οποίου υπάρχει πάντα πινακίδα με τις πιο κουφές ανακοινώσεις. Μ’ αρέσει γιατί έχει αυτό το μπλαζέ, σχεδόν κουλ ύφος, ότι ναι μεν πρέπει να κατακεραυνώσει τους αμαρτωλούς, αλλά βαριέται κιόλας λίγο και περιμένει να γυρίσει σπίτι να παίξει με τα τρενάκια του πίνοντας ουίσκι [και υπομένοντας την κουτσομπόλα γυναίκα του]. Για να ξυπνά όσους κοιμούνται στην Κυριακάτικη λειτουργία έχει κάποια κουμπάκια με προηχογραφημένους ήχους όπως μια ντίσκο σφυρίχτρα ή σειρήνα ασθενοφόρου. Ο κυνισμός του για τη Βίβλο είναι παροιμιώδης ("Have you ever really read this thing? Technically, we're not allowed to go to the bathroom!") Κορυφαία του στιγμή: όταν ο Ned Flanders παθαίνει μια θρησκευτική κρίση στη μέση της νύχτας αρπάζει το τηλέφωνο (έχει τον Rev. Lovejoy περασμένο στα τηλέφωνα ανάγκης μαζί με την αστυνομία και την πυροσβεστική), τηλεφωνεί στον ιερέα ξυπνώντας τον. «Ned», του λέει αυτός απηυδησμένος, «have you ever thought of switching religion? There are other good denominations, you know…» [Επίσης, το επεισόδιο Homer the Heretic συμπυκνωμένο σε 60 δευτερόλεπτα /// Η εκκλησία του Springfield είναι πιστό αντίγραφο του ναού που ‘εμφανίζεται’ στην ταινία “The Graduate”]


6) Sherri and Terri Δίδυμα κοριτσάκια με μωβ μαλλιά, συμμαθήτριες του Bart, που μάλλον τον αντιπαθούν και εξαπολύουν βιτριολικές λεκτικές επιθέσεις εναντίον του. Ο Groening εμπνεύστηκε τις δίδυμες από τα κοριτσάκια της Κραυγής του Κιούμπρικ. Αγαπημένη σκηνή: ο Principal Skinner επιλέγει τους μαθητές που θα σωθούν από επικείμενη πυρηνική καταστροφή ακολουθώντας τον στο ασφαλές καταφύγιο. Η λίστα με τους αξιόλογους για να επιζήσουν μαθητές περιλαμβάνει την Lisa, τον Μάρτι και την Sherri (“but not Terri”) χωρίς κάποιον εμφανή λόγο. Στο άκουσμα αυτού η Terri κατσουφιάζει ενώ ακούγεται και το off camera («Ha - Ha!») γέλιο του Nelson.


7) Comic Book Guy Ο 45χρονος παρθένος και ευτραφής ιδιοκτήτης του μαγαζιού με τα συλλεκτικά κόμικς και αντικείμενα, δεν έχει δική του ζωή, ντύνεται σαν χαρακτήρας κόμικς και πηγαίνει σε όλα τα συνέδρια των απανταχού geeks για το Σταρ Τρεκ. Συχνά εμφανίζεται για να πετάξει κυνικές ατάκες όπως «Worst (κάτι) ever!», σατιρίζοντας τους φανατικούς των Simpsons που μετά το 1992 χρησιμοποιούσαν το newsgroup alt.tv.simpsons για να κριτικάρουν τα επεισόδια που δεν τους άρεσαν (χρησιμοποιώντας συνήθως τη φράση Worst Episode Ever, την οποία έκτοτε και με περίσσιο αυτοσαρκασμό έβαζαν συχνά οι σεναριογράφοι στο στόμα του Comic Book Guy. [Σατίρισε επίσης αυτούς τους φανς παραλλάσσοντας το όνομα του newsgroup σε “alt.nerd.obsessive”.] Μια ατάκα του απ’ την ταινία. (καθώς ετοιμάζεται για την καταστροφή του πλανήτη): «I've spent my entire life doing nothing but collecting comic books... and now there's only time to say... LIFE WELL SPENT!» [μυστήριο: ο comic book guy στον ουρανό του εικονικού Springfield, σε ένα απ’ τα αγαπημένα μου παιχνίδια /// the internet king]


8) Krusty the Clown [ο κλόουν που τα γράφει όλα με Κ (αντί για C) - ένα ατυχές παράδειγμα είναι το σόου που έκανε κάποτε στο Apollo Theatre, το Krusty's Komedy Klassic show (KKK)] Εμφανισιακά είναι ίδιος ο Χόμερ, μεταμφιεσμένος και μια αρχική σκέψη ήταν να αποτελεί την μυστική ταυτότητά του. Με το να μην είναι αστείος ως κλόουν είναι απ’ τους πιο αστείους χαρακτήρες. [το απόλυτο crossover παιχνίδι: Krusty vs. Peter Griffin /// o Bart κι η Lisa συναντούν το ίνδαλμά τους για πρώτη φορά (από το σόου της Tracey Ullman πριν οι Simpsons αποκτήσουν τη δική τους σειρά) /// Ο μεγάλος ανταγωνιστή του Krusty, o Gabbo! [Homer: “He ’ll tell us what to do!”] //// To χαρακτηριστικό γέλιο του Krusty: από ένα παιδάκι, από κάτι μεθυσμένες, από έναν δαιμονισμένο, και από έναν γελοίο.


9) Troy McClure Ξεπεσμένος ηθοποιός (στερεοτυπικά Χολιγουντιανός) που εμφανίζεται σε τοπικές παραγωγές βήτα διαλογής, κυρίως εκπαιδευτικά βίντεο ή διαφημίσεις τηλεμάρκετινγκ. Μ’ αρέσει που παρουσιάζει τα πιο απίθανα προγράμματα ξεκινώντας πάντα λέγοντας “Hi, I'm Troy McClure. You may remember me from such films/ videos/ infomercials as...” και λέει δυο τρεις απίθανους τίτλους. Ο χαρακτήρα και η φωνή του McClure βασίστηκαν στους παλιούς ηθοποιούς Troy Donahue και Doug McClure. Μάλιστα η κόρη του δεύτερου είχε αποκαλύψει ότι ο πατέρας της γελούσε πολύ με την παρωδία του κι ότι όλη η οικογένειά του τον αποκαλούσε Troy McClure πίσω απ’ την πλάτη του. Ο ηθοποιός που έπαιζε τον McClure, ο γνωστός κωμικός Phil Hartman πέθανε το 1998 [για την ακρίβεια δολοφονήθηκε από τη γυναίκα του] κι ως ένδειξη σεβασμού οι σεναριογράφοι δεν ξαναεμφάνισαν ποτέ τον Τroy McClure επιλέγοντας να μην προσλάβουν αντικαταστάτη για τη φωνή του. Έτσι αυτός ο ήρωας χάθηκε για πάντα. The Best of Troy Mcclure


10) Barney Gumble: Κολλητός του Χόμερ, αλκοολικός (νομίζω ότι τώρα το ‘χει κόψει). Στον πρώτο κύκλο ήταν ξανθός (άλλωστε στον πρώτο κύκλο όλα είναι λάθος, ο Χόμερ έχει άλλη φωνή, ο Σμίθερς είναι μελαμψός κλπ). Λέει τις πιο αστείες ατάκες, κυρίως όταν δεν πολυκαταλαβαίνει ή μπερδεύει πρόσωπα. Σε κάποια βραβεία συναντά τον μουσικό David Crosby και φωνάζει: «David Crosby! You’re my hero». «So you like my music?» χαίρεται ο Crosby κι ο Barney απαντά: «What?!... You’re a musician?». Μονάχα σε λίγα επεισόδια μπορέσαμε να δούμε την πραγματική, ευαίσθητη και καλλιτεχνική φύση του, δηλαδή την υπέροχη φωνή του όταν τραγουδούσε με τους B-Sharps [το Baby on Board ειναι το αγαπημένο μου Simpsons τραγούδι] και το πραγματικά εξαιρετικό φιλμάκι που γύρισε για το Φεστιβάλ του Σπρίνγκφιλντ με θέμα τη αλκοολισμό και τη μοναξιά του. [Το χαρακτηριστικό του catchphrase (μαζί με τις ατάκες και των υπολοίπων πρωταγωνιστών).]



11) Sideshow Bob: Ήταν στο καστ του Krusty the Clown, αδικήθηκε από την κοινωνία (και τον Μπαρτ) και ορκίστηκε εκδίκηση. Από τότε, και περίπου μια φορά το χρόνο, καταφέρνει να αποδράσει από τη φυλακή με σκοπό να δολοφονήσει τον Μπαρτ, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο αισθηματίας, καλλιεργημένος, wannabe-δολοφόνος προόριζε τον εαυτό του για καλύτερα πράγματα: κρουαζιέρες με ηχητική υπόκρουση όπερα, βραδιές σε πολυτελή θέατρα, και, πιθανώς, μια θέση στην κυβέρνηση. Τη φωνή του Sideshow Bob κάνει ο γνωστός Kelsey “Frasier” Grammer που πέρσι κέρδισε και Emmy γι’ αυτόν το ρόλο. [Η fictional ειρωνεία είναι ότι και ο Sideshow Bob σε ένα επεισόδιο κερδίζει Emmy για τη δουλειά του ως sidekick στο Krusty Show, αλλά επειδή ήταν στη φυλακή του το πήραν πίσω].

--------------------------------------------
[αυτοί που δε χώρεσαν: Dr. Nick Riviera [Hi, everybody!], οι εξωγήινοι Kang & Kodos, ο Νέλσον (χα-χα!), ο τηλεπαρουσιαστής Kent Brockman [που αναγγέλοντας το νικητή του μεγάλου λαχείου συνειδητοποιεί ότι αυτός κέρδισε και πίσω του στην οθόνη βγαίνει φωτογραφία των –προ δευτερολέπτων πανηγυρισμών του- με λεζάντα Winner], ο σκύλος της οικογένειας Santa's Little Helper, ο Itchy (αλλά όχι ο Scratchy), o Apu [που συναντά τον Elton John και φωνάζει «Oh my God! Elton John» κι ο τραγουδιστής [πραγματικό όνομα Reginald Kenneth Dwight] απαντά χαρούμενος: «That’s my name!... Well… not really», ο hillbilly Cletus με τα 41 παιδιά του, η μαμά του Principal Skinner, η καθηγήτρια Edna Krabappel, ο πλούσιος Τεξανός που πυροβολεί στον αέρα χορεύοντας, οι losers Lion Hutz και o Gil που δε στεριώνουν σε καμία δουλειά, ο Ιταλός σεφ Luigi Risotto που αφού πάρει τις παραγγελίες σχολιάζει (εκτός πλάνου αλλά φωναχτά) τους πελάτες, και ο Tibor, συνάδελφος του Χόμερ στο εργοστάσιο και συνήθης αποδιοπομπαίος τράγος που επειδή δεν μιλά αγγλικά τον κατηγορούνε συνέχεια για κάθε τους λάθος (όμως τελικά παίρνει προαγωγή πριν τον Χόμερ)… ]
----------------------------------------------------

[και τώρα REST!REST!REST!]

Έντεκα (της Δευτέρας)

Damn, that Music Made my Day

1) Την περασμένη βδομάδα σκεφτόμουν τους Simpsons και κρυφοκοίταξα τη θέση εργασίας μιας συναδέλφου – έβλεπε στο pc μια πειρατική κόπια της ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΩΝ SIMPSONS! Στην αρχή νόμισα ότι ήταν κάποιο επεισόδιο και κοιτούσα τον Homer που ‘χε αγκαλιά ένα γουρουνάκι προσπαθώντας να καταλάβω από ποιο season ήταν, μετά μου είπε ότι είχε κάποιος είχε κατεβάσει την ταινία κι αν ήθελα να μου τη δώσει [14 μέρες πριν την προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους.] Δεν δέχτηκα, εννοείται: έχω δει εκατοντάδες επεισόδια Simpsons στην τηλεόραση ή στο pc, αυτό είναι για σινεμά/μεγάλη οθόνη και μόνο. Της ζήτησα να μην μου πει τίποτα σχετικό και σταμάτησα να κοιτάζω προς το μέρος της. Την άκουγα μόνο κάθε τόσο να ξεκαρδίζεται και να λέει πράγματα όπως «δεν το πιστεύω έχει και ελληνικά! Σουβλάκι του Δημήτρη!» –πραγματικό βασανιστήριο. [Το μόνο που την άφησα να μου πει ήταν ότι καθώς ξεκινούσε η ταινία έδειχνε τον Bart να γράφει εκατό φορές τιμωρία στον πίνακα κάτι του στιλ «Δεν θα κατεβάσω την ταινία των Simpsons απ’ το ίντερνετ»]

--
2) Πάντως ένα απ’ τα τρέιλερ που κυκλοφορεί εδώ και μήνες έχει την πιο αστεία σκηνή που έχω δει όλη τη χρονιά. Ο Χόμερ πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν κάτι σκυλιά: “RUN! RUN! RUN!» φωνάζει καθώς τα μαστιγώνει. Και στην επόμενη σκηνή έχουν σταματήσει για να ξεκουραστούν. «REST! REST! REST!» φωνάζει καθώς συνεχίζει να τα μαστιγώνει… [εδώ] Με την ευκαιρία να πω ότι μετά το επόμενο ποστ που φυσικά θα είναι για τους Simpsons θα υπάρξει μια σύντομη διακοπή για σύντομες διακοπές [REST!REST!]

--
3) Top 10 Banned Books of the 20th Century

--
4) Εκλογές λοιπόν, για να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις. Που, όποιος έχει καταλάβει ποιες ήταν (είναι) τελικά αυτές οι μεταρρυθμίσεις ας πει. Speak now or forever hold your peace…
--
5) The Worst Interviewer in the World (μάλλον δεν έχουν δει τη Γεωργία Μπάρκα)
--
6) bITS and pieces: Kanye West & Takeshi Murakami = ??? [ο Kanye West είναι αυτή την εβδομάδα στο Νο1 της Αγγλίας με το Stronger, πειράζοντας το Harder Better Stronger Faster των Daft Punk, που στο παρελθόν είχε πειράξει και ο Pharrell με το ρεμίξ των Neptunes] /// ΔIAΛEIMMA AΠΟ TIΣ ΔIAΦΗΜΙΣΕΙΣ /// "30 χρόνια από τότε που ο Έλβις εγκατέλειψε το κτίριο..." (από τον zelig) /// Η χειρότερη ιδέα όλων των εποχών μόλις επέστρεψε... /// http://ost-dreams.blogspot.com/ /// Ετοιμάζομαι και φέτος για την πιο out of character ετήσια καλοκαιρινή διασκέδαση μου…
--
7) Φανς του Morrissey σχολιάζουν τον καβγά Morrissey – Madonna στο Morrissey-Solo: “He loves to dance to Madonna's biggest hits on the dancefloor at Caligula's nightclub on a Friday night... He once caught the eye of a man whilst twirling to Who's That Girl?".
Kαι κάποιος άλλος απορώντας για τον ξαφνικό τσακωμό τους γράφει: "I sense a duet..."
--
8) Το compact disc έγινε 25 χρονών! (λέει κανείς compact disc σήμερα;). Το BBC έχει ένα αφιέρωμα απ' το οποίο έμαθα ότι το πρώτο cd που κυκλοφόρησε ήταν το Visitors των Abba και ότι η αρχική σκέψη για τα cd ήταν να 'ναι 60λεπτα. Ο λόγος που τελικά κρατούσαν 74 λεπτά ήταν ώστε να χωρούν ολόκληρη την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν! [Και προχτές, 25 χρόνια μετά, τα (πειρατικά) CD [και η αστυνομία] ήταν αυτά που ώθησαν τον 25χρονο Νιγηριανό να πηδήξει από τον πρώτο όροφο καφετέριας στην Καλαμαριά για να αποφύγει τη σύλληψη. Και έχασε τη ζωή του. Διάβασα ότι έγιναν συμπλοκές στην Καλαμαριά, διάβασα όμως επίσης ότι έλληνες κάτοικοι της περιοχής ενώθηκαν στα αφρικάνικα μοιρολόγια με τους νιγηριανούς που πενθούσαν το φίλο τους... To όνομά του ήταν Τόνι Ονούα.]

--
9) Νέα εκπομπή θα αρχίσει η Έλλη Στάη στον άλφα. Retro: προτάσεις για το όνομα της εκπομπής απ’ το, σχεδόν θρυλικό, intvduals .
--
10) Ok, μόνο απ’ την espresso θα μπορούσε κανείς να μάθει ότι η Queen Latifah είναι στη χώρα μας (και ποζάρει σαν τρελή στους έλληνες φωτογράφους) ή ότι ο περίφημος Κώστας Μυλωνάς είναι στη φυλακή!
--
11) Από την ενότητα Embarrassing Weed Confessions του Popbitch newsletter. JB writes: "I was a runner for a film that Brad Pitt was starring in [Devil’s Own, ‘97]. I was told to collect him and co-star Harrison Ford and take them on set. I open the door to Pitt's trailer and stick my head in, calling out 'Mr. Pitt?’. I get about two steps in and I see Brad Pitt smoking a HUGE joint. He asks me if I want to finish the joint with him and passes it to me, warning me to go easy as it's strong. 21 year-old me tries to be cool so I suck down some giant lungfuls. Four minutes later I can't even move. Brad eventually asks if I'm OK. I have to say I'm not. Brad tells me not to worry, to chill out in the trailer for a while, and that he'll take my little buggy and collect Harrison Ford. He'll just say on set that he sent me off to do an errand for him. It took me about half an hour before I could even pretend to be normal. I stagger back to the set. Nobody bats an eyelid."
------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ*
Ποια είναι λοιπόν αυτή η April March που λέει το Chick Habit;

42 χρονών σήμερα, πραγματικό όνομα Elinor Blake, γεννημένη στην Καλιφόρνια. Ζει στο Ohio με τον άντρα της [τον μουσικό Warren Zanes, που είναι αντιπρόεδρος εκπαίδευσης στο Rock & Roll Hall of Fame – αναρωτιέμαι αν υπάρχει κρεβατομουρμούρα το βράδι, «εμένα πότε θα με βάλετε στο Rock & Roll Hall of Fame??»]
Από παιδί η April March είχε ψύχωση με τη γαλλική κουλτούρα και στο γυμνάσιο αξιοποίησε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών ζώντας για μερικούς μήνες στη Γαλλία.
Σπούδασε σχεδιασμό κόμικς και κινουμένων σχεδίων. Την δεκαετία του ’80 δούλεψε στα Archie Comics και στο παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα του Pee Wee Herman “Pee-wee's Playhouse”. Λίγο αργότερα μετέτρεψε τη Μαντόνα σε καρτούν για τους τίτλους αρχής της ταινίας της Who’s that Girl, ενώ η δουλειά της χρησιμοποιήθηκε και στο κλιπ του τραγουδιού.
Μετά πήγε στο πρόγραμμα Character Animation της Disney στην Καλιφόρνια, ενώ ταυτόχρονα έπαιζε με γκρουπάκια που ’χαν ονόματα όπως The Pussywillows και The Shitbirds.
Απ’ το 1994 η April March κάνει σόλο καριέρα γράφοντας συχνά μουσική για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση (π.χ. έγραψε αυτούς τους τίτλους αρχής για το ‘I am Weasel’ του Cartoon Network.) Η αγάπη της για τη Γαλλία είναι πανταχού παρούσα - ο πρώτος της δίσκος λεγόταν «Gainsbourgsion!» Το 1995 διασκεύασε το Laisse tomber les filles του Gainsburg (και στα αγγλικά με δικούς της στίχους ως Chick Habit). Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε στην τέλεια ταινία ‘But I’m a Cheerleader’ το 1999, και φυσικά φέτος το αλίευσε ο Ταραντίνο για το κλείσιμο του Death Proof.
Στο επίσημο site της γράφει εδώ και μήνες ότι έχει ένα δίσκο έτοιμο συμπληρώνοντας: «We're in the process of scouting for the right label for it.», που μάλλον σημαίνει ότι ο δίσκος είναι στο συρτάρι γιατί καμιά εταιρία δεν ενδιαφέρεται να το κυκλοφορήσει. Μάλλον όμως αυτό θα αλλάξει σύντομα… [περισσότερα στο myspace της]

Έντεκα (live εμφανίσεις της Madonna)

Την Πέμπτη η Madonna έχει γενέθλια. Σχεδόν κάθε χρόνο τα θυμάμαι. Όταν το 1988 ήταν τα τριακοστά της γενέθλια είχα διαβάσει κάτι που με πείραξε πολύ, ότι δηλαδή γέρασε, ότι οι γυναίκες στην ποπ έχουν ημερομηνία λήξης (τα 30) κι ότι σίγουρα θα αποσυρθεί μιας και είχε βγει καινούρια φουρνιά ανταγωνιστριών [όπως οι 16χρονες Tiffany & Debbie Gibson, ή η νεότερή της και arch-rival τότε Whitney Houston - ακόμα και για την Μαρτίκα έγραφε].



Λίγα χρόνια μετά, το ‘92 το Smash Hits ξέγραφε για χιλιοστή φορά τη Madonna με διάφορα ‘Oi Grandma!’ [ακόμη πιο μετά την εποχή των Spice Girls θα της έδινε το παρατσούκλι 'Old Spice']. Στα μέσα των ‘90ς, (τότε που η καριέρα της είχε «τελειώσει στ’ αλήθεια αυτή τη φορά») ελληνική εφημερίδα την αποκαλούσε «γριά κότα χωρίς το ζουμί» [λες και ήταν 60 χρονών, 37 ήταν!]

Το '95 είχε ήδη "παραγκωνιστεί" απ’ τις νεότερες M. Carey και Janet Jackson, ενώ με το που έκλεισε τα 40 υπήρχαν φήμες ότι παρατούσε την ποπ μουσική για πιο adult contemporary ακούσματα, για να ανταγωνιστεί την τότε arch-rival Celine Dion [η Μαντόνα απάντησε σ΄ αυτό με το Ray of Light]. Και βέβαια μετά ήταν οι 16χρονες Britney & Christina, μετά η φρέσκια μίμος Gwen Stefani, μετά η Shakira, η Beyonce. Όλες ήταν νεότερες και όλες ήταν η Νέα Μαντόνα. [και την περασμένη βδομάδα η Rhianna δήλωσε πως θέλει να γίνει η "μαύρη Μαντόνα".]
Την Πέμπτη η Μαντόνα γίνεται 49 και το αν της φαίνεται ή όχι είναι το τελευταίο που έχει σημασία. Σημασία έχει ότι κουβαλάει μαζί της αυτό το μυαλό που την έκανε Νο1 για σχεδόν 25 χρόνια. Και μ’ ένα νέο δίσκο έτοιμο για το φθινόπωρο αποδεικνύει σε όλους τους άσχετους που την ξέγραφαν κατά καιρούς λόγω της ηλικίας της [ακόμη κι όταν ήταν μόλις 30!] ότι, τελικά, ήταν όντως άσχετοι. [Ευκαιρία για τις αγαπημένες μου live εμφανίσεις από συναυλίες της διανθισμένες με κουφά αποκόμματα απ’ το αρχείο μου]


1) Holiday [Like a Virgin Tour, 1985.] Η πρώτη περιοδεία της. Γεμάτη γκέτες, σταυρούς και περίεργα ‘80ς κουρέματα και ντυσίματα τα οποία εν πολλοίς αυτή καθόρισε. To Holiday, μια πραγματική μουσικοχορευτική ΓΙΟΡΤΗ. “Now put your hands together…And get up off your seats… (δείχνοντας τη γιαγιά της στο κοινό) ”That goes for you too grandma!” Ο διάττων αστέρας ‘Μαντόνα’ είχε έρθει για να μείνει.



2) Open Your Heart [Who’s that Girl tour, 1987, την εποχή που έλεγες ότι δεν μπορεί να γίνει πιο πετυχημένη]. Το live του κομματιού είναι βασισμένο στο βίντεο-κλιπ, η Μαντόνα είναι η slut που χορεύει αισθησιακά σε κλαμπ αλλά νικάει η αγνή πλευρά του εαυτού της και χορεύει με τον πιτσιρίκο.



3) Like a Virgin [Blond Ambition tour 1990] H περίφημη masturbation σκηνή για την οποία πήγαν να τη συλλάβουν. Φοβερή εκτέλεση με ανατολίτικη παραγωγή.



4) Like a Prayer [Blonde Ambition tour, 1990.] Σε τέλειο ρεμίξ (και στην αρχή medley με το τραγούδι στο οποίο συνεργάστηκε με τον Prince). Ντυμένη στα μαύρα φορώντας έναν τεράστιο σταυρό. Φοβερά δυναμική εκτέλεση σ’ ένα σκηνικό σκοτεινό που φωτίζεται με εκατοντάδες κεριά. Πριν από 17 χρόνια, τέλη Αυγούστου εκείνη η συναυλία μεταδόθηκε ζωντανά από τη Βαρκελώνη σ’ όλη την Ελλάδα από την τηλεόραση του Αντ1 – με τον σχολιασμό του Ιωσήφ Αβραάμογλου. (Τι βραδιά!)



5) Justify My Love [Girlie Show, 1993] Εικαστικά συναρπαστική εμφάνιση, το τραγούδι παίζει στην ρεμίξ εκδοχή του William Orbit πολλά χρόνια πριν συνεργαστούν στον Ray of Light δίσκο. Εκπληκτικό. [Απ’ την ίδια συναυλία, παρόμοιο αλλά και τελείως διαφορετικό: Bye Bye Baby. Ντυμένη σαν τη Μαρλέν Ντίντριχ παρουσιάζει το πικάντικα αστείο σόου με τα αγόρια και τα κορίτσια, ένα πανέξυπνο μεταμοντέρνο καμπαρέ, μια απ’ τις πιο αγαπημένες μου στιγμές της.]



6) Fever [Girlie Show, 1993.] Κάθε κίνηση είναι μελετημένη στην εντέλεια και ταιριάζει με τα ηχητικά εφέ. Στην πασαρέλα με δυο ημίγυμνα μοντέλα με σλιπάκια, άψογη χορογραφία, ενδεικτική της Sex περιόδου της. Και στο τέλος χάνεται στις φλόγες. Οι θεατές που είναι μπροστά απ’ τη σκηνή μοιάζουν απαθείς: ούτε χέρια στον αέρα, ούτε χορός – όταν είσαι σε απόσταση αναπνοής απ’ το σόου της Μαντόνα κάθεσαι απλώς με ανοιχτό το στόμα και κοιτάς μαρμαρωμένος, σα χαζός.



7) Drowned World [Drowned World tour, 2001.] (έτσι ξεκινάει η συναυλία). Οκ, ήμασταν μπροστά-μπροστά στη σκηνή, σχεδόν πρώτη σειρά [στο Βερολίνο, 21 Ιουνίου ‘01] και περιμέναμε ανυπόμονα όταν όλα σκοτείνιασαν. Διαστημικοί κατάσταση: διάφορες οθόνες τρεμόπαιξαν, ασαφείς ήχοι ακούστηκαν, χορευτές εμφανίστηκαν από παντού. Το άτομο Μαντόνα, που μέχρι τότε υπήρχε μόνο εικονικά στη φαντασία μου ως το άθροισμα εκατοντάδων διαφορετικών περσόνων υπήρχε στ’ αλήθεια και το περιμέναμε να πεταχτεί από κάποιο σημείο της σκηνής, χωρίς να ξέρουμε από πού θα μας έρθει. Και, ξαφνικά, μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα στους καπνούς βλέπω τη φιγούρα για την οποία τόσα είχα δει/διαβάσει/ακούσει, τη Μαντόνα με τη φυσική της, επιτέλους, υπόσταση, να πλησιάζει προς το μέρος μας και να ανυψώνεται αργά και ηδονιστικά. Είναι αυτονόητο, ήταν η πιο έντονη στιγμή της ζωής μου.



8) Frozen και Sky Fits Heaven [Drowned World Tour, 2001.] Σχεδόν back to back και στη συναυλία αυτά τα δύο τραγούδια αποτελούν μέρος της ‘τίγρης και δράκος’ ενότητας που ήταν και η πιο εντυπωσιακή στη συναυλία. Στο Frozen [με το ρεμίξ των Stereo MCs] οι οθόνες φτιάχνουν το πιο τέλειο, ποιητικό σκηνικό - όλη η σκηνή είναι ένας σκοτεινός παράδεισος κι η Μαντόνα με μαύρα μαλλιά και το πιο τεράστιο φόρεμα που έχει βάλει ποτέ (που βγαίνει κιόλας) ‘χορεύει’ πολεμικές τέχνες. Το υπερθέαμα συνεχίζεται (και γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό) με το Sky Fits Heaven, οι ιπτάμενες χορογραφίες του οποίου απλά ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.



9) Vogue [Re-invention Tour, 2004.] Ένας πανκ αναγεννησιακός πίνακας, ένας καταιγισμός καθαρόαιμων ποπ εικόνων και ήχων. Δεν την αποκαλούν για πλάκα Βασίλισσα της Ποπ.



10) Future Lovers [Confessions Tour, 2006] Έτσι ξεκινάει η συναυλία και βγαίνει η Μαντόνα στη σκηνή, εν μέσω πανικού. Μια ντισκομπάλα κατεβαίνεικατεβαίνεικατεβαίνει, στέκεται για λίγο – και ξαφνικά ανοίγει. Απ’ τα καλύτερα openings συναυλιών της. (Η παραγωγή του τραγουδιού στο δίσκο ήταν βασισμένη στο I Feel Love. Σ’ αυτό το live η Μαντόνα το τραβάει στα άκρα μπλέκοντας το τραγούδι της μ’ αυτό της Donna Summer.)



11) Live to Tell [Confessions Tour, 2006.] Η πολυσυζητημένη σκηνή με τη σταύρωση, οπτικά εκπληκτική, ένα φως που τυφλώνει. Γι’ αυτό είναι κορυφαία η Μαντόνα εδώ και τόσες δεκαετίες: ποτέ δεν παίζει τα τραγούδια όπως είναι, πάντα τα ντύνει θεατρικά και πάντα βάζει άλλες μουσικές εκτελέσεις, τελείως διαφορετικές απ’ αυτές του δίσκου. Εδώ δένει την κλασική της μπαλάντα με samples που είχε χρησιμοποιήσει κάποτε κι ο Dj Shadow, κάνοντας το Live to Tell δέκα φορές πιο ενδιαφέρον μουσικά.

Έντεκα (της Δευτέρας)

1) Ωραία! Αρχίζει κανονικά η κυνηγετική περίοδος. Καμία περιβαλλοντική καταστροφή δεν συνέβη, καμία ανάγκη για συμβολικές, έστω κινήσεις απ' την πλευρά της πολιτείας - η ζωή και το κυνήγι συνεχίζεται…

2) Το εκνευριστικό παιδί της Greenpeace: πολύ σωστό το μήνυμα, όμως προς το τέλος (με όλα τα τσατισμένα ρουθουνίσματα, τα σφιγμένα χείλη και την ηθικολογία) το χαλάει τελείως. Και καλά ανατρεπτικό με κάνει να μη θέλω να νοιαστώ καθόλου για το μέλλον του, να πω, δεν μας παρατάς κι εσύ κι ο γρύλλος σου. [Τουλάχιστον οι εγγραφές στην Greenpeace έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, πράγμα καλό.]

3) Death Proof’s Chick Habit vs. Faster Pussycat Kill Kill

4) Sally Spectra gives Stephanie Forrester a special haircut

5) To πιο αστείο και εύστοχο ποστ για το περίφημο βιβλίο της Ιστορίας

6) Bits & Pieces: τέλειο ποστ απ’ το WinterAcademy: Revisiting the Classics /// Jarvis Cocker - Help the Muthafuckin Aged /// ποστ/ιστορία που μ’ άρεσε /// ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ (ΠΡΩΗΝ) ΟΜΟΦΟΒΙΚΟΥ /// «Ο πεθερός μου πριν κοιμηθεί έβγαζε το σώβρακο και το κρέμαγε στον καλόγερο»! ( # Από τα διδακτικά θέματα του «Κους κους»)

7) Όλα τα λεφτά το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας εν μέσω της [too little too late] παροχολογίας Καραμανλή: έχει τα ψεύτικα μεγάλα λόγια του πριν γίνει Πρωθυπουργός, τότε που κατηγορούσε άλλους ως αρχιερείς της διαπλοκής, πριν μας δείξει τα δικά του χάλια. Σεπτέμβριος του 2003: «Η πραγματική κοινωνική ευαισθησία αποδεικνύεται στην πράξη στη διάρκεια της τετραετίας και όχι της προεκλογικής περιόδου… Τώρα, λίγο πριν τις εκλογές, ο κ. Σημίτης θυμήθηκε τάχα ότι υπάρχουν και οι πολίτες. Ότι υπάρχουν Έλληνες, που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας... Αυτό είναι εμπαιγμός. Αυτό είναι προεκλογικό προσωπείο και όχι κοινωνικό πρόσωπο... Ελληνίδες, Έλληνες, θέλω να σας μιλήσω από καρδιάς για το πώς αντιλαμβάνομαι προσωπικά την κοινωνική πολιτική... Κοινωνική πολιτική δεν είναι οι αποσπασματικές παροχές της τελευταίας στιγμής. Η κοινωνική πολιτική δεν είναι λαχείο που κληρώνει κάθε 4 χρόνια, όταν αρχίζουν οι προεκλογικές υποσχέσεις. Η πραγματική κοινωνική ευαισθησία αποδεικνύεται στην πράξη, στη διάρκεια της κυβερνητικής τετραετίας και όχι στις αρχές της προεκλογικής περιόδου".

8) Morrissey and Siouxsie interlude video

9) "Η τραγουδίστρια έπρεπε να διακόψει το μπάνιο της"!

10) Ο Μαντόνα εναντίον του Μέριλυν Μάνσον [δεν είναι τυπογραφικό λάθος]

11) Ημέρα των Αριστερόχειρων σήμερα, χρόνια μας πολλά. Διαβάστε: Έντεκα (ξεχωριστοί αριστερόχειρες) 1) Douglas Coupland 2) M. MacLuhan 3) Obama Barack 4) Harold Crick 5) Germaine Greer 6) Douglas Adams 7) Ned Flanders 8) MC Escher 9) Χ.Κ. Άντερσεν 10) Woody Allen 11) Φρ. Νίτσε (και Hendrix)

-------------------------------------------------------------
*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΜΟΥ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Μπήκα στον μίζερο χώρο της Διεύθυνσης Συγκοινωνιών, κοντά στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Πλησίασα το σωστό γκισέ, είδα την ξινισμένη 60αρα που καθόταν στο γραφείο, αρκετά μακριά απ’ το τζάμι που μας χώριζε. Έβγαλα από την τσέπη μου ένα περίστροφο (γεμάτο με σφαίρες - έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει τυχαία). Με θόρυβο (ΝΤΡΑΝΓΚ!) το ακούμπησα πάνω στο γκισέ κι άρχισα να το χαϊδεύω με νόημα, όποτε το έκρινα απαραίτητο. Η κυρία Στεργίου, αυτή η ξινισμένη υπάλληλος του γκισέ 07 με ρώτησε: «Τι θα θέλατε;» Της έδειξα τα χαρτιά και εξήγησα σαν να μιλούσα σε μωρό. «Μα», μου λέει «λείπουν αυτά κι αυτά.» «Όχι», της λέω «εδώ είναι». Πήρε τα χαρτιά και τα εξέτασε προσεκτικά. Τα κοίταξε όλα για λίγο και στο τέλος, κοιτώντας μια εμένα και μια το περίστροφο μου, μου είπε: «Πρέπει όμως το όχημα να περάσει ταξινόμηση. Θα πάτε μια άλλη μέρα στο γραφείο τάδε, θα την κάνετε και μετά θα είστε έτοιμος για να ξανάρθετε σε μένα.» «Μα έχει γίνει ταξινόμηση, να!». «Σωστά, αλλά ξέρετε, για τους τάδε και δείνα λόγους πρέπει να ξανακάνετε και μετά να ξαναπεράσετε από εδώ μια άλλη μέρα για να σας εξυπηρετήσω».
…..

Τα πράγματα φυσικά δεν έγιναν έτσι. Δεν είχα περίστροφο κι έτσι η σνομπ υπάλληλος με το μικρότερο attention-span όλων των εποχών [για να της αποσπάσω δυο κουβέντες έπρεπε να τραβήξω την προσοχή της, ξανά και ξανά και ξανά], μετά από κάθε γενικόλογο χρησμό που μουρμούριζε μέσα απ’ τα δόντια της [«τι ‘ναι αυτά τα χαρτιά», «ποιος στα ‘δωσε», «δεν κάνουν»] μου γυρνούσε την πλάτη, χωρίς κάποια εξήγηση. Αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μου, ή να κοιτάξει όλα τα χαρτιά. Όταν έβρισκα τα έγγραφα που κατ’ αυτήν δεν είχα, πεισμωμένη αρνιόταν να τα αναγνωρίσει και ξανάφευγε.

Η δουλειά μ’ αυτό το πιστοποιητικό δεν ήταν δική μου, εξυπηρέτηση έκανα σε άλλους κι έτσι δεν το πήρα κατάκαρδα, ούτε έβαλα τις φωνές. Απλά ήθελα να ξέρω τι να πω στον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου: για ποιο λόγο δεν έγινε η δουλειά, τι έλειπε και τι έπρεπε να γίνει από δω και πέρα. Τα ρώτησα αρκετές φορές, αλλά η υπάλληλος με το short attention span, γυρνούσε για ένα δευτερόλεπτο, μουρμούριζε κάτι κι όταν της έλεγα να το επαναλάβει για να το σημειώσω έκανε ότι δεν άκουγε.

Στην ιστορία της πρώτης παραγράφου όλα τα ονόματα και καταστάσεις ανήκουν στην σφαίρα της πραγματικότητας [εκτός απ’ το περίστροφο]. Φεύγοντας απ’ την άχρηστη αυτή υπηρεσία της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης σκεφτόμουν ότι μόνο με ένα περίστροφο θα είχε γίνει η δουλειά μου, ή μάλλον δεν θα είχε γίνει καν αλλά τουλάχιστον θα είχα μια μίνιμουμ δόση πληροφόρησης και μια αυτονόητη αν και ελάχιστη εξυπηρέτηση.

Στην φαντασίωσή μου με το περίστροφο δεν πυροβολώ την Στεργίου. Ούτε καν την υποχρεώνω -έτσι έντρομη όπως θα είναι- να μου βγάλει το πιστοποιητικό ή να μου λύσει το πρόβλημα. Όχι: την βάζω να μου εκθέτει το πρόβλημα (που η ίδια έχει ψιλοεπινοήσει) με λόγια απλά, με κουβέντες που έχουν συνοχή, απαντώντας στις 2-3 ερωτήσεις μου χωρίς απορριπτικές αποχωρήσεις, χαρίζοντάς μου τριάντα συναπτά δευτερόλεπτα. Δυστυχώς, ακόμη και η καλπάζουσα φαντασία μου δεν μπορούσε να σκαρώσει πιο ευτυχισμένο χάπι-εντ στην όλη υπόθεση.

Έντεκα (ταξίδια σε μια μέρα - summer edition)

Μιας και είμαι υπέροχα εγκλωβισμένος σ' ένα άδειο σχεδόν γραφείο [η άδειά μου αργεί ακόμα] έκαναν ένα γύρο στις ψηφιακές παραλίες του πλανήτη, σε καλοκαιρινούς παραδείσους που θα ήθελα να είμαι. Να τα αποτελέσματα:

1) Χαβάη

2) Ήλιος

3) Niagara Falls

4) Σαντορίνη

5) Σεϋχέλλες

6) Fanny Bay, Αυστραλία

7) Νίκαια, Γαλλία

8) Canary Islands

9) Venice Beach

10) Bora Bora - Polynesia

11) Epcot Disney, Florida

[δείτε επίσης Έντεκα ταξίδια σε μια μέρα - ανοιξιάτικη εκδοχή]

-----------------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ

Epcot vs. Celebration

[φωτο: η "πόλη" Celebration στην Φλόριντα των Η.Π.Α.]

Η Epcot [Experimental Prototype Community of Tomorrow ] ήταν το όνειρο του Walt Disney: ήθελε να φτιάξει μια πόλη φουτουριστική, με απίθανα μοντέρνα κτίρια, πλήρη δικτύωση, state-of-the-art τεχνολογία, υπολογιστές παντού (δεκαετίες πριν το ίντερνετ). Θα ήταν αφιερωμένη στις κουλτούρες όλου του κόσμου [καταπολεμώντας το ρατσισμό] και θα ήταν το εργαστήρι των νέων τεχνολογιών [καταπολεμώντας την τεχνοφοβία]. Κάποτε όμως ο Disney πέθανε και οι διάδοχοί του δεν θέλησαν να φτιάξουν μια κατοικίσιμη πόλη σ’ αυτά τα πρότυπα. Έφτιαξαν μεν το θεματικό πάρκο EPCOT που είναι πολύ μοντέρνο κτλ, όμως η κατοικίσιμη πόλη που κατασκεύασαν ήταν τελικά το ακριβώς αντίθετο του οράματος του Disney.

Η Celebration, Florida είναι ένα πρότυπο πόλης. Μια Λιμνούπολη κολλημένη στα αμερικάνικα ‘50ς: πανέμορφη, ειδυλλιακή, ασφαλής, νοσταλγική. Επίσης είναι, εξαιρετικά οπισθοδρομική. «Ξαναζήστε τη μαγεία που χάθηκε, την Αμερική της τάξης και ασφάλειας» είναι το μότο της και στα πανάκριβα σπιτάκια της καλωσόρισε κατοίκους απ’ όλο τον κόσμο που ήθελαν να ζήσουν στην απόλυτη suburbia. Αρκεί βέβαια οι κάτοικοι να ήταν λευκοί, οικογενειάρχες και εύποροι. Τα συμβόλαια που υπογράφουν είναι εξαιρετικά δεσμευτικά: δεν επιτρέπεται να βάψεις τίποτα, να αλλάξεις τίποτα, δεν επιτρέπειται να παρεκλίνεις απ’ την προαποφασιμένη και προκατασκευασμένη εικόνα αμερικάνικης ευδαιμονίας. Στο αποστειρωμένο περιβάλλον της όλοι είναι χαμογελαστοί. Από τους υπονόμους ακούγεται muzak, τα πυροτεχνήματα πέφτουν σχεδόν κάθε βράδι και οι νοικοκυρές φτιάχνουν πίτες που τις αφήνουν στο παράθυρο.

Αν δε σταματήσω τώρα θα γράψω χιλιάδες λέξεις. Το ‘χω κάνει άλλωστε στο παρελθόν μιας και είχα κάνει εκτενείς έρευνες για την πόλη [για το essay του μεταπτυχιακού μου που πασπαλίστηκε με έννοιες όπως hyperreality και simulacra, ενώ, χρόνια μετά, ανέλυσα το θέμα σε σχετικό άρθρο σ’ ελληνικό περιοδικό].

Ας βάλω μόνο ένα απ’ τα αγαπημένα μου τραγούδια, μια πανέμορφη mock-country μπαλάντα των Chumbawamba που περιγράφει την νοσταλγία για το «αληθινό», το «πιο αληθινό κι απ’ το αληθινό», που, τελικά, είναι το Απόλυτο Fake.

Chumbawamba – Celebration, Florida

The good folks pull together, It's July 4th forever
Down in Celebration, Florida
The neighbors bring you coffee, And everyone's always happy
Down in Celebration, Florida
There's a bake sell at the schoolhouse, And they're selling innocence
They're keeping out the deviants, To protect the residents
Of Celebration, Celebration, Florida
They're buying up nostalgia, For a time they can't remember
Down in Celebration, Florida
They're sharing homemade corn chips, Even the dogs get facelifts
Down in Celebration, Florida
There's nation fighting nation, There's kids with malnutrition
But not in Celebration, Florida
Social engineering, It gives you that fuzzy feeling
Down in Celebration, Florida
There's a bake sell at the schoolhouse, And they're selling innocence
They're keeping out the deviants, To protect the residents οf Celebration, Celebration, Florida

Έντεκα (της Δευτέρας)

Dance your cares away, Worry's for another day

1) Από τη λύσσα μου για θερινό σινεμά είδα 3 ταινίες σε 6 μέρες, αλλά δυστυχώς πήγα στις πρώτες τυχούσες: στο Αύρα είδα ένα μάλλον ανεκδιήγητο «θρίλερ» με την J-Lo και τον Αντόνιο Μπαντέρας, Μεξικό, καπιταλισμός, εργοστάσια κλπ. Στο θερινό της Νικήτης στη Χαλκιδική είδα το Die Hard 4 [επίσης ανεκδιήγητο!]. Ευτυχώς που προχτές είδα στο Ναταλί το Death Proof, το νέο φιλμ του Ταραντίνο. Το βρήκα ΤΕΛΕΙΟΤΕΛΕΙΟΤΕΛΕΙΟ, και -ώρες αφού είχα φύγει απ’ το σινεμά- τραγουδούσα εμμονικά στο μυαλό μου το τραγούδι τέλους [με τους στίχους στο περίπου, ακόμα δεν τους θυμάμαι και τους λέω κάπως έτσι: Hang off the chick habit Let’s get gimme gimme gimme, AH! AH! AH!] Είναι το τραγούδι του καλοκαιριού μου: April March – Chick Habit

2) Για ποια βαρυσήμαντη υπόθεση θα μπορούσε η εφημερίδα Espresso να χρησιμοποιήσει την εξής φράση; Αν ήταν σκηνή από ταινία του Γούντι Αλεν, θα τη θεωρούσαμε ευρηματική.

3) 30 δευτερόλεπτα με ξεκαρδιστικό θαλάσσιο περιστατικό της Kim Wilde.

4) Θυμάται άραγε η κυβέρνηση [που κόπτεται για τα περιβαλλοντικά θέματα –κατόπιν εορτής φυσικά] το άρθρο 24 που προσπαθούσε να περάσει με νύχια και με δόντια; (για το οποίο είχα γράψει, μάλλον εξοργισμένος, εδώ)

5) Δεν λέω ότι η Κουτσομπόλα, για την οποία έγραψα την περασμένη Δευτέρα, τα επινοεί μόνη της, προφανώς είναι φήμες που ακούγονται, αλλά, δεν είναι πραγματικά ξεκαρδιστικό, στα όρια της σουρεαλιστικής φαντασίας, το παρακάτω απόσπασμα; Γιατί διώξανε το Νίκο Χατζηνικολάου από τον ALPHA?? Ως γνωστόν [!!!], ο Χατζηνικολάου «τα είχε» (και ίσως συνεχίζουν ακόμα) με το Γιάννη Πρετεντέρη. Ο λόγος για τον οποίο χώρισε με την Έλενα Κατρίτση ήταν ότι εκείνη, παρ όλο που γνώριζε τις προτιμήσεις του, μια μέρα τον έπιασε καβάλα στον Πρετεντέρη και δεν άντεξε! Ο τωρινός του γάμος με την Κρίστυ Τσολακάκη, η οποία είναι κόρη μίας εκ των αδερφών Μπρόγιερ- που ήταν δίδυμες και τραγουδούσαν σε ελληνικές ταινίες με το Βουτσά (μία απ’ αυτές είχε παντρευτεί κάποτε κ το Βουτσά), ουσιαστικά είναι μια «βιτρίνα». Η Τσολακάκη «τα έχει» με τη Βίσση και μάλιστα ένα φεγγάρι η Βίσση την είχε πιάσει με την Ειρήνη Μερκούρη και είχε γίνει μεγάλος χαμός!!!

6) Μία απ’ τις τέλειες φωτογραφίες του Αμβρoσιου. Δείτε τις όλες.

7) […]

8) Η πιο πετυχημένη περιγραφή της 'Κυριακής στο Χωριό', της εκπομπής της ΕΤ3 με τα κατασκευασμένα γλέντια, τις τοπικές φορεσιές και τους τόνους «παραδοσιακού φαγητού» ανήκει στον Στέφανο Τσιτσόπουλο: «Λες και το μόνο που έχει να δώσει η ελληνική ύπαιθρος είναι γεύσεις και νιοι με νιες ζωσμένοι με φουστανέλες και καραγκούνικα dress code και δήμαρχοι ή πρόεδροι πολιτιστικών συλλόγων και τιμημένοι ακρίτες. Oύτε ένας στο χωριό που να ακούει ροκ ή ελεκτρόνικα. Oύτε ένας που να γράφει κάτι ή να ζωγραφίζει κάτι άλλο πέρα από ναΐφ ποταμάκια, κάμπους, βουνά, ραχούλες. Mόνο πίτες και κλαρίνα. Σχεδόν σαν γκεμπελική προπαγάνδα για τα κάλλη της περιφέρειας, ναΐφ πίξελ προγραμματισμένα να επουλώσουν τις πληγές από το βιασμό της μαθήτριας στο σχολείο της Aμαρύνθου, το ξεκλήρισμα των πέντε κυνηγών από τον κτηνοτρόφο στο Aγρίνιο, το μαύρο πέπλο που καλύπτει την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ. Σαν τα landscapes που διαλέγει η Mάρνη Xατζηεμμανουήλ να είναι αγνοί, άσπιλοι και αμόλυντοι παράδεισοι».

9) A mysterious disappearance from the central street of the town at 7 o'clock in the evening. 5 juveniles confess to murder. 3 subsequently retract their confession. 2 continue to confess to murder and also implicate 3 adults who helped them. Despite all this, the police are incapable of solving the case, while at the same time they obstinately refuse to search for the body of our son. All this is happening in a country which is a member of the E.U.! Welcome to Wonderland! [το συγκλονιστικό tagline του μπλογκ των γονιών του Άλεξ]

10) Bits & Pieces: 21 λόγοι για τους οποίους είμαι ευγνώμων που γεννήθηκα την 01/08/1986: Χρόνια Πολλά iblogteam! /// φλασμπακ: 1995 – Οι Prodigy ‘live’ στην Αθήνα. /// Ένα !!! πόστ. /// Το πρώτο επίσημο ρεμίξ ever σε τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν έκανε ο Μαρκ Ρόνσον. 'Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine). /// Διαβάζω φανατικά: POP ΕΙΔΩΛΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

11) At one juncture, [Prince] threatens to leave entirely: "You can't handle me!" he yelps melodramatically, heading for the exit. "I got too many hits!" [O Alexis Petridis στον Guardian για την πρώτη απ’ τις 21 συναυλίες του Prince στο Λονδίνο.]
------------------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
[ένα όνειρο με guest star τη Beyonce, που είδε και μου έστειλε με μέιλ η "A, μπα?"]


Λοιπόν ονειρεύτηκα πως ήμουν ανύπαντρη μητέρα με παιδί (δεν είμαι) και ο πατέρας (που δεν εμφανίστηκε στο όνειρο) έστειλε ιδιωτικό ντετέκτιβ στο κατόπι μου για να αποδείξει πως είμαι ακατάλληλη μητέρα για να πάρει πλήρη επιμέλεια...
Καθόμουν λοιπόν στην κουζίνα φορώντας μια κυριλέ τουαλέτα και, λίγο πριν βγω, χτυπάει αιφνιδιαστικά το κουδούνι. Είναι η Beyonce που είναι κολλητή μου. Μπαίνει κλαίγοντας για να μου πει τα γκομενικά της προβλήματα με κάποιο Μάκη... Εγώ την παρηγορώ όπως μπορώ, την αγκαλιάζω και τέτοια και όταν ηρεμεί τη ρωτάω αν θέλει να φάει κάτι, μια ομελέτα πχ.. Μου λέει «όχι, θα φύγω, αφού είσαι έτοιμη να βγεις…», κι ενώ το συζητάμε, βλέπω τη λάμψη φακού φωτογραφικής μηχανής.
Πετάγομαι από το δωμάτιο και βλέπω το φωτογράφο που αποδεικνύεται ένας πρώτος μου ξάδερφος, ο οποίος γελάει χαιρέκακα και μου λέει, «καλή φίλη η Beyonce ε; Τώρα θα δεις τι θα πάθεις, θα το χάσεις το παιδί παλιολεσβία».
Με κυριεύει πανικός, αρχίζω και ουρλιάζω και κλαίω για την προδοσία του ξάδερφου και του λέω: «δεν μπορείς να αποδείξεις ότι είμαι λεσβία αλλά ακόμα και αν είμαι αυτό δε με κάνει ακατάλληλη μητέρα» (από μέσα μου δεν ξέρω αν ισχύει όμως).
Ξυπνάω πανικόβλητη και σκέφτομαι αν ξέρω δικηγόρο για να ρωτήσω κάτι τέτοιο. Βρήκα και ρώτησα: 1) οι φωτογραφίες δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο στο δικαστήριο 2) το να είσαι λεσβία είναι άσχετο με τα θέματα επιμέλειας παιδιού 3) μπορούσα να μηνύσω για την εισβολή στο σπίτι μου.
ουφ


[δείτε επίσης τα δικά μου Έντεκα (όνειρα με τη φιλική συμμετοχή διασημοτήτων)]

Έντεκα (σκόρπιες δηλώσεις) [+ Μπέργκμαν + Αντονιόνι]

Με προσκάλεσαν να παίξω σ' ένα παιχνίδι με ατάκες που μου φάνηκε τόσο περίπλοκο που αποφάσισα να το αγνοήσω. Όμως τελικά το παραλλάσω (αρκετά) και το αφιερώνω στο μοναδικό markmyword. Μπλεγμένες κακίες και σοφίες - ο πλήρης σουρεαλισμός:

please enter Silencio...

1) Τζίμης Πανούσης – καλλιτέχνης. «Η τέχνη δεν θέλει θυσίες, οι θυσίες θέλουν τέχνη».

2) Έρση Σωτηροπούλου – συγγραφέας «Κι αν νιώθω ότι κάπου ανήκω, αυτές είναι οι τσούλες, οι βιζιτούδες, αυτές που έχουν ένα τηλέφωνο για τα ραντεβού και ένα για το love-story».

3) Snoop Dogg (από το Pass it Pass it): «The West got the best, the East got the peace.»

4) Chi Chi Larue (σκηνοθέτης ταινιών πορνό): «That whole “cybersex” thing – I don’t know. I’m just afraid of the day that they can digitally create a man that looks just like a human and can fuck on film – and then we won’t have to hire real people anymore... We can digitally have unsafe sex – no condoms and cumshots in the mouth. Everything. That’s scary to me. Too weird. I like real people.»

5) Ρούλα Βροχοπούλου – πρώην παίκτρια ριάλιτι. Η πληρωμένη απάντησή της στις ειρωνικές ερωτήσεις της Τ. Στεφανίδου για τον γάμο της με Αλβανό πολύ μικρότερό της: «Γιατί, κυρία Τατιάνα μου, τα λέτε αυτά; Και το αφεντικό σας δεν πήρε ένα μπουμπούκι;» [εννοώντας τον πρόεδρο του Αντ1 Μίνωα Κυριακού και την εξαιρετικά νεότερή του Μαρί Κωνσταντάτου].

6) Νorthcote Parkinson – συγγραφέας: «Κάθε δουλειά διαστέλλεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτει τον χρόνο που διαθέτουμε για την εκτέλεσή της»

7) Ανδρέας Bουτσινάς – σκηνοθέτης. Για όταν πρωτοδιάβασε την Ελένη του Ευριπίδη την οποία επρόκειτο να ανεβάσει στην Επίδαυρο: "Όταν το διάβασα ξετρελάθηκα, γέλασα πάρα πολύ, τηλεφώνησα [σε συνεργάτη] και του το είπα και μου απάντησε πως «Εμείς το ανεβάζουμε, συνήθως, τραγωδία!» Του λέω να με αφήσει να το ξαναδιαβάσω γιατί μπορεί να έσφαλλα. Μα όταν λοιπόν το ξαναδιάβασα με την ιδέα ότι είναι τραγωδία, γελούσα ακόμη περισσότερο!"

8) Malcolm Bradbury – συγγραφέας: "Φανταστείτε το μυαλό σαν μια αράχνη που φτιάχνει ιστούς. Αν τους ελέγχουμε, αν τους κρατάμε απερίσπαστους και σταθερούς τότε είμαστε στοχαστές. Αν τους αφήνουμε να περιελίσσονται και να περιπλέκονται τότε είμαστε ονειροπόλοι."

9) Γιώργος Ρωμαίος –πολιτικός, υπεύθυνος για την ΕΡΤ στα ‘80ς: "Οταν ήμουν στην ΕΡΤ τότε που έπαιζε συνέχεια Μπρεχτ και ευρωπαϊκό κινηματογράφο, μου τηλεφωνεί ένα βράδυ ο [πρωθυπουργός τότε] Ανδρέας: «Πολύ σοβαρή τηλεόραση κάνετε. Δεν έχω τι να δω τα βράδια. Εμένα μου αρέσουν τα γουέστερν»! Τι να κάνω κι εγώ, αγοράζω ένα βίντεο και του στέλνω 30 κασέτες γουέστερν από την ΕΡΤ με τη σημείωση: Δες αυτά, πρόεδρε, και άμα τελειώσουν σου στέλνω κι άλλα..."

10) Γιάννη Ρίτσος – ποιητής. "Άλλωστε με τα χρόνια λιγοστευουν τα πάντα... Ισως γιατι συγκεντρωνονται και σμιγουν."

11) Robert Anton Wilson - συγγραφέας: "It only takes 20 years for a liberal to become a conservative without changing a single idea. In an evolving universe, who stands still moves backwards."

-------------------------------------------------------------------

[++++]

Εκτός συναγωνισμού

Στους, ας πούμε αιφνίδιους, θανάτους του φετινού Ιουλίου: τη μια μέρα ο Μπέργκμαν την επόμενη ο Αντονιόνι [τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται!]

11 δηλώσεις του Μπέργκμαν:

1) [για τον Αντονιόνι] He's done two masterpieces, you don't have to bother with the rest... You know, Antonioni never really learned the trade... He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement... I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress.
2) I know the first film I ever saw — it must have been some time in 1924, when I was six or so... was Black Beauty. About a stallion. I still recall a sequence with fire. It was burning, I remember that vividly…
3) Film as dream, film as music. No art passes our conscience in the way film does, and goes directly to our feelings, deep down into the dark rooms of our souls.
4) In former days the artist remained unknown and his work was to the glory of God... Today the individual has become the highest form and the greatest bane of artistic creation.
5) Say anything you want against The Seventh Seal. My fear of death — this infantile fixation of mine — was, at that moment, overwhelming. I felt myself in contact with death day and night, and my fear was tremendous. When I finished the picture, my fear went away.
6) [για τον Jean-Luc Godard] I can't see his pictures. I sit for perhaps twenty-five or thirty or fifty minutes and then I have to leave, because his pictures make me so nervous. I have the feeling the whole time that he wants to tell me things, but I don't understand what it is, and sometimes I have the feeling that he's bluffing, double-crossing me… I've never gotten anything out of his movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics.
7) [για τον Orson Welles] For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane, which I have a copy of — is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable.
8) When film is not a document, it is dream. That is why Tarkovsky is the greatest of them all. He moves with such naturalness in the room of dreams. He doesn't explain. What should he explain anyhow? All my life I have hammered on the doors of the rooms in which he moves so naturally. Only a few times have I managed to creep inside. Most of my conscious efforts have ended in embarrassing failure...
9) The demons are innumerable, arrive at the most inappropriate times and create panic and terror... but I have learned that if I can master the negative forces and harness them to my chariot, then they can work to my advantage.... Lilies often grow out of carcasses' arseholes.
10) In our family we had a well-to-do aunt who always gave us magnificent Christmas presents. Suddenly Aunt Anna's Christmas presents were lying there too, and among them a parcel with 'Forsner's on it. So of course I instantly knew it contained a projector. For a couple of years I'd been consumed with a passionate longing to own one, but had been considered too small for such a present... I was incredibly excited, you can imagine my disappointment when it turned out to be my older brother — he's four years older than myself — who got the projector — and I was given a teddy bear. It was one of my life's bitterest disappointments. After all, my brother wasn't a scrap interested in cinematography. But both of us had masses of lead soldiers. So on Boxing Day I bought the projector off him for half my army and he beat me hollow in every war ever afterwars. But I'd got the projector, anyway.
11) I hope I never get so old I get religious.

Και 11 δηλώσεις του Αντονιόνι:

1) Hollywood is like being nowhere and talking to nobody about nothing.
2) A scene has to have a rhythm of its own, a structure of its own.
3) I began taking liberties a long time ago; now it is standard practice for most directors to ignore the rules.
4) I meant exactly what I said: that we are saddled with a culture that hasn't advanced as far as science.
5) When man becomes reconciled to nature, when space becomes his true background, these words and concepts will have lost their meaning, and we will no longer have to use them.
6) All the characters in my films are fighting these problems, needing freedom, trying to find a way to cut themselves loose, but failing to rid themselves of conscience, a sense of sin, the whole bag of tricks.
7) Till now I have never shot a scene without taking account of what stands behind the actors because the relationship between people and their surroundings is of prime importance.
8) My technique, which differs from film to film, is wholly instinctive and never based on a priori considerations.
9) You know what I would like to do: make a film with actors standing in empty space so that the spectator would have to imagine the background of the characters.
10) When I am shooting a film I never think of how I want to shoot something; I simply shoot it.
11) Scientific man is already on the moon, and yet we are still living with the moral concepts of Homer.

Η επιστροφή των μεγάλων: Δύο μεγάλα πνεύματα του παγκόσμιου κινηματογράφου συναντώνται ξανά στις αίθουσες. Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και ο Μικελάντζελο Αντονιόνι ανησυχούν ακόμα για τον έρωτα και τις σχέσεις των ζευγαριών. [Ενα κείμενο από το περιοδικό "Πρώτο Πλάνο", Σεπτ. 2003, εδώ]

please exit Silencio