Έντεκα (πρόχειρες σκέψεις της εβδομάδας)

1) Αν υπήρξε κάποια υπόνοια ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος, την διαψεύδω. Στη φωτογραφία είναι το pc game με το οποίο έχω κολλήσει τις τελευταίες εβδομάδες. Έχεις ένα μαγαζί δώρων και ελέγχοντας την πωλήτρια και τους υπαλλήλους με το ποντίκι φτιάχνεις όσο πιο γρήγορα μπορείς τα δώρα που ζητούν οι πελάτες. Υπάρχει και σε καφετέρια, εστιατόριο κλπ, αλλά αυτό το δωράδικο είναι το αγαπημένο μου.
2) Το καλό να λέγεται: από νέους designers η Θεσσαλονίκη σκίζει. Κάθε τόσο κοιτάζω τα credits σε καλοσχεδιασμένα πράγματα (είτε είναι οι διαφημίσεις της Fena, το black:white, τα νέα προσπέκτους της Verona Pizza, το Soul, το τεραστίων διαστάσεων έντυπο ‘Προβλήτα’, το blog Crazy Monkey) και βλέπω τους ίδιους ταλαντούχους Θεσσαλονικείς: designersunited, redfish, nassos kappa, black: white κ.ο.κ. [Για να μην αναφέρω τον θρυλικό Στέργιο Δελιαλή και για το Μουσείο Design του που το ‘χει έτοιμο εδώ και τόσα χρόνια και οι γελοίοι υπεύθυνοι δεν του δίνουν το χώρο.]
3) Απίστευτο. Νεαρή φαν της Jeanette Winterson βρήκε σε παγκάκι του λονδρέζικου μετρό το χειρόγραφο του νέου μυθιστορήματος της συγγραφέως. Διάβασε στα κρυφά το χειρόγραφο και μετά τηλεφώνησε στον οίκο Penguin (που κόντεψε να πεθάνει από την αγωνία του) να 'ρθει να το μαζέψει. Θα κυκλοφορήσει κανονικά (στα βιβλιοπωλεία, όχι στις στάσεις μετρό) το Σεπτέμβριο.
4) Αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι να ζείτε και να εργάζεστε μόνοι σε ένα φάρο στη μέση του πελάγους; Στο προσωπικό του blog ο Γιώργος Κατσαδωράκης, βιολόγος-ορνιθολόγος καταγράφει την παραμονή του στην Ψαθούρα, ένα ακατοίκητο νησάκι, το βορειότερο του συμπλέγματος των Β. Σποράδων στο Αιγαίο. Βρίσκεται εκεί για να μελετήσει την αναπαραγωγική βιολογία του Θαλασσοκόρακα, κάνει μελέτες για το νησί και προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει πολίτες και πολιτεία για την ανάγκη προστασίας ενός από τα σημαντικότερα Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα. Η ζωή του σε blog που μόλις άνοιξε: www.lifeatfaros.blogspot.com
5) Τι κρίμα! Η δημοσιογράφος και ηθοποιός Βίκυ Βανίτα, η καλτ ΚΥΡΙΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ του Ρετιρέ, δεν είναι πια κοντά μας. Από το από ΑΠΕ: «Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ Βίκυ Βανίτα, 59 ετών, βρέθηκε νεκρή σήμερα στις 18:45, μέσα στο διαμέρισμά της όπου έμενε μόνη, στην οδό Αγλαύρου 16-18, στο Νέο Κόσμο. Δεν υπάρχουν ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας και ο θάνατος οφείλεται σε παθολογικά αίτια.»

6) Η αμερικάνικη χριστιανική δεξιά αντεπιτίθεται. Χαρακτηρίζοντας τη Wikipedia «ανίερο όργανο της κομμουνιστικής αριστεράς» παρουσίασε την Conservapedia.com, όπου υπάρχουν κανονικά όλα τα λημματα απλώς οι περιγραφές αναφέρουν κάθε δυο και λίγο τον καλό Θεό και την καλή Δεξιά. Παράδειγμα που διάβασα στον Media Guardian. Στο λήμμα Δεινόσαυροι. Wikipedia: "Vertebrate animals that dominated terrestrial ecosystems for over 160m years, first appearing approximately 230m years ago." Conservapedia: "They are mentioned in numerous places throughout the Good Book. For example, the behemoth in Job and the leviathan in Isaiah are almost certainly references to dinosaurs." [Χρειάζεται να σχολιάσω;]
7) Απλά απολαυστικό Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Φλωρίνης κατὰ τῆς Γιόγκα [Κι ένα blog: Ροϊδη Εμμονές]
8) Free Press Θεσσαλονίκης. Καθώς οι ‘Διαδρομές’ βελτιώθηκαν απότομα, κυκλοφορεί κάθε πρωί και η εφημερίδα ‘Σήμερα’. Κάποιες φορές στο λεωφορείο το πρωί κάποιος μπαίνει με εκατό εφημερίδες και τις δίνει για να μοιραστούν «κράτα μία και δώσε τις άλλες πίσω» - όπως όταν γράφαμε διαγώνισμα στο σχολείο. Η εφημερίδα (ο Θεός να την κάνει) είναι χάλια: λες και την βγάζουν παλαιοδεξιοί παππούδες. Πέντε (!) από τις ελάχιστες σελίδες της καλύπτονται με φωτογραφίες κοσμικών freaks και wannabes της πόλης – κι αυτό τα λέει όλα. Το City μ’ αρέσει ελάχιστα, η Παράλλαξη όμως αρκετά (κυρίως οι στήλες του Άκη Δήμου και του Μ. Σταυρουλάκη), το Seven (των βίντεο κλαμπ) εξαιρετικά σχεδιασμένο, το πολιτιστικό ‘Προβλήτα’ είναι αριστούργημα [Όσα και να βγουν πάντως η καρδιά μου θα ανήκει πάντα στον ‘Εξώστη’].
9) Το αλφαβητάρι κατά των αρνητικών διακρίσεων από την καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης: Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι.
10) Update σε προηγούμενα πράγματα που γράφτηκαν στη στήλη: Η Britney (που πριν από δυο βδομάδες έγραψα, "Θάνατος: Η επόμενη λογική κίνηση στην καριέρα της") τις μέρες που μας πέρασαν ξαναμπήκε στην κλινική αποτοξίνωσης, ούρλιαξε ότι είναι ο Αντίχριστος, καρτέρευσε βγάζοντας αφρούς, κοιμήθηκε με ηρεμιστικά. Καθώς κοιμόταν η τύχη της δούλευε: ο πιο hot παραγωγός, ο Timbaland θέλει να της γράψει τραγούδια, σίγουρες επιτυχίες για να την βγάλει «απ’ αυτόν τον εφιάλτη». Παράλληλα προσπαθεί να πείσει και τον Justin να τη βοηθήσει συμμετέχοντας στο δίσκο./// Λίγες μέρες αφού έγραψα πόσο μ’ αρέσει η στήλη της Λώρης Κέζα στο Βήμα, μια νέα στήλη της έσκασε μύτη στο Lifo. /// Τελικά ο Ερρίκος Λίτσης (πρωταγωνιστής και του Ψυχή στο Στόμα και του Σπιρτόκουτου είναι, νομίζω, ο καλύτερος εν ζωή ηθοποιός. /// Ακόμα δεν έκανε blog ο Θάνος Αλεξανδρής, παρ’ όλο που τον διέταξα σχετικά μέσω tagline.
11) Είχε γράψει ο mhulot: “το άλμπουμ των κόρε ύδρο έχει πουλήσει 1477 αντίτυπα. μόλις. πώς να μιλάς για μέλλον της ελληνικής ροκ σκηνής, όταν το καλύτερο ροκ άλμπουμ που έχει βγει στην ελλάδα τα τελευταία χρόνια αφορά λιγότερα από 1500 άτομα;" Και ρωτάω: είναι δυνατόν??? Μου κάνει φοβερή εντύπωση όχι μόνο επειδή είναι ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό ς δίσκος αλλά επειδή είναι και σούπερ εμπορικός. Αν ήμουν στην εταιρία τους δεν θα ήξερα ποιο να πρωτοδιαλέξω για single. Θα το πω ωμά: σχεδόν όλα είναι σουξέ – mainstream σουξέ!
* 3 τραγούδια απ’ το Φτηνή Ποπ Για την Ελίτ
(ακούγονται μ’ ένα απλό κλικ)
Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου
Καμιά Χριστίνα
Οι εραστές του τίποτα

www.koreydro.gr/

--------------------------------------------------

post within a post
Για να τεστάρω τον αυτόματο μεταφραστή BabelFish έκανα copy paste το κείμενο που μόλις διαβάσατε, επέλεξα αυτόματη μετάφραση απ’ τα ελληνικά στα αγγλικά και να αποσπάσματα από το (λιγάκι ακριβές) αποτέλεσμα:

Eleven (off-hand thoughts of week)

1) If existed some suspicion that I am serious person, that I deny. In the photograph it is the PC game with which I have stuck the last weeks. You have a shop of gifts and checking the salesman and the employees with the mouse you make as long as more fast you can the gifts that ask the customers. Exists also in cafeteria, restaurant etc, but this my dwradiko is my love.
2) Good to be said: from new designers Thessalonica rips.
3) Incredible. Young man they eat the Jeanette Winterson it found in pagkaki of london underground of handwritten new novel of writer. It read in concealed handwritten and afterwards it telephoned in the house Penguin (that it approached to die from distress) him it gathers. It will circulate regularly (in the bookshops, not in the underground) in September.
4) You wondered never that it is you live and you work alone in a lighthouse in the middle his seas? Giorgos Katsadwrakis' life in a blog that hardly opened: www.lifeatfaros.blogspot.com
5) What a shame! The journalist and actor Vicky Vanita, kalt LADY ZAHAROPOYLOY of Penthouse, are not anymore near us.
6) American christian right fights back. Characterizing Wikipedia "unholy body of communistic Left" presented the Conservapedia.com, where exist regularly all the entries - simply the descriptions report the each two and little good Gods and good Right.
7) Simply enjoyable. The Florina Metropolis against Yoga. [And a blog: Roj!di emmone's ]
8) Salonica Free Press: Certain times in the bus the morning somebody enters with hundred newspapers and him gives in order to they are shared "you keep one and give the other behind" - as when we wrote djagwnjsma in the school. The newspaper (the God makes it) is carpets. Five (!) from her minimal pages are covered with photographs of secular freaks and wannabes of the city - and this says all.
10) Few days after I wrote how many with likes the column of Loris Keza in the 'Step', a new column shut nose in the Lifo./Errikos Litsis, protagonist in 'Soul in the Mouth' and 'Matchbox' is, I believe, the best en life actor/Still did not make blog Thanos Alexandri's, despite that him I ordered relatively via tagline.
11) It had written mhulot: "the album of kore ydro has sold 1477 copies hardly. How you speak for future of Greek rock scene, when the better rock album that has come out in Greece the last years concerns less from 1500 individuals>" And ask: is it possible?

* 3 songs from the 'Cheap Pop For the Elite' (they are heard with one simple klik)
Other one night of confusion and laughter
No Christina
Lovers of nothing

Έντεκα (αγαπημένες μου παιδικές σειρές – όχι cartoons)

Για να κινούμενα σχέδια έχω ήδη γράψει, τώρα ήρθε η ώρα των εκπομπών -ελληνικών και ξένων- που χάραξαν τα παιδικά μου χρόνια (’80ς). Μακάρι να τις ξαναέβαζε η ΕΡΤ κλπ κλπ.



1) Σούπερ Γιαγιά. Ίσως η αγαπημένη μου ξένη σειρά. Υπήρχε αυτή η γιαγιά, που, με λίγα λόγια, ήταν σούπερ! Έτρωγε κάτι και γινόταν πολύ δυνατή, πετούσε μ’ ένα περίεργο ποδήλατο, πλάκωνε κάτι κακούς κλπ. Τη θυμάμαι πολύ αμυδρά, πολύ θα ’θελα να την ξαναδώ. [η Σούπερ Γιαγιά εν δράση - video]
2) Ο Θησαυρός της Βαγίας. Βασισμένο στο συγκλονιστικό βιβλίο της Ζωρζ Σαρή (ήταν το πρώτο παιδικό που έγραψε και κυκλοφόρησε το ’69). Ίσως η αγαπημένη μου σειρά ever, τη θυμάμαι απέξω -λες και τη βλέπω μπροστά μου. Τα παιδιά που πηγαίνουν στην Αίγινα με το καράβι, οι έρευνες στα αρχαία ευρήματα, μια γιορτή-τραπέζι στο χωριό (και μια γυναίκα τη λέγαν Ιουλία), το ψάξιμο για τις λίρες, κάποιος που πέφτει σε μια τρύπα, σασπένς, σασπένς, σασπένς. Με στοιχειώνει ακόμα η μουσική των τίτλων, κάτι ηλεκτρονικό-αγωνιώδες – κι οι σκηνές των τίτλων: ο Γερμανός που κλέβει το σεντούκι, μια έκρηξη, τα αρχαία…
3) Ο Παραμυθάς. Δε χρειάζονται λόγια, χρειάζεται μόνο ένα λινκ.
4) Ο Κήπος με τα Αγάλματα. Κάτι παιδιά, κάτι αγάλματα, ένας κήπος. Προσπαθούσαν να τα προστατέψουν από κάτι κακούς (ή καλούς;) που ήθελαν να τα πάρουν για να τα βάλουν σε μουσείο. Δε θυμάμαι τίποτα άλλο πέρα απ’ το ότι ήταν συναρπαστική σειρά. (Βασισμένη στο βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη)
5) Χιλιοποδαρούσα: Εκπληκτικό μαγκαζίνο με τη Ροζαλία και τον Τιμολέων (και το Μετεωρολόγο Φώντα Λαδοπρακόπουλο). Ξέρετε τι τραυματικό μπορεί να είναι για τα παιδιά στη Ντίσνεϊλαντ να δουν τον υπάλληλο που κάνει τον Μίκυ Μάους να βγάζει τη μάσκα του... Περίπου το ίδιο είχε γίνει με μένα όταν βλέποντας την αγαπημένη μου Χιλιοποδαρούσα, είπαν οι παρουσιαστές (που ήταν κούκλες άρα υπαρκτά και αληθινά πλάσματα για μένα): "Μας ζητούν να σηκωθούμε από το τραπέζι και μια φορά για να μας δείτε". Και σηκώνονται και φαίνονται ανθρώπινα παντελόνια και πόδια! Μεγάλο σοκ. (εδώ σε βιντεάκι οι τίτλοι της εκπομπής)
6) Του Κουτιού τα Παραμύθια. Κι εγώ ήθελα να είχα κάτω απ’ το κρεβάτι μου τέτοιο κουτί. [ένα επεισόδιο εδώ]
7) Dr. Who. Εννοείται ότι ΔΕΝ είναι παιδική εκπομπή, την αντιμετώπιζα όμως έτσι γιατί την έδειχναν γύρω στις 5.30-6.00, time-slot που αξιωματικά ανήκε στα παιδιά. Έχω τραυματικές εμπερίες, φοβόμουν τρομερά αυτά τα απαίσια τέρατα και ταραζόμουν όταν το μισό επεισόδιο διαδραματίζονταν στο σκοτάδι. Βλέπω σήμερα τα Daleks (κάτι παλιοσίδερα ήταν τελικά) και γελάω. [τίτλοι αρχής]
8) Με το άλφα με το βήτα με το νι και με το σίγμα. [Ψάχνω μανιωδώς το τραγουδάκι των τίτλων.] Κάθε εκπομπή άλλο γράμμα. Ας πούμε στο γράμμα Κάπα πήγαιναν σε μια πόλη από Κ (πχ Καβάλα) και ομάδες παιδιών παίζαν το κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού, ψάχνοντας στην περιοχή αντικείμενα που άρχιζαν από Κ (πχ. κιθάρα, κολιέ, κλαδί κλπ). Το έβρισκα ιδιοφυές (αλλά ήμουν 7 χρονών – όλα μου φαίνονταν ιδιοφυή!)
9) Adrian Mole. Τέλη των ’80ς στην ΕΤ2. Υπέροχη μεταφορά των βιβλίων της Σου Τάουνσεντ, κάτι παραπάνω από παιδική σειρά. [μια σκηνή απ’ τη σειρά - κι ένα απόλυτα σχετικό βίντεο-κλιπ: Ian Dury – Profoundly in Love with Pandora]
10) Μάπετ Σόου. Σχεδόν όλες τις υπόλοιπες σειρές έχω να τις δω 20 χρόνια κι η νοσταλγία μπλέκεται γλυκά με την υποκειμενικότητα - το πρόβλημά μου με το Μάπετ Σόου είναι ότι έχω δει τόσο πολύ που το ’χω σχεδόν βαρεθεί. Δεν παύει να είναι εκπληκτικό. [video: Mahnahmuhnah! και the muppets show intro]
11) Φρουτοπία. Α Ξ Ε Π Ε Ρ Α Σ Τ Η! Δεν έχει παλιώσει καθόλου. Είδα πριν μέρες το πρώτο επεισόδιο μετά από δεκαετίες και έπαθα πλάκα. Το τραγούδι των τίτλων, εκείνη η βαθιά φωνή που έθετε τα ερωτήματα στο τέλος και μας προέτρεπε να δούμε το επόμενο επεισόδιο, οι χαρακτήρες, η αγωνία, το γέλιο… [δείτε το πρώτο επεισόδιο εδώ]

*Δείτε επίσης: Έντεκα (αγαπημένες μου παιδικές σειρές κινουμένων σχεδίων)

Έντεκα (ξεχωριστοί αριστερόχειρες - τελευταίο)

Για τον Γούντι Άλλεν έψαξα τις δηλώσεις του. Για τον Άντερσεν ανακάλυψα τα γραμματόσημα των παραμυθιών του. Για τον Escher διάλεξα τους αγαπημένους μου πίνακες. Για τον Douglas Adams βρήκα αλλοπρόσαλλα λινκς. Και, βέβαια, για τον Douglas Coupland επιστράτευσα προσωπικές αναμνήσεις με δηλώσεις του σε μένα και την Κατερίνα (“There is a left-handed conspiracy, you know”), καθώς και υπογεγραμμένα αντίτυπα βιβλίων του. Και, σήμερα, καθώς οι αριστερόχειρες μας τελειώνουν, κάνω κάτι επίσης εξαιρετικά άνισο για τον τελευταίο που έχω επιλέξει:

#11
Φρ. Νίτσε




The Nietzsche Personality Test

αποτέλεσμα: Hybrid European
You scored 69% Temporality, 54% Strength, and 48% activity!
"You are the new "civilized" European. You have grown to accept all beliefs and all cultures, and want people to bring peace and understanding throughout the world, but mostly because you can't bear the thought of pain and are tormented by your own bad conscience."

-----------------------------------------------------------

+ 1: Jimi Hendrix


(27-11-1942, Ουάσινγκτον - 18-9-1970, Λονδίνο)

γράφει η Mantalena Parianos

Στο σύντομο πέρασμά του απ' τη ζωή, ο Johnny Allen Hendrix (για μια εποχή και James Marshall Hendrix) έδινε την εντύπωση σα να βρέθηκε στον πλανήτη μας επειδή έπεσε από διαστημόπλοιο. Κανείς δεν ξέρει αν ήταν επειδή δεν πρόλαβε να κρατηθεί από κάπου πριν ο διαστημικός πελαργός τον αφήσει από τα κοσμικά φασκιά του, οι κινήσεις που έκανε όμως με το αριστερό του χέρι όταν έπαιζε κιθάρα και το ύψωνε στον ουρανό, μπορεί και να ήταν χαιρετισμός. Ως αυτοδίδακτος μουσικός, ο Hendrix έπαιζε μια ηλεκτρική κιθάρα Fender Stratocaster για δεξιόχειρες, γυρισμένη ανάποδα, όπως και οι χορδές της. Όπως και η πραγματικότητα.
Στα μέσα των '60s πάντως, σε μια εποχή που υπήρχαν ακόμη πολλά πράγματα να εφευρεθούν στη μουσική - όπως θα αποδείκνυαν εκτός από τον ίδιο και οι Beatles, οι Stones και οι Doors, μεσουράνησε ως μέγας συναγωγός ανήκουστων ήχων που δημιουργούσε (ή μήπως προσκαλούσε από το υπερπέραν;) χάρη σε ένα πραγματικό οπλοστάσιο μηχανημάτων που επί σκηνής τον έκαναν να μοιάζει με μεταφυσικό αλχημιστή ήχων. Ακατάληπτα feedbacks, καταιγίδες, στρόβιλοι παραμόρφωσης και μες τη μέση εκείνος: ένας ανεπιτήδευτος γύφτος που χόρευε σαν σατανάς πάνω απ' τις στάχτες του χτες ή μιας κιθάρας του που μόλις είχε κάψει, επιδειξίας όσο οφείλει να είναι κάθε πραγματικός καλλιτέχνης: ο Jimi έπαιζε κιθάρα με τα χέρια, τα πόδια, τα δόντια, γλύφωντάς τη ή δαγκώνοντας τη, παίρνοντάς την στην πλάτη, κάνοντας έρωτα μαζί της ή κάνοντάς τη κομμάτια με λύσσα.
Στη σύντομη ζωή του, ο Jimi Hendrix επέκτεινε το λεξιλόγιο της ηλεκτρικής κιθάρας περισσότερο απ' οποιοδήποτε άλλο γήινο ή εξωγήινο πλάσμα που περπάτησε στις μοναχικές λεωφόρους αυτού του πλανήτη. Και μπορεί να μην ξέρουμε αν στα ταξίδια του, σουτάριζε τα φιξάκια του δαγκώνοντας το λάστιχο για να βρει φλέβα στο δεξί ή το αριστερό χέρι, αλλά ξέρουμε σίγουρα με ποιο χέρι ταξίδευε όσους τον άκουγαν.

Έντεκα (πρόχειρες σκέψεις της εβδομάδας)

[μόλις απέκτησα εβδομαδιαία στήλη - στο ίδιο μου το blog!]


1) Για τρίτη (ή τέταρτη) συνεχόμενη βδομάδα στο επίσημο IFPI τσαρτ της Ελλάδας, στο Νο1 είναι ο Κ. Βήτα με το 2. Όχι η Νατάσσα Θεοδωρίδου. Όχι ο Σαρμπέλ. Ο Κωνσταντίνος Βήτα! [Πάρτυ Στέρεο Νόβα αύριο Τρίτη στο arthouse]
2) Υποστηρίζω με πάθος τα μικρά σινεμά, αλλά πολλά απ’ αυτά με εξοργίζουν. Με το που θα τελειώσει η ταινία, πριν καν μαυρίσει η οθόνη και πέσουν τα γράμματα, τα φώτα έχουν ανάψει. Σε δέκατα του δευτερολέπτου η εικόνα κόβεται και ο ήχος επίσης. Το χειρότερο είναι σε ταινίες με συγκινητικό τέλος – μεγάλο ξενέρωμα: τα μπογαλάκια σας και δρόμο! (Επίσης μπορεί να θέλω να δω τα credits Χριστιανέ μου, ή τα τραγούδια που ακούστηκαν. Σινεμά πήγαμε, δε βλέπουμε ταινία στον Αντέννα!)
3) Παρακαλώ πατήστε αυτό το κουμπί.
4) Σκόρπισα μεγαλόψυχα τον πολύτιμο χρόνο μου σε online tests. Σύμφωνα με αυτό το τεστ για την πολιτική μου τοποθέτηση «you are Gandhi: left/ social libertarian». Σύμφωνα μ’ αυτό το τεστ για τη σεξουαλικότητά μου “You are 46% gay”. Σύμφωνα μ’ αυτό το τεστ προσωπικότητας «Your Personality is Very Rare (INTP). Your personality type is goofy, imaginative, relaxed, and brilliant[!]”.Όσον αφορά το τεστ για το πόσο nerd είμαι το αποτέλεσμα ήταν «Not nerdy, but then again not that cool either…». Σύμφωνα με το τεστ «Πότε θα πεθάνετε» θα φύγω σε ηλικία 72 ετών (όσο υπολόγιζα). Όσον αφορά το αν είμαι ηθικός ή ανήθικος το τεστ το είπε ξεκάθαρα: είμαι ανήθικος όσο δεν πάει.
5) Πολύ μ’ άρεσε που η Ετ1 έπαιξε το Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη την περασμένη βδομάδα (την ώρα που το «Με την Ψυχή στο Στόμα» σκίζει – με τον τρόπο του). Τι γέλιο. Τι ταραχή. Τι ταινία!
6) Την περασμένη εβδομάδα με κούρασαν τα εξής: ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος και η σοκαριστική ηθικολογία του, οι παραλλαγές του ονόματος του Σαρμπέλ (όλοι έχουν σκεφτεί από μία!), η σκέψη – και μόνο- του Τράγκα (πού θα παίζει το θέατρό του από δω και πέρα;), ο Παπα Τσάκαλος (έχει σκεφτεί ο Οικονομίδης να τον χρησιμοποιήσει σε ταινία του;), οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, το ότι άκουγα ένα σωρό κουτσομπολιά που δε με ενδιέφεραν, η έλλειψη ύπνου, το να απαντάω στο τηλέφωνο [την Παρασκευή στη δουλειά τα ‘χα παίξει λιγάκι. Σηκώνοντας το τηλέφωνο αντί να πω «Παρακαλώ;» είπα «Παρασκευή!»]
7) Καλά, τι τέλειο κόνσεπτ βρήκε ο Γιάννης Νένες! Δεν το είχα διαβάσει, μου ήρθε μέσω μέιλ: ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΕ 20 ΛΕΞΕΙΣ
8) Ωραίος ο Λαβύρινθος του Πάνα, όμως γιατί κανείς δε με είχε προειδοποιήσει για εκείνη τη σκηνή με το μαχαίρι και το ξεχειλωμένο στόμα;
9) Εδώ και πολλά χρόνια διαβάζω με ενδιαφέρον τη Λώρη Κέζα στο ένθετο του Βήματος για το βιβλίο. Μ’ αρέσει πολύ – και κάπου έπρεπε να το πω.
10) Υπάρχει ένα list-overdose είναι η αλήθεια – δεν χωράνε πια σε ποστ. Να όμως μία μουσική λίστα απ’ το Mic: 11 στιγμές που μπορούν να σε ηλεκτρίσουν. Δεν είναι η πρώτη εντεκάδα που δημοσιεύει το Mic, θυμάμαι τουλάχιστον μία ακόμη, μια ωραία για τους Κόρε Ύδρο. [Όχι, δεν είμαι κάποιος απ’ τους συνεργάτες του Mic, αλλά τους ευχαριστώ που τιμούν τον αριθμό 11 – και που με βάλαν στα λινκς τους.] Έγραψα ένα μέιλ στο συντάκτη προσθέτοντας την εξής στιγμή: «Στην εντεκάδα σου που μόλις διάβασα ήθελα να προσθέσω ένα συγκεκριμένο δευτερόλεπτο απ' το Photographic των Depeche Mode… μετά το πρώτο ρεφρέν, εκεί που μπαίνει το μπιτ κι εκείνο το τρομερό συνθεσάιζερ που πάει: "ta tarararararara tarararararara". [στο 1.28] Depeche Mode ♫♫ Photographic
11) Να κάτι που βρήκα μέσω του blue-whitegt.com. Από το πρώτο τεύχος του περιοδικού ‘Αντί’ επί χούντας, ένα δισέλιδο κείμενο του Μποστ με τον ειρωνικό τίτλο «Υπέρ Δικτατορίας». Το τεύχος απαγορεύτηκε και κατασχέθηκε μερικές μέρες μετά την κυκλοφορία του. (το ιστορικό αυτό δισέλιδο είναι εδώ)
[Να συμπληρώσω κάτι σχετικά γνωστό: ο Μποστ διατηρούσε για χρόνια κατάστημα στην Αθήνα. Eίχε κεραμικά και άλλα αντικείμενα με ανορθόγραφες ρήσεις και ζωγραφιές του. Το 1967, την επομένη της επιβολής της Δικτατορίας, άνοιξε το μαγαζάκι του κανονικά. Σχεδίασε πρόχειρα κάτι σ’ ένα χαρτί, έγραψε και μια φράση και το ’βαλε φάτσα κάρτα στη βιτρίνα. Οι περαστικοί, σταματούσαν, το διάβαζαν και χαμογελούσαν στα κρυφά. Έγραφε απλώς: «ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ»…]

---------------------------------------------------------------------------------------

*Ελπίζω να έχετε προσέξει ότι τo tagline του μπλογκ αλλάζει (σχεδόν) κάθε μέρα, όπως εξηγήθηκε με πλάγιο τρόπο σ’ αυτό το ποστ. Να μερικές φράσεις-taglines των τελευταίων δύο μηνών.

Γιώργος Σίσκος, Τιτίκα Στασινοπούλου, Ελένη Ερήμου, Τάκης Βουγιουκλάκης, Μαριάννα Τόλη, Γιάννης Ζουγανέλης. Μερικά μόνο απ’ τα ιερά τέρατα του Θεάτρου που απαρτίζουν τις επιτροπές για τα φετινά Κρατικά Βραβεία Θεάτρου! [Μα το Θεό!] /// Ταινία που θέλω να κερδίσει οπωσδήποτε Όσκαρ: Η Ζωές των Άλλων /// Ένα καινούργιο blog: THE STORY OF EVERYTHING /// There is a theory which states that if ever anybody discovers exactly what the Universe is for and why it is here, it will instantly disappear and be replaced by something even more bizarre and inexplicable. There is another theory which states that this has already happened. - Douglas Adams /// οι φωνές των Simpsons – μέσω Καλοριφέρ /// (subliminal advertising – drink Coke, read M. Hulot) /// Οι έντεκα πλουσιότεροι fictional άνθρωποι για το 2006 απ' το περιοδικό Forbes. 1)Oliver "Daddy"Warbucks, 2)Montgomery Burns,3)Scrooge McDuck,4)Richie Rich, 5) Clampett,Jed 6)Mr.Monopoly, 7)Bruce Wayne, 8)Stark, nthony 9)Prince Abakaliki of Nigeria 10)Howell, Thurston III 11)Willy Wonka ///ενα ωφέλιμο κονσεπτ à dont-fear-the-critic.blogspot.com /// κλιμακα: η δραστηρια μη κυβερνητικη οργανωση για τον κοινωνικο αποκλεισμο των αστεγων και για τα ανθρωπινα δικαιωματα --> /// ANNA NICOLE SMITH – R.I.P. /// ena τελειο post /// Το έργο που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Μπιενάλε της Βενετίας το καλοκαίρι /// ΘΑΝΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ, if you’re reading this: ΦΤΙΑΞΕ BLOG ΤΩΡΑ! /// Watch Junk - Become Junk. http://theintvduals.wordpress.com/ /// Ζήτω η Σώτη Τριανταφύλλου! /// Αν υπάρχει άνθρωπος που διάβασε τον Οδυσσέα του Τζ. Τζόις (ολόκληρο - no cheating) ας επικοινωνήσει μαζί μου. Υπάρχει λόγος /// I WANT MY MONITOR /// Καλό Σαββατοκύριακο με το πρώτο επεισόδιο της Φρουτοπίας http://eleeiste.blogspot.com/

Έντεκα (ταινίες αυτοβιογραφίας του Μπαμπάκη)

γράφει ο Μπαμπάκης*

Φέτος θα γίνω αισίως 36 χρονών και πριν γίνω πατέρας πήγαινα σταθερά σινεμά γύρω στις 25 φορές τον χρόνο. Αν σε αυτές προστεθούν και άλλες τόσες ταινίες σε βίντεο ή DVD (τα τελευταία χρόνια) παίρνει κανείς μια αίσθηση του πόσες ταινίες έβλεπα.
Οι επιλογές μου πέρασε καιρός για να σταθεροποιηθούν. Με άλλα λόγια, τα γούστα μου τα διαμόρφωσα εντελώς μόνος μου. Στον φιλικό κύκλο μου της εφηβείας δεν υπήρχε κάποιος σινεφίλ, ενώ είμαι και ο μεγαλύτερος αδερφός, οπότε χρειάστηκε να εξερευνήσω. Χρησιμοποιώντας την αλάνθαστη μέθοδο «δοκιμή και σφάλμα» έχω δει πράγματα και θάματα.
Πολλές φορές ο κινηματογράφος αποτέλεσε μια σημαδούρα, ένα σημείο καμπής στη ζωή μου και συγκεκριμένες ταινίες μπορούν να δράσουν αυτοβιογραφικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα οι πιο αγαπημένες μου ή οι καλύτερες που έχω δει ποτέ. Σίγουρα μια λίστα με κριτική επιλογή θα έπρεπε να έχει μέσα π.χ. τον Πολίτη Κέϊν, αλλά η συγκεκριμένη ταινία δεν έχει δεθεί με κάποιο σημείο της ζωής μου. Ως σωστό μέλος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας έχω μάθει να καταρτίζω τις λίστες μου σε ενδεκάδες (ο οικοδεσπότης μας φταίει!), οπότε ιδού οι 11 ταινίες αυτοβιογραφίας του Μπαμπάκη.

1) Ο Λούκυ Λουκ και η εκδίκηση των Ντάλτον. Η πρώτη ταινία που θυμάμαι να πήγα. Πρέπει να είμαι 4 ή 5 χρονών και το είδαμε Κυριακή πρωί στο Αθήναιον, στους Αμπελόκηπους. Θυμάμαι το δέος μου καθώς ανεβαίναμε με τα πόδια την Αλεξάνδρας, με το χέρι μου κρυμμένο μέσα στην πατρική παλάμη: πόσο πελώρια έδειχνε η πρόσοψη του σινεμά, πόσο αδιανόητα τεράστια ήταν η οθόνη, πόσο εξώκοσμα εκτυφλωτικά τα χρώματα και οι εικόνες. Δεν είχα διαβάσει φυσικά Λούκυ Λουκ μέχρι τότε, οπότε ήταν και η αφορμή για έναν έρωτα με τον Goscinny που κρατά μέχρι σήμερα. Μπορείτε να με θεωρείτε και επίσημα γκοσινολόγο.
2) Ο πόλεμος των άστρων. Έχω γράψει και ειδικό ποστ για αυτή την ταινία εδώ, η ανάμνηση είναι γεμάτη από την αρμύρα των παιδικών καλοκαιριών μου. Όπως κάθε αγόρι της γενιάς μου εντυπωσιάστηκα βαθύτατα, αλλά το σημαντικό αυτοβιογραφικό στοιχείο είναι ότι σε αυτή την ταινία συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι είμαι μύωπας, καθώς δεν μπορούσα να διαβάσω τους υπότιτλους και δεν πήρα μυρωδιά τι γινότανε στην πρώτη προβολή. Την ξαναείδα λίγο καιρό αργότερα, με γυαλιά αυτή τη φορά. Τα γυαλιά τα φοράω έκτοτε κι αποτελούν σχεδόν προέκταση του εαυτού μου.
3) Top gun. Απαράδεκτη επιλογή, το ξέρω, αλλά κανείς δεν είναι περήφανος για αυτά που έκανε στην εφηβεία του. Πρέπει να εξηγήσω ότι για ένα χρονικό διάστημα στο Γυμνάσιο αγοράζαμε δίσκους που μπορούσαμε να παίξουμε σε πάρτυ, πιστεύοντας (άνευ λόγου και αιτίας και χωρίς την παραμικρή πειραματική επιβεβαίωση) ότι είναι μια αλάνθαστη μέθοδος για να αρέσεις στα κορίτσια. Στην περίοδο εκείνη αγόρασα το Top gun περίπου 4 μήνες πριν βγει η ταινία στις αίθουσες και ήμουνα ο «ψαγμένος» και ο «μέσα στα πράγματα» της τάξης στα πάρτυ (το γράφω και ντρέπομαι μιλάμε!). Η επιτυχία μου στα κορίτσια συνέχισε να είναι αξιοθρήνητη, μάλλον κοιτούσαν για άλλα χαρακτηριστικά. Ακόμα αναρωτιέμαι για ποια..
4) Η γυνή να φοβείται τον άνδρα. Η υπέροχη ηθογραφία του Τζαβέλα συγκέντρωνε όλο τον θυμό της εφηβικής μου επανάστασης για πολύ καιρό. Ο μηχανισμός με τον οποίο όλοι οι «καλοθελητές» του κοινωνικού περίγυρου έχουν άποψη για το πώς και τι πρέπει να κάνουν ο Αντωνάκης και η Ελενίτσα, ο τρόπος με τον οποίο χώνονται στη ζωή τους και την κάνουν μπάχαλο με οδηγούσε σε κατευναστικές σκέψεις μαζικής σφαγής των μικροαστών και της ηθικής τους. Σήμερα είναι από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και από τις λίγες που ξέρω τόσο καλά. Προσοχή, από τον τίτλο λείπει επίτηδες το «δε» ώστε να μην ταυτίζεται με την εκκλησιαστική φράση.
5) Σινεμά ο παράδεισος. Ήμουνα 18 χρονών όταν το είδα. Η ταινία παιζόταν ήδη πάνω από δυο μήνες στην Αθήνα και από στόμα σε στόμα είχε μαζέψει ένα κύμα εισιτηρίων. Εδώ διαπίστωσα ότι το σινεμά μπορεί να είναι αυθεντικά συγκινητικό και πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα μέσα σε αίθουσα (δεν θα το πιστέψετε με το μάτσο στυλ που περνάω, αλλά έχω και τις ευσυγκίνητες στιγμές μου, χαχαχα). Το είχα δει στο Ιντεάλ και επειδή δεν είχαμε αρκετά λεφτά για το κυλικείο του σινεμά είχαμε φέρει σοκολάτες από τα σπίτια μας για το διάλειμμα.
6) Ο κύκλος των χαμένων ποιητών. Η πρώτη ταινία που είδα μαζί με την καλή μου. Δεν είχαμε ακούσει τίποτα για αυτήν, την διαλέξαμε μόνο και μόνο επειδή στις αφίσες ένας από τους πρωταγωνιστές έπαιζε σαξόφωνο σε μια σπηλιά. Ναι, το ξέρω ότι είναι περίπου προϊστορικής χρονολογίας και άρα είμαι πολύ καιρό με την καλή μου. Είμαι επίμονος άνθρωπος στις σημαντικές επιλογές μου, τι να κάνουμε τώρα. Ήταν το πρώτο σινεμά μας μαζί.
7) Ο Νονός. Ακόμα πριν κλείσω τα 20, όπως το Σινεμά ο Παράδεισος μου έδειξε ότι μπορεί να υπάρχει πολύ συγκίνηση στο σινεμά, ο Νονός με έκανε να καταλάβω τι θα πει αριστούργημα. Για μέρες το μυαλό μου δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από την ταινία, για εβδομάδες αναζητούσα το soundtrack (και τελικά το βρήκα). Ήταν η πρώτη ταινία που είδα με τον Πατσίνο, και μου άφησε μια λατρεία για την φάτσα του που δεν μπορώ να αγνοήσω: αν δω περιοδικό, βιβλίο, DVD με την φάτσα του Πατσίνο πρέπει να το αποκτήσω! Ακόμα θυμάμαι ότι υποστήριζα στα Όσκαρ το Μέρος ΙΙΙ έναντι του Χορεύοντας με τους Λύκους με τον φανατισμό μέλος της Θύρας 13. Παίχτηκε τρελή παράγκα σας λέω. Για να γίνει αντιληπτή η αγάπη μου για αυτή την ταινία, να εξομολογηθώ ότι ο πρώτος χορός στον γάμο μου ήταν το Βαλς του Νονού.
8) Καζαμπλάνκα. Η απόλυτη ομορφιά. Μια ταινία που όσες φορές κι αν δω δεν την βαριέμαι. Ένα τέλειο ζευγάρι στον πιο καταραμένο έρωτα της ιστορίας, λες και ολόκληρος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έγινε μόνο και μόνο για να καταστραφούν αυτοί οι δύο. Όλη η ταινία είναι ποτισμένη στα ποτά και τα τσιγάρα του κλαμπ του Ρικ, στο πικρό χιούμορ των πρωταγωνιστών, σε γλυκές μελωδίες και άφθαστο στυλ. Ο Μπόγκι ήταν πελώριος Άνδρας, αν όχι για τον τρόπο που στρώνει το γιακά της καμπαρτίνας του, τουλάχιστον για τον τρόπο που λέει «Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine». Έτσι αγαπάνε οι άνδρες, κυρίες και κύριοι!
9) Καζίνο. Η πρώτη φορά στη ζωή μου που έζησα μόνος μου ήταν όταν πήγα στη Βρετανία για μεταπτυχιακό και τις πρώτες εβδομάδες, πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα, δεν ήξερα πρακτικά κανέναν. Σε ένα από τα μοναχικά απογεύματα πήγα σινεμά, για πρώτη φορά μόνος μου. Διάλεξα δυστυχώς να δω το Καζίνο του Σκορσέζε, μια τρίωρη ταινία, χωρίς να ξέρω ότι οι κινηματογράφοι στην Βρετανία δεν κάνουν διάλειμμα. Μιάμιση ώρα και ένα λίτρο κόκα-κόλα αργότερα, η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Από την ταινία αυτή περισσότερο μου έχει μείνει το απελπισμένο τρέξιμό μου έξω από την αίθουσα παρά οτιδήποτε άλλο, ακόμα και ο αγωνιώδης θάνατος του Τζο Πέσι. Από τότε προσέχω τα θέματα διαλείμματος.
10) Πολίτικη κουζίνα. Όταν η καλή μου ήταν στις μέρες της για να γεννήσει τον γιο μας, πήγαμε σινεμά να δούμε την Πολίτικη κουζίνα. Κάπου στα μισά της πρώτης ώρας ξεκινάνε συσπάσεις. Χρονομετρούμε και είναι περίπου κάθε 10 λεπτά. Στο διάλειμμα, τηλέφωνο στον γιατρό: «Αν γίνουν πιο συχνές πρέπει να πάτε στο μαιευτήριο και θα σας βρω εκεί». Τον ρωτάμε αν μπορούμε να δούμε την υπόλοιπη ταινία και αφού μας αποκαλεί τρελούς απαντά ναι. Στο δεύτερο μισό οι συσπάσεις γίνονται συχνότερες. Παίρνουμε την απόφαση να πάμε μόλις τελειώσει η ταινία. Οι συσπάσεις επιταχύνουν και τελικά, λίγο πριν το τέλος της ταινίας και με τον πανικό στο βλέμμα παρατάμε το σινεμά, καβαλάμε το αυτοκίνητο και κάνουμε την κλασσική νυχτερινή κούρσα στο μαιευτήριο. Το άγχος των πρωτάρηδων μας είχε παραλύσει και μέχρι που δυσκολεύτηκα να παρκάρω σε ένα άδειο parking. Τελικά, περίπου μία ώρα μετά, οι συσπάσεις ηρέμησαν. Ο γιος μας γεννήθηκε δύο ημέρες αργότερα. Όταν έδειξε την ταινία η τηλεόραση είδαμε με προσήλωση το τέλος – είχαμε φύγει λιγότερο από 60 δευτερόλεπτα πριν πέσουν οι τίτλοι.
11) Ψάχνοντας το Νέμο. Είναι η πρώτη ταινία που είδα στον κινηματογράφο αφού γεννήθηκε το παιδί μου, αλλά και αυτή που έχουμε δει τις περισσότερες φορές σε DVD καθώς ενθουσιάζει τον μικρό. Είναι από τα πιο καλογυρισμένα καρτούν (της πάντα εξαιρετικής Pixar) και στηρίζεται σε έναν έξυπνο μηχανισμό που εξελίσσει την σχέση των δύο βασικών πρωταγωνιστών: του Νέμου και του Μάρλιν, του πατέρα του, που ψάχνει σε ολόκληρο τον ωκεανό να τον βρει. Το δέσιμο των δυο τους και οι φάσεις που περνάνε αναζητώντας ο ένας τον άλλο είναι πανέμορφα. Φρέσκος γονιός, μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα όταν την είδα.

Bonus: Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τους αδελφούς Κοέν από μια τέτοια λίστα, και συγκεκριμένα το Μεγάλο Λεμπόφσκι, όπου υπάρχει η κατά την γνώμη μου πιο αστεία σκηνή στην ιστορία του σινεμά, όταν τινάζουν την στάχτη του Μπουσέμι στη θάλασσα και ο αέρας την φέρνει όλη επάνω τους. Η μόνη άλλη σεκάνς που με έχει κάνει να γελάσω τόσο ασυγκράτητα είναι το στριπ-τηζ του Τζων Kληζ στο Ένα ψάρι που λεγόταν Γουάντα, οπότε και έπεσα από την θέση μου στα χαλίκια του θερινού που το βλέπαμε και αδυνατούσα να σκαρφαλώσω πάλι πάνω.
Τις έφτασα 13 τις ταινίες τελικά. Για να μην το αφήσω σε γρουσούζικο νούμερο αλλά και για να συνεχίσουμε τις πλάκες, ορίστε άλλη μία πολύ αγαπημένη σκηνή από το Life of Brian των Monty Python: “Υου are all individuals!» --> http://www.youtube.com/watch?v=LQqq3e03EBQ

[*Μπαμπάκης, το blog]

Έντεκα (ξεχωριστοί αριστερόχειρες #10: Γούντι Άλλεν)

inside woody allen (1976)

11 ατάκες του Woody Allen (από ένα παλιό μου ποστ)

1) I don't want to achieve immortality through my work, I want to achieve it through not dying.

2) I can't listen to that much Wagner. I start getting the urge to conquer Poland.

3) Hey, don't knock masturbation. It's sex with someone I love.

4) I was thrown out of college for cheating on the metaphysics exam; I looked into the soul of the boy sitting next to me.

5) If it turns out that there is a God, I don't think that he's evil. Just an underachiever.

6) If only God would give me some clear sign! Like making a large deposit in my name in a Swiss bank.

7) The good people sleep better at night while the bad ones seem to enjoy the waking hours much more.

8) I am not afraid of death, I just don't want to be there when it happens.

9) I am at two with nature.

10) I'm such a good lover because I practice a lot on my own.

11) Life doesn't imitate art, it imitates bad television.

-----------------------------------------------


+ μερικά πράγματα για τους αριστερόχειρες.


Καθώς το αφιέρωμα πλησιάζει στο τέλος του (ένας έμεινε - κι ένας έξτρα) ορίστε μερικά στοιχεία:
Το 8 με 15% του ενήλικου πληθυσμού γράφει με το αριστερό./// Πέρσι ερευνητές υποστήριξαν ότι οι αριστερόχειρες άντρες είναι κατά 15-25% πλουσιότεροι από αυτούς που γράφουν με το δεξί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τις γυναίκες. /// Στο βιβλίο του Right-Hand, Left-Hand, ο καθηγητής McManus (!) του University College London, υποστηρίζει ότι το μυαλό ενός αριστερόχειρα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που επιτρέπει τη συνεχή διεύρυνση των ικανοτήτων του ατόμου. /// Left-handers [in Britain] were severely discriminated against during the 18th and 19th centuries and it was often "beaten out" of people. In adulthood, left-handers were often shunned by society, resulting in fewer marrying and reproducing /// Οι ψυχολόγοι Stanley Coren and Diane Halpern κυκλοφόρησαν το βιβλίο "Lefties Die Nine years Earlier," το 1991, και υποστήριξαν αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του βιβλίου. (αίσχος!)

*Έντεκα αριστερόχειρες που δυστυχώς δε χώρεσαν στη λίστα: Michael Stipe - Spike Lee - Bill Gates - το καστ του Family Guy - Albrecht Dürer - Leonardo da Vinci - Pablo Picasso - Lewis Carroll - Jean Genet - Johann Wolfgang von Goethe - Maurice Ravel.

*Έντεκα αριστερόχειρες που δε θα έβαζα στη λίστα ακόμα και να χωρούσαν: Τζορτζ Μπους ο Α’, Οσάμα Μπιν Λάντεν, Μοντγκόμερι Μπερνς, Ρόναλντ Ρίγκαν, Prince Charles, Uri Geller, Φιλ Κόλινς, Σ. Σταλόνε, Tim Allen, Τζακ ο Αντεροβγάλτης, Μάργκαρετ Θάτσερ.
Για τους δύο τελευταίους πάντως, έχει γράψει φοβερά τραγούδια ο Morrissey. [Ο αριστερόχειρ καλλιτέχνης έχει κι ένα δίσκο με σχετικό τίτλο: Southpaw Grammar. Είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου δίσκος του, αλλά πιστεύω ότι δεν έφταιγε ο τίτλος.]
Morrissey – Jack The Ripper
Morrissey – Margaret on the guillotine

Αριστερόχειρες στα μπλογκς: dr. uqbar, good as you, cruella, πετεφρής (αριστερόχειρας αποστάτης), h2o, enteka, πολύβιος (εγκλωβισμένος σε σώμα δεξιόχειρα!), zisis, νανάκος (αμφίχειρας), astarte, mantalena parianos (πρώην), gazakas, coperty, Jirashimosu (in waiting), maroulitaaa (αμφίχειρας), γκαβός, Rasko, Dastardly Kinkajou,Jason Argonaut, [προσθέστε ελεύθερα]