Wednesday, March 31, 2010

Έντεκα (φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν -και μια πονεμένη ιστορία)

.
img252

**Τις τελευταίες ημέρες έβλεπα πως δεκάδες άνθρωποι έμπαιναν στο μπλογκ ψάχνοντας στο google για τη Ναν Γκόλντιν. Τέτοιες μαζικές αναζητήσεις ατόμων σημαίνουν συνήθως μόνο ένα πράγμα: ότι το πρόσωπο μόλις πέθανε. Τρομαγμένος έψαξα να δω αν έπαθε κάτι η Γκόλντιν. Ευτυχώς όχι. Η εξήγηση ήταν ευχάριστη: μόλις άνοιξε μια νέα έκθεση στην Αθήνα, παρουσία της, και προφανώς πολύς κόσμος ενδιαφέρθηκε να μάθει στο ίντερνετ περισσότερα γι' αυτήν. Έτσι, με ιδιαίτερη ανακούφιση, αναδημοσιεύω ένα ποστ που είχα φτιάξει το 2006...

 ----

Iordanis-Art_goldin1

Ήταν τέλη Μαρτίου του 2002, μια απ' τις τελευταίες μέρες της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης της Αμερικανίδας φωτογράφου Ναν Γκόλντιν στο Μουσείο Whitechappel στο Λονδίνο κι ο Γ. κι εγώ κοιτούσαμε τις τελευταίες φωτογραφίες στον τοίχο.

[Είχα μάθει την Γκόλντιν -όπως και τους περισσότερους- απ’ το 01, κι είχα εκτιμήσει το στυλ της: φωτογράφιζε τους φίλους της και την ταραγμένη καθημερινότητά της με τρόπο μοναδικό. Μετά είχα πάει σε εκθέσεις, είχα διαβάσει συνεντεύξεις, είχα αγοράσει βιβλία, είχα δει ντοκιμαντέρ -καθώς και την εξαιρετική ταινία High Art που ήταν κάπως βασισμένη στη ζωή της.]

e953ed1c

Η έκθεση είχε τελειώσει όταν ξαφνικά η ίδια η Ναν Γκόλντιν πέρασε από δίπλα μας. Την παρακολούθησα και είδα πως μπήκε σε μια αίθουσα έξω απ’ την οποία υπήρχε πόστερ: "Σήμερα: συζήτηση με την Γκόλντιν και προβολές ταινιών. Είσοδος ελεύθερη." Τελείως ανέλπιστο.

9_big

Η ώρα όμως είχε ήδη περάσει, περιμέναμε κόσμο στο σπίτι (και μάλιστα δική μου φίλη) κι ο Γ. είπε ότι πρέπει να φύγουμε – είχαμε ήδη αργήσει. Δεν πτοούμαι όμως από κάτι τέτοια: έστειλα τον Γ. στο σπίτι για να ανοίξει στη φίλη μου και υποσχέθηκα -ψευδώς- ότι σε μισή ώρα θα πήγαινα κι εγώ. Η εκδήλωση ήταν φανταστική, [είχε έρθει ειδικά γι’ αυτήν απ’ τις Η.Π.Α.], η τέλεια κατάληξη μιας δίωρης περιήγησης στα οπτικά άπαντά της.

Μίλησε για αρκετή ώρα, αποκάλυψε πράγματα, έγιναν ερωτήσεις. Μετά, είπε, θα δούμε ταινιάκια που επέλεξε η ίδια και κάναμε διάλειμμα. Βγήκα στο δρόμο για τσιγάρο, αλλά κυρίως για να την κατασκοπεύσω. Μιλούσε με μια φίλη (την ίδια ώρα που δεχόμουν εξοργισμένα τηλεφωνήματα απ’ το σπίτι, για το ότι είχα αργήσει) κι αναρωτιόμουν αν είχα το θάρρος να της μιλήσω.

index_goldin02

Το είχα: μου υπέγραψε το πρόγραμμα και την ρώτησα κάτι χαζά που ρωτάνε οι φαν. «Α!», μου λέει στο τέλος. «Τώρα αρχίζει το καλό. Οι ταινίες των φίλων μου που θα δείξουμε είναι φανταστικές. Πρέπει να τις δεις οπωσδήποτε!». Ντράπηκα να της πω ότι έπρεπε να φύγω και ξαναμπήκα μέσα, πιστεύοντας ότι, οκ, βίντεο-αρτ είναι, δεν θα κρατήσει πολύ. Πέρασε μια ώρα, κι άρχισα να ανησυχώ. Από Whitechappel για Kilburn Park ήθελα περίπου 45 λεπτά - έπρεπε να είχα φύγει πριν ώρες.

b0017106_20563340

Σε κάποια στιγμή αρχίζει μια ταινία με κάποιον που κοιτάει τη θάλασσα. Βλέπω το πρόγραμμα: η διάρκειά της ήταν 135 λεπτά!
«You will love my friends movies!» αντήχησαν σε φλάσμπακ τα λόγια της στ’ αυτιά μου. «You have to see them all!»

t-Nan_Goldin_C_as_mad

Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς∙ έπρεπε να φύγω. Όμως, έτσι όπως συμβαίνει μερικές φορές σε όνειρα, δεν μπορώ να κουνηθώ. Κάθομαι σε μια στενή σειρά από καρέκλες, και για να βγω πρέπει να περάσω από όλους τους καθισμένους, αλλά και από την ίδια την Γκόλντιν, που καθόταν στην ακριανή καρέκλα. Κατόπιν έπρεπε να ανοίξω την πόρτα, που ήταν δίπλα στην οθόνη, (ακριβώς μπροστά απ' την καρέκλα της φωτογράφου) και να βγω στο δρόμο. Δυσκολεύτηκα να σηκωθώ: πριν λίγο δήλωνα μεγάλος θαυμαστής και ανυπομονούσα να δω τις ταινίες των φίλων της, και τώρα ήμουν ο μόνος που υποθετικά βαρέθηκε και σηκωνόταν να φύγει!

goldinpicnic

Μόλις πέρασα από μπροστά της, έστρεψα αλλού το κάπως ντροπιασμένο βλέμμα μου, αλλά πρόλαβα να δω (και δεν ήταν η ιδέα μου) την γνήσια απορία στο πρόσωπό της.
«Ωραία τα κατάφερα πάλι» σκέφτηκα, καθώς κατέβαινα τρέχοντας στο σταθμό του μετρό...


nan6

------------------------------------------

[Έρωτες, αρρώστια, χαρές, λύπες, πάρτι γενεθλίων, κακοποίηση, χορός, ναρκωτικά, ξέγνοιαστα απογεύματα στην παραλία, κηδείες φίλων, σεξ, πικ-νικ στο δάσος, οι φίλοι της, η ζωή της. Η Nan Goldin συνεχίζει να καταγράφει τη ζωή της. «Μου φαίνεται απίστευτο ότι είμαι ζωντανή», λέει και για να πείσει τον εαυτό της τραβάει ένα snapshot ακόμη.]

t-GOLDIN_vue_2000_10

*nan goldin "the ballad of sexual dependency" Ένα εξαιρετικό φιλμάκι που έπαιζε τότε στην έκθεση στο Whitechappel, με μία πολύ σημαντική διαφορά: εκεί ακουγόταν το All By Myself στη φοβερά σπαρακτική εκτέλεση της Eartha Kitt, εδώ είναι Downtown της Petula Clark.

----------------------------------------------

img520
.
.
.
.

12 comments:

Anonymous said...

τι να πω...
μόνο εσύ θα μπορούσες να βάλεις back-to-back δυο ποστ με τόσο διαφορετικά θέματα, και να τα υποστηρίξεις τόσο καλά!

η δουλειά της Goldin μ' αρέσει τρομερά, διάβαζα της προάλλες ότι κέρδισε φέτος το φωτογραφικό βραβείο Hasselblad. και σαν info-junky που είσαι νομίζω ότι θα εκτιμήσεις την πληροφορία ότι με το ίδιο βραβείο τιμήθηκε ο Irving Penn το '85 και η Cindy Sherman το '99 [για τους οποίους απ' ό,τι είδα έγραψες πρόσφατα]

καλό σαββατοκύριακο!

κ.τ.

enteka said...

είχες δίκιο για την πληροφορία, την εκτίμησα πολύ :)

greek-GAYLOLITA said...

ΟΤΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ


ΚΙ ΟΔΗΓΕΙ ΕΣΕΝΑ ΣΤΟ ΧΑΜΟ ΚΙ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΑ
ΣΕ ΕΝΟΧΗ ΑΠΡΑΞΙΑ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΟΥΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ



ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΥ ΧΑΡΑΜΑ ΩΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΥ
ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΝΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΣΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΚΙ
ΕΣΥ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ


ΓΙΑΤΙ ΧΩΝΕΥΕΙ ΑΝΑΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΑΦΟΠΛΙΖΕΙ
ΚΑΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΙΛΙΩΝΕΙ ΤΟΑΠΕΙΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΥΡΑΚΤΩΜΕΝΗ
ΜΝΗΜΗ ΚΙ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΛΑΜΠΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ





ΟΤΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕ ΑΠΡΑΧΤΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΣΘΕΝΟ ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ
ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΑΚΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΡΙΑΣ ΑΡΡΩΣΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ
ΤΥΦΛΗ ΣΕ ΟΜΟΙΩΜΑΤΑ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΠΙΜΟΝΗ



ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΘΟΥΜΕ


nan[Ν.Α.ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ]goldin
(oτι για παντα με μουδιαζει)

enteka said...

εξαιρετικό.ευχαριστώ.
!!!

emptyscreen said...

ζωή που περνάει από μπροστά σου σαν ταινία...
και τι ζωή!
:) καλημέρα

Queerdom said...

Εγώ δεν νομίζω να μπορούσα να φύγω από εκείνη την αίθουσα..Ούτε να της μιλήσω μάλλον..

Ευχαριστώ που μου την θύμισες, είχα καιρό να δω δουλειά της..

Επίσης να μετακομίσεις από το Kilburn Park, τι κάνεις εκεί πάνω; Είναι επικίνδυνα (η παράνοια μου ξυπνά)

enteka said...

queerdom, παρεξήγηση, αυτή η ιστορία συνέβη το 2002, όταν μέναμε στο kilburn park, που ήταν ωραία και δεν έζησα κάτι επικίνδυνο. απ' το 2004 ζω και πάλι στην θεσσαλονίκη.

:)

Ιφιμέδεια said...

Υπέροχη αφήγηση...!

Flanders said...

Ποια ειναι αυτη η τυπισσα ; Θελουμε κανονικο ποστ , εντεκα ! (πλακα κανω, take your time, εξαλλου Μεγαλη Εβδοαμδα ειναι).Απλα ποτε δεν με ενδιεφερε η μοντερνα τεχνη.
Παντως ως γνησιος (?) σινεφιλ εχω ακουσει τα καλυτερα για το High Art ως μια τις ταινιες που "ανοιξαν" το ανεξαρτητο σινεμα εκει τελη 80,αρχες 90. Δεν ηξερα οτι βασιζονταν σε αληθινο προσωπο,ξερεις αληθεια αν μπορω να την βρω πουθενα ; Οπως ψαχνω χρονια το Breakfast Club που ανεφερες σε αλλο ποστ.
Α...αληθεια πως "βλεπεις" τι οδηγησε στο blog σου τους επισκεπτες ; Ενημερωτικα 2 χρονια (νομιζω) πριν με οδηγησε εδω το μισητο Ρετιρε...
Κι αν δεν τα ξαναπουμε με νεοτερο ποστ..Καλο Πασχα να εχεις...με υγεια πανω απο ολα

bourboulithres said...

@enteka

Πολυ ωραίο ποστ-ιστορια!


@Flanders

http://isohunt.com/torrents/?ihq=the+breakfast+club

Εδω ,μπορεις να βρεις το Breakfast Club. Το κατεβασα και γω πριν απο μερικες εβδομάδες. Νομίζω (χωρίς να ειμαι σίγουρη) ότι πρώτα πρεπει να κανεις εγγραφή για να γίνεις μέλος.

κούνελος said...

το είχα ξεχάσει τελείως αυτό το ποστ σου.. εγώ την έμαθα πέρυσι κ έγινε αμέσως μια απ' τις αγαπημένες μου. πήγα κ την είδα στην αθήνα κ ήταν όπως ακριβώς τη φανταζόμουν, μακάρι να 'χα κ μια εμπειρία ανάλογη με τη δικιά σου κι ας γινόμουν κ ρεζίλι! :-)

enteka said...

:):):)