Έντεκα (εικόνες του Ιερώνυμου Μπος)

Διαβάζω ένα βιβλίο για τη ζωή του Ιερώνυμου Μπος που είχα αγοράσει τα Χριστούγεννα. Δεν λέει και πολλά -έτσι κι αλλιώς λίγα είναι γνωστά για τον ίδιο. Για άλλη μια φορά έμεινα άφωνος κοιτάζοντας τις ζωγραφιές που σχεδίασε, με θρησκευτικά (προσχηματικά) θέματα. Ο Bosch μοιάζει σαν να ταξίδεψε από άλλο πλανήτη κι από σουρεαλιστικό λάθος να προσγειώθηκε στον 15ο αιώνα.
Τι έπαιρνε; Κι αν δεν έπαιρνε τίποτα, τι φαντασία!

[Hieronymus Bosch - Wikipedia]

Οι παρακάτω 11 πίνακες (ή λεπτομέρειες από πίνακες) δημιουργήθηκαν την περίοδο 1466-1510 μχ και μεγαλώνουν με δεξί κλικ.

Έντεκα (τρόποι για να ξεκινήσεις το μπλογκ σου)

Το πρώτο ποστ, οι πρώτες κουβέντες ενός καινούργιου μπλογκ συνήθως είναι κάτι σαν μανιφέστο. Η cyber-αρχαιολογία φέρνει σήμερα στο φως τις πρώτες λέξεις bloggers που όταν τις έγραφαν δεν ήταν ακόμη bloggers.
[τα λινκς παραπέμπουν στο εκάστοτε πρώτο ποστ - διορθώσεις δεκτές]


οι πρώτες, μοναχικές, μέρες ενός μπλογκ


Έντεκα ελληνικά μπλογκς στα πρώτα τους βήματα


No Heathen: Ξεκίνημα με το ποστ Blogoparty στις 24/3/05 όπου διαβάζουμε: “σε τι είναι χρήσιμο ένα μπλογκ; Δεν ξέρω, για να μάθω άνοιξα ένα, θα σου πω μόλις το κλείσω.”


Αμπελοφιλοσοφίες: Στις 22/12/04 γράφει ο Pascal το πρώτο του κομμάτι και είναι μια κριτική του νέου δίσκου των U2 How to Dismantle an Atomic Bomb, κάπως συνηθισμένη αλλά συμπαθητική. Τίποτα δεν προμηνύει την φοβερή τροπή που θα πάρει το μπλογκ, μοιάζει περισσότερο με άσκηση. [Εδώ ισχύει το γνωστό ρητό Μην Κρίνεις τον Βlogger από το Πρώτο του Ποστ (ίνα μην κριθείς).]


Old Boy: Τον Μάρτιο του 2005, στο πρώτο του ποστ ο Old Boy γράφει τους Ηλεκτρονικούς Ψιθύρους του: «Καλησπέρα, καλώς σας βρήκα.Αν, δηλαδή, σας βρήκα κι αν με βρείτε. Αν πάλι δεν κατορθώσουμε να βρεθούμε, αν χαθούμε -ως συνήθως- κάπου στην μετάφραση, τι να γίνει, ούτε η πρώτη φορά θα είναι και πιθανότατα ούτε η τελευταία.» Δεν χάθηκαν οι ψίθυροι στη μετάφραση. Δύο χρόνια μετά είναι φανερό ότι η σεμνή αβεβαιότητα του old boy ήταν τελείως αβάσιμη.


Locandiera. : 9/11/05. Στο «I’m Spartacus», το εισαγωγικό ποστ του μπλογκ της, η Μιραντολίνα παρουσιάζει ένα δικό της μανιφέστο. Απόσπασμα: «Είμαστε σε προεπαναστατικούς χρόνους. Έχω τάξει του μονάκριβού μου να σταθούμε δίπλα δίπλα στα οδοφράγματα, να πετροβολάμε δορυφόρους.»


Vague Tourist: Like a Virgin λέγεται το πρώτο-πρώτο κείμενο του Vague Tourist (στο late What Does Your Soul Look Like), 3 μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του 2005. Δηλώνει: «Like a Virgin. Ή πως ανακάλυψα ένα "νέο" ευγενές trend: να βγάζεις τα εσώψυχά σου όταν κανείς δε βρίσκεται εκεί "μέσα" για να σ' ακούσει.In space someone might hear you... blog?» Μιας και ο V.T. έχει αλλάξει blog ας καταγραφεί στην ιστορία και η θρυλική περιγραφή του στο προφίλ: «Write about me... "up to 1.200 characters"? No fucking way!»


Sleeper in Metropolis. 8/3/05. Ο τίτλος του πρώτου ποστ είναι: The Beginning is The End is The Beginning is The End is The Beginning is The End is The Beginning is The End is The Beginning. Μετά μια φωτογραφία: το κορίτσι με το φως. Κείμενο του ποστ: «Αρχή. Post πρώτο. Η Patti λέει: There's A Sea of Possibilities up there up there». [Απ’ όσα πρώτα ποστ είδα είναι το αγαπημένο μου].


Crazy bubbles. Η Jamella στο πρώτο της (σούπερ) ποστ περιγράφει με παραληρηματική δεξιοτεχνία τους λόγους για τη δημιουργία του μπλογκ της και προσθέτει: «ενταξει, θα το χω και για την προφαση να μην εχω πολλα-πολλα με τους αλλους γυρω μου, με φανταζομαι να λεω "δεν μπορω το απογευμα, θελω ν αλλαξω γραμματοσειρα στο blog μου και μετα να προσπαθησω να δω τι θα ηθελα να αρχισω να γραφω με τη γραμματοσειρα αυτην". καπως ετσι. και χειροτερα.» Σχόλιο του Chaca Khan σ’ αυτό το πρώτο ποστ: Ωραία, πολύ ωραία.. Απάντηση της Jamella: πού το δες το "ωραιον"?


ManifestoGR. Στην πρώτη μέρα λειτουργίας του το Manifesto παρουσιάζει μια σειρά ποστ -δέκα συγκεκριμένα- στα οποία διαβάζουμε για: τα βραβεία των blogs, το περιοδικό New Yorker, τον Crazy Monkey που με το μπλογκ του έδωσε ώθηση στον Μανιφέστο να φτιάξει το δικό του, το κόμικ Κόναν ο Βάρβαρος. Επίσης μια πρόταση για τη δημιουργία free e-paper και αναφορές στα σκάνδαλα της εκκλησίας (“Church Sucks”). Και ένα καθαρόαιμο ποστ καλωσορίσματος: a new day has come Spring is here ... this is just a test ... απλά ένα τεστ !!


Παραμυθάς: Δε νομίζω ότι έχει υπάρξει πρώτο ποστ με μεγαλύτερη απήχηση. Δε χρειάστηκε να περάσουν βδομάδες (ή μήνες όπως σε άλλες περιπτώσεις) για να διαβαστεί από κόσμο. Ένα γεια σας είπε και ρίγη συγκίνησης διέτρεξαν παλιμπαιδίζοντες αναγνώστες (σαν εμένα) που το Σαββατοκύριακό τους έγινε αμέσως πιο χαμογελαστό. Γράφει μεταξύ των άλλων ο Νίκος Πιλάβιος: «μόλις τώρα σας πρωτογνωρίζω, γιατί τότε ήσαστε μωρά, μικρά κορίτσια κι αγόρια, και δεν συναντιόμαστε στους δρόμους για να σας ξέρω. Όμως, να που ήρθε η ώρα να γνωριστούμε από κοντά, […] να σας καμαρώνω που φυλάξατε την τρυφερότητα, την αθωότητα και την ευαισθησία των παιδικών σας χρόνων στην καρδιά σας.» Εκατόν εβδομήντα επτά σχόλια τον καλωσόρισαν.


MHulot’s Nothing Days: Γράφοντας το πρώτο του ποστ ο mhulot (απ’ ό,τι καταλαβαίνω για να το διαβάσει μόνο μια φίλη απ’ την Αμερική), δε θα φανταζόταν την τροπή που σύντομα θα έπαιρνε η ζωή του. Δε γράφει για μουσική – καθόλου. Με τρόπο απλό και καθημερινό (τρόπο που ευτυχώς έχει ακόμα και σήμερα), λέει πάνω κάτω για τα εξής: για τα εφτά κιλά εφημερίδες που αγόρασε και τα dvd που είχαν, για τις δεξιές εφημερίδες που περιέργως έχουν τα καλύτερα, για το χώρο που πιάνουν στο σπίτι του τα dvd, για τις εφημερίδες που δε διαβάζονται. Οι trademark αγκύλες [αντί παρενθέσεως - αγκύλες που τώρα συνειδητοποιώ ότι έκλεψα απ’ αυτόν], είναι ήδη εκεί από το πρώτο του ποστ.


Κουρούνα: Τέλειος τρόπος (και λόγος) για να ξεκινήσεις ένα μπλογκ. Γράφει η Κουρούνα στο παρθενικό της ποστ που ονομάζεται Καλά Σαράντα!: «Σήμερα κλείνω τα σαράντα. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος να αρχίσω ψυχοθεραπεία. Επειδή όμως μου πέφτει λίγο βαριά στο πορτοφόλι, προτίμησα να ξεκινήσω ένα blog. Άντε, με το καλό!»

*Το πρώτο μου ποστ Έντεκα (πράγματα που μ' αρέσουν στο ελληνικό Ίντερνετ) [2/5/06] είναι κάπως ντροπιαστικό. Το νιώθω τώρα παμπάλαιο, σαν να το ‘γραψε άλλος. Διαβάζοντάς το πριν λίγο μου ‘ρθε να κάνω edit post και ν’ αρχίσω να το διορθώνω (όχι το περιεχόμενο, τις λέξεις). Και, οκ, φωτογραφίες δεν ήξερα να βάζω, λινκς στα θέματα του ποστ όμως; (Θυμάμαι ότι είχα καταφέρει να βάλω ένα λινκ στο yatabazah και μετά είχα ξεχάσει πώς γινόταν). Υπάρχουν τρία comments: στο πρώτο ο vague tourist ευχαριστεί που τον διαβάζω, μετά ένας ανώνυμος spammer με ενημερώνει ότι βρήκε χρήσιμες πληροφορίες σε ένα λινκ το οποίο φοβάμαι να πατήσω. Και τέλος, ένα κόμμεντ από έναν ακόμη ανώνυμο spammer θαυμαστή μου -ρομπότ-, που δηλώνει (και δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω!): «This site is one of the best I have ever seen, wish I had one like this!»

(συνεχίζεται…)


♪♫♫The end is the beginning is the end♫♫♪

Έντεκα (της Δευτέρας)

Γεθσημανή, έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη μέχρι 23/3


[έντεκα της δευτέρας, ο νέος τίτλος της εβδομαδιαίας στήλης formerly known as Πρόχειρες Σκέψεις της Εβδομάδας]

1) Με τραβούν, μ’ έναν περίεργο τρόπο, αυτά που δεν έγιναν, αυτοί που δε νίκησαν, τα κομμάτια που κόπηκαν στο μοντάζ, τα προσχέδια που πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Στο blog Φιλοξενείο αντέγραψα από ένα παλιό σημειωματάριο ένα σωρό (εξωφρενικές ως επί το πλείστον) ιδέες που, όχι μόνο δεν προχώρησαν αλλά δεν ξαναδιαβάστηκαν καν, για περισσότερα από 10 χρόνια. Υποθετικά projects, συνόψεις would-be βιβλίων, ιδέες για σενάρια, μεθυσμένες εκπομπές. Το ποστ ονομάζεται Ξεχασμένα Σχέδια.
2) Κάτι Τρέχει με την Ανακύκλωση. Ξαφνικά πολλοί κάδοι ανακύκλωσης εξαφανίστηκαν απ' το κέντρο της Θεσσαλονίκης, μετά από καταγγελίες ότι τους άδειαζαν τα κανονικά σκουπιδιάρικα. Στην Καλαμαριά τώρα οι κάδοι ανακύκλωσης είναι για τα πάντα: χαρτί, γυαλί, πλαστικό: όλα χύμα. Το κόβω απίθανο να τα ξεχωρίζουν μετά. Θυμάστε πριν καναδυό μήνες που αποκαλύφθηκε ότι τα ανακυκλώσιμα της Βρετανίας εξάγονται στην Κίνα κι εκεί εργάτες, για ένα κομμάτι ψωμί και ζώντας σε μολυσμένους σκουπιδότοπους, τα ξεχώριζαν με το χέρι; Τόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένα σύστημα ανακύκλωσης που να δουλεύει;
3) «Βλέπει τα πράγματα αλλιώς» είναι το νέο μότο του Nitro. Μια χαρά είναι το περιοδικό, αλλά, «βλέπει τα πράγματα αλλιώς»?? Κι αυτό στο τέλος μιας τηλεοπτικής διαφημίσης στην οποία παρουσιάζονται τα εξής θέματα «μια hot τραγουδίστρια του Φοίβου σε τολμηρή φωτογράφηση», «δοκιμάσαμε την τσίχλα που μεγαλώνει το στήθος», «δεκαπέντε γυμνές γυναίκες», «οι νονοί της νύχτας». Λες και δεν πέρασε μια μέρα - πού και να μην τα έβλεπε αλλιώς!
4) Έχω ADSL 700κάτι και τρέχει με τη μισή από την ονομαστική του ταχύτητα. Μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι μόνος. Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού PC World σχεδόν όλα τα ADSL λειτουργούν έτσι. Εδώ τεστάρεις την ταχύτητά σου και βλέπεις τις πραγματικές ταχύτητες σε περιοχές όλης της χώρας.

5)Ίσως θυμάστε αυτό το ποστ για το Stumble, που πατούσες ένα κουμπί και τυχαία άνοιγε μια σελίδα που σχεδόν σίγουρα σε ενδιέφερε. Τώρα βγήκε και σε βίντεο! Δεν χρειάζεται firefox ούτε εγγραφή: απλά πηγαίνεις στο http://video.stumbleupon.com/ διαλέγεις κατηγορία και εμφανίζεται κάτι (συνήθως) κουφό κι ενδιαφέρον.
6) Μου λένε ότι η φωνή μου είναι αρκετά ραδιοφωνική (late night μάλιστα) και γοητευτική – σε αντίθεση με την μάλλον αδιάφορη εμφάνισή μου. Τώρα που σηκώνω τηλέφωνα στο γραφείο όλο και κάποιο κοπλιμέντο ακούω. Το πιο κουφό όμως έγινε τις προάλλες. Σήκωσα τη γραμμή και είπα μ’ αυτή τη σέξι σοβαροφανή φωνή μου «Τάδε, παρακαλώ πώς μπορώ να σας βοηθήσω;» Κανείς δεν απάντησε. «Παρακαλώ;». «Είστε άνθρωπος;» μου λέει μια κυρία. «Ναι» απαντώ. «Ααα μου λέει, είναι η φωνή σας τόσο ωραία… Νόμισα ότι είστε ο αυτόματος τηλεφωνητής!»
7) Μπήκα στον Ιανό με σκοπό να μην αγοράσω τίποτα. Πάλι δεν άντεξα: το βιβλίο της Κωσταντίνας Δελημήτρου ‘Η Ψιλικατζού’ (εκδόσεις Intro: εδώ όντως κολλάει το «Βλέπει τα πράγματα αλλιώς») ήταν πρώτο-πρώτο στις νέες κυκλοφορίες και το άρπαξα, το ίδιο και το βιβλίο του Πέτρου Μπιρμπίλη. Η στοίβα στο σπίτι με τα βιβλία για διάβασμα ψηλώνει επικίνδυνα…
8) Δε λέω, αρκετοί γράφουν με τρόπο εξαιρετικό για τα εικαστικά. Αν έπρεπε (και πρέπει!) να διαλέξω έναν Έλληνα κι έναν ξένο θα έλεγα τον Αυγ. Ζενάκο που διαβάζω στο Βήμα εδώ και πάαααρα πολλά χρόνια και τον φοβερό Matthew Collings! [Ένα απ’ τα αγαπημένα μου βιβλία τέχνης είναι το Blimey του Collings: απλό αλλά όχι απλοϊκό, έξυπνο, γρήγορο. Το δάνεισα στον Γιάννη Κ. πριν από 3-4 χρόνια –μαζί με πολλά άλλα και ακόμη το περιμένω. Γιάννη, αν τυχόν με διαβάζεις, ναι, ο enteka είμαι εγώ και θέλω το Blimey πίσω! :)]
9) Bits and Pieces: «Μερικές έξυπνες λίστες του Έντεκα αξίζουν μια έντυπη ευκαιρία. Αλλά τελευταία τον κόβω λίγο κουρασμένο.» /// Αποκάλυψη επί του πιεστηρίου: O Pascal είναι malakas. /// Εξαιρετικά δυνατό βρήκα το κείμενο Glory Days, για τα Εξάρχεια των ‘80ς (Λαμπρινή Χ. Θωμά, Lifo) /// Ένα γράμμα απ’ το Παρίσι της Σώτης Τριανταφύλλου – στην Athens Voice. [μόλις τελείωσα τα Κινέζικα Κουτιά, μακάρι να μην τελείωναν ποτέ! Απαιτώ σίκουελ. /// Britney-Watch: ακόμα στο κέντρο αποτοξίνωσης - αποκάλυψε τη μάχη της με τη βουλιμιά - γνώρισε ασθενή και τα ταμπλόιντ μιλούν για ρομάντζο. ///
10) Βλέπω στο Mtv το ριάλιτι "I'm From Rolling Stone". Έξι νέοι δημοσιογράφοι πηγαίνουν στην έδρα του περιοδικού Rolling Stone και γράφουν κείμενα για τον Jann Wenner - για διάφορα θέματα, όσο πιο γρήγορα μπορούν. Η εκπομπή, που θυμίζει λίγο το Real World, είναι το μόνο ριάλιτι ever που θα 'θελα να πάω. [στην αγγλική τηλεόραση το πήγαν ένα βήμα πιο πέρα: αρχίζει δημοσιογραφικό ριάλιτι με celebrities, στο οποίο δύο ομάδες διασήμων ανταγωνίζονται με σκοπό να βγάλουν ένα lifestyle περιοδικό.]
11) Από τη χτεσινή Καθημερινή:


♫♫♪Μamas and the Papas – Monday Monday!♪♪♫

---------------------------------------------------------------
* ποστ μέσα στο ποστ
11 ντοκιμαντέρ που θέλω να δω στο Φεστιβάλ αυτή την εβδομάδα.
Awesome; I Fucking Shot That: Συναυλία των Beastie Boys τραβηγμένη με 50 κάμερες που μοιράστηκαν στο κοινό. /// Εδώ Λονδίνο: Η αρχή και το τέλος της ελληνικής υπηρεσίας του BBC. /// Η Ζωή σε Λούπα: πειραματικό μουσικό ντοκιμαντέρ. /// Kurt Cobain: Μιλάει ο ίδιος για τη ζωή του - ανέκδοτο υλικό. /// Absolut Wilson: για τον καλλιτέχνη Robert Wilson /// Όλοι είναι καλά: Η ίδια σχολική τάξη 34 χρόνια μετά. /// Παρασκήνιο: Ευλογημένα Χέρια: Πορτρέτο του γλύπτη Χρ. Καπράλου /// Παρασκήνιο: Σπαράγματα ελληνική ιστορίας από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος. /// Στα κέρατα του ταύρου: για τον μουσικό Θανάση Παπακωνσταντίνου. /// Jesus Camp: ντοκιμαντέρ για τη θερινή θρησκευτική κατασκήνωση. /// Ο Τζακ Σμιθ και η Καταστροφή της Ατλαντίδας: για τον πρωτοπόρο του αμερικάνικου underground cinema. ///

Έντεκα (ταξίδια σε μια μέρα)

Κομοτηνή

Δεν είναι κάτι που κάνω συχνά – προτιμώ τα αληθινά ταξίδια από τα εικονικά. Μερικές φορές όμως η τεχνολογία ξεπερνάει τον εαυτό της και με το πάτημα μερικών κουμπιών με στέλνει ζωντανά εκεί που θα ’θελα να ήμουν.
Η Κομοτηνή δε θεωρείται και τόσο σημαντική πόλη για τον περισσότερο κόσμο. Για μένα είναι. Έκανα στρατό εκεί, σε συνθήκες αγχωτικές. Τις λίγες φορές που είχα έξοδο, η πόλη ήταν το καταφύγιό μου.
Τη δέχτηκα όπως ήταν. Και, μετά, την ειδωλοποίησα.
Αυθυπέβαλλα φυσικά τον εαυτό μου, με διάφορες τεχνικές. Έπιασαν τόσο πολύ τα κόλπα, που σύντομα τα πέντε χλωμά δεντράκια ενός πάρκου στα μάτια μου έμοιαζαν με τροπικό κήπο της Εδέμ κι η κεντρική πλατεία με Trafalgar.
Θα περίμενε κανείς πως ήταν κάτι ευκαιριακό. Κι όμως, ξαναπήγα πολλές φορές από τότε – είναι για μένα το Άγιο Όρος μου, με το που κατεβαίνω στο σταθμό των ΚΤΕΛ παθαίνω υπεροξυγόνωση χαράς.
Ο διαλογισμός και τα new age κόλπα με βοήθησαν να τελειώσω αναίμακτα το στρατό. Δούλεψαν όμως τόσο πολύ -ίσως υπερβολικά πολύ- αφού, κάνοντάς με υπερευτυχισμένο κάθε μέρα στρατού (και Κομοτηνής) μ' έχουν φέρει στο σημείο να θεωρώ το στρατό ως την καλύτερη περίοδο και εμπειρία της ζωής μου -έλεος!- και την Κομοτηνή ως το ασφαλές καταφύγιό μου.
Βάζω καμιά φορά την κάμερα που δείχνει την πλατεία και μπαίνω σ’ ένα τριπάκι απίστευτο, σχεδόν υπερβατικού διαλογισμού. Κι όποιος θέλει ας με πάρει για τρελό, δε με νοιάζει καθόλου.

Να που αλλού πήγα σήμερα το πρωί:

[τα λινκς αντιστοιχούν στις κάμερες. Αν τις επισκεφθείτε το απόγευμα ή το βράδυ η εικόνα θα είναι τελείως διαφορετική. Όπου στις φωτογραφίες είναι τώρα νύχτα, θα 'ναι μέρα (οι καταρράκτες του Νιαγάρα!) κι όπου μέρα νύχτα (ολόφωτο Τόκυο!)]


Λονδίνο


Niagara Falls


Νέα Υόρκη


Loch Ness


Tokyo


Βερολίνο


Αnchorage, Alaska


Άμστερνταμ


Παρίσι



Χαβάη (Αυτό ήταν φοβερό. Έψαξα για κάμερες στη Χονολουλού και μου βγήκε αυτή η σελίδα που έχει εικόνες από έντεκα (!) κάμερες ταυτόχρονα. Κι αντί να δω παραλίες είδα κάτι που δεν περίμενα: ταυτόχρονη παρακολούθηση των υπερσύγχρονων αυτοκινητοδρόμων και τούνελ της πόλης. Και ήταν νύχτα. Μια εικόνα τόσο αστικά αλλόκοτη, τόσο out of place που νόμισα ότι με ρούφηξε ταινία του David Lynch.)

------------------------------------------------------------

*γιατί Anchorage? Στα '90ς το τραγούδι της Michelle Shocked Anchorage, Alaska ήταν απ' τα αγαπημένα μου. Η τραγουδίστρια έστειλε ένα γράμμα στην παλιά κολλητή της στο Dallas κι η απάντηση ήρθε απ' το Anchorage. Παντρεμένη με παιδιά, συμβιβασμένη, στην άκρη του πουθενά, η φίλη της αναπολεί τις άγριες, παλιές μέρες τους σ' αυτό το γλυκόπικρο γράμμα του τραγουδιού. [οι στίχοι στα κόμμεντς, συστήνω την ταυτόχρονη ακρόαση, μ' ένα κλικ στο λινκ]

Έντεκα (τέλεια ντοκιμαντέρ)

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αρχίζει και για άλλη μια χρονιά δεν έχω διαπίστευση! Θα πάω λοιπόν ως κοινός θνητός (που είμαι) σ’ όσα περισσότερα μπορέσω, άλλωστε αυτό το φεστιβάλ αξίζει συνήθως τα λεφτά του. Για ζέσταμα αποφάσισα να καταγράψω αρκετές ταινίες που μ’ αρέσουν, από διάφορα ‘είδη’ ντοκιμαντέρ.

Ιδού! [όπως έγραφε συχνά-πυκνά η Ελευθεροτυπία στα πρωτοσέλιδά της]


This is not an exit. [2000, Gerald Fox]. Ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα Bret Easton Ellis: μία μόνο φορά πρόλαβα να το δω στη βιντεοθήκη ενός λονδρέζικου πανεπιστημίου κι η κασέτα εξαφανίστηκε. Δεν την έκλεψα εγώ! (αν και το είχα σκοπό). Κόσμος πολύς μιλάει για τον Ellis, ο ίδιος μας ξεναγεί στους χώρους των μυθιστορημάτων του και κάποιοι ηθοποιοί παίζουν σκηνές απ’ τα βιβλία. [απόσπασμα]
The Approaching of the Hour [2005, Γκρατσιέλλα Κανέλλου] Το είδα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (καλή ώρα) κι έμαθα αρκετά ελληνικά συγκροτήματα που παίζουν αγγλόφωνη ροκ. Το φιλμ ακολουθεί τους Raining Pleasure σ’ ένα σωρό πόλεις και καταγράφει προσωπικές κι επαγγελματικές στιγμές τους.
Αγέλαστος Πέτρα [2000, Φίλιππος Κουτσαφτής] Συγκλονιστικό, με υπέροχη μουσική του Κ.Β. (Μόνο η αφήγηση ήταν λίγο ασφυκτική.) Καταχειρόκροτήθηκε στο φεστιβάλ (το καταχειροκρότησα κι εγώ).
Bowling for Columbine [2002, Michael Moore] … [απόσπασμα – η συνάντηση με τον Charlton Heston]
In bed with Madonna: Truth or Dare. [1991, Alek Keshishian] Το είδα στο σινεμά Ναυαρίνον (που δεν υπάρχει πια) μαζί με την τελείως απρόθυμη και «έρχομαι μόνο για να σου κάνω τη χάρη» αδερφή μου. [Νομίζω χρειαζόταν να με συνοδεύσει κάποιος ενήλικας]. Πρωτο-ριάλιτι ντοκιμαντέρ που τα είχε όλα: σεξ, ξεσπάσματα, συναυλίες, controversy, πλάνα αμακιγιάριστα. Αξεπέραστο. [το trailer]
Lost in La Mancha [2002, Keith Fulton Louis Pepe] Fly on the wall ντοκιμαντέρ για τις προσπάθειες του Τέρι Γκίλιαμ να γυρίσει σε ταινία του Δον Κιχώτη. Άπειροι συμβολισμοί και τελική ήττα. Αν θυμάμαι καλά, πρώτα πετούσαν στον ουρανό Νατοϊκά αεροπλάνα, μετά πλημμύρισε ο τόπος, μετά τραυματίστηκε ο πρωταγωνιστής, μετά τελειώσαν τα λεφτά, μετά…
The Times of Harvey Milk: [1984, Rob Epstein] Μας το έδειξαν στο πανεπιστήμιο, σ’ ένα μάθημα που λεγόταν Gay Visibility and Invisibility in Mainstream Cinema. Κέρδισε το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ για το 1985. Χρησιμοποιώντας άπειρο αρχειακό υλικό, το φιλμ αποτίει φόρο τιμής στον Harvey Milk, τον πρώτο ανοιχτά gay αξιωματούχο του Σαν Φρανσίσκο, έναν άνθρωπο ευχάριστο, δημιουργικό και συμπονετικό που δολοφονήθηκε το μέσα στο Δημαρχείο της πόλης.
The Root of All Evil? [2006, Alan Clements] Το έγραψε και το παρουσιάζει ο βιολόγος (και άτυπος εκπρόσωπος των New Atheists) Richard Dawkins και το κατέβασα απ’ το mininova. O Dawkins πηγαίνει σε εκκλησίες και μαζώξεις διαφορων θρησκειών: είναι μια διασκεδαστική, κατά τόπους εξοργιστική, αλλά σίγουρα eye-opening ταινία. [απόσπασμα – ο Dawkins παίρνει συνέντευξη από θρασύτατο ‘ευαγγελιστή’ που απορρίπτει τη Δαρβινική Εξέλιξη και υποστηρίζει ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν από 6.000 χρόνια.]
Living with Michael Jackson [2003, Julie Shaw]. Το πολύκροτο αυτό ντοκιμαντέρ το είδαμε στην τηλεόραση στην Αγγλία (στο ITV1 - τρεις μέρες μετά έσκασε σα βόμβα και στην Αμερική, στο ABC). Όποιος δεν το 'χει δει χάνει. Ο Τζάκσον ανοίγει τις πύλες της Neverland, κουνάει μωρά στα μπαλκόνια, αποκαλύπτει την κακοποίησή του απ’ τον πατέρα του, ψωνίζει πανάκριβες κιτσαρίες σα να μην υπάρχει αύριο, μιλάει για τις πλαστικές, για τα παιδιά στο κρεβάτι του, φέρεται σαν το τελευταίο πρεζόνι. Λίγο μετά την προβολή το καρκινοπαθές αγόρι που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ λέγοντας πώς ο Τζάκσον του έσωσε τη ζωή, θυμήθηκε ότι το κακοποιούσε κιόλας και τον έσυρε σε δίκη (την δεύτερη) – όπου τίποτα δεν αποδείχτηκε. [βίντεο-απόσπασμα: compulsive shopping!]
The Importance of Being Morrissey [2003, Tina Flintoff]. Δύο χιλιάδες τρία. Ο Morrissey μένει ακόμα στο Hollywood. Ακόμα δεν έχει συμβόλαιο με δισκογραφική. Έχει έτοιμα τραγούδια και δεν τα θέλει κανείς. Όλοι τον έχουν ξεγράψει. Αυτήν την περίοδο καταγράφει το ντοκιμαντέρ - λίγο πριν αλλάξουν τα πάντα. Highlight: ο Morrissey στην Αθήνα, να οδηγεί βέσπα στην Πατησίων!
The Wonderful Horrible Life of Leni Riefenstahl [1993, Ray Müller] Γερμανικό ντοκιμαντέρ, ο τίτλος τα λέει όλα: η Ρίφενσταλ είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις καλλιτεχνών. Η ίδια μιλάει στην κάμερα. Θυμάμαι μια σκηνή που την έβαλαν να διηγηθεί κάτι και να περπατάει σκηνοθετημένα σε μια αυλή: μπερδευόταν συνέχεια και στο τέλος τα παράτησε. [βίντεο-απόσπασμα]

(προσθέστε ελεύθερα)

Ειδικό Βραβείο: Για Μια Θέση Στο Χορό της Μαριάννας Οικονόμου

Αυτό το ελληνικό ντοκιμαντέρ το είδα την περασμένη βδομάδα στο εξαιρετικό Τεκμήριο της ΕΤ1 και με καθήλωσε: Ένα χωριό (της Μεσσηνίας;) προετοιμάζεται για τον ετήσιο χορό του που θα γίνει στην πλατεία. Η κάμερα, χωρίς αφήγηση, ακολουθεί μια ομάδα από ηλικιωμένες γυναίκες – μέλη του χορευτικού συλλόγου του χωριού- και του νεαρού προπονητή τους, καθώς ετοιμάζουν το χορευτικό τους πρόγραμμα. Βαρετό; Au contraire.
Οι γριές είναι οι απόλυτες ντίβες: «όχι εγώ θέλω να είμαι πρώτη», «κύριε κύριε αυτή δεν τραγουδάει», και «εγώ δε θέλω να ‘μια ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο». Ο προπονητής-μαέστρος-ψυχαναλυτής αλλάζει τα σχεδιαγράμματά του (σχετικά με το ποια χορεύει πού) γύρω στις δέκα φορές. Οι γιαγιάδες ξαναδιαμαρτύρονται, τσακώνονται, και μία – η Βάγια, η πιο συμπαθητική- αποχωρεί εκνευρισμένη και βλέπει, θλιμμένη τις πρόβες απ’ το παράθυρο του σπιτιού της. Τα προβλήματα συνεχίζονται (τη μια οι φορεσιές, την άλλη η πικρία των μεγαλύτερων για τις μικρότερες) και τη μέρα της γιορτής έκπληκτο το χωριό βλέπει πως κάποιος έχει αδειάσει λίτρα βενζίνης πάνω στα τραπέζια και τις καρέκλες που είχαν στηθεί στην πλατεία, καταστρέφοντας, σχεδόν, τη διοργάνωση (Βάγια did it!). Ένα ντοκιμαντέρ που τελικά έχει happy end, ουσιαστικό μες στην ριάλιτι παράνοιά του, ένας κόσμος άγνωστος και, σχεδόν συγκινητικός.