Wednesday, June 13, 2007

Έντεκα (καταπληκτικά κινηματογραφικά σπίτια)

lost_highway home l.a.
(εκτός συναγωνισμού: το ατμοσφαιρικό σπίτι του Lost Highway, L.A. California)

Η τακτική αναγνώστρια που υπογράφει ως "α μπα?" είχε προτείνει πριν καιρό αυτό το θέμα, στέλντοντάς μου και εικόνες και λέξεις για σπίτια που υπήρχαν σε ταινίες (είτε σκηνικά είτε πραγματικές κατασκευές). Έγραψα κι εγώ δυο-τρία, έγραψαν κι άλλοι και το ποστ αρχιτεκτονικού σινεμά είναι επιτέλους έτοιμο.


[Τα 6 πρώτα διάλεξε και περιγράφει η "α μπα?"
1) le_mepris Le Mepris του Godard με την Bardot. Το σπίτι είναι ένα παλιό πολυβολείο, η θέα από και προς δεν παίζεται με τίποτα, αλλά και εσωτερικά σκίζει.

2) being_thereBeing There με τον Sellers. Η ταινία προσωπικά μου ψιλοάρεσε αλλά το σπίτι σ' αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Καλά, υπάρχουν τόσο πλούσιοι άνθρωποι? (μιλάμε για πλούσιους που την βασίλισσα της Αγγλίας την βάζουν κάτω και την φτύνουν) αλλά πέρα από τον πλούτο το σπίτι είναι τρομερό, τρομερό, τρομερό.

3) How to Murder your Wife με τον Jack Lemmon. Προσοχή στο μπάνιο και στην κουζίνα, είναι σούπερ. Το υπόλοιπο είναι επίσης σούπερ με την έννοια ότι οπτικοποιεί καταπληκτικά το σπίτι του καλοζωισμένου εργένη με γούστο -οποιασδήποτε εποχής- και με πιστή ατμόσφαιρα Νέας Υόρκης -που δεν έχω πάει αλλά φαντάζομαι.

4) Η villa Arpel από το Mon Oncle του Tati. Βέβαια δεν είναι κανονικό σπίτι, αλλά μόνο για τις ανάγκες της ταινίας, είναι σχεδιασμένο όμως από σχεδόν αρχιτέκτονα, τον Jacques Lagrange που ήταν ο μόνιμος set designer του Tati και κατά τη γνώμη μου είναι αξιοσημείωτο γιατί ενσωμάτωσαν με χιούμορ όλες τις παρενέργειες του μοντέρνου κινήματος. Είναι άπειρες οι αστείες λεπτομέρειες αλλά ενδιαφέρουσες μόνο σε αρχιτέκτονες φοβάμαι...:)

5) Και στο Playtime του Tati υπάρχουν τρομερά κτίρια -σε αυτήν την περίπτωση σχολίασαν μέσω της αρχιτεκτονικής όλες τις εκφάνσεις της ζωής (δουλειά, σπίτι, εμπόριο, διασκέδαση)και μάλιστα σύμφωνα με την Χάρτα τωνΑθηνών, το περίφημο συνέδριο αρχιτεκτονικής στο οποίο ο τεράστιος Le Corbusier ανέπτυξε τις θεωρίες του περί μοντέρνας πόλης.

6) Bρήκα άλλο ένα σπίτι και μάλιστα με ονοματεπώνυμο: το Manderley από την ταινία Rebecca του Hitchcock. [Ούτε στην ταινία αλλά ούτε και στο βιβλίο της Daphne du Maurier δεν αναφέρεται η ακριβής τοποθεσία του Manderley, αν και εικάζεται ότι θα ήταν στην Κορνουάλη όπου ζούσε η συγραφέας. Μετά την επιτυχία του βιβλίου και της ταινίας το Manderley έγινε το πιο συνηθισμένο όνομα για έπαυλη στην Αγγλία. Πριν χρόνια η Enya μετονόμασε το δουβλινέζικο κάστρο της σε Manderley.]

[τώρα γράφει η female Darcy]18451306
7) Για τα κινηματογραφικά σπίτια (αν δεν έχει ήδη συμπληρωθεί η 11δα) εγώ προτείνω το Match Point του Γούντι Άλεν, το σπίτι με την απίστευτη θέα στον Τάμεση. Μόλις το είδα είπα ότι με τέτοιο σπίτι κι εγώ την παντρευόμουν. [Σημείωση του Enteka: στο σινεμά που το είδα, όταν έδειξε το σπίτι για πρώτη φορά ακούστηκε ένα συλλογικό "Αααα!" απ' τους θεατές.]

[τώρα γράφει ο graham]
8) Η πρώτη μου σκέψη, είναι το Xanadu από το Citizen Kane. [Το design του σπιτιού βασίστηκε στο κάστρο του William Randolph Hearst στο San Simeon]


[Τα τελευταία τρία διαλέγει ο enteka]
9) Sliver με Σάρον Στόουν και W. Baldwin. sliver Έχω μεγάλο κόλλημα με 'κείνο το σπίτι, στην κορυφή λεπτού σαν φέτα ουρανοξύστη, διαμέρισμα καλωδιωμένο μ' ένα σωρό τεχνολογικά γκάτζετ. Για χρόνια ήταν το ονειρεμένο σπίτι για μένα. Έζησα σ' ένα παρόμοιο στο Βερολίνο (minus the technology) και ήταν υπέροχo.

10) Home Alone. Όταν βγήκε η ταινία δεν τύχαινε ποτέ να βρίσκομαι Μόνος στο Σπίτι (το να είμαι home alone είναι η καλύτερη κατάσταση ύπαρξης για μένα) και ζήλευα τρομερά τον Κέβιν που 'χε όλο αυτό το μεγάλο, διόροφο σπίτι, χριστουγεννιάτικα στολισμένο και γεμάτο εν δυνάμει παγίδες. [στη φωτο η ιδιωτική κατοικία που χρησιμοποιήθηκε ως το σπίτι της οικογένειας ΜακΆλιστερ. Βρίσκεται στα προάστια του Σικάγο, στην οδό 671 Lincoln Ave, και η οικογένεια που μένει εκεί έχει πια συνηθίσει τους περίεργους τουρίστες.]

11) 2001:Space Odyssey. Στο τέλος ο ήρωας ζει μια χωροχρονική αποκάλυψη και βρίσκεται στο πιο υπέροχο, μεταμοντέρνο σπίτι, φουτουριστικό αλλά ταυτόχρονα στο στυλ του Λουδοβίκου του 16ου.

Monday, June 11, 2007

Έντεκα (της Δευτέρας)

skans (7)
(σήμερα: μίνιμαλ)

1) Θα γίνει άραγε κάποτε αυτός ο άνθρωπος τόσο φίρμα ώστε να υπάρξει ένα αντίστοιχο funEl γι’ αυτόν; Σε κάθε περίπτωση οι θεωρίες -και αυτού και του άλλου- όπως και οι εκπομπές τους, είναι γεμάτες αφορμές για σάτιρα. Την ζητάει ο οργανισμός τους. (Απορώ που έχουν το θράσος να παραπονιούνται κιόλας!)

2) Βρίσκω τον νέο explorer καλύτερο κι απ' το firefox.

3) beastie boys - alive (moby remix)

4) Χίλια ποστ arxedia media!

5) Κάθε μέρα κατεβάζω τα επεισόδια του αγγλικού Big Brother (#8) και τα βλέπω λίγες ώρες μετά τη μετάδοσή τους. Ορίστε. Το είπα.

6) http://old-habits-die-hard.blogspot.com/

7) ♫Mitch forever♫

8) Με μεγάλη χαρά χαιρετίζω και φέτος το άνοιγμα των θερινών σινεμά! Χτες πήγαμε στο Αύρα κι είδαμε το Volver... [Πέρσι τέτοια εποχή: a) Έντεκα (αγαπημένα θερινά σινεμά) b) Έντεκα (ταινίες που είδα σε θερινό σινεμά)]

9) "Εχω ακούσει και διαβάσει καμιά εκατοστή φορές ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη. Αγωνίζομαι να βρώ ποιός είπε ότι υπάρχει. Μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να το είπε κανένας". (πετεφρής)

10) Πόσο θα μου κόστιζε το πρoηγούμενο ποστ; Beastie Boys (60) + Laurie Anderson (60) + CocoRosie (30) + Metallica (60) + Saint Etienne (35) + Snoop Dogg (45) + The B-52's (45) + DJ Shadow (40) + Air & Tori Amos (60) + Fischerspooner (35) + George Michael (75) + Placebo (45) + Dolores (30) = 620 ευρώ.

11) Τελικά αυτό μου θυμίζει αυτό --->










-------------------------------------------------------------
*ποστ μέσα στο ποστ
(αυτό στα webdings σημαίνει 'ποστ μέσα στο ποστ')

Ήθελα να γράψω κάτι με αφορμή την Μέρα Περιβάλλοντος που ήταν την περασμένη βδομάδα. Αντί γι’ αυτό, ένα παραμύθι (με τέλος καλό) της Λένας Πλάτωνος.


img197


-----------------------------------------------------------------
καλη βδομαδα! !!!
(αυτό στα webdings σημαίνει Καλή Βδομάδα!!!)

Friday, June 08, 2007

Έντεκα (συναυλίες γι' αυτό το καλοκαίρι)

Κάθε καλοκαίρι αφήνω τον εαυτό μου ελευθερο από χωροχρονικούς και οικονομικούς περιορισμούς και φαντασιώνομαι δεκάδες συναυλίες που θα μπορούσα να δω στη χώρα μας (οι περισσότερες φυσικά στην Αθήνα). Μετά συνειδητοποιώ πόσο κοστίζουν αλλά και πόσο εξαντλητικά θα ήταν τα συνεχή ταξίδια, βγάζω 2-3 εισιτήρια για τις πιο βολικές/σημαντικές για μένα και κάθομαι στ’ αυγά μου.

rotsnake
Καλοκαίρι 2007.
[δεν συμπεριλαμβάνονται οι μόνες που θα δω σίγουρα, Placebo και Dolores O'Riordan στη Θεσν/νικη]

1) Beastie Boys @ Eject [16/6, Γήπεδο Baseball - Ελληνικό] Φακτ! Το 1985 οι Beastie Boys (τότε ανερχόμενη δύναμη της ραπ) άνοιγαν τις συναυλίες της Madonna (τότε ανερχόμενη δύναμη της ποπ). /// Live στη σκηνή: Intergalactic/Sabotage

2) Laurie Anderson [19/6, Ηρώδειο] Φακτ! Για το πως προέκυψε η συνεργασία της με τη NASA: "So I was working in the studio one day, feeling sorry for myself, when I suddenly got this phone call, and the guy told me I was selected to be the resident artist at NASA. I said, 'Well what does that mean "artist in residence", what can I offer a bunch of scientists?', and he said, 'I don't know either'. Turns out scientists and artists have a lot more in common than one would think. Neither of them knows what is it they're looking for and they both start out with a set of tools and try to come closer towards that certain something." /// Live στη σκηνή: Only An Expert / Maybe if I Fall

3) CocoRosie [29/6, Θέατρο Ρεματιάς, Χαλάνδρι] Φακτ! Το 2003 η Bianca παράτησε τη Νέα Υόρκη για να γυρίσει τον κόσμο. Απρόσκλητη βρέθηκε στο Παρίσι και χτύπησε το κουδούνι της αδερφής της Sierra. Είχαν να ειδωθούν σχεδόν δέκα χρόνια... Αποφάσισαν να φτιάξουν ένα συγκρότημα. /// Live στη σκηνή: Tekno love song

4) Metallica @ Rockwave [3/7, Terravibe, Μαλακάσα] Φακτ! Όταν το 1981 έψαχναν για όνομα αυτό που άρεσε στα περισσότερα μέλη ήταν το "Metal Mania". Επικράτησε το Metallica. /// Live στη σκηνή: The Memory Remains (μαζί με την M. Faithfull!).

5) Saint Etienne [6/7, Θέατρο Βράχων] Φακτ! Το 1999 τους είδα στο Λονδίνο, λίγες μέρες μετά ο Γ. τους είδε στη Θεσσαλονίκη. Συγκρίναμε εντυπώσεις: η Σάρα στο Λονδίνο φορούσε εντυπωσιακά ρούχα και χόρευε σαν τρελή, στη Θεσ/νίκη άβαφη μ' ένα τζιν και υποτονική. Στο Λ. με φουλ μπάντα, χορευτικά και βιντεοwall με τέλεια visuals, στην Θ. τίποτα από τα παραπάνω. Στο Λ. σχεδόν δύο ώρες, όλες οι επιτυχίες [και το Avenue], στην Θ. σχεδόν 45 καχεκτικά λεπτά. /// Live στη σκηνή: Pale Movie

6) Snoop Dogg [10/7, Γήπεδο Baseball - Ελληνικό] Φακτ! Τα περισσότερα λεφτά τα βγάζει σήμερα από τα διάφορα προϊόντα Snoop Dogg που κυκλοφορούν: παπούτσια Snoop Biscuitz, σκέιτμπορντς, λικέρ, κινητά τηλέφωνα, τσίχλες, γλυκό Chronic Candy (με γεύση μαριχουάνας), σάντουιτς με λουκάνικο, ρούχα, μηχανάκια, κούκλες με τη φάτσα του, αξεσουάρ για ζώα και άλλα πολλά. /// Live στη σκηνή: Murder Was the Case

7) The B-52's [17/7, Λυκαβηττός] Φακτ! (από wikipedia) Singer Julee Cruise filled in for Cindy Wilson on the 1992–1993 Interdimensional Tourgasm, as well as the band's summer 1999 tour, when Wilson went on sabbatical. /// Live στη σκηνή: Rock Lobster

8) DJ Shadow [17/7, ???] Φακτ! Ήταν ακόμα φοιτητής όταν ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα ως DJ στον κολεγιακό σταθμό KDVS του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο κάμπους UC Davis. Πρέπει να ήταν πολύ τυχεροί οι φοιτητές του κάμπους που έπιαναν τέτοιο σταθμό. ///Live στη σκηνή: Number Song & Organ Donor αλλά και Midnight in a Perfect World

9) Air & Tori Amos @flybeeyond [18/7 'Αγορά' Ολυμπιακού Σταδίου] Φακτ1! Ορισμός του Air στα Γαλλικά: French for "aria"; also ayr, ayre, a variant of the musical song form, is the name of various song-like vocal or instrumental compositions. Φακτ2! Στα πέντε της η Tori Amos ήταν η μικρότερη πιανίστρια που κέρδισε υποτροφία στο Peabody Conservatory of Music. Όμως στα ΕΝΤΕΚΑ της την έδιωξαν διακόπτοντας και την υποτροφία. Αιτία: το αυξανόμενο ενδιαφέρον της για τη Ροκ και η παραμέληση των μαθημάτων κλασικής μουσικής. /// Live στη σκηνή: Air - Another Day Tori Amos - Jackie's Strength

10) Fischerspooner @Synch [22/7, Τεχνόπολις] Φακτ! (από Wikipedia) In the final months of 2004, Fischerspooner opened up their FS Studios in New York City to the public for a few hours once a week, allowing people to meet the band and production team, as well as preview new video, music and dance projects that they were working on. /// Live στη σκηνή: Emerge

11) George Michael [26/7, O.A.K.A] Δεν χρειάζονται Φακτς! /// Live στη σκηνή: I Want your Sex

---------------------------------------------------------------

+συν
Εικοσιδύο χρόνια πριν, οι σχετικά άσημοι Beastie Boys (πριν καν βγάλουν δίσκο) επιλέχτηκαν -μαζί με τους RUN DMC- για να ανοίγουν τις συναυλίες της Madonna. Κάθε βράδυ βρίσκονταν ενώπιον ενός παγωμένου -αρχικά- κοινού, που το τελευταίο πράγμα που περίμενε να ακούσει ήταν ραπ. Στις πρώτες συναυλίες τα ΜΠΟΥ ήταν τόσο δυνατά που το γκρούπ σκέφτηκε να παραιτηθεί. Σε μία εμφάνισή τους, λέει ο θρύλος, η Madonna βγήκε στα πλάγια της σκηνής, μισή ώρα πριν τη δική της εμφάνιση και χόρευε σαν τρελή, δίνοντας έτσι γραμμή και στους φαν της. Πέρσι, μέλος των Beastie Boys μίλησε για εκείνη την περιοδεία λέγοντας μισοαστεία μισοσοβαρά: "I believe that Madonna kept us on tour in '85 because the audience hated us so much that it made her so much better."

*Πριν από ένα χρόνο: Έντεκα (συναυλίες του καλοκαιριού)

Wednesday, June 06, 2007

Έντεκα (παρανοϊκά λεπτά στον κόσμο του David Lynch)

Έχει μια μανιέρα ο Lynch που μου ταιριάζει απόλυτα, καλλιτεχνικά μιλώντας.
Η ασάφεια, το όνειρο, η επανάληψη, η αίσθηση ότι το παζλ σιγά-σιγά ενώνεται αλλά πριν ολοκληρωθεί στο μυαλό σου, κι ενώ νιώθεις ότι θα το αγγίξεις, όλα διαλύονται κι απομακρύνονται με ιλλιγιώδη ταχύτητα. Είναι κάτι τελείως προσωπικό, ξέρω ότι οι περισσότεροι τον βαριούνται: εγώ απλά απορώ που υπάρχει κάποιος που λέει όσα ήθελα να πω ενώ ταυτόχρονα ξεκλειδώνει (και βιάζει, ίσως) τόσο πετυχημένα το υποσυνείδητό μου.

1) Eraserhead (1977). H ανάμνηση ενός φίλου από τότε (αρχές ’90) που το είδε σε μεταμεσονύχτια στο Μακεδονικόν: υπάρχει αυτή η σκηνή με μια ηλικιωμένη που κουνιέται με μια κουνιστή πολυθρόνα και το κάνει αυτό για κάποια ώρα χωρίς να γίνεται τίποτα. Θεατής σηκώνεται απηυδησμένος και φωνάζει μισοαυστηρά: «Να γυρίζει η γιαγιά!». (γέλια)
2) The Elephant Man (1980). Στο tv-room στην λονδρέζικη εστία του πανεπιστημίου. Οι υπόλοιποι ήθελαν να δουν κρίκετ στο BBC, αλλά είχα πάει πρώτος. Με κοιτούσαν με μίσος.
3) Dune (1984). Στην τηλεόραση σε διακοπές στη Χαλκιδική πριν από 15 χρόνια. Δεν είχα καταλάβει ότι ήταν Lynch και σκεφτόμουν «τι χαζομάρα». Δεν άλλαξα γνώμη.
4) Blue Velvet (1986). Με την πολυαγαπημένη μου Τατιάνα σε ειδική προβολή στο Ολύμπιον. Συνέβη το εξής αληθινό περιστατικό στην αίθουσα: επειδή είναι γεμάτη η Τατ. κάθεται μερικά καθίσματα πίσω μου. Μπορεί και να είναι ο μόνος άνθρωπος στην αίθουσα που βρίσκει το B.V. φοβερά τρομαχτικό. Καναδυό φορές έρχεται και μου λέει ότι φοβάται και την καθησυχάζω, αλλά στην πιο «τρομακτική» σκηνή, καθώς κάποιος επιτίθεται σε κάποιον ακούω μια στριγκλιά και νιώθω να πέφτει με δύναμη κάποιος πάνω μου ρίχνοντάς με και κάνοντάς μου σχεδόν κεφαλοκλείδωμα – τρόμαξα πολύ δεν ήξερα από πού μου ήρθε. (η αίθουσα σείεται, εξευτελιστικά γέλια του πλήθους)
5) Wild at Heart (1990). Αντιγράφω από προηγούμενο ποστ: Δεν το είδα στην εποχή του, τότε έβλεπα μόνο παιδικά και κωμωδίες. Θυμάμαι που το είχε δει στο σινεμά η αδερφή μου (το ίδιο άτομο με το Blue Velvet incident). Γύρισε πίσω εξοργισμένη και μου διηγήθηκε με κάθε σπλάτερ λεπτομέρεια το πόσο απαίσιο ήταν, λέγοντάς μου να μην το δω ποτέ! Ευτυχώς δεν την άκουσα.
6) Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992). Την περίοδο που διάβαζα το Κρυφό Ημερολόγιο της Λόρα Πάλμερ. Η Κ.Β. το είχε σε βιντεοκασέτα σπίτι της και την παρακαλούσα να μείνει ξύπνια να το δούμε μαζί. Το είδα μόνος στο σκοτάδι και το καταχάρηκα. Ίσως η αγαπημένη μου ταινία του. [Και κάτι για το Twin Peaks, τη σειρά. Έβλεπα μικρός ένα επεισόδιο στην ΕΤ2 και συνέβαινε το εξής καταπληκτικό: ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ οι ομιλίες του επεισοδίου, αν και μπορούσες να διαβάσεις τι έλεγαν από τους υπότιτλους. Για κάποιο μεταφυσικό λόγο ακουγόταν ΜΟΝΟ το κανάλι των ηχητικών εφέ (πόρτες που κλείνουν, βήματα – καθώς και η μουσική). Σ’ ολόκληρο το επεισόδιο. Ήταν φανταστικό: έβλεπες κάποιον να ουρλιάζει στα βουβά, ακούγοντας μια μουσικούλα, μια καρέκλα που εκσφενδονίζεται στον τοίχο, ένα τηλέφωνο που χτυπάει, στόματα που ανοιγόκλειναν, υπότιτλοι που εξηγούσαν. Έκτοτε ρώτησα πολύ κόσμο και τους έδειξα το επεισόδιο που είχα γράψει στο βίντεο: όλοι μου είπαν πως αυτό δεν είχε γίνει επίτηδες από τον ιδιοφυή σκηνοθέτη -όπως νόμιζα- αλλά από κάποιο κωμικοτραγικό λάθος της ΕΤ2. Αυτό ενίσχυσε την πεποίθησή μου πως, μερικές φορές, τα μεγαλύτερα έργα τέχνης γίνονται κατά τύχη ή κατά λάθος.]
7) Lost Highway (1997). Στο Αλέξανδρος (που δεν υπάρχει πια –νιώθω 80 χρονών!), ήταν σαν όνειρο. Το ξαναείδα στο φτηνό Prince Charles του Λονδίνου αλλά και σ’ ένα μικρό σινεμά-κατάληψη στο Βερολίνο, όπου μοίραζαν στην αίθουσα δωρεάν ποτήρια με κρασί και φυσικά επιτρεπόταν και το κάπνισμα. Δεν πίνω σχεδόν ποτέ – τότε μέθυσα βλέποντας την ταινία (για τέταρτη φορά) και ήταν μια αξέχαστη εμπειρία γεμάτη εξωφρενικές Αποκαλύψεις. [Φυσικά και πάλι δεν κατάλαβα τι έγινε στο τέλος, και το προτιμώ έτσι.]
8) The Straight Story (1999). Δεν πήγα καν να το δω στο σινεμά. Τελικά το είδα σε μια βιντεοκασέτα-δώρο που έδινε το TV Zapping. Σίγουρα θα το έβρισκα καλό αν το είχε κάνει άλλος. Όμως βαρέθηκα φριχτά: λίγο πριν τελειώσει κάτι έγινε κι έπρεπε να φύγω απ’ το σπίτι. Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να δω το τέλος.
9) Mulholland Dr. (2001). Το είχα δει τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα και γυρνώντας στο Λονδίνο πείστηκα (άλλο που δεν ήθελα) από μία gimmick διαφήμιση στο Time Out που υποστήριζε ότι ακόμα κι αν το είχαμε δει έπρεπε να το ξαναδούμε. Ο λόγος ήταν μια λίστα με (μπερδευτικές) ενδείξεις του τι συμβαίνει στην ταινία και τι πρέπει να προσέξουμε για να την καταλάβουμε. [Σχετικά: zpiderland]
10) Rammstein: Lichtspielhaus (2003). Το μόνο που δεν έχω δει ακόμη. [Οk, δεν είναι κανονική ταινία, είναι τα βίντεο κλιπ τους, ένα είναι σκηνοθετημένο απ' τον Λιντς – τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται (!)]
Inland460
11) Inland Empire (2006). Θα έβγαινε κατευθείαν σε dvd στη χώρα μας αλλά τελικά, για λόγους άσχετους με τη συνεχή μου γκρίνια σ’ αυτό το μπλογκ, ήρθε μέχρι (!) και στην Θεσνίκη. Απολαυστική mindfuck παράνοια, ο καλύτερος εφιάλτης που έχω δει. Περιμένω να περάσουν λίγες μέρες για να ξαναπάω. [ένα ποστ/επεξήγηση της ταινίας]

------------------------------------------------------

+ (κι άλλο!)


"I like darkness and confusion and absurdity, but I like to know that there could be a little door that you could go out into a safe life area of happiness."



1) Quiz: Ποια ταινία του Lynch είστε; [εγώ είμαι Mullholland Drive, όπως και το 16% των ανθρώπων που κάναν το τεστ]

2) Κάθε μέρα ο Lynch λέει τον καιρό όπως τον βλέπει απ’ το παράθυρο του σπιτιού του στην Καλιφόρνια. Δεν πρόκειται για πλάκα. [daily weather report]

3) Απ’ το ‘83 μέχρι το ’92 έφτιαχνε το δικό του κόμικ-στριπ με τίτλο: The Angriest Dog in the World, που δημοσιευόταν κάθε βδομάδα σε εναλλακτικά έντυπα. Χαρακτηριστικό του φοβερού κόμικ: οι εικόνες κάθε φορά ήταν ίδιες, το μόνο που άλλαζε ήταν τα λόγια.

4) Ένα απ’ τα αγαπημένα μου βίντεο-κλιπ όλων των εποχών: Nine Inch Nails – Perfect Drug (από το Lost Highway, σκηνοθεσία Μ. Romanek) Επίσης: Angelo Badalamenti & Julee Cruise - Falling

5) Unfinished / Unrealized Projects (γιατί μερικές φορές τα πιο σημαντικά είναι αυτά που δεν έγιναν)

6) Κι όμως υπάρχει, και πεθαίνω να το δω: Lost Highway - The Opera

7) Διαφημίσεις σκηνοθετημένες απ’ τον D.L. [σχεδόν όλες υπάρχουν και στο youtube, η αγαπημένη μου είναι για τα τσιγάρα Parisienne]

8) Τ-ε-λ-ε-ι-ο. Πραγματική ζωή: δυο τύποι τραβούν με την κάμερά τους τα αξιοθέατα του L.A. κάνοντας βόλτες με το αυτοκίνητο και δεν πιστεύουν όταν βλέπουν στο πεζοδρόμιο τον Lynch (και την αγελάδα του). Σταματούν το αυτοκίνητο, βγαίνουν έξω και… (συνέχεια)

9) Live στη σκηνή: ο Lynch μιλάει και οι Au Revoir Simone παίζουν μουσική.

10) Φοβερή παρωδία του Twin Peaks στο Saturday Night Live /// Twin Peaks cameo στους Simpsons.

11) David Lynch on Transcendental Meditation



τέλος

Monday, June 04, 2007

Έντεκα (της Δευτέρας)

scan0013
φωτεινή λάμψη: οι bloggers παίρνουν θέση και επιτέλους ακούγονται


1) [Αυτό είναι ένα λογοκριμένο ποστ] Πήγαν λοιπόν οι *&%$ κι έφεραν την &amp?%*& αστυνομία που κατέβασε το έργο απ’ την ArtAthina. (Outlook all over again). Υπάρχουν μερικοί *&^*& που δεν θα καταλάβουν ποτέ πως, ναι ρε σεις, στην τέχνη μπορείς να πεις οτιδήποτε, χωρίς να έρχεται ο *&^*& μπάτσος και να σε φιμώνει. Είδα στις ειδήσεις ότι στον τοίχο απ’ τον οποίο είχε αφαιρεθεί το έργο κάποιος είχε γράψει: Αυτή είναι μια λογοκριμένη έκθεση.

dspphoto1
http://artlogokrisia.blogspot.com/ (και online έκθεση - http://xoris-logokrisia.blogspot.com/)

(από σχόλιο στο artlogokrisia: "Ας φτιάξει κάποιος βίντεο της φάσης με τον Κύπριο φοιτητή και τη ζαρντινιέρα με υπόκρουση τον Εθνικό μας Ύμνο, ως φόρο τιμής στην ΕΛ.ΑΣ!")

MAJOR UPDATE: Μου ήρθε με forward (θενκς Xilaren) ένα μέιλ από τον Άγγελο Φραντζή που λέει:
"ΑΣ ΜΑΣ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ ΟΛΟΥΣ
Xthes sto Art Athina egine kai pali kati pou den prepei na to afisoume na perasei etsi. Epeita apo anonimi katagelia, pithanon apo melos tou LAOS, i astinomia eisevale stin ekthesi, katevase kai kateisxe to video ergo tis Evas Stefani me titlo Ethnikos Imnos gia logous prosvolis tis dimosias aidous ke ton ethnikon simvolon. Taftoxrona sinelave ton diefthinti tis ekthesis pou perase tin nixta sto aftoforo kai minise tin kalitexni kai tous allous ipefthinous tis ekthesis pou prokeitai na dikasthoun.
To ergo deixnei mesa apo ena ftharmeno palio super-8 ena aidio kai ena xeri pou to prosegizei se argi kinisi eno paralila akougetai o ethnikos imnos. Einai ena ergo pou antiparavalei tis aisthiseis kai tin somatikotita me ton akampto thesmiko logo paragontas mia idieteri aisthantikotita. Einai ena ergo pou sinexizei tin logiki tis proigoumenis doulias tis Evas.
Gia na antimetopistei ena akomi adianoito gegonos logokrisias, xekinise mia protovoulia apo arketous kalitexnes pou afora olous mas. Tin erxomeni Triti 5 tou mina, to ergo tha epanaektethei se allo xoro, mia kai to art Athina telionei, kai aftin tin fora den tha to ipografei mono i Eva alla oloi oi kalitexnes kai dianooumenoi pou niothoun prosvevlimenoi apo teties praxeis fimosis tou kalitexnikou ergou. An theloun as mas silavoun olous.
Osoi simfoneite me aftin tin kinisi boreite na steilete ena mail sto
asmassilavounolous@yahoo.gr me to onoma kai tin idiotita sas pou tha prostethei stin lista ton ipografon. Oi ipografes tha prepei na mazeftoun mexri avrio to apogevma gia na iparxoun stin ekthesi tou ergou tin Triti.
Sas parakaloume kanete ffwd afto to mail kai se alous pou pistevete oti tous endiaferei. Diadoste to oso pio poli boreite etsi oste i apantisi na einai oso ginete pio maziki.
Angelos Frantzis

* Πληροφορείς για την έκθεση:
Έκθεση χωρίς τίτλο, εναντίον της απαράδεκτης λογοκρισίας που σημειώθηκε στην Art Athina 2007. Δευτέρα 4 - Πέμπτη 7 Ιουνίου 2007 --> Ιάσωνος 45, Μεταξουργείο

2) Διάβασα το νέο, ανανεωμένο BΗmagazino, κυρίως γιατί άκουγα από παντού ότι ο Στ. Ψυχάρης ήταν ενθουσιασμένος και πλέον δήλωνε περήφανος για το περιοδικό. Μου φάνηκε (με τις εξαιρέσεις του βεβαίως) άχρωμο και άοσμο, όπως πάντα. Το άλλο περιοδικό του ΔΟΛ όμως, ο Ταχυδρόμος… Για τον Ταχυδρόμο των τελευταίων μηνών, θα το καταλάβαινα: γι’ αυτόν θα ’πρεπε να νιώθει περήφανος ο κύριος Ψυχάρης.

3) Κάνω το λάθος να βλέπω στη ΝΕΤ το Desperate Housewives (αντί να το κλέβω κατεβάζοντάς το ή αντί να το βλέπω στο filmnet ή αντί να το νοικιάζω απ’ το βίντεο κλαμπ), αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μου τσακίζει η ΕΡΤ τα νεύρα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά: σχεδόν κάθε βδομάδα κάτι θα βρουν για να μην το παίξουν: αθλητικά (the irony!) κάθε είδους εμφανίζονται απ’ το πουθενά και ακυρώνουν απροειδοποίητα τη σειρά, εκπομπές για το final four, για το Champions League, μέχρι κι έναν τυχαίο φιλικό αγώνα έδειξε προχτές προκειμένου να μη βάλει τη σειρά. (Έχω κι άλλα παραδείγματα, μη αθλητικά – συζητήσεις για τις γαλλικές εκλογές κλπ). Αυτό είναι το ένα, γιατί το άλλο είναι ακόμη χειρότερο – και μάλιστα για δημόσια τηλεόραση. Τα βράδια η Νετ έχει την χειρότερη καθυστέρηση όλων των εποχών. Έγραφε τόσο καιρό ότι το D.H. αρχίζει στις 23.00 και ποτέ δεν άρχιζε πριν τις 23.35! (Ούτε ο Αντ1 τέτοια καθυστέρηση)

4) O Jerry Falwel έχει αφήσει άξιους διαδόχους, είχα αναφέρει τις γελοιότητες Παπαθεμελή, γράφτηκαν και οι του Χριστόδουλου. Τώρα στην Πολωνία ανοίγει το θέμα του αν ένα απ’ τα εξωγήινα πλάσματα (Tinky Winky) της σειράς Teletubbies προωθεί την ομοφυλοφιλία. Φυσικά ο Falwel τα’ χε πει όλα εδώ και 10 χρόνια, αλλά προφανώς η προηγούμενη κυβέρνηση της Πολωνίας δεν ήταν τόσο ανόητη όσο η current, η κυβέρνηση των υπερσυντηρητικών διδύμων που πιάνει πάτο σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων (μην ανοίξουμε καν το θέμα των πιστοποιητικών αντικομουνισμού). [Κι άλλο Tinky Winky controversy: Το 2000, ένα κορίτσι κατήγγειλε πως μια ομιλούσα κούκλα-παιχνίδι Teletubby με τη μορφή του Tinky Winky έλεγε συνέχεια: "I got a gun!!!". Ο διευθυντής της κατασκευαστικής εταιρίας αναγκάστηκε να εξηγήσει στους δικηγόρους του κοριτσιού ότι η κούκλα έλεγε στην πραγματικότητα "Again, Again!"]

5) Έκανε τον απολογισμό, λέει, του κυβερνητικού του έργου ο Καραμανλής, εν όψει εκλογών: Πόσα σπουδαία έργα! Πόσες εκκωφαντικές επιτυχίες! Πόσοι άξιοι άνθρωποι και συνεργάτες τους. Πόσες υλοποιημένες εξαγγελίες. Αυτό το κοινωνικό πρόσωπο! Αυτός ο μεσαίος χώρος της Δεξιάς του Κυρίου, του Πολύδωρα, του Τσιτουρίδη, του Ψωμιάδη και του Γιακουμάτου. Αυτή η πρόοδος της χώρας. Η τρομακτική άνθηση της οικονομίας. Η βελτίωση της καθημερινότητας. Ω, οι ευτυχισμένες μέρες! Μακάρι να κρατούσαν για πάντα…

6) Ο Spyros_VJ έχει μια στήλη (ελπίζω μόνιμη) κάθε Παρασκευή στο blog του και βάζει τα πιο παράξενα λινκς σε τέλεια πράγματα που δεν θα έβρισκα ποτέ. Λέγεται obscured by the clouds και είναι φ α ν τ α σ τ ι κ η.

7) Στο Φεστιβάλ των Καννών έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα την νέας ταινίας -μετά από οκτώ χρόνια- του Harmony Korine (σεναριογράφου του Kids και σκηνοθέτη του απίθανου Gummo).To film λέγεται Mister Lonely και η υπόθεση σύμφωνα με το imdb είναι η εξής: «In Paris, a young American (Luna) who works as a Michael Jackson lookalike meets Marilyn Monroe (Morton), who invites him to her commune in Scotland, where she lives with Charlie Chaplin (Lavant) and her daughter, Shirley Temple.» Η Samantha Morton υποδύεται την «Marilyn Monroe»,η Melita Morgan τη «Madonna» και ο Diego Luna τον «Michael Jackson».

8) Bits & Pieces: Άντε να βάλει πρόστιμα στο Je t'aime το Ε.Σ.Ρ., να το εξορίσει και στην μεταμεσονύκτια ζώνη, να το βλέπουμε όσοι θέλουμε – και χωρίς τύψεις. (Ο Θεός στο Je t’aime, δια χειρός Πασκάλ.) /// Οι Marsheaux στο Popjustice (1, 2)/// Η γκέι κουλτούρα διαχέεται στα μήντια αλλά δεν αλλάζει την κοινωνική ατζέντα (του Δημήτρη Ρηγόπουλου από την Καθημερινή) /// Αγαπητέ lifer, μήπως διαβάζεις πολύ enteka? (either way, εύγε!) /// Στο Μεσαίωνα θα μ' έκαιγαν σαν μάγισσα (μια συνέντευξη της Μαρίας Μήτσορα). /// Τέλειο blog: Wasted Sundays (απ’ όπου και η φωτο)///

9) Βρέθηκε στο youtube: Κάποτε ο σκηνοθέτης John Waters (για να ευχαριστήσει ένα μικρό ανεξάρτητο σινεμά που έπαιζε για μήνες το Pink Flamingos), γύρισε ένα σποτάκι-ανακοίνωση 40 δευτερολέπτων που προβαλλόταν πριν από κάθε προβολή ταινίας -και προβάλλεται ακόμη σε μερικά art-house σινεμά των Η.Π.Α.- και ανακοίνωνε πως το κάπνισμα δεν επιτρέπεται μέσα στην αίθουσα. Φυσικά το έλεγε με τέτοιο τρόπο που ήθελες να ανάψεις τσιγάρο με τη μία. [Καλύτερη ατάκα: How can anyone sit through a length of a film, especially a European film, and ΝΟΤ have a cigarette?"] Το κλιπ είναι εδώ

10) Διαβάζοντας για τις περιπέτειες μιας άνω τελείας ξαναθυμήθηκα τον μεγάλο μου καημό, ότι το ελληνικό πληκτρολόγιο δεν έχει εύκαιρη την άνω τελεία. Το αγαπημένο μου, ίσως, σημείο στίξης είναι τελικά το μόνο που δε χρησιμοποιώ πια.

11) bloggers republicΤα 11 λινκς του μήνα βρίσκονται στο sidebar. Bloggers republic / koreydro / Διεθνής Αμνηστία / monocle / Soul / rodia / Αρκτούρος / roides /lifo /arthouse /vita moderna/
ΤΑ ΛΙΝΚΣ των προηγούμενων έντεκα μηνών: Arxedia Media // M.Hulot’s Nothing Days //Ιφιμέδεια. // Pascal //STEREONOVA // Nanakos // FunEl // Από τις 4 στις 5 //
WinterAcademy //musicforabetterliving //Πετεφρής // Provato //Fantastic ‘80s
//Tory Anarchist //iblog // What Does My Soul Look Like: ////Ταξίδια //Ονειρολόγιο
There is a place in hell reserved for me and my friends // ΑlluFunMarx //Urbane71 // Πρόσωπα //CrazyMonkey //.’.Discordia.’.: //FeelingΜinnesota
//Misirlou // dreams //Πλειστόκενον //Goriana //Think Tank //Aenaos //μούτρα // Ένας Σάκος με Μπιφτέκια

-----------------------------------------------------------------------

Ποστ μέσα στο ποστ: Στα σχόλια του ποστ για τα αγαπημένα μου τραγούδια από ταινίες, πολύς κόσμος πρόσθεσε τα δικά του αγαπημένα. Να έντεκα:
*Οι σκιές μιλάν: Spain - Every time I try, από το ‘The End of Violence’.
*Dkm: Chris Isaak - Wicked Game, από το ‘Wild At Heart’
*Anonymous: Beatles - Can't buy me love, από την ομώνυμη ταινία.
*Idimon: Σταμάτης Γαρδέλης - Άντε Σπάσε ρε Μαλάκα, από το ‘Καμικάζι, Αγάπη Μου' [σόρι δεν βρήκα την 'Ανάμνηση απ' το Γκρις' κι έβαλα ένα σχετικό]
*Neutrino: Dooley Wilson - Αs Time Goes By, από την ‘Casablanca’
*cookie basher: Jessica Rabbit - Why don't you do right?, από το ‘Who Framed Roger Rabbit?'
*Sadie: Bjork - I've Seen It All, από το ‘Dancer In The Dark’
*dust road: Tori Amos – Siren, από το ‘Great Expectations’
*rasko: Chuck Berry - You never can tell, από το ‘Pulp Fiction’
*basik: David Bowie/Pat Metheny - This Is Not America- από το ‘Falcon & the Snowman’
*j: Blondie - Call me, από το ‘American Gigolo'

Thursday, May 31, 2007

Έντεκα (σκοτεινές εικόνες του Francis Bacon)

current_perry
Το στούντιό του F. Bacon, όπως το άφησε.

Tate Gallery (νυν Tate Britain), 1997. Με μια φίλη (αυτήν από την Μ. Μάνσον ιστορία) είμαστε στα εγκαίνια της έκθεσης για το βραβείο Turner. Kοιτάμε μια τα έργα-υποψηφιότητες και μια τις διασημότητες, τους διάφορους καλλιτέχνες-σταρ της Brit Art. Η Μαρία μου λέει ξαφνικά "Ωχ δες εκεί, ο Francis Bacon!".
Κοιτάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου γιατί βλέπω όντως το ίνδαλμά μας, τον Francis Bacon να συζητάει με πολλούς ανθρώπους της Τέχνης μεταξύ των οποίων και ο John Maybury.


Εν τω μεταξύ ο Bacon ήταν νεκρός για πάνω από πέντε χρόνια.

Ξέραμε ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει, κι όμως, αρχίσαμε να τον παρακολουθούμε από αίθουσα σε αίθουσα υπνωτισμένοι.
Έπινε λευκό κρασί, γελούσε και μιλούσε λίγο ασυνάρτητα, όπως σ’ ένα ντοκιμαντέρ που είχε παιχτεί με αφορμή την επετείου του θανάτου του και που είχαμε δει πριν μια βδομάδα.

Περισσότερο απ’ όλα τα εκθέματα φάνηκε να του αρέσει το βίντεο της Gillian Wearing που τελικά κέρδισε το βραβείο – αυτό με τους αστυνομικούς σε ακίνητη οικογενειακή βιντεο-φωτογραφία.

[Λίγους μήνες μετά λύθηκε η απορία μας. Στο Love is the Devil, την βιογραφική ταινία για τον Bacon που γύριζε τότε ο Maybury πρωταγωνιστούσε ο Derec Jacobi, ο άνδρας που είδαμε στην Tate και που έμοιαζε πραγματικά (μην πω ανατριχιαστικά) πολύ με τον νεκρό ζωγράφο.]

medium_pope
9.500 λέξεις για τον Bacon.

[Όταν σκέφτομαι τον Bacon, σκέφτομαι -φυσικά- τα τρίπτυχα και όλες τις σπουδές στα εφιαλτικά και αλλόκοτα φωτεινά δωμάτια-σκηνές που εξέφρασαν την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης. Για αλλαγή αποφάσισα αυτή τη φορά να βγω έξω απ’ τα πορτοκαλί δωμάτια με τους κύκλους στο πάτωμα και να βρω τα -ακόμη πιο σκοτεινά- αριστουργήματά της υπόλοιπης δουλειάς του.]

study after a Van Gogh portrait, 1957auntitled (marching figures)Man_in_a_Cap (1943)man in blue (1954)half length figure in seaTwo Figures in the Grass (1954)Figure_in_Frame (1950)Figure_in_a_Landscape 1945LANDSCAPE 1957study for portrait of van gogh 1957