Έντεκα (συνεντεύξεις Ελλήνων συγγραφέων)

Η Μαργαρίτα Καραπάνου με τον Λη (ή μήπως τη Λου;)

1) Μαργαρίτα Καραπάνου [στη Λώρη Κέζα του Βήματος, 9/1/2002]
2) Αύγουστος Κορτώ [στο cityportal, 2/5/07. /// Και ένα podcast στο book.attack.gr]
3) Άλκη Ζέη [σε παιδιά της Ρόδου στις 27/4/07.
4) Νίκος Βλαντής [στο blog Diavazo, 31/5/07]
5) Μαρία Μήτσορα [στον Βασίλη Ρουβαλη, Ελευθεροτυπία, 24/5/07]
6) Λένος Χρηστίδης [στον Γιώργο Καρουζάκη, Ελευθεροτυπία, 29/7/1998]
7) Λένα Διβάνη [στο blog του Δημήτρη Αθηνάκη, 17/6/07]
8) Σάκης Σερέφας [στην Στελίνα Μαργαριτίδου της Μακεδονίας, 18/6/07]
9) Αλέξης Σταμάτης [στην Εύη Οικονομίδου του lexima.gr, 28/6/06]
10) Ζυράννα Ζατέλη [στην Λώρη Κέζα του Βήματος, 20/1/2002]
11) Γιάννης Ξανθούλης [στον Βασίλη Κ. Καλαμάρα της Ελευθεροτυπίας, 10/10/07]
-----------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
Μια αμφιλεγόμενη συνέντευξη

Είχα διαβάσει τη συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου στην Ελευθεροτυπία, [με τον τίτλο "Ρατσισμός που Σκοτώνει" και υπότιτλο "Τι δουλειά έχει η Σώτη Τριανταφύλλου στη γιορτή της Κου Κλουξ Κλαν στο Τενεσί;"] και την είχα βρει λίγο περίεργη. Όντας μεγάλος φαν είχα διαβάσει δεκάδες συνεντεύξεις και κείμενα. Εδώ κάτι δεν πήγαινε καλά…

Σα βόμβα (λέμε τώρα) έσκασε στον εκδοτικό χώρο το email της Σώτης Τριανταφύλλου [εγώ το είχα διαβάσει τότε στο blog του ΑΔΑΗ] που κατήγγειλε τους τους δήθεν σοβαρούς των «προοδευτικών» εφημερίδων που υιοθετούν την συμπεριφορά του παλιού χωροφύλακα-ανακριτή, και τόνιζε ότι τα λόγια της παραποιήθηκαν. Η εν λόγω συνέντευξη είχε δωθεί στην Σταυρούλα Παπασπύρου και δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 29/10/06.

Λίγες μέρες μετά, η Στ. Παπασπύρου απάντησε μέσω της εφημερίδας, κατηγορώντας την Σ.Τ. πως διακίνησε έναν ασαφή λίβελο εναντίον της. Εκείνες τις μέρες ο Πιτσιρίκος έγραψε τη δική του εμπειρία από μια συνέντευξή του στην Στ. Παπασπύρου [«Η κ. Παπασπύρου έγραψε άλλ’ αντ’ άλλων. Επίσης, της ζήτησα να αποφύγει να γράψει κάτι – δεν ήθελα να το διαβάσει η μητέρα μου. Αποτέλεσμα; Το κείμενό της ξεκινούσε με αυτό ακριβώς.»]

Αρκετούς μήνες μετά, στις 17 Ιουλίου (φέτος) η ΕΣΗΕΑ, στην οποία αλληλο‘μηνύθηκαν’ οι δυο γυναίκες, έβγαλε μια απόφαση πάνω στην οποία έπεσα τυχαία ψάχνοντας για συνεντεύξεις της Σώτης Τριανταφύλλου στο ίντερνετ (για το παρόν ποστ). Το κείμενο της ΕΣΗΕΑ είναι ένα κουτσομπολίστικο, λογοτεχνικό διαμάντι! Εκτός των άλλων έχει τις καταθέσεις των δύο κυριών, την κατάθεση του Χωμενίδη (και άλλων) υπέρ της Τριανταφύλλου και του Βασίλη Βασιλικού (και άλλων) υπέρ της Παπασπύρου.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του (θα ’πρεπε πάντως να υπήρχε κι ένα μαγνητοφωνάκι στη συνέντευξη!), αυτό όμως που βρήκα ξεκαρδιστικό [και η κα Παπασπύρου το αρνήθηκε] ήταν κάτι που έγραψε η συγγραφέας στην αναφορά της στο Πειθαρχικό Συμβούλιο και το κάνω copy paste από τα πρακτικά:

"Η δημοσιογράφος, η οποία με έχει προσβάλει στο παρελθόν (θα εξηγήσω παρακάτω πώς), αλλά δεν το είχα μάθει διότι δεν διαβάζω συνεντεύξεις (δείχνω εμπιστοσύνη!), δεν διέθετε μαγνητόφωνο. (…) Πριν από δύο ή τρία χρόνια, σε ανάλογη περίσταση, με είχε ρωτήσει τι σημαίνει για μένα η φιλία -στην οποία αναφέρομαι συχνά στα βιβλία και στα άρθρα μου- και όταν απάντησα: "Η φιλία δεν είναι πια αυτή που ήταν, διότι αποκλίνουμε μεγαλώνοντας, διότι άλλοι γνωρίζουν κοινωνική επιτυχία και άλλοι όχι”, έβαλε τίτλο στη συνέντευξη: Σώτη Τριανταφύλλου: "Με ζηλεύουν", λες και είμαι καμιά τραγουδιάρα (το έμαθα προσφάτως)…".
-----------------------------------------------------------------

*Δείτε επίσης: Έντεκα (συνομιλίες απ' το Αντίε Παλιέ Κόσμε του Στ. Τσαγκαρουσιάνου) ///Έντεκα (συνεντέυξεις Χωρίς Πρόγραμμα από τη Μαρία Ρεζάν) /// Έντεκα (συνεντεύξεις-ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία)

Έντεκα (αγαπημένα ντουέτα)

[τα τραγούδια παίζουν με ένα απλό κλικ στον τίτλο τους - αλήθεια!]

1) Interlude – Morrissey & Siouxsie. Στο site της η Siouxsie είχε γράψει ότι ο Morrissey της έστειλε ένα ντέμο με το τραγούδι, ότι δεν είχαν καμία σχέση πριν την ηχογράφηση και δεν είχαν «καμία απολύτως σχέση μετά». Αν όντως ήταν δυο άνθρωποι που αδιαφορούσαν ο ένας τον άλλο (δεν υπάρχει ούτε μία κοινή φωτογραφία ή σκηνή τους για το πρόμο του single, ούτε στο εξώφυλλο ούτε στο βίντεο κλιπ), αυτό σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται στο υπέροχο αυτό τραγούδι. Εδώ το βίντεο κλιπ.

2) Well Did You Evah? - Debbie Harry & Iggy Pop. Οι δύο μεγάλοι αντεργκράουντ ήρωες βρέθηκαν μαζί το 1990 καταπολεμώντας το Aids στο Red Hot & Blue, απογειώνοντας αυτό το παλιό τραγούδι του Cole Porter, που γράφτηκε το 1939. [το τέλειο βίντεο-κλιπ]

3) Hallo SpaceBoy – David Bowie & The Pet Shop Boys. Αρχικά οι PSB θα έκαναν ένα απλό ρεμίξ στο τραγούδι του Bowie απ’ το δίσκο Outside. Πρόσθεσαν στίχους (κυρίως αναφορές στο και αποσπάσματα από το Space Oddity) που δυσαρέστησαν τον Bowie και δέχτηκε να το ηχογραφήσει μόνο αν αυτούς τους στίχους τους τραγουδούσε ο Neil Tennant. Και έτσι έγινε (και εγέννετο ντουέτο). [Μαζί live στη σκηνή]

4) Where the Wild Roses Grow – Nick Cave & Kylie Minogue. Ο Cave αποφάσισε να συνεργαστεί με την Kylie όταν άκουσε το τραγούδι της Better the Devil you Know για το οποίο είπε ότι «περιέχει τους πιο βίαιους και ανησυχητικούς στίχους στην ποπ μουσική». [??] Της πρότεινε να τραγουδήσουν μια murder ballad, αυτός από την πλευρά του δολοφόνου κι αυτή απ’ την πλευρά του θύματος. Το αριστουργηματικό βίντεο-κλιπ οπτικοποίησε την ιστορία.

5) Drop It Like It's Hot - Snoop Dogg & Pharrell. Το τραγούδι που ξεκίνησε τις μινιμαλιστικές παραγωγές στη χιπ-χοπ. [το βίντεο-κλιπ] Αργότερα, η αμερικανική εκπομπή MadTV έκανε ένα βίντεο-παρωδία που λέγεται Smokin’ Too Much Pot, με έκτακτη (και καθοριστική) εμφάνιση των Teletubbies.

6) When the Rain Begins to Fall - Pia Zadora & Jermain Jackson . Όταν πήγαινα δημοτικό στο μάθημα της γυμναστικής ο Κύριός μας έβαζε μια κασέτα μ’ αυτό το τραγούδι και τρέχαμε σ’ έναν κύκλο, κάνοντας ασκήσεις κουνώντας χέρια και πόδια. Κάθε φορά που το ακούω μου ’ρχεται να σηκωθώ και ν’ αρχίσω να τρέχω κυκλικά. Μετά με ανακούφιση συνειδητοποιώ πως δεν είναι απαραίτητο. Το Βίντεο-κλιπ. [+ Pia Zadora, του David Sedaris]

7) Ζεϊμπέκικο του Σαββόπουλου ντουέτο με την Σωτηρία Μπέλλου [«Αχ βρε Διονύση, μ’ έκανες και τραγούδησα ποπ!»], με την Λένα Πλάτωνος [η αγαπημένη μου, μια σπαρακτική 8λεπτη εκδοχή ηχογραφημένη ζωντανά], αλλά και ντουέτο με τον εαυτό του στην αυθεντική εκδοχή απ’ το Βρώμικο Ψωμί.

8) Comment te Dire Adieu - Jimmy Sommerville & June Miles Kingston. Ο Serge Gainsbourg έδωσε το It Hurts To Say Goodbye (μεταφράζοντάς το στα γαλλικά) στην Françoise Hardy το ’68. Περίπου 20 χρόνια μετά ο Jimmy Somerville το μετέτρεψε σε ντουέτο – ένα απ’ τα πιο όμορφα ποπ κομμάτια του. [το βίντεο-κλιπ]

9) Your Ghost - Kristin Hersh & Michael Stipe. Τα φώτα σβήνουν από μόνα τους ακόμη κι αν το ακούς στη λιακάδα… [Βίντεο-κλιπ]

10) Some Velvet Morning - Nancy Sinatra & Lee Hazelwood. Μια ανάλυση των στίχων που θεωρεί πως το τραγούδι βασίζεται στην ιστορία της Φαίδρας και του εραστή της Ιππολυτου βρίσκεται εδώ. [και εδώ το βίντεο-κλιπ] Το απίστευτο είναι ότι λίγο πριν το θάνατό του ο Lee Hazelwood το ξαναηχογράφησε με την εγγονή του που ονομάζεται Phaedra Dawn Stewart

11) Je T'aime… Moi Non Plus - Serge Gainsbourg & Jane Birkin. Ο Gainsbourg το ηχογράφησε το 1968 με την τότε κοπέλα του Μπριζίτ Μπαρντό, μόλις όμως χώρισαν αυτή του απαγόρευσε να το κυκλοφορήσει. Αυτός ξαναερωτεύτηκε σύντομα (ένα χρόνο μετά, με την Jane Birkin) και σύντομα το ντουέτο τους απαγορευόταν σ’ ένα σωρό χώρες, ενώ το Βατικανό το καταδίκαζε επισήμως. [κάποιου είδους βίντεο-κλιπ και μια σκηνή απ’ την ομώνυμη ταινία με την Birkin και τον Joe Dallesandro] /// Απ’ όλες τις διασκευές που ακολούθησαν ξεχωρίζω την παραγωγή των Pet Shop Boys στην οποία η εικαστικός Sam Taylor Wood κάνει ντουέτο με ένα κομπιούτερ…]

---------------------------------
Και έντεκα που δεν χώρεσαν στην επίσημη λίστα:
1) Summer Nights – Olivia Newton John & John Travolta
2) Don’t Give Up! – Kate Bush & Peter Gabriel
3) Now I’m Following You [Part 1 και Part 2] – Madonna & Warren Beatty
4) Anyplace, Anywhere, Anytime – Nena & Kim Wilde
5) Crying – Roy Orbison & k.d. lang
6) My Body May Die – Jarvis Cocker & Swingle Sisters
7) Put a Little Love in Your Heart – Annie Lennox & Al Green
8) Especially for You – Kylie & Jason
9) This House is a House of Trouble – Marc Almond & Sally Timms
10) Promise – Marsheaux & Vassilikos
11) Miss Otis Regrets (One of these things) - Kirsty MacColl & Pogues

Έντεκα της Δευτέρας [elegy for a lost summer]

ELEGY FOR A LOST SUMMER MP3


1) ΗΡΟΔΟΤΟΣ: Ιστορίαι (5ος π.Χ.)
«Στα συμπόσια των πλούσίων Αιγυπτίων, άμα τελειώσει το δείπνο, κάποιος υπηρέτης περιφέρει ένα ξύλινο ομοίωμα νεκρού μέσα στο φέρετρό του, σκαλισμένο και χρωματισμένο όσο το δυνατόν καλύτερα, ώστε να μοιάζει αληθινό, το οποίο έχει μήκος μία έως δύο πήχες. Το δείχνει στον καθένα από τους καλεσμένους λέγοντας: «Βλέπε τον αυτόν και τρώγε και γλέντα, γιατί έτσι θα είσαι όταν πεθάνεις». Αυτή τη συνήθεια έχουν στα συμπόσια». [μετ. Α. Σ. Βλάχος, εκδ. Ωκεανίδα]

2) Η κοπέλα αριστερά είναι η Ελένη Αγγελοπούλου, σκηνοθέτις (και κόρη του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου!) Απάντησε σε 11 ερωτήσεις του Θέματος. Είναι 22 χρονών, σπούδασε δημοσιογραφία και σκηνοθεσία στο Λονδίνο και τώρα επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να κάνει ταινίες. Το πρώτο της φιλμ (μικρού μήκους) η 'Μνήμη Ακίνητη' παίχτηκε στο Φεστιβάλ της Δράμας τον περασμένο μήνα. [Θυμάστε ίσως την 'κόντρα' Αγγελόπουλου - Βούλγαρη πριν λίγα χρόνια για την διεύθυνση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Δεν θα ήταν τέλειο η Ε. Αγγελοπούλου να ερωτευόταν με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη, γιο του Παντελή, επίσης σκηνοθέτη (και μάλιστα πολύ καλό); Δεν θα ήταν ένα σύγχρονο, σκηνοθετικό "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", ένα intellectual "Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες";]

3) Από αθλητικό φόρουμ στο ίντερνετ:
stella έγραψε: Πρώτον, enteka, θα σε παρακαλούσα να μην αναφέρεσαι και τόσο συχνά στα γεννητικά σου όργανα, έλεος πια...!!!
enteka έγραψε: Δεν αναφέρομαι στα γεννητικά μου όργανα όταν μιλάω με σοβαρούς συνομιλητές -όπως ο orestis φερ' ειπείν. Αναφέρομαι σε αυτά όταν μιλώ με κολλημένους ή φαιδρούς ή κομπλεξικούς ή μονομανείς ή ανθρώπους που όταν μιλάω για αυτοκίνητα μου απαντούν για την εκτροφή στρουθοκαμήλων (σ' αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκεις εσύ). Τι να κάνουμε τώρα; Μην πετάτε παπαριές κατά ριπάς (είναι αντικοινωνικό) να μην σας απαντώ σε αυτό το ύφος.
stella έγραψε: Κοίταξε, ΕΝΤΕΚΑ, για να το κλείσω εδώ… ...Τώρα εσύ μπορείς να μιλάς για τα γεννητικά σου όργανα και πάλι, μιας και δεν ανεβαίνεις στα "περιπλοκότερα" όργανα του ατόμου σου, ως φαίνεται...
[Τελικά δεν υπάρχει μόνο ένας Enteka. Πρόκειται φυσικά για συνωνυμία, όπως άλλωστε κι αυτό το blog (και ας μη μιλήσουμε καν για το συγκρότημα.)]

4)

5) Η περιβαλλοντική ΜΚΟ "Αρκτούρος" συγκεντρώνει υπογραφές για μια Ελλάδα χωρίς τσίρκο με ζώα, χωρίς κακομεταχείριση και άθλιες συνθήκες εκπαίδευσης και διαμονής των ζώων: τα παιδιά "δικαιούνται ψυχαγωγία στη φύση και περιβαλλοντική αγωγή και όχι ψευδείς εικόνες εγκλεισμού και άσκοπης επίδειξης της άγριας ζωής. Εκδρομές σε κοντινά και μακρινά δάση προσφέρουν βιωματική προσέγγιση για τη φύση και καλλιεργούν την αγάπη για το περιβάλλον." ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΕΔΩ

6) Διαβάζοντας τη βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου εντόπισα μια πραγματικά συγκινητική αναφορά στο, ας πούμε, ξεκίνημα του ελληνικού ίντερνετ στα μέσα των ‘90ς. Η Μπέλλου ξεχασμένη, φτωχή στο νοσοκομείο διάβαζε ευτυχισμένη τα γράμματα που της έστελναν αυτοί που δεν την ξέχασαν. Μεγάλη χαρά της έδωσε και ο ‘Φάκελος Μπέλλου’, μια σελίδα «που άνοιξαν στο ίντερνετ ο δημοσιογράφος Ανδρέας Παναγόπουλος και ο Γιώργος Λιγεράκης, στέλεχος της εταιρίας Κομπιούτερς Α.Ε…. Δημιούργησαν ένα πρωτότυπο ηλεκτρονικό φαν κλαμπ με σκοπό να συγκεντρώσουν χρήματα για την Μπέλλου αλλά και να μεταδώσουν πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της.»


7) Bits & Pieces: [εικόνα: ένα έργο της ζωγράφου Όπυ Ζούνη. Με συγκλόνισε χτες αυτή η συνέντευξη της] /// Η ταινία The Big Lebowski συμπυκνωμένη σε δύο λεπτά μόνο με τις φράσεις που περιέχουν τη λέξη fuck. Πραγματικά πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις. Big Lebowski - The Fucking Short Version /// Στο όνομα του μαύρου μικροπωλητή /// «Έχω στην κατοχή μου τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα. Τα βρήκα έπειτα από όραμα και παρακαλώ το υπουργείο Πολιτισμού να έρθει, να τα εξετάσει και να τα εκθέσει σε όποιο χώρο επιθυμεί. Δεν είμαι τρελή, ούτε γραφική.» /// Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για Κούγια και Βατίδου? Μόνο πως ό,τι σπέρνεις θερίζεις. ///

8) Το νέο βίντεο κλιπ των Pet Shop Boys, Integral, αντιτίθεται στις νέες ταυτότητες που φακελώνουν τους Βρετανούς. Λέει ο Neil Tenant: «What we object to about ID cards is that they're intelligent cards with a data strip that can link to a central database containing personal information which may be shared with America. But I think we all have a right to privacy. I feel it's a move that suggests we have to justify ourselves to the state before the state will trust us, and I think it's for us to trust the state and not the other way round. I think the government has to win our trust, not us win their trust... and the music really reflects that. It's really catchy, though.» Το κλιπ είναι εδώ - η κανονική εκδοχή του τραγουδιού εδώ.

9) Η 'Α, μπα?' παρουσιάζει. Σήμερα: ΕΓΚΛΗΜΑ! [Στην φωτο, διαγωνιζομενη για το USA Ms Olympia 2007 στο Λας Βέγκας: έγκλημα κατά της αισθητικής] /// Ποιος (ή μάλλον ποια) σκότωσε τον Κομπέιν /// Κουίζ: How To Spot A Killer /// Eλπίζουμε να έχει καλή μνήμη /// Kάτι που δεν χρειαζόταν να δείτε /// ΑΥΤΑ παθαίνει όποιος μπλέκει με τους λάθος σαιεντολόγους... /// Missing girl probably raped...

10) Τέλεια ποστ: από τον Thas, την Κουρούνα, κι ένα ακόμη φανταστικό obscured by the clouds, του vj spyros. Επίσης, τι πλάκα όταν post-tributes στο Enteka είναι καλύτερα απ’ τα δικά μου, πχ αυτό και αυτό του Winter Academy, αλλά και αυτό του Gsus.

11) (ό,τι μπορεί να ανακοινωθεί για το) Πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο – μέχρι 111 λέξεις.
Κοιμήθηκα άπειρες ώρες. Συνέντευξη Λούκου στην ΕΤ1. Διάβασα το (καλό!) νέο Free. Βγήκα για εφημερίδες, βόλτα στην πλαζ, πήρα κοσμογονικές αποφάσεις για το μέλλον μου. Έπαιξα Rollercoaster Tycoon και είδαμε αμερικάνικα ριάλιτι στον ΣΚΑΪ. Έγραψα. Κυριακή πρωί βόλτα με το αμάξι στην άδεια πόλη. Τυχαία άκουσα στο ραδιόφωνο έναν φίλο μου που (απ’ ότι αποδείχτηκε) κάνει εκπομπή στο Republic. Ο Γ. μαγείρεψε τέλεια τορτελίνια. Μετά ψάχναμε Τραγούδια-Ντουέτα για το ποστ της Τρίτης (αύριο!) και με κορόιδευε για πάνω απ' τα μισά που ήθελα να βάλω. Διάβασα. Έβαλα αλοιφή στο κριθαράκι στο μάτι μου. Φυτοζωούσα όλο το απόγευμα – επιτέλους χαλάρωση. Διασκέδασα. Κοιμήθηκα αργά.
----------------------------------------

ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
Μια ιστορία με μέδουσες...

Όταν ήμουν φαντάρος στην Κομοτηνή η μουσική με έσωσε. Ένας ντόπιος μου σύστησε το Ράδιο Παρατηρητή (καμία σχέση με τον ιστορικό ρ/σ της θεσνικης) στους 93.1 που όντως είχε τέλεια μουσική, κάτι ηλεκτρονικά, κάτι ψαγμένα ποπ, κάποιες καλές εκπομπές λόγου.
Ένα απόγευμα του Σαββάτου διάβαζα την αγαπημένη μου στήλη Σάββατο Βράδυ Κυριακή Πρωί και γέμιζα με αισιοδοξία της τελευταία στιγμής όταν, ξαφνικά, το ραδιόφωνο ψιλοτρελάθηκε. Στο μικρόφωνο ήταν οι Μέδουσες: κάτι απίθανα κοριτσάκια, με ψευτομάγκικο ύφος και τραγούδια από την ξεκαρδιστική ελληνική σκηνή του χιπ-χοπ. Ήταν ένας άγνωστος για μένα κόσμος – το απόλυτο ξενέρωμα. Το πρόβλημα είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις κολλάω, και εθίζομαι άσχημα.

Όλο έλεγα να το αλλάξω κι όλο το ανέβαλλα. Οι απίθανοι στίχοι των τραγουδιών με αφόπλισαν, αλλά οι αφιερώσεις με αποτελείωσαν. Ακροατές από τα γύρω χωριά ψωνίζονταν ότι ήταν κάποιοι super hip-hoppers (ίσως και να ήταν, ας μην είμαι άδικος) κι οι Μέδουσες διάβαζαν τις αφιερώσεις με το μάγκικο ύφος τους στον αέρα: «Ο d-playa απ’ το χωριό Φέρρες δίνει ένα shout out σε όλα τα B-Boys του χωριού Σάππες» ή «Η Lil-Χαρούλα θέλει να πει YO! στους g-funk hommies της στο χωριό Σύμβολα και BOO! στην Big Momma Τασούλα και της εύχεται καλή επιτυχία για το αυριανό bitch fight».

Δεν ξαναέχασα εκπομπή. Σύντομα άρχισα να ξεχωρίζω τα είδη και τις τάσεις της ελληνικής χιπ-χοπ, να έχω συμπάθειες και αντιπάθειες [συμπαθώ την low bap] και να απολαμβάνω τα σχόλια των Μεδουσών.

Εκεί όμως που τις ερωτεύτηκα τις Μέδουσες ήταν όταν βάζαν το ντέμο ενός τραγουδιού τους (το έκαναν σαφές σε κάθε ευκαιρία – είχαν συγκρότημα!), ένα πιασάρικο ψιλοοργισμένο χιπ-χοπ τραγούδι, κατά τη διάρκεια του οποίου ανοίγαν τα μικρόφωνα και τραγουδούσαν με τέλειο συγχρονισμό πάνω στις ίδιες τους τις φωνές. Το έπαιζαν δυο τρεις φορές σε κάθε εκπομπή – το γεγονός ότι δεν μπορούσα να το έχω αλλά έπρεπε να περιμένω το επόμενο Σάββατο για να το ξανακούσω το έκανε ακόμα πιο ελκυστικό. Η αρχική δυσπιστία μου για τις Μέδουσες αντικαταστάθηκε με τυφλή υποταγή. Όπως θα ‘λεγε κι ο Big JoJo Μπάμπης απ’ τις Σάππες: «Man, you the bomb, girls!»

Ο καιρός πέρασε (σχεδόν 4 χρόνια) και είχα ξεχάσει το θέμα τελείως μέχρι που διάβασα αυτό το ποστ για τις Μέδουσες στο arxediamedia: «Άλλη φάση αυτή, αστεία αλλά όμορφη. 3 αδερφές από την Κομοτηνή -επίσης βαριά εφηβεία- τσαμπουκαλεμένες αλλά υποψιασμένες.» Με σχεδόν πατρικό ενδιαφέρον μπήκα στο σάιτ τους και αφού τις είδα για πρώτη φορά σε φωτογραφίες έπαιξα με αγωνία τα τρία τραγούδια που έχουν στο MySpace, ψάχνοντας αυτό που σημάδεψε εκείνη την άνοιξη στο στρατό.
Δεν το βρήκα. Δεν ξέρω καν τι απέγινε. Το ηχογράφησαν ποτέ επισήμως; Το ξεπέρασαν και τώρα σκονίζεται στο χρονοντούλαπο της εφηβικής ιστορίας τους; Έψαξα για το email τους, να τους γράψω σχετικά με το τραγούδι, επειδή όμως δε βρήκα αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ.
[Μέδουσες, αν ποτέ το διαβάσετε αυτό, στείλτε μου εκείνο το τραγούδι που παίζατε την άνοιξη του ‘04, δεν θυμάμαι τίτλο δυστυχώς (μόνο ένα «κύριε καθηγητά») . Ευχαριστώ προκαταβολικά.]
http://www.myspace.com/medouses

Έντεκα (φλάσμπακ για το Π/Σ/Κ)

Ό,τι μου κάνει κλικ το κρατάω. Και παρά την εξοργισμένη πρόβλεψη των γονιών μου όλο αυτό το χαρτομάνι γεμάτο ενθύμια, αποκόμματα και σημειωματάρια μου χρησίμευσε πολλές φορές, για ιδέες, βιβλία, εργασίες, άρθρα, μερικές φορές και για αυτό το blog.

Δε νοιάζομαι για υλικά αγαθά, δεν καίγομαι για τα χρήματα ούτε καταναλώνω και πολλά πράγματα. Η χαρά που θα μου δώσει ένα gadget, ένα ρούχο ή οτιδήποτε κοστίζει πάνω από πενήντα ευρώ δε συγκρίνεται με ‘φτηνοπράγματα’ όπως μια εφημερίδα, ένα γυαλιστερό αυτοκόλλητο, μια σελίδα στο ίντερνετ, ένα παιχνιδάκι, ένα καλτ ψευτοπράμα. Ή ένα μικροαπόκομμα που έκοψα κάποτε και με ενέπνευσε ή μου θυμίζει κάτι [πχ η εικόνα στην κορυφή του ποστ είναι μια πρόσκληση για την τέλεια σειρά διαλέξεων Free Speech Wars που παρακολουθούσα το ’98 στο ICA του Λονδίνου]. Τα τελευταία χρόνια, χάρη στη μνήμη των σκληρών δίσκων αυτά που κρατάω δεν πιάνουν τόσο φυσικό χώρο όσο παλιά.

Το καλοκαίρι άρχισα να πετάω στοίβες mementos. Πολλά συρτάρια είχα να τα δω πάνω από δεκαετία. Αυτά που είχα κρατήσει ήταν και μια μεταφορά της προσωπικότητάς μου: με λίγα λόγια, ήταν πολλά και διάφορα. Αρχειακό υλικό και πολύχρωμα flyer, συνεντεύξεις και παράξενες ειδήσεις, trash φωτογραφίες και υψηλή τέχνη, εικόνες που με σόκαραν και μπε-μπε illustrations, ιστορικές στιγμές και στιγμές ανούσιες που έπρεπε να ξεχαστούν άμεσα.

Η τελευταία στάση πριν τα σκουπίδια είναι αυτή η δεκαπενθήμερη στήλη που κάθε δεύτερη Παρασκευή θα ψηφιοποιεί αναμνήσεις, δίνοντάς μου τουλάχιστον την αίσθηση ότι δεν τα πετάω πραγματικά στα σκουπίδια, αλλά ότι τα βάζω σε μια σακούλα και –με μια άλφα οικολογική συνείδηση- τ’ αφήνω στην ανακύκλωση.

---------
[οι φώτο μεγαλώνουν και σε άλλο παράθυρο]

Οκτώβριος, Δευτέρα Δημοτικού, εικοσιδύο χρόνια πριν.
--

Κ. Bήτα και M. Δέλτα, φθινόπωρο του 1993
--

Μετεκλογικά πρωτοσέλιδα της Ελευθεροτυπίας, 1977-2000
--

Οι τηλεθεάσεις, Μάρτιος 1991.
--

Ένα σημείωμα που μου άφησε ο Will στην πόρτα του δωματίου μου στην εστία και το οποίο κράτησα γιατί πολύ ζήλεψα που είχε φτιάξει σφραγιδούλα με την φωτογραφία του.
--

Με αφορμή την επέτειο θανάτου της Κάλλας, είδα τουλάχιστον άλλες τρεις φωτογραφίες της που, όπως και σ’ αυτήν έχει το (μάλλον υπερβολικό) στόμα και ύφος της Συγχυσμένης Ντίβας.
--

Η Κρυσταλιέρα του Σκανδάλου: Όταν δούλευα στο πρώτο γραφείο στο στρατό ο εκτυπωτής μπλόκαρε, τα μελάνια χύθηκαν και κατηγορήθηκα εγώ. Σύντομα όμως ο ένοχος βρέθηκε: ήταν μια νεαρή επιλοχίας που είχε στείλει για εκτύπωση διακόσιες (!) σελίδες Α4 με την παραπάνω αγγελία της. Μόνο που δεν παραιτήθηκε απ’ τη ντροπή της, ενώ η περίφημη «ντουλαποκρυσταλιέρα» της έγινε το ανέκδοτο της σαιζόν.
--

Τέλειος Quino από το «9» [γιατί Quino δεν είναι μόνο η Μαφάλντα].
--

[αγαπημένη λεπτομέρεια, το αρχαιοελληνικό αγαλματάκι που κρατά σαν να είναι Όσκαρ]
--

Τα Μαθηματικά μου φαίνονται το ίδιο ακαταλαβίστικα όσο και σε κείνες τις εξετάσεις του ’92.
--

Ένα φοβερό φεστιβάλ, Λονδίνο 2002
---------------------------------------------------------

*ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
Kαθώς μπαίναμε στο τηλεοπτικό στούντιο της “Trisha” μας μοίρασαν ένα κίτρινο χαρτί με τα θέματα της αποψινής εκπομπής. Η “Trisha” ήταν μία απ’ τις χειρότερες εκπομπές της βρετανικής τηλεόρασης, ένα ριάλιτι τοκ σόου σαν αυτό του Jerry Springer στο πιο βρετανικό του. Περνούσαμε τον σωματικό έλεγχο και τοποθετούσαμε αυτοκόλλητα στις στάμπες των t-shirts μας, όταν έριξα μια ματιά στο κίτρινο χαρτί με τα θέματα. Φυσικά δεν πηγαίναμε για να λύσουμε τις δικές μας διαφορές (είχαμε όντως μαλώσει στο λεωφορείο για το αν είχε ξεχαστεί ο θερμοσίφωνας αναμμένος), αλλά ως κοινό, ως τα άτομα δηλαδή που γιουχάρουν και φωνάζουν “big fat whore!” και “you go girl” και “talk to the hand”…

Όλα είχαν ξεκινήσει μερικές βδομάδες πριν. Την άνοιξη του ’03, λίγο πριν εγκαταλείψω για πάντα το Λονδίνο και μετά από σχεδόν 7 χρόνια εκεί αποφάσισα ότι έπρεπε να πάω ως κοινό σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, κατά προτίμηση μουσική. Βρήκα εισιτήρια για το Top Of The Pops [r.i.p.], και πήγαμε (αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Τότε έπεσα πάνω στη διαφήμιση για το κοινό της Trisha: «Πάντα θέλατε να δείτε τους καβγάδες και τα δράματα από κοντά; Ελάτε στο μαγευτικό Norwich όπου και γυρίζεται η εκπομπή μας.» Η πόλη του Norwich δεν είναι και δίπλα στο Λονδίνο, και θα το απέρριπτα αν δεν έβλεπα και τα μικρά γράμματα: «Αν ζείτε στο Λονδίνο θα σας μεταφέρουμε εμείς ΔΩΡΕΑΝ στο Norwich με πούλμαν και θα σας γυρίσουμε το ίδιο βράδυ. Θα έχετε πολλές ελεύθερες ώρες για βόλτες στην πόλη, φαγητό, ξενάγηση στα αξιοθέατα κλπ.»

Και έτσι έγινε: φύγαμε το πρωί με το πούλμαν [αρκετοί ήταν αυτοί που πήγαιναν κυρίως για την τζάμπα ημερήσια εκδρομή] και περάσαμε μια ωραία πολύ όμορφη μέρα γνωρίζοντας το Norwich. Το απόγευμα πήγαμε στο στούντιο, καθίσαμε και μας δασκάλεψαν να εκφράζουμε δυνατά την απογοήτευσή μας με «boo» και «hiss», να κάνουμε θυμωμένες ερωτήσεις κλπ. Καθίσαμε κάπου πίσω-πίσω και κουρνιάσαμε ώστε να μην φανούμε στην τηλεόραση.
Όταν όμως ξεκίνησε το πρόγραμμα, η Trisha ήρθε κι έκανε εκφώνηση ακριβώς μπροστά από μας. Ήταν σίγουρο ότι φαινόμασταν στις κάμερες και μάλιστα σε κοντινό.
Το σόου ήταν σχιζοφρενικό, κάποιοι ταλαίπωροι της εργατικής τάξης μάλωναν για το τίνος ήταν το παιδί, τα αίματα άναψαν και μετά από κανα δίωρο τα φώτα έσβησαν και μας ενημέρωσαν ότι η εκπομπή θα προβαλλόταν σε 3 με 6 βδομάδες. Ξαναμπήκαμε στο πούλμαν και γυρίσαμε σπίτι.

3 με 6 βδομάδες αργότερα κάποιος απ’ την παραγωγή μας πήρε τηλέφωνο για να μας πει ότι εκείνη τη μέρα θα παιζόταν η εκπομπή μας. Την έγραψα και στο βίντεο – ήταν αλήθεια, φαινόμασταν συνέχεια με κοντινά και όχι μόνο στην αρχή. Ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό, κυρίως ξέροντας ότι δε θα μας αναγνωρίσει κανείς -ποτέ των ποτών...

[Ένα-δυο χρόνια μετά ο μπαμπάς μου έσβησε κατά λάθος τη συγκεκριμένη βιντεοκασέτα για να γράψει από πάνω ένα ματς και όλα χάθηκαν. Το μόνο αναμνηστικό που απέμεινε είναι αυτό το κίτρινο χαρτί με τις 3 υποθέσεις τσακωμών τις οποίες έπρεπε να διαβάσουμε πριν την έναρξη της εκπομπής ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι.]

Έντεκα (τραγούδια από διαφημίσεις)

no intro

1) (Πατίστας) Rocky OST: Gonna Fly Now - Bill Conti. Oι Έλληνες διαφημιστές πήραν ένα ξένο τραγούδι και το «πείραξαν», στην προκειμένη περίπτωση το θέμα του Ρόκι, βάζοντας τις απίθανες φωνές να λένε Πατίστας από πάνω. Μια κλασική διαφήμιση είχε γεννηθεί, που όμως δεν την βρήκα πουθενά, αν κάποιος την έχει ας πει. [τέλειο! Τι Πατίστας, τι γραφίστας...]

2) (Coca Cola) Robin Beck - First time. Αυτό (όπως και πολλά άλλα από τα αγαπημένα μου διαφημιστικά) το έχω ταυτίσει με την περίοδο που μπήκαν τα μουσικά δορυφορικά κανάλια στη ζωή μου. Ήμουν ένας άβουλος δέκτης κάθε είδους hype, των κλιπς που παίζαν, των charts, και των διαφημίσεων, κυρίως γιατί αυτά ήταν πράγματα πρωτόγνωρα για μένα. Το First Time είναι μια γλυκανάλατη σαχλαμάρα, τώρα το καταλαβαίνω – τότε προφανώς θεωρούσα το γεγονός πως πήγε στον Νο1 με διαφορετικούς στίχους απ’ αυτούς της διαφήμισης ως το cutting edge της μουσικής ενημέρωσης. Και εδώ που τα λέμε καλά έκανα. Να αποκυρήξω το παρελθόν μου και να το παίξω έξυπνος; Ποτέ. [Η διαφήμιση εδώ]

3) (Campari) Total Eclipse – Klaus Nomi. Η οπερετική φωνή και η σκοτεινή, επιβλητική διαφήμιση του Campari είναι από τις πρώτες τηλεοπτικές μου αναμνήσεις. Το φοβερό είναι ότι αυτή ήταν μια καθαρά ελληνική διαφήμιση και αποδίδει πειστικά το χάι τεκ νεοπλουτο ύφος των mid ’80ς που όλοι κάνουμε ότι δε θυμόμαστε. [η διαφήμιση εδώ]

4) (Παγωτά Έβγα) Violent Femmes - Blister in the Sun. Στις αρχές με μέσα ‘80ς. Για παγωτά (ίσως της έβγα), από τις πρώτες που θυμάμαι, έστω κι αμυδρά. Ακουγόταν μονάχα η αρχή του κομματιού καθώς ομπρέλες περιστρέφονταν, άντρες ρίχναν βλέμματα σε γυναίκες και κάποιοι βουτούσαν σε μια πισίνα.

5) (ΙΟΝ Αμυγδάλου) Disney's Classics - Who's Afraid of the Big Bad Wolf. H γιαγιά έτρωγε κρυφά σοκολάτα στην στέγη. Το τραγούδι γράφτηκε το 1933 για να επενδύσει μουσικά μια ταινία κινουμένων σχεδίων του Disney που λεγόταν τα Τρία Γουρουνάκια. Έκτοτε χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στην ποπ κουλτούρα, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο: παίχτηκε σε ταινίες του Κάπρα και των αδερφών Μαρξ, ενέπνευσε τον τίτλο Who’s Afraid of Virginia Wolf, ενώ προκάλεσε και το τραγούδι απάντηση Lil’ Red Riding Hood των Sam the Sham & the Pharaohs το οποίο λέει την ίδια ιστορία απ’ την πλευρά του λύκου αυτή τη φορά.

6) (Pepsi) Michael Jackson - Bad [στη φωτογραφία ο απίθανος Άλεξ Καράς, που στο σάιτ του (πουλάει λιμουζίνες) έχει και φωτογραφίες απ' την καριέρα του στη σόουμπιζ. Εδώ! ] Η διαφήμιση παιζόταν το΄87 στη δορυφορική και ήταν πραγματικά εξωφρενική: Ο Μάικλ γλιτώνει απ’ τους φαν του, κρεμιέται από ένα ελικόπτερο και κρατιέται από ένα σκοινί με γάντζο κάνοντας μια αριστοτεχνική προσγείωση μέσα σ’ ένα δευτεροκλασάτο μπαρ με ‘απλούς’ ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές εξυπνάδες που μπορεί να πει κανείς σχολιάζοντάς το – όμως κρατιέμαι. [Η διαφήμιση εδώ.]

7) (Cosmote) Raining Pleasure - Fake. Ήμουν στην Αγγλία και μια φίλη απ’ την Αθήνα (που μετά θα έκανε και ολόκληρο ντοκιμαντέρ για τους Pleasure) με δική της νομίζω πρωτοβουλία μου έγραψε να βρω τους υπεύθυνους για νέα μουσική στα ραδιόφωνα του Λονδίνου, ελπίζοντας να προωθήσει «αυτό το αγγλόφωνο γκρουπ που είναι πολύ καλό». Έψαξα στο audiogalaxy με το keyword ‘raining pleasure’ και βρήκα μόνο ένα τραγούδι το Is that You (είχε κι άλλα entries, αλλά έγραφαν ‘fake’ και νομίζοντας ότι κυριολεκτούσαν δεν τα άνοιξα.) Τελωσπάντων ενθουσιάστηκα με το Is that You κι απάντησα στην G. ενθουσιωδώς ότι θα ψάξω το θέμα. [δε θυμάμαι τι έγινε μ’ αυτό, ελπίζω να μην φταίει η πιθανή αμέλειά μου που δεν πήγαν Νο1 στην Αγγλία!] Και μετά κατέβασα και ένα fake mp3: με μπέρδεψε γιατί είχε ένα τραγούδι που είχα ακούσει σε μια διαφήμιση δεν θυμόμουν που -στις διακοπές στην Ελλάδα όπως αποδείχτηκε- κι η θεωρία μου ότι ήταν fake επιβεβαιώθηκε («μα αυτό δεν είναι ελληνικού συγκροτήματος»). Και βέβαια ήταν και πολύ καλά έκαναν και το έδωσαν σε διαφήμιση. Αν δεν το είχαν κάνει μπορεί να μην συνέχιζαν καν την καριέρα τους και να ήταν ακόμα ένα εξαιρετικό ελληνικό γκρουπ που χρεοκόπησε πριν προλάβει κανείς να γνωρίσει τη μουσική του.

8) (Levi's) Georg Friedrich Handel – Sarabande. Για τις διαφημίσεις της Levi’s θα έπρεπε να γίνει ξεχωριστεί λίστα, δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω. Ας πω λοιπόν αυτό το εκπληκτικό κομμάτι του Handel γράφτηκε τον 18ο αιώνα. Η διαφήμιση με το ζευγάρι που περνούσε μέσα απ’ τους τοίχους έκανε ντόρο όχι μόνο επειδή ήταν η ακριβότερη διαφήμιση της Levi’s που είχε γίνει ποτέ, αλλά και γιατί ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιούσε κλασική μουσική [υπήρχε μια περίοδος κυρίως στα ‘90ς που κάθε διαφήμιση της Levi’s τροφοδοτούσε τα charts με ποπ επιτυχίες, καινούριες ή παλιές. Τώρα δεν υπάρχει μεγάλη κινητικότητα.] Η διαφήμιση εδώ.

9) (γάλα εβαπορε, αλλά ποιο?) Jean Michel Jarre - (αλλά ποιο?) Έδειχνε φύση και ίσως και ένα γάλα να γεμίζει εντυπωσιακά ένα ποτήρι κι ακουγόταν ένα ηλεκτρονικό κομμάτι του Jarre πιθανώς κάποια απ’ τα Oxygen. Πραγματικά πολύ θα ήθελα να την ξαναδώ. Δεν έχει νόημα να τα περιγράψω εδώ αλλά θυμάμαι στιγμές, χρώματα και γεύσεις, διακτινίζομαι στην εποχή της πρώτης δημοτικού, στο μικρό σαλόνι του σπιτιού μας με την περίεργη, ασπρόμαυρη τηλεόραση.

10) (Νουνού Light) Ryan Paris - Dolce Vita. Δεν ήξερα αυτό το italodisco τραγούδι μέχρι χτες. Στο ίντερνετ βρήκα ότι πάνω του βασίστηκε το «και νουνού και λάιτ», μια catchy μελωδία που είχα ξεχάσει εδώ και 20 χρόνια κι όμως, ήταν σαν να μην έφυγε ποτέ απ’ το μυαλό μου. Το μόνο που δε θυμόμουν (και ίσως και καλύτερα) ήταν αυτή η ανδρόγυνη φωνή που πετάγεται κάθε τόσο σαν sample για να πει με ελαφριά ηχώ «Αυτό είναι!» - δίνει την εντύπωση ότι αν δεν το λεγε ξανά και ξανά θα έσκαγε. [Η διαφήμιση εδώ.]

11) (Pepsi) Madonna - Like a Prayer. Στις 2 Μαρτίου 1989 ήμουν σε επιφυλακή, με ένα περίεργο κασσετοφωνάκι στο stand by έτοιμο να ηχογραφήσει το τραγούδι της διαφήμισης (ήταν η πρώτη φορά που το Like a Prayer θα ακουγόταν πουθενά). Όταν το Super Channel έριξε μια κάρτα με τη φράση World Premiere πάτησα το rec. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που την έπαιξε. Αποσύρθηκε μετά από διαμαρτυρίες γονιών σχετικά με τους φλεγόμενους σταυρούς και τον μαύρο Χριστό που υπήρχαν στο βίντεο κλιπ. Η διαφήμιση ήταν βέβαια τελείως αθώα, σχεδόν αφελής: η μικρή Madonna γιορτάζει τα γενέθλιά της κάνοντας μιαν ευχή και φυσώντας τα κεράκια μαγικά πράγματα συμβαίνουν. Υπάρχουν διάφορα twists που θυμίζουν (γκουχ, γκουχ) David Lynch, άτσαλοι χοροί, γκόσπελ χορωδία και η αίσθηση πως όλα τα όνειρα μπορούν να βγουν αληθινά. [η διαφήμιση είναι εδώ!]

προσθέστε ελεύθερα!

[*δείτε επίσης: Έντεκα (αγαπημένα διαφημιστικά jingles) / Έντεκα (ρετρό διαφημιστικά σλόγκαν )]

Έντεκα της Δευτέρας [πάμε για δουλειά!]

11 is back: πάμε για δουλειά!

1) Πόσους συνειρμούς προκαλεί η επανάσταση των Βουδιστών μοναχών στην Μιανμάρ (ή Βιρμανία, ή Μπούρμα)! Μια χούντα των συνταγματαρχών – και αυτοί που τελικά βγήκαν στους δρόμους ήταν οι πιστοί μοναχοί [ΔΕΝ όρκισαν τη χούντα, ΔΕΝ διάβαζαν κατά τη διάρκειά της και ΔΕΝ κάνουν τα στραβά μάτια τώρα]. Η Βουδιστική φιλοσοφία θεωρείται απολιτίκ και απαθής∙ θα περίμενε κανείς πως οι μοναχοί θα διαμαρτύρονταν με το να μη μιλήσουν σε κανέναν για 40 χρόνια ή με το να αποδεχτούν ότι υπάρχει Πόνος και Αδικία στη ζωή και να πάνε παρακάτω αναπνέοντας γαλήνια και σταθερά. Κι όμως: αυτοί είναι που ξεκίνησαν την επανάσταση κι έστρεψαν το βλέμμα της παγκόσμιας κοινότητας στην Μιανμάρ, μια χώρα που οι περισσότεροι δεν ξέραμε καν ότι υπήρχε. Και μόνο γι’ αυτό είναι για μένα οι πιο απρόσμενοι και θαυμαστοί ήρωες της ψηφιακής μας εποχής...

2) «Η Aung San Suu Kyi, σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα της Μυανμάρ, είναι φυλακισμένη στο σπίτι της εδώ και είκοσι χρόνια γιατί τόλμησε να υψώσει την φωνή της ενάντια στους συνταγματάρχες.
Σήμερα ζει μακριά απ' τους δυο γιούς της (τους οποίους δεν πρόλαβε να μεγαλώσει), δεν μπόρεσε να δει τον άνδρα της (ο οποίος πέθανε από καρκίνο το 1997) για χρόνια, και ζει απομονωμένη στη φυλακή του σπιτιού της εμμένοντας στα πιστεύω της.
Το Σάββατο που μας πέρασε 500 βουδιστές μοναχοί περπάτησαν σιωπηλοί τον δρόμο που οδηγεί στο σπίτι-φυλακή της Aung San Suu Kyi. Οι φρουροί, σε μια κίνηση απροσδόκητης γενναιοδωρίας, άνοιξαν τα διαχωριστικά κιγκλιδώματα και τους άφησαν να περάσουν. Εκείνη βγήκε στην πόρτα της και τους χαιρέτησε με δάκρυα στα μάτια ...» #

3) Nan Goldin. Αυτή είναι η περίφημη φωτογραφία που κατασχέθηκε απ’ την αστυνομία της Βρετανίας. Ήταν μέρος ενός πορτφόλιο της Γκόλντιν που κατέγραφε τη ζωή των κοριτσιών και των γύρω τους (139 φωτογραφίες συνολικά) και παρουσιαζόταν στο μουσείο Baltic του Gateshead. Τώρα οι αρχές θα αποφασίσουν αν θα συλλάβουν την Γκόλντιν. Είναι παρήγορο ότι οι art athines δεν συμβαίνουν μόνο εδώ, but still... [δείτε επίσης: Έντεκα φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν - και μια πονεμένη ιστορία]

4) Είναι γνωστό ότι το συλλογικό blog ArxediaMedia είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί, όμως με ποστ σαν ΑΥΤΟ το αποδεικνύει για άλλη μια φορά.

5) bits&pieces! Η Ασπασία Κράλλη για τον Μαρσέλ Μαρσό [απ’ την Καθημερινή] /// Οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, η Πάολα, οι εκλογές του ’89 – και ο Αμβρόσιος. /// Έλεος με τη Μονή Βατοπεδίου /// Έντεκα του Νανάκου! /// Πέθανε μια αγαπημένη μου ελληνίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων, η Κίρα Σίνου. /// εξαιρετικό! η όλια λαζαρίδου μιλάει στο beautiful[the]people

6) Gucci παντόφλες και τζιν Prada. Κάτι ευτελή κυάλια. Τρεις παγοθήκες και μερικά αγκίστρια. Το xariseto κάνει το ebay να μοιάζει με καπιταλιστικό Δράκουλα. Mε σύνθημα “Μην το Πετάξεις, χάρισέ το» το σάιτ προωθεί την ιδέα της χρηστικής ανακύκλωσης και είναι ένας χώρος [δωρεάν] ανταλλαγής πραγμάτων που δεν θέλουμε πια. http://xariseto.com/

-

-

7) Μεγάλο ταλέντο. Ο Άρης Καραμπεάζης κάνει μια τέλεια ραδιοφωνική εκπομπή στον 88μισό – την περασμένη βδομάδα είχα μια δουλειά και δεν έφευγα απ’ το σπίτι για να μη την χάσω. Μετά συνειδητοποίησα ότι έχω και γουώκμαν (αφού έφτασα στον προορισμό έκοβα βόλτες για να μην μπω μέσα· τελικά την άκουσα όλη). Είναι φοβερό: με τον 88μισο και τον Republic η Θεσσαλονίκη έχει και επίσημα Πολύ Καλύτερα Ραδιόφωνα απ’ την Αθήνα.

8) Αν μου λέγαν στα τέλη 80ς αρχές 90ς, τότε που επειγόμουν να ακούσω το Radio1, ότι για όλη την υπόλοιπη μου ζωή θα μπορούσα να το ακούω ζωντανά από οπουδήποτε με ένα κλικ, θα έμενα με ανοιχτό το στόμα. Δυστυχώς τώρα πια και εγώ άλλαξα και το Radio1. Το νεανικό ραδιόφωνο του BBC που ανεβοκατέβαζε συγκροτήματα, που κάποτε ήταν ένα μοναδικό outlet για φρέσκια μουσική και ειδήσεις αλλά και το σπίτι του John Peel, έκλεισε χτες 40 χρόνια στον αέρα. [για τον γιώργο: 40 χρόνια κυριακάτικων απογευμάτων με το Τοπ40]

9) Ως γνωστόν ο Κωνσταντίνος Ρήγος αγαπάει το γυμνό. [«Δε θέλω άλλους κώλους στο χοροθέατρο του Κρατικού» φέρεται να είπε ο Νικήτας Τσακίρογλου πριν ‘διώξει’ τον Ρήγο απ’ τη Θεσσαλονίκη – μια εξαιρετικά κουτή κίνηση του Διευθυντή του ΚΘΒΕ (και δεν ήταν η μόνη)]. Σκηνοθετώντας το νέο βίντεο-κλιπ του Στέλιου Μάξιμου για το αφόρητα βαρετό «Πώς» έγδυσε τον τραγουδιστή εντελώς.

10) Blog μέσα στο blog: εδώ και μήνες η 'α, μπα?' έχει στήσει το δικό της μπλογκ μέσα στο email μου, με μόνο έναν αναγνωστη – εμένα. Όχι πια! Σήμερα η Α, μπα? παρουσιάζει: εναλλακτικές πραγματικότητες. Η Μέριλιν, o JFK και το παιδί τους στο εξώφυλλο του Life. / Τα υποθετικά γηρατειά διασήμων. / Simpsonize you! / φώτοσοπιν –παράλληλοι κόσμοι διασημοτήτων. / Galleryoftheabsurd / η ιστορία του XENU που αφού έφερε στη Γη δισεκκατομύρια δικούς του απ’ τον πλανήτη τους σκότωσε με βόμβες υδρογόνου, ώστε η ουσία τους να διαποτίσει τον πλανήτη: τι πιστεύουν οι σαϊεντολόγοι.

11) Τα PC-games που έπαιξα αυτήν την εβδομάδα – μέχρι 111 λέξεις: Harry Potter 2 /// Desperate Housewives (σαν Sims με υπόθεση και ντετεκτιβίστικο μυστήριο) /// Paradise Pet Salon (τέλειο! Έχεις διαχειρίζεσαι ένα κτηνιατρείο-σπα για γάτες και σκυλάκια). /// Delicious Deluxe 2 (ξεκινάς με ένα σταντ σ’ ένα πάρκο πουλώντας αναψυκτικά και σάντουιτς και σιγά-σιγά φτιάχνεις καφέ, εστιατόρια και sushi bar) /// Family Feud (το παλιό τηλεπαιχνίδι «Κόντρες», απαντάς σε γενικές ερωτήσεις. Επίσης το F.F. Hollywood που έχει ερωτήσεις μόνο απ’ τη σόουμπιζ). /// Master of Defence (κάπως πολεμικό, χτίζεις πύργους και κάστρα για να επιζήσεις από επιθέσεις τερατόμορφων αντιπάλων). /// Fairy Godmother (διαχειρίζεσαι ένα μαγαζί που πουλάει μαγικά φίλτρα).

[το καλύτερο πάντως παιχνίδι για μένα είναι το 'enteka', στο οποίο δημιουργείς και διαχειρίζεσαι ένα αρκετά διασκεδαστικό blog]

------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΠΟΣΤ!

Στη Βιέννη πήγαμε σ' ένα σωρό μουσεία - πραγματικός παράδεισος.

Αν ήμουν δισεκατομμυριούχος, κάθε φορά που έβλεπα κάτι που θα μου άρεσε σε μια γκαλερί ή μουσείο θα προσπαθούσα να το αγοράσω. Δεν είμαι (just yet!) και η συλλογή μου με κάρτες έργων τέχνης κοντεύει να φτάσει ως το ταβάνι. Έβαλα στο σκάνερ έντεκα απ' αυτές που αγόρασα στη Βιέννη και το αποτέλεσμα (επειδή θα έπιανε πολύ χώρο εδώ) το ανέβασα στο scanner.

Έντεκα (έργα τέχνης που είδα στα Μουσεία της Βιέννης και μετά τα αγόρασα σε καρτ ποστάλ)