Έντεκα (φλάσμπακ για το Π/Σ/Κ)

[είναι η δεκαπενθήμερη στήλη που κάθε δεύτερη Παρασκευή δημοσιεύει ό,τι βρίσκω σε συρτάρια δεκαετιών γεμάτα ενθύμια και κουφά αποκόμματα - λίγο πριν τα πετάξω. Δεν πρόκειται βέβαια να πετάξω το παραπάνω ενθύμιο που βρήκα προχτές και που όταν το έψαχνα για να δέσει με την προσωπική ιστορία αυτού του ποστ δεν το έβρισκα]

-----------------


[1995, φοβερή φωτο απ' το HEAT: μ' αρέσει που κοροϊδεύαμε τον ηλικιωμένο που ήταν με το ένα πόδι στον τάφο. Πού να ξέραμε ότι το ίδιο ίσχυε και για την Ανν-Νικόλ]
--


[Πάντα φρόντιζε να το τονίζει στο Ερωτοδικείο η κυρία Κουφοπούλου: "Εγώ φτιάχνω τα ρούχα μου, μόνη μου!]
--


[Καρτ ποστάλ, Οδός Πανός. O Don McCullin φωτογραφίζει τη Marianne Faithfull στο Τείχος του Βερολίνου]
--


[Απόκομμα από Ελευθεροτυπία, τέλη '90ς - και μη χειρότερα]
--


[Μέσα '90ς, το Ποπ Κορν γιορτάζει τα 20, τότε, χρόνια εκπομπής του Πετρίδη]
--


[Απ' το Q, 1999. Ίσως η καλύτερη ολοσέλιδη διαφήμιση δίσκου ever.]
--


[Από την ταινία Μικρόκοσμος, 1996. Μπαίνοντας στο σινεμά σου έδιναν αυτό, το 'σενάριο' της ταινίας]
--


[από μισοσκισμένο παιδικό βιβλίο]
--


[ΑΚΡΙΒΩΣ 22 χρονια πριν: έκθεση στην οποία έπρεπε να περιγράψουμε τις μεταβολές του καιρού]
--


[παστρικές]
--


[Tο πιο απίθανο πρωτοσέλιδο εφημερίδας. Επίσης η πιο ακριβή διαφήμιση όλων των εποχών - και όπως το θέτει η ίδια με σεμνότητα "the most colossal and convincing"]
-------------------------------

ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

The Museum of Me!



Στα τέλη του περασμένου αιώνα άνοιξε ένα περίεργο, θεματικό μουσείο στο Λονδίνο, στο Oxo Tower, δίπλα στον Τάμεση. Λεγόταν The Museum Of…και κάθε μερικούς μήνες μεταμορφωνόταν εξ ολοκλήρου. Στην αρχή έγινε The Museum of… Collectors, μετά νομίζω Museum of … Emotions και στο τέλος Museum of…Me. Όλοι οι όροφοι και οι χώροι μεταμορφώνονταν ανάλογα με την περίσταση. Στο Museum of Me πήγα με τη μαμά και την αδερφή μου που είχαν έρθει για επίσκεψη στο Λονδίνο.
Το κόνσεπτ ήταν το εξής: σε κάθε χώρο υπήρχαν ένα σωρό διαδραστικά εκθέματα που ζητούσαν απ’ τον επισκέπτη (τον “Me” του τίτλου) να αφήσει στοιχεία της προσωπικότητά του. Να απαντήσει σε ερωτήσεις, να βιντεοσκοπηθεί σε κουβούκλια, να φτιάξει λουλούδια, να γράψει στον τοίχο, να τραγουδήσει, να φωτογραφηθεί, να απαντήσει σε εξαιρετικά προσωπικές ερωτήσεις, να μιλήσει για τα όνειρά του και λοιπά. Σ’ όλα αυτά έπρεπε να γράψεις οπωσδήποτε το όνομά σου. Με το κλείσιμο του Μουσείου όλα αυτά θα φυλάσσονταν σαν Time Capsule σε αποθήκες, και ΜΕΤΑ ΑΠΟ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΑ ΞΑΝΑΝΟΙΓΕ παρουσιάζοντας όλα τα κομμάτια του εαυτού τους που άφησαν οι επισκέπτες εκείνο το καλοκαίρι του 1999. Ήταν φυσικά συγκλονιστικό να συμμετέχω σ’ αυτήν την έκθεση κάτω απ’ αυτήν την προοπτική, ότι ο 71χρονος εαυτός εαυτός μου το καλοκαίρι του 2049 θα ξαναταξίδευε στο Λονδίνο και αναζητώντας τα στοιχεία θα συνέθετε τα θραύσματα του 20χρονου Άρη, τα βίντεο με την οικογένεια, τα σαχλά ερωτικά γράμματα, το λεύκωμα με τις απαντήσεις, τις φωτογραφίες στο μισοσκότεινο θάλαμο.

Δεν ξέρω αν θα ζω τότε. Και δεν ξέρω αν τυχόν μας κορόιδεψαν και δεν γίνει καν ξανά η έκθεση. Δεν υπάρχει, όμως, ομορφότερο πράγμα απ’ την ελπίδα.

Έντεκα (ετερόκλητα κινηματογραφικά τρέιλερ)

1) Andy’s Warhol Frankenstein. Μπορεί ένα τρέιλερ να είναι χειρότερο κι απ΄ την ίδια την ταινία;
2) Hairspray. Το τρέιλερ της ταινίας του John Waters απ’ το 1988 και το τρέιλερ του musical ριμέικ που βγήκε κι εδώ την περασμένη εβδομάδα.
3) Simpsons. To πρώτο teaser που βγήκε. Επίσης αυτό με το RUN!RUN!RUN! κι ένα φοβερό mash-up του τρέιλερ των Simpsons με εικόνες απ’ το Lion King – απίστευτο!
4) Eating Out2. Ρομαντική γκέι φαρσοκωμωδία με τον έλληνα Jim Verraros που απ’ ό,τι κατάλαβα έγινε γνωστός απ’ το American Idol.
5) Θυσία. Του Ταρκόφσκι, γιαπωνέζικη εκδοχή.
6) Titanic 2: The Sequel. Η διαφήμιση για μια ταινία που δεν υπάρχει, και ξεκινάει όταν ξεπαγώνουν τον Τζακ καιτον ξυπνούν στη σύγχρονη εποχή.
7) Το Grindhouse [πριν κοπεί σε 2 κομμάτια: death proof & planet terror] είχε και διάφορα τρέιλερ ψεύτικων ταινιών που παίζαν στην αρχή της ταινίας και ανάμεσα στα δύο φιλμ στο ύφος των b-movies . Όλα τα τρέιλερ υποθετικών ταινιών είναι τελειώς σπλατερ, παρωδίες '70ς ταινιών τρόμου, με φωνές που λένε "Don't go close to the door!", "Don't Look inside!". Το συγκεκριμένο τρέιλερ, που το τραβάει στα άκρα, είναι ότι καλύτερο είδα σήμερα. (και όλα τα υπόλοιπα)
8) Cassandra’s Dream (ο νέος W. Allen). Για μένα φθινόπωρο χωρίς ταινία του Woody Allen δεν είναι φθινόπωρο. [και εδώ με την ισπανική μεταγλώττιση]
9) Ο Τελευταίος Πειρασμός. Του Μάρτιν Σκορτσέζε.
10) Wall-e. Αυτή τη διαφήμιση την είδα τις προάλλες στο σινεμά, πριν τον Ρατατούη. Η νέα ταινία της Pixar θα βγει σ’ ένα χρόνο κι επειδή μάλλον δεν είχαν σκηνές να δείξουν βρήκαν άλλο τρόπο για να γεμίσουν το τρέιλερ.
11) Moonwalker – Michael Jackson. Το γιαπωνέζικο τρέιλερ.



*Έξτρα: Οι Φωνές.

Τρελαίνομαι για όλες τις βαθιές, στερεοτυπικές φωνές των Αμερικανών που ξεκινάνε την αφήγηση του τρέιλερ με την φράση “This Summer”, ή “In a World”. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο ποστ με τα κλισέ των τρέιλερ, ας μείνω όμως στο πολύ-πολύ αγαπημένο μου.
Ότι και να συμβαίνει στην ταινία, πρέπει να παρουσιαστεί σαν ένα Ταξίδι το οποίο θα Aλλάξει τη Zωή του Ήρωα. Και η σωστή διατύπωση είναι η εξής:
HE WILL EMBARK… ON A JOYRNEY… THAT WILL CHANGE HIS LIFE… … … FOREVER!
Υπάρχουν πραγματικά εκατοντάδες trailer ταινιών που υποστηρίζουν το ίδιο πράγμα με την ίδια ακριβώς διατύπωση για ταινίες ολότελα διαφορετικές μεταξύ τους.

Υπάρχει όμως μια ταινία για την οποία θα ήθελα να μιλήσω (έχω ξεχάσει πια το όνομά της) Ήταν πολυβραβευμένη, Ασιατική και την είχα δει με την αδερφή μου στο Μακεδονικόν. Υπήρχε μια κοπέλα, κάτι σαν δασκάλα που πήγαινε σ’ ένα μικρό χωριό και δενόταν με τους μικρούς μαθητές. Σε κάποια στιγμή ένας μαθητής το σκάει και χάνεται σε μια μεγάλη πόλη κι η κοπέλα πηγαίνει και τον φέρνει πίσω. Μετά βλέπουμε τα καθημερινά προβλήματα στο χωριό.
Γενικά δεν γινόταν κάτι ιδιαίτερο. Μια απόλυτα ρεαλιστική, αργή, ολιγόλογη ταινία. Τις λίγες φορές που κάποιος μιλούσε δεν μπορούσες να καταλάβεις αν έπαιζε εκπληκτικά ή χάλια. Ήταν ένα φιλμ που ενθουσίασε τους κριτικούς, και μάλλον μας άρεσε κι εμάς.
Χρόνια μετά ζούσα στην Αγγλία και στο σινεμά έδειξε τρέιλερ της ταινίας η οποία με ανεξήγητη καθυστέρηση θα έβγαινε τότε σε Αγγλία και Αμερική. Είχα δει το ‘ποιοτικό’ τρέιλερ πριν χρόνια αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για την αμερικάνικη εκδοχή του τρέιλερ της ταινίας.

Ξεκινούσε με μια θριαμβευτική μουσική Χολιγουντιανού τύπου και με γρήγορο (παραπλανητικότατο) μοντάζ με καταιγισμό εικόνων απ’ την ταινία, πλάνα που στην πραγματικότητα μπορεί και να κρατούσαν κανα τρίλεπτο. Η Χολιγουντιανή φωνή του Άνδρα-Μηχάνημα (που υπάρχει και στα περισσότερα τρέιλερ), άρχισε να μιλάει: A girl – A boy – a lesson to be learnt. Ήξερα ότι είχα μπροστά μου ένα Παραπλανητικό Αριστούργημα. Μια διαφήμιση που προσπαθούσε να κάνει σέξι μια βαρετή κινέζικη ταινία, να πείσει το αγγλόφωνο κοινό ότι γίνονται χίλια πράγματα, ότι ναι μεν ήταν ξενόγλωσση αλλά ήταν συναρπαστική ταινία. Που δεν ήταν.

Καθώς έβλεπα το εντυπωσιακό τρέιλερ σκεφτόμουν ότι το μόνο που έλειπε… ηταν… Και ξαφνικά! Αθάνατο Χόλιγουντ… Να το! Με γρήγορο μοντάζ η κοπέλα πάει να φέρει πίσω το μαθητή της απ’ την πόλη καθώς η ξερή, μηχανική φωνή απαγγέλει: And then… she embarks… on a journey… [πέστο, σκεφτόμουν, πέστο!] that will change her life… ...FOREVER!!!

-------------------------------------------

Ένα Ο κωμικός Pablo Francisco κοροϊδεύει τις φωνές. Λες και κατάπιε το μηχάνημα που τις φτιάχνει.
Δύο Ένα τηλεοπτικό τρέιλερ με τη βοήθεια της Φωνής.
Τρία Μια ιστορική συνάντηση: πέντε απ’ τους γνωστότερους voice over artists συναντιούνται σ’ ένα αυτοκίνητο. Εξαιρετικό!
Τέσσερα Μια φοβερή διαφήμιση σε σχετικό ποστ σου Spyrou VJ. Πώς περιγράφει ένα γεγονός ένας απλός άνθρωπος και πώς ο Don LaFontaine.

Έντεκα (τρόποι για να τελειώσεις το μυθιστόρημά σου)

Έτσι τελειώνει το Σεληνιακό Τοπίο του Μπρετ Ίστον Έλλις (αν δείτε το γιό μου πείτε μου ότι θα με βρει πίσω απ' τις σελίδες στο τέλος του βιβλίου μου), βιβλίο του οποίου η επίσης αυτοαναφορική έναρξη ενέπνευσε το περσινό ποστ με τις 11 εισαγωγικές φράσεις βιβλίων.

Η τελευταία παράγραφος ενός βιβλίου, λέει πολλά (αλλά όχι τα πάντα) για το ίδιο το βιβλίο. Άλλα βιβλία κλείνουν μελοδραματικά, άλλα με επίτηδες αφηρημένο τρόπο. Άλλα λύνουν όλα τα προβλήματα κι άλλα δημιουργούν περισσότερα. Μερικά δίνουν την αίσθηση ότι με την τελευταία τους λέξη όλα τελειώνουν κι άλλα ότι μόνο τότε όλα αρχίζουν - κι ας μην τα μάθουμε ποτέ...

1) Ντοστογέφσκι - Έγκλημα και Τιμωρία
Αλλά εδώ αρχίζει μια νέα ιστορία, η ιστορία της προοδευτικής ανανέωσης ενός ανθρώπου, η ιστορία της βαθμιαίας του αναγέννησης, της διάβασής του βήμα με βήμα από ένα κόσμο σε ένα άλλο, της μύησής του σε μια νέα, ως τότε απόλυτα άγνωστη πραγματικότητα. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το θέμα ενός άλλου αφηγήματος∙ αυτό εδώ έχει τελειώσει.

2) Αγκάθα Κρίστι - Το Πέτρινο Φέρετρο
«Σας ευχαριστώ, μεσιέ Πουαρό, που μπήκατε στον κόπο να έρθετε να μου τα πείτε όλα αυτά. Μπορείτε, παρακαλώ, να φύγετε τώρα; Υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει κανείς να τα αντιμετωπίζει μονάχος…»

3) Σώτη Τριανταφύλλου - Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης
Παραμέρισα να περάσει και, σαν να τον περίμενα, είπα, Δεν έχεις βαλίτσα – το είπα κάπως ερωτηματικά αλλά όχι εντελώς, κι εκείνος απάντησε, Μα, δεν ήρθα για να μείνω, ήρθα μόνο για να σε πάρω.

4) Μαρκ Τουέιν - Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγερ
Τα περισσότερα από τα πρόσωπα που εμφανίζονται σ’ αυτό το βιβλίο, ζούνε ακόμα, ευημερούν και είναι ευτυχισμένα. Μπορεί και μια μέρα να φανεί ότι αξίζει τον κόπο να ξαναπιάσουμε την ιστορία των πιο μικρών απ’ αυτά και να δούμε τι είδους άντρες και γυναίκες κατέληξαν να γίνουν∙ θα είναι λοιπόν πολύ γνωστικό να μην αποκαλύψουμε τίποτα προς το παρόν, από εκείνο το κομμάτι της ζωής τους.

5) Βιρτζίνια Γουλφ - Στοιχειωμένο Σπίτι.
Εκείνη τη στιγμή, από κάποιο φτωχικό σοκάκι ή ταβερνείο, αντηχούσε η συνηθισμένη, ανυπόφορη , αρσενικοθήλυκη φωνή∙ ένα στρίγκλισμα, μια κραυγή. Και το εξωτικό πουλί τρόμαξε και πέταξε μακριά, διαγράφοντας όλο και μεγαλύτερους κύκλους, ώσπου (αυτό που το 'χει ονομάσει ψυχή) έγινε απόμακρο, σαν την κουρούνα που χιμάει στον αέρα τρομαγμένη από μια πετριά που της ρίξανε ξαφνικά.

6) Θάνος Αλεξανδρής - Αυτή η Νύχτα Μένει
Αγαπητοί πελάτες, γεια χαρά. Απόψε δε θα σας κάνω κονσομασιόν. Λέω να την κάνω μια φορά κι εγώ για πάρτη μου. Προς τα πού; Μυστικό… Ψάξτε με αμα γουστάρετε. Μπορεί στο τέλος κάπου να με βρείτε…

7) Τζόναθαν Κόου - Τι Ωραίο Πλιάτσικο!
Όνειρο είναι η ζωή μας και περνάει
Δεν φοβάμαι πια
Όνειρο είναι η ζωή μας και περνάει
…γιατί έρχεται μια στιγμή όπου απληστία και παραφροσύνη γίνονται ένα και το αυτό και δεν μπορείς πια να τις ξεχωρίσεις. Αυτή η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή, σαν διάφανη μεμβράνη που περιβάλλει την υδρόγειο. Είναι αχνογάλαζη και η μετάβαση απ’ το γαλάζιο στο μαύρο είναι βαθμιαία και υπέροχη.
Ο κόσμος δεν μπορούσε να περιμένει πια...

8) Τόβε Γιάνσον - Τρελό Καλοκαίρι στη Χώρα των Μούμιν.
Ο βραδινός αέρας ήταν δροσερός και γλυκός, και τα λουλούδια , μουσκεμένα από δροσιά, είχαν πιο πλούσιο άρωμα από κάθε άλλη φορά. Η μητέρα του καθόταν στα σκαλοπάτια. Τον περίμενε. Κρατούσε κάτι στα μπροστινά της πόδια και χαμογελούσε.
-Ξέρεις τι έχω;
-Τη βαρκούλα! απάντησε ο Μούμιν-Τρολ και έβαλε τα γέλια. Όχι γιατί ήταν κάτι ιδιαίτερα αστείο παρά μονάχα γιατί αισθανόταν τόσο, τόσο ευτυχισμένος.

9) Μίλαν Κούντερα – Η Ζωή είναι Αλλού
Κοιτούσε το πρόσωπό του στην επιφάνεια του νερού. Και ξαφνικά είδε αυτό το πρόσωπο να το παραμορφώνει κάποιος μεγάλος τρόμος. Και αυτό ήταν το τελευταίο που είδε.

10) Σου Τάουνσεντ - Άντριαν Μολ: Στα Χρόνια του Καπουτσίνο
Πιστεύω ότι μέχρι αύριο θα έχω ωραιοποιήσει την ιστορία θα έχω προσδώσει στον εαυτό μου μια ηρωική ιδιότητα που δεν μου αξίζει, αλλά παρ’ όλα αυτά, αυτή τη νύχτα, αυτή τη στιγμή, χαίρομαι που καταγράφω ότι φέρθηκα σαν αληθινός άντρας.

11) Douglas Adams - Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ
Προτού προχωρήσει παρακάτω, άκουσε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας του σκάφους. «Έι γήινε! Πεινάς;» είπε η φωνή του Ζάφοντ. «Ε, ναι, θα ήθελα να τσιμπήσω κάτι», είπε ο Άρθουρ. «Όκεϊ φίλε, κρατήσου», είπε ο Ζάφοντ. «Θα πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στο Ρεστοράν στο Τέλος του Σύμπαντος.»

[Σχεδόν Επιβάλλεται: αν τελειώσατε πρόσφατα κάποιο, ή αν σας έχει μείνει το τέλος κάποιου βιβλίου, μοιραστείτε το στα κόμεντς.]
*Δείτε επίσης: Έντεκα (τρόποι για να ξεκινήσεις το μυθιστόρημά σου)
--------------------------------------------------------------

ΤΕΛΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
Νίκος Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός

[Αν πρόκειται να διαβάσετε σύντομα τον Τελευταίο Πειρασμό μη διαβάσετε τώρα τα παρακάτω. Αλήθεια! Είναι χίλιες φορές καλύτερο να διαβάσετε το βιβλίο παρά το spoiler που ακολουθεί. Το εννοώ!]

Αφορισμοί, τσακωμοί, επεισόδια, απαγορεύσεις: οι φανατικοί χριστιανοί απλά μισούν αυτό το βιβλίο. Όταν πριν πολλά καλοκαίρια το διάβαζα στο οικογενειακό εξοχικό, οι θείες και γιαγιάδες με κοιτούσαν με λύπηση, σαν να ήμουν ένα βήμα πριν την Κόλαση. Φυσικά δεν το είχαν διαβάσει, όπως και σχεδόν κανένας απ’ τους ιερούς χούλιγκαν που έσπαγαν καθίσματα κινηματογράφων για να μην προβληθεί η ταινία, βασισμένη στο βιβλίο «που λέει ότι ο Χριστός κάνει σεξ, παντρεύεται και μπεκροπίνει».

Αν είχαν κάνει τον κόπο να το διαβάσουν ίσως θα καταλάβαιναν γιατί φτάνοντας στο ανατρεπτικό, συγκλονιστικό τέλος του ένιωσα ότι βρισκόμουν πιο κοντά στο χριστιανισμό από κάθε άλλη φορά.

Πριν παραθέσω την τελευταία παράγραφο, ας δούμε λίγο πώς φτάνουμε σ’ αυτήν. Όλο το βιβλίο λέει πάνω-κάτω αυτά που ξέρουμε (με τον φοβερό τρόπο γραφής του Κ.) αλλά ξαφνικά 40 σελίδες πριν το τέλος κι ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο Σταυρό και ετοιμάζεται να φωνάξει τη φράση «Ηλί… Ηλί… Λαμά Σαβαχθανί» οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Δειλιάζει, φωνάζει μόνο το «Ηλί… Ηλί…» και λιποθυμάει.

Ανοίγοντας τα μάτια [και στις τελευταίες 40 σελίδες του βιβλίου] αρχίζει να ζει την ανθρώπινη ζωή: τον γάμο του, τα παιδιά του, τον έρωτα, τις απολαύσεις, τις χαρές και λύπες. Τα χρόνια πέρασαν κι ο Ιησούς άρχισε να γερνάει. Ο θάνατός του σιγά-σιγά πλησίαζε.

Βαριά πατήματα ακούστηκαν έξω στο δρόμο και ραβδιά τού χτυπούσαν δυνατά την πόρτα. Ήταν οι παλιοί του σύντροφοι, οι μαθητές του. Γερασμένοι κι οι ίδιοι, ξέπνοοι σχεδόν, του μιλάνε με αγάπη. Όλοι εκτός από έναν. Ο Ιούδας Ισκαριώτης συγκρατεί την οργή του, αλλά όχι για πολύ. Σηκώνεται και κοιτάζοντας περιφρονητικά τον Ιησού του φωνάζει: «Προδότη! Λιποτάκτη! Το πόστο σου ήταν πάνω στο σταυρό!»

Και καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι μαθητές του ενώνονται με τον Ιούδα ο Ιησούς μετανιώνει, παρ' όλες τις χαρές, τους έρωτες, τις συγκινήσεις - αυτός μετανιώνει. Σχεδόν λιποθυμάει κι όταν ανοίγει τα μάτια του είναι μόνος του – και είναι νέος. Βρίσκεται ακόμη πάνω στο σταυρό. Φουσκώνει το στήθος του, κοιτάζει τον ουρανό, και συνεχίζει από κει που έμεινε: «… Λαμά Σαβαχθανί».

Και το βιβλίο τελειώνει ως εξής:

Τίναξε το κεφάλι κι ολομεμιάς θυμήθηκε πού βρισκόταν, ποιος ήταν και γιατί πονούσε. Άγρια αδάμαστη χαρά τον συνεπήρε∙ όχι, όχι δεν ήταν άναντρος, λιποτάχτης, προδότης∙ όχι, όχι, ήταν καρφωμένος στο σταυρό, τίμια στάθηκε ως το τέλος, κράτησε το λόγο του∙ με μια αστραπή, τη στιγμή που φώναξε «Ηλί, Ηλί» και λιποθύμησε, τον άρπαξε ο Πειρασμός και τον πλάνεσε∙ ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά, ψέματα τα χούφταλα, ξεφτιλισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο, λιποτάκτη, προδότη∙ όλα, όλα, φαντάσματα του Πονηρού. Ζουν και βασιλεύουν οι Μαθητές του, πήραν τις στεριές και τις θάλασσες και διαλαλούν το Καλό Μαντάτο.
Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει, δόξα σοι ο Θεός!
Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά: "Τετέλεσται!"
Κι ήταν σαν να 'λεγε: Όλα αρχίζουν.

Έντεκα της Δευτέρας [τα φύλλα του φθινοπώρου]

τα φύλλα του φθινοπώρου (Irresistible Force Trip Mix)

1) blog action day. Σήμερα οι bloggers ενώνονται για να γράψουν τις σκέψεις τους για το περιβάλλον. Επειδή ότι και να πω θα ‘ναι λίγο, (ή πολύ, ή biased) προτείνω μια βόλτα απ’ τα υπόλοιπα blogs (πχ. εδώ, εδώ ή εδώ), ενώ σήμερα το απόγευμα στις 7 υπάρχει στο ΣΚΑΪ η τηλεοπτική εκπομπή blogs@ΣΚΑΪ. Επίσης: εδώ.

2) Δεν πά’ να μη τις βλέπει κανείς; Η ΕΡΤ κάνει όντως καλές εκπομπές για το βιβλίο. Από αυτήν την Τετάρτη και κάθε Τετάρτη στις 10 η ΕΤ1 παρουσιάζει την εκπομπή-ντοκιμαντέρ «11 διάσημοι συγγραφείς μας ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους». Μερικοί από τους έντεκα συγγραφείς που μοιράζονται την καθημερινότητά τους με τους τηλεθεατές για ένα 24ωρο: Άμος Οζ, Χοσέ Σαραμαγκού, Ίαν Μακ Γιούαν, Τζον Λε Καρέ και Ορχάν Παμούκ. [επίσης Οι 12 πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς της χρονιάς]

3) Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007 στις 20.00 στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΓΡΗΣ συναντιούνται και συζητoύν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της μουσικής με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου τους «SOUNDTRACKS, O HXOΣ THΣ OΘONHΣ». [μακάρι αυτό να γίνει και στον Ιανό Θεσ/νίκης / Vote Madonna (for Hall of Fame!) / Έντεκα (λόγοι που ακούω τον Πετρίδη εδώ και 20 χρόνια)]

4)
stone roses - elizabeth my dear [kinobe remix]

5) Η Μπέσυ Αργυράκη (όπως αποκάλυψε ο gsus εδώ) έχει διασκευάσει τούλάχιστον 27 ξένα κόμματια στα ελληνικά. Η πιο ακραία, νομίζω, διασκευή είναι στο Luca της Suzanne Vega που έγινε το, σχεδόν ιερόσυλο, Τα φώτα σβήνουν.

6) Ένα απόσπασμα (που μου φάνηκε εξαιρετικά αστείο) από τη συνέντευξη της σκηνοθέτιδος Βανέσσας Ζουγανέλη στη lifo: «Το σενάριο της Τζίνα Ντοστογιέφσκι, της ταινίας που έκανα τώρα, το είχα καταθέσει στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου το 2003. Κανονικά υποτίθεται ότι τα σενάρια εγκρίνονται ή δεν εγκρίνονται μέσα σε 6 μήνες. Εγώ είχα την ατυχία να πέσω σε κάτι αλλαγές διοίκησης, σε εκλογές, σε απανωτά γεγονότα που καθυστερούσαν τη διαδικασία... φοβερή γραφειοκρατία. Όπου πια, όταν το ενέκριναν, λέω, τι είναι αυτό, ούτε που θυμάμαι και δεν ξέρω πια αν θέλω να το κάνω...» [Τελικά το έκανε και βραβεύτηκε στη Δράμα!] «…επειδή πάρα πολύ συχνά τα βραβεία δεν είναι δίκαια για διάφορους λόγους -πας στα φεστιβάλ και βλέπεις ότι υπάρχουν πάρα πολύ καλές ταινίες και βραβεύονται οι χειρότερες- έφτασα να ανησυχώ μήπως τώρα που πήρα βραβείο σημαίνει ότι έχω κάνει μια πολύ κακή ταινία!»

7) «Καρδούλες» και θαυμαστικά συνοδεύουν, στα χειρόγραφά της, τις περιγραφές ανθρώπων που πίστεψαν και άκουσαν τις αγωνίες της.

Τα τελευταία λόγια της Αμαλίας για το «άρρωστο» ΕΣΥ.

8) Bits & Pieces: Την Τετάρτη στο ART-HOUSE o Μιχάλης Δέλτα. /// are you anybody's favourite person? /// Εξαιρετικά συγκινητικό, πόσο μάλλον που το γράφει η μητέρα του… «‘Τα Μάρμαρα’ του Αλέξη Μπίστικα στο Yale, στο Σικάγο, στο Τορόντο…» /// ARCHIVE Λεσβίες υπάρχουν και στην Ελλάδα! (περιοδικό ΠΑΝΘΕΟΝ, τεύχος 701, Ιούνιος 1980) /// Το νέο της Kylie, 2Hearts: το κουπλέ μου θυμίζει goldfrapp [β’ περίοδος] και το ρεφρέν Μ. Μάνσον [επίσης β’ περίοδος]. /// Στο Kakorama μπορεί κανείς να δει τι γινόταν στην ποπ κουλτούρα τη μέρα που γεννήθηκε, βάζοντας την ημερομηνία. Να τι συνέβη όταν γεννήθηκα εγώ.

9)
όλα είναι καλύτερα από ψηλά
[εκεί που μένω, από ψηλά]

10) 1997, η 14χρονη Amy Winehouse σε μικρό ρόλο στο ξεκαρδιστικό Fast Show του BBC.

11) Τι σκεφτόμουν σήμερα το πρωί στο λεωφορείο! – Μέχρι 111 λέξεις
Μ’ αρέσει / Δε μ’ αρέσει ;)
Μ’ αρέσει η ηλεκτρονική αναγγελία των στάσεων που μόλις ξεκίνησε στα λεωφορεία της Θεσσαλονίκης, γιατί μπορεί να φανεί χρήσιμη. / Δεν μ’ αρέσει η αναγγελία στάσεων γιατί η γυναικεία Φωνή μιλάει σχεδόν κάθε 20 δευτερόλεπτα – και για τα 90 λεπτά που χρησιμοποιώ καθημερινά το λεωφορείο. Λίγο πριν τη στάση, στη στάση, λίγο μετά τη στάση κ.ο.κ. [οι στάσεις είναι συχνά μισό λεπτό η μία απ’ την άλλη]. Θα αρκούσε η ανακοίνωση στα ηλεκτρονικά ταμπλώ εντός του λεωφορείου, θα αρκούσε η Φωνή να ανακοίνωνε ΜΟΝΟ μια φορά την κάθε στάση, θα αρκούσε η Φωνή να μην ήταν ΤΟΣΟ ΔΙΑΠΕΡΑΣΤΙΚΗ και η έντασή της ΤΟΣΟ εκνευριστικά ΔΥΝΑΤΗ!



------------------------------------------------------------

ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ

ΓΥΝΑΙΚΑ, Σεπτέμβριος 1991



Βρήκα κι άλλο τεύχος του περιοδικού ΓΥΝΑΙΚΑ (που έκλεισε πρόσφατα - απ’ ό,τι διάβασα θα ενταχθεί κάποτε στην Καθημερινή), το είχε η μαμά μου στη Χαλκιδική. Είναι πιο πρόσφατο και δεν θα ασχοληθώ με τις διαφημίσεις όπως στο προηγούμενο, αλλά με την ύλη.
Εδώ είναι τα περιεχόμενα του τεύχους 1074 που κόστιζε 500 δραχμές. Στην ταυτότητα εκτός από τους εκδότες Χρήστο & Άρη Τερζόπουλο βλέπουμε ονόματα συνεργατών όπως: Μαλβίνα Κάραλη, Μόλλυ Ανδριανού,, Όλγα Μπακομάρου, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Βαγγέλης Κύρης, Ηλίας Μιχαλόλιας, Λάουρα Ντε Νίγκρις, Μάρα Δεσύπρη, Κύριος Κρίτων, Νίκος Ξυδάκης.
Αυτό που μου κάνει (πολύ θετική) εντύπωση είναι ότι σ’ όλα τα κείμενα το όνομα του συντάκτη μπαίνει κάτω-κάτω και με μικρά γράμματα.
Στις πρώτες σελίδες υπάρχει και η περίφημη στήλη της Μαλβίνας Κάραλη «Επ’ αυτοφώρω» [πρώτη σελίδα, δεύτερη σελίδα ].
Γενικά υπάρχει μια εμμονή με τους κάπως ψαγμένους Χολιγουντιανούς αστέρες: Ντέμι Μουρ, Κέβιν Κόστνερ – Ρομπέν των Δασών, Κέβιν Μπέικον, Τζέρεμι Άιρονς, Σων Γιανγκ, Λωρήν Χάτον [που, περιέργως είναι και στο εξώφυλλο].
Βρισκόμαστε στις αρχές των ‘90ς και η ΓΥΝΑΙΚΑ λέει ότι ο ηθοποιός Τζέημς Σπέιντερ είναι το σύμβολο του σεξ για τη νέα δεκαετία.
Τόποι: Μύκονος η άνοδος και η πτώση. Media: τα 75 χρόνια της αγγλικής Vogue. Βιβλία: Ναόμι Κλάιν [η γυναίκα που θα γινόταν αργότερα παγκοσμίως γνωστή με το ‘No Logo’ και τα άρθρα της στον Guardian. Περιγράφεται στο άρθρο ως ‘Μια 28χρονη κούκλα’ (με μυαλό).
Κοσμική στήλη «ΦΛΑΣ» από την Κατερίνα Τερζοπούλου, ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτο δεκάδων ανθρώπων από πάρτι και δεξιώσεις. Δεν ξέρω κανέναν εκτός από τη Σίλια Κριθαριώτη και τη Νάντια Μουρούζη.

[Πάνω, η μόδα της εποχής μέσα από μια δημιουργία–φρίκη που διαφημίζει τα καταστήματα Laurel.] Πολλές σελίδες (σαφώς καλύτερης) μόδας της εποχής, με ωραίες φωτογραφίσεις.
Τέλειο μεγάλο θέμα: «Η Τελευταία η Μέρα του Γιάννη Τσαρούχη». Ο φίλος και μαθητής του Νίκος – Γιώργος Παπουτσίδης θυμάται τον μεγάλο ζωγράφο και στην τελευταία απ’ τις 8 σελίδες του αφιερώματος περιγράφει την τελευταία μέρα της ζωής του Τσαρούχη.
Συνεντεύξεις του αντιπροέδρου της Max Mara και της Τζένης Δριβάλα.
Υγεία & Ομορφιά: Πώς να μείνετε Νέες για Πάντα /// Γελάτε πολύ για να ζήσετε πολύ /// Το τεστ του καθρέφτη /// και μια διαφήμιση για το πρακτορείο φωτομοντέλων Κρίστι [η γνωστή Κρίστι] λίγο πριν εξαπλωθεί η τεράστια μόδα των παγκοσμίως διασήμων τοπ-μόντελ.

Έντεκα (διαφημίσεις από μια ΓΥΝΑΙΚΑ του '79)

Το ιστορικό περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ δεν υπάρχει πια. Από ένα παλιό τεύχος που είχα βρει στην ανακύκλωση σκανάρισα έντεκα διαφημίσεις, έγχρωμες και ολοσέλιδες. [Μια καλή ευκαιρία να κυκλοφορήσουν σε chain-emails με τίτλο "Γεράσαμε..." χωρίς την πηγή, όπως οι διαφημίσεις του Μίκυ Μάους. ;)]

Είναι ένα μικρό tribute όχι μόνο στο περιοδικό αλλά και στην περίοδο που, λίγο πριν τα ψυχεδελικά (αλλά και βασανιστικά) '70ς δώσουν τη θέση τους στα νεόπλουτα '80ς, τα πολύχρωμα προϊόντα γινόταν όλο και πιο χάι-τεκ. Ένα πρόχειρο ξεφύλλισμα της καθημερινότητας του Οκτωβρίου του 1979, γεμάτη με πολυτονικές, ρετροφουτουριστικές γραμματοσειρές, της εποχής που το Νέο Βιτάμ Soft ήταν όντως Νέο.

Έντεκα (συνεντεύξεις Ελλήνων συγγραφέων)

Η Μαργαρίτα Καραπάνου με τον Λη (ή μήπως τη Λου;)

1) Μαργαρίτα Καραπάνου [στη Λώρη Κέζα του Βήματος, 9/1/2002]
2) Αύγουστος Κορτώ [στο cityportal, 2/5/07. /// Και ένα podcast στο book.attack.gr]
3) Άλκη Ζέη [σε παιδιά της Ρόδου στις 27/4/07.
4) Νίκος Βλαντής [στο blog Diavazo, 31/5/07]
5) Μαρία Μήτσορα [στον Βασίλη Ρουβαλη, Ελευθεροτυπία, 24/5/07]
6) Λένος Χρηστίδης [στον Γιώργο Καρουζάκη, Ελευθεροτυπία, 29/7/1998]
7) Λένα Διβάνη [στο blog του Δημήτρη Αθηνάκη, 17/6/07]
8) Σάκης Σερέφας [στην Στελίνα Μαργαριτίδου της Μακεδονίας, 18/6/07]
9) Αλέξης Σταμάτης [στην Εύη Οικονομίδου του lexima.gr, 28/6/06]
10) Ζυράννα Ζατέλη [στην Λώρη Κέζα του Βήματος, 20/1/2002]
11) Γιάννης Ξανθούλης [στον Βασίλη Κ. Καλαμάρα της Ελευθεροτυπίας, 10/10/07]
-----------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
Μια αμφιλεγόμενη συνέντευξη

Είχα διαβάσει τη συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου στην Ελευθεροτυπία, [με τον τίτλο "Ρατσισμός που Σκοτώνει" και υπότιτλο "Τι δουλειά έχει η Σώτη Τριανταφύλλου στη γιορτή της Κου Κλουξ Κλαν στο Τενεσί;"] και την είχα βρει λίγο περίεργη. Όντας μεγάλος φαν είχα διαβάσει δεκάδες συνεντεύξεις και κείμενα. Εδώ κάτι δεν πήγαινε καλά…

Σα βόμβα (λέμε τώρα) έσκασε στον εκδοτικό χώρο το email της Σώτης Τριανταφύλλου [εγώ το είχα διαβάσει τότε στο blog του ΑΔΑΗ] που κατήγγειλε τους τους δήθεν σοβαρούς των «προοδευτικών» εφημερίδων που υιοθετούν την συμπεριφορά του παλιού χωροφύλακα-ανακριτή, και τόνιζε ότι τα λόγια της παραποιήθηκαν. Η εν λόγω συνέντευξη είχε δωθεί στην Σταυρούλα Παπασπύρου και δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 29/10/06.

Λίγες μέρες μετά, η Στ. Παπασπύρου απάντησε μέσω της εφημερίδας, κατηγορώντας την Σ.Τ. πως διακίνησε έναν ασαφή λίβελο εναντίον της. Εκείνες τις μέρες ο Πιτσιρίκος έγραψε τη δική του εμπειρία από μια συνέντευξή του στην Στ. Παπασπύρου [«Η κ. Παπασπύρου έγραψε άλλ’ αντ’ άλλων. Επίσης, της ζήτησα να αποφύγει να γράψει κάτι – δεν ήθελα να το διαβάσει η μητέρα μου. Αποτέλεσμα; Το κείμενό της ξεκινούσε με αυτό ακριβώς.»]

Αρκετούς μήνες μετά, στις 17 Ιουλίου (φέτος) η ΕΣΗΕΑ, στην οποία αλληλο‘μηνύθηκαν’ οι δυο γυναίκες, έβγαλε μια απόφαση πάνω στην οποία έπεσα τυχαία ψάχνοντας για συνεντεύξεις της Σώτης Τριανταφύλλου στο ίντερνετ (για το παρόν ποστ). Το κείμενο της ΕΣΗΕΑ είναι ένα κουτσομπολίστικο, λογοτεχνικό διαμάντι! Εκτός των άλλων έχει τις καταθέσεις των δύο κυριών, την κατάθεση του Χωμενίδη (και άλλων) υπέρ της Τριανταφύλλου και του Βασίλη Βασιλικού (και άλλων) υπέρ της Παπασπύρου.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του (θα ’πρεπε πάντως να υπήρχε κι ένα μαγνητοφωνάκι στη συνέντευξη!), αυτό όμως που βρήκα ξεκαρδιστικό [και η κα Παπασπύρου το αρνήθηκε] ήταν κάτι που έγραψε η συγγραφέας στην αναφορά της στο Πειθαρχικό Συμβούλιο και το κάνω copy paste από τα πρακτικά:

"Η δημοσιογράφος, η οποία με έχει προσβάλει στο παρελθόν (θα εξηγήσω παρακάτω πώς), αλλά δεν το είχα μάθει διότι δεν διαβάζω συνεντεύξεις (δείχνω εμπιστοσύνη!), δεν διέθετε μαγνητόφωνο. (…) Πριν από δύο ή τρία χρόνια, σε ανάλογη περίσταση, με είχε ρωτήσει τι σημαίνει για μένα η φιλία -στην οποία αναφέρομαι συχνά στα βιβλία και στα άρθρα μου- και όταν απάντησα: "Η φιλία δεν είναι πια αυτή που ήταν, διότι αποκλίνουμε μεγαλώνοντας, διότι άλλοι γνωρίζουν κοινωνική επιτυχία και άλλοι όχι”, έβαλε τίτλο στη συνέντευξη: Σώτη Τριανταφύλλου: "Με ζηλεύουν", λες και είμαι καμιά τραγουδιάρα (το έμαθα προσφάτως)…".
-----------------------------------------------------------------

*Δείτε επίσης: Έντεκα (συνομιλίες απ' το Αντίε Παλιέ Κόσμε του Στ. Τσαγκαρουσιάνου) ///Έντεκα (συνεντέυξεις Χωρίς Πρόγραμμα από τη Μαρία Ρεζάν) /// Έντεκα (συνεντεύξεις-ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία)