[για την Άρτεμη!] . Τροφαντές ευτυχισμένες γυναίκες, σκηνές πολύχρωμης χαράς και διασκεδαστικής καθημερινότητας. Αυτός ήταν ο κόσμος της Βρετανίδας ζωγράφου Μπέρυλ Κουκ, που έφυγε πρόσφατα απ’ τη ζωή στα 82 της χρόνια. Ποτέ δεν εκτιμήθηκε απ’ τον κόσμο της τέχνης, κάποιοι την είπαν και κακέκτυπο του Μποτερό, η δουλειά της όμως αγαπήθηκε πολύ - κι αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό. . Είχε γεννηθεί στο Surrey το 1926. Οι γονείς της την έγραψαν σε ένα καλό και σνομπ σχολείο αλλά αυτή το παράτησε στα 14 της. Έκανε ένα σωρό δουλειές για να ζήσει, κι όταν έκλεισε τα 17 αποφάσισε να αφήσει τη μικρή της γειτονιά και να μετακομίσει εκεί που είναι τα φώτα και η χαρά. Στο Λονδίνο. Έπαιξε ως χορεύτρια σε διάφορα μουσικά θεάματα ενώ ταυτόχρονα δούλευε στη λαμπερή βιομηχανία της μόδας. Δεν ήθελε να είναι πια παιδί - ήθελε να μεγαλώσει και να ανήκει επιτέλους στο μαγικό κόσμο των γυναικών. .. . Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για τα παιδικά της χρόνια, θα εικάσω όμως ότι ήταν μίζερα. Κι ότι όταν δραπέτευσε στο Λονδίνο εισέβαλε απρόσκλητη σε μια πολύχρωμη γιορτή – την οποία μάλιστα ζωγράφιζε μέχρι το τέλος της ζωής της. . . Η γιορτή κράτησε τρία χρόνια, ως τα 20 της. Τότε παντρεύτηκε και αναγκάστηκε να βάλει στην άκρη τη μόδας, το μουσικό θέατρο αλλά και το αγαπημένο της χόμπι, τη ζωγραφική. Όταν ο άντρας της άνοιξε μια παμπ αυτή τον βοήθησε, σερβίροντας ποτά και διώχνοντας μεθυσμένους πελάτες. Λίγο μετά τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού, τον ακολούθησε μέχρι και στη Νότια Ροδεσία (τη σημερινή Ζιμπάμπουε), μένοντας εκεί για 13 χρόνια. . . Το 1953 η Κουκ ήταν πλέον μια ευσυνείδητη μητέρα και σύζυγος, μια τυπική νοικοκυρά μιας πραγματικά αγαπημένης οικογένειας. Και η ζωή της θα συνεχίζονταν έτσι. Μέχρι που μια μέρα… . …χάρισε στο γιο της ένα σετ ζωγραφικής. Προσπάθησε να του μάθει να χειρίζεται τα πινέλα και τις λαδομπογιές για να φτιάχνει ήλιους και κλασικά σπιτάκια. Το παιδί όμως δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον. Αντίθετα η ίδια ξετρελάθηκε. Η καταπιεσμένη της όρεξη για σχέδια και χρώματα βγήκε στην επιφάνεια και, αφού οικειοποιήθηκε το σετ ζωγραφικής του γιού της έφτιαξε τους πρώτους της πίνακες. . . Δέκα χρόνια μετά η οικογένεια Κουκ άφησε την Νότια Ροδεσία κι επέστρεψε στην Αγγλία. Η Μπέρυλ ζωγράφιζε πλέον όλο και περισσότερο. Ένα καλοκαίρι άνοιξε μια θεατρική σχολή στο Plymouth και εκεί έζησε τη ζωή που ήθελε: μέσα στη σόουμπιζ, με συχνές εξόδους σε μπαρ που είχαν drag shows και άλλα εντυπωσιακά μουσικοχορευτικά θεάματα. . . Ένας γνωστός της εντυπωσιάστηκε απ’ τους όμορφους πίνακές της, που αιχμαλώτιζαν τις πιο διασκεδαστικές στιγμές της καθημερινότητάς της, και την έπεισε να προσπαθήσει να τους πουλήσει. Προς μεγάλη της έκπληξη οι υποψήφιοι αγοραστές ήταν πολύ περισσότεροι απ’ τους πίνακες προς πώληση. . . Έπρεπε όμως να περάσει άλλη μια δεκαετία μέχρι να της προτείνει κάποιος να εκθέσει τη δουλειά της (πράγμα που τελικά έγινε στο ταπεινό, τοπικό κέντρο τέχνης του Plymouth το 1975). Αυτή η ταπεινή έκθεση ήταν που την έκανε διάσημη. Η Μπέρυλ Κουκ μπήκε στο εξώφυλλο του περιοδικού των Sunday Times και ένα χρόνο μετά εγκαινίαζε την πρώτη της έκθεση στο Λονδίνο. . . Όταν σ’ αυτό το μίνι τηλεοπτικό αφιέρωμα μια δημοσιογράφος τη ρώτησε πώς της είχε φανεί η ξαφνική, τεράστια επιτυχία της, η Κουκ γέλασε και απάντησε. «Ένιωσα τρισευτυχισμένη… Κυρίως επειδή δεν θα χρειαζόταν να κάνω πια δουλειές του σπιτιού!» . . Τις επόμενες δεκαετίες γυρίστηκαν δύο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τα έργα της, η ίδια τιμήθηκε απ’ τη Βασίλισσα αλλά είδε και τη δουλειά της (τις παχουλές γυναίκες που διασκέδαζαν στην πόλη) να γίνεται βραβευμένη σειρά κινουμένων σχεδίων στο BBC. . . Στην προσωπική της ζωή ήταν μάλλον ντροπαλή. Οι εικόνες της, έλεγε, απεικόνιζαν τον τύπο γυναίκας που θα ήθελε να είναι. Και συμπλήρωνε: «Όταν βλέπω ανθρώπους χαρούμενους φαντάζομαι αμέσως τον εαυτό μου να χορεύει μεθυστικά ανάμεσά τους...». .
- 1) Αυτή η αληθινή είδηση είναι πρώτης τάξεως υλικό για μυθιστόρημα: Ένας μανιώδης σινεφίλ έχει ακούσει τις φήμες για τις δύο ώρες φιλμ που ‘κόπηκαν’ απ’ την ταινία Metropolis (1928) του Fritz Lang. Όταν όμως μαθαίνει για κάποιον Αργεντινό άνδρα που βεβαιωμένα είδε ολόκληρη την ταινία στα ‘60ς, ο ήρωάς μας αποφασίζει να βρει την αληθινή κόπια του Fritz Lang. Το 1980 παρακαλεί το Μουσείο του Μπουένος Άιρες να ψάξει στα αρχεία του για το φιλμ. Το Μουσείο αρνείται. Ο σινεφίλ ήρωας επιμένει για τα επόμενα 28 χρόνια. Και μια μέρα οι υπεύθυνοι του Μουσείου τον παίρνουν στα σοβαρά. Τον Απρίλιο του 2008 η χαμένη κόπια/θρύλος βρίσκεται καταχωνιασμένη σε μια μικρή αίθουσα. Και, τελικά, την περασμένη εβδομάδα η πραγματική εκδοχή του Metropolis, αυτή των 3.5 ωρών, προβλήθηκε για πρώτη φορά δημοσίως, 80 ακριβώς χρόνια μετά τη δημιουργία της. [Αν υποθέσουμε ότι στις δύο ‘κομμένες’ ώρες που αναζητούσε ο ήρωας υπήρχαν μυστικοί συμβολισμοί και αποκαλύψεις για κρυφές συνωμοσίες τότε έχουμε στα χέρια μας το επόμενο παγκόσμιο μπεστ-σέλερ.]
2) Σήμερα βγήκαν τα εισιτήρια για τη συναυλία της Λένας Πλάτωνος στο Ηρώδειο. Εδώ είναι η εξαιρετική συνέντευξή της στον ggl (η ίδια άφησε και σχόλιο στο ποστ! Απ’ τα απίστευτα των blogs.) // Σήμερα είναι τα εγκαίνια της έκθεσης Connected, στη γκαλερί spilioti projects, με live chat στο http://artistschat.blogspot.com/ και πολλούς καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους και ο greekgay-lolita με την εικαστική σύνθεση Corporate Cannibal και με το blogproject Ν.Ε.Ο. (not exactly oblivion), που παντρεύει την Εφηβεία της Λήθης της Δημουλά με τον Andy Warhol και με όψεις από το ελκυστικό σκουπιδαριο της Μεγάλης Αμερικάνικης Εικόνας.
3)Όταν το Κλικ βρέθηκε στον άλλο κόσμο των περιοδικών, δεν καταλάβαινε τι ακριβώς συνέβαινε. Πέρα από το ότι έτρεμε από το φόβο του, κατά τα άλλα αισθανόταν μάλλον καλά…[τώρα στο ίντερνετ με τα καλύτερα εξώφυλλα που είχε ποτέ.]
4) Η συνάδελφος μου (όχι απαραίτητα στα δημοσιογραφικά) Μερόπη Κοκκίνη έγραψε στη Lifo αυτά ακριβώς που ήθελα να μάθω απ’ αυτήν: τα παραλειπόμενα της do-it-yourself μόδας των ‘90ς και τις ιστορίες απ’ την εποχή του 01. Και τα έγραψε πολύ καλά: Μερόπη Κοκκίνη – Οι Αναμνήσεις μου.
5) Σήμερα η Gloria Gaynor στην Θεσ/νίκη, στο Θέατρο Γης (εκτός αν το κλείσουν για «λόγους ασφαλείας»). Διάφορες εκτελέσεις του I Will Survive: από τον Jesus Christ, από την Miss Piggy, στα Κορεάτικα, εκτέλεση σε banjo ukulele, από έναν μίμο που το λέει με τις φωνές των Billy Holiday, Bob Dylan κλπ και τέλος από μια κυρία η οποία αντί να πει I was petrified, λέει (με μεγάλη αυτοπεποίθηση κιόλας) I was prettified.
6)
(Όποιο απόσπασμα και να έβαζα από το Koyaanisqatsi θα ήταν το ίδιο: Αριστούργημα)
9) Την περασμένη εβδομάδα έγινε η Γιορτή Μνήμης για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τον underrated Βασιλιά τίμησαν μπροστά στο άγαλμά του πολίτες μαζί με τοπικούς άρχοντες και ιεράρχες - φοβερά βίντεο στο ‘http://www.thess.gr/’! Επειδή όμως η κάθε πόλη έχει δύο όψεις -και μη ξεχνάμε ότι το 52% των πολιτών δεν ψήφισε Ψωμιάδη- την περασμένη εβδομάδα έγινε και το 11ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στη Νέα Παραλία. Κύριο αίτημα των εκδηλώσεων: πιστοποιητικά γέννησης σ’ όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα.
10) Η Espresso έχει διαφημίσει με καταγγελτικά πρωτοσέλιδά της από βιβλία και κόμικς μέχρι τους Locomondo: τώρα ήρθε η σειρά των ναρκωτικών σε mp3. Ένα κραυγαλέο πρωτοσέλιδο έγραφε «ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΜΕ ΗΧΟ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ». Νομίζω δεν ήμουν ο μόνος που, αφού είδε το πρωτοσέλιδο στα περίπτερα, έψαξε την «είδηση» και κατέβασε μερικές «δόσεις». Νομίζω ότι είναι απλά placebo, αλλά φοβάμαι λίγο (στην ηλικία μου) να τις ακούσω. Ακόμα όμως αναρωτιέμαι για τα κίνητρα της Espresso. Τι ήλπιζε με το εξώφυλλό της (πέρα απ’ το να κάνει το i-doser διάσημο); Να κλείσει το ίντερνετ για πάντα λόγω της αποκάλυψής της, ή να απαγορευτεί το adsl στην Ελλάδα; [Ψάχνοντας το λινκ βρήκα κι άλλο καυτό νέο: H Σαμάνθα Φοξ (δήθεν) ερωτεύτηκε έναν δασκαλάκο από τη Ζάκυνθο! Αν τον δείτε θα καταλάβετε γιατί η Σαμάνθα έγινε στρέιτ για χάρη του…]
1) Με πήραν οι γονείς μου μια μέρα στη δουλειά. Είχαν βρει έναν παπαγάλο στο μπαλκόνι του σπιτιού τους. «Μάλλον χάθηκε, τι να κάνουμε;» Χάρηκα σαν μικρό παιδί και έτρεξα να τον δω. Ήταν μάλλον φοβισμένος και ασχημούτσικος: γκρι με κόκκινη ουρά. «Τι;;;;» μου είπε ο ιδιοκτήτης PetShop όταν πήγα να ζητήσω τη βοήθειά του. «Μα αυτός είναι Ζακό… Κρατήστε τον», με συμβούλεψε συνωμοτικά. «Όχι, θέλουμε να βρούμε τον ιδιοκτήτη του, θα τον ψάχνει.» «Καταλαβαίνεις τι σου λέω; Είναι αφρικάνικος, ΠΑΝΑΚΡΙΒΟΣ, το είδος Ζακό είναι στο βιβλίο Γκίνες. Λέει μέχρι και χίλιες λέξεις!... Κρατήστε τον.» [Όπως είδα μετά στο ίντερνετ ο ασχημούτσικος παπαγάλος που δεν μας γέμιζε το μάτι κόστιζε από 1400 μέχρι 2000 ευρώ] Την επόμενη μέρα τυπώσαμε φυλλάδια, ‘βρέθηκε παπαγάλος στην τάδε περιοχή’ κλπ. Διάφορα συνέβησαν. Μετά από τρεις βδομάδες μας βρήκε επιτέλους ο ιδιοκτήτης του. «Πώς τον λένε;» τον ρώτησαν στο τέλος οι γονείς μου. «Άρη! Άρη τον λένε» απάντησε αυτός (κι εμείς κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, κάπως έκπληκτοι απ’ τη σύμπτωση).
3) Η κυβέρνηση λέει συνέχεια πως αυτή αποκαλύπτει και απομακρύνει τα στελέχη της. Άραγε με την σοβαροφανή επανάληψη αυτού του ισχυρισμού θα καταφέρει να τον περάσει ως Αλήθεια στο συλλογικό υποσυνείδητο;
4) Αυτό το τσίγκινο πραγματάκι με τις φωτογραφίες ήταν για χρόνια στο οικογενειακό μας αυτοκίνητο. Όταν ήμουν μικρός δεν καταλάβαινα τι σημαίνει. Τις προάλλες το είδα στο πατρικό μου. Και εντυπωσιάστηκα: είθισται οι πατεράδες να έχουν φωτογραφίες των παιδιών στο αυτοκίνητο που να τον εκβιάζουν συναισθηματικά λέγοντάς του «Μπαμπά Μην Τρέχεις». Απ’ ό,τι φαίνεται η αδερφή μου κι εγώ τον εκλιπαρούσαμε: «ΠΑΤΑ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ!»
5) Από την Καθημερινή: Ο Ντέιβιντ Μπερν γράφει για τη φιλία του με τον Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ, τον καλλιτέχνη της ποπ-αρτ που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή: Πλησίασα τον Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στα μέσα της δεκαετίας του '80 για το εξώφυλλο ενός δίσκου των Talking Heads, του «Speaking in Tongues»… Το πακέτο που πρότεινε αποτελούνταν από ένα εννοιολογικό κολάζ στο οποίο τα διαφορετικά στρώματα των χρωμάτων -οι κυανές, βαθυκόκκινες και κίτρινες εικόνες που συνδυάζονταν για να δώσουν την πλήρη σύνθεση- θα αποδομούνταν.
Μόνο περιστρέφοντας το διαφανές LP και τους τρεις διαφορετικού χρώματος πλαστικούς δίσκους θα μπορούσε κανείς να δει -κι αυτό μόνο κατά διαστήματα- τις τρίχρωμες εικόνες που περιείχε το κολάζ. Ήταν μια πολύ «διαυγής» εξήγηση του πώς λειτουργεί η διαδικασία ανάμιξης των χρωμάτων, ωστόσο σ' αυτή την περίπτωση δεν μπορούσε να δει κανείς όλες τις εικόνες του κολάζ παρά μόνο εν κινήσει. Περιττό να πω ότι το σχέδιο έθετε κάποια προβλήματα παραγωγής στη δισκογραφική εταιρεία μας, τη Warner Bros. Records, κι έτσι κατέληξε σε μια περιορισμένη, αλλά αρκετά μεγάλη, έκδοση 50.000 αντιτύπων, που κυκλοφόρησε μαζί με τη μαζική, συμβατική εκδοχή. (περισσότερα).
8) Την 4η Ιουλίου (την ώρα που όλη η Αμερική γιόρταζε περήφανη με πυροτεχνήματα) βγήκε στις αίθουσες η ταινία/ντοκιμαντέρ για τον Hunter S. Thompson την οποία περιμένω πώς και πώς: GONZO. [H άλλη ταινία που περιμένω είναι το Wall-e, κυρίως λόγω αυτού του ποστ.]
10) O Bill Gates όταν δε μπορούσε να κατεβάσει το Moviemaker απ’ το σάιτ της Microsoft έστειλε ένα εξοργισμένο mail στους τεχνικούς του. Τώρα κάποιος το διαβάζει στον αέρα λέξη προς λέξη με τρόπο απολαυστικά δραματικό.
11) Flashback - Πριν από ένα χρόνο στο Έντεκα της Δευτέρας: H Bjork εμπνέεται από παντού / Μενέλαος Καραμαγγιώλης / Μόρισεϊ / Δακτυλογραφημένα Όνειρα /Ο Κραουνάκης δίνει παντού μουσική / Κατερίνα Γώγου / «Είναι αληθινό το μαλλί του Σπύρου Ρέβη; Κι αν ναι, είναι το τέλος της λογικής όπως την ξέραμε;»/ Περιμένοντας την ταινία των Simpsons / Ένα σημείωμα που θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ + ποιος καθηγητής με φώναζε ‘Σουπιά’ και γιατί; /// όλο εδώ - -
Πολλά έχω να θυμηθώ απ’ το καλοκαίρι του La Isla Bonita. Προτιμώ όμως να μιλήσω για το τώρα.
Την Παρασκευή βγήκαν τα εισιτήρια για τη συναυλία της Μαντόνα. Και πήγα να στηθώ στην ουρά του Ολύμπιον πιο πολύ για διασκέδαση, εισιτήρια θα ’βρισκα και με άλλους τρόπους. Θα την έβλεπα επιτέλους στη χώρα μου. Και πλέον δε θα αγόραζα εισιτήρια από ένα κιόσκι στο κέντρο του Βερολίνου ή χάρη σ’ ένα φίλο στο Άμστερνταμ – θα πήγαινα με το λεωφορείο στο κέντρο της ίδιας μου της πόλης.
Θα ήταν ένα ευχάριστο γεγονός: εγώ και καμιά δεκαριά γραφικοί σαν κι εμένα θα πηγαίναμε νωρίς. Τα μεγάφωνα θα έπαιζαν τραγούδια απ’ την καριέρα των 25 χρόνων της, θα γελούσα χαρούμενος που ένα όνειρο που είχα απ’ τα 5 μου χρόνια (και έμοιαζε άπιαστο και απραγματοποίητο) γινόταν πραγματικότητα.
Δεν έγινε ακριβώς έτσι. Στρίβοντας στην Πλατεία Αριστοτέλους (κι ενώ πήγα πολύ πριν την έναρξη της προπώλησης) είδα το πλήθος. Χάρηκα αρχικά. Πουλάει, σκέφτηκα, ακόμα. Ίσως και περισσότερο από ποτέ. Και μπήκα στην ουρά. Και έμεινα εκεί για έξι περίπου ώρες. Και δεν βρήκα καν το συγκεκριμένο είδος εισιτηρίων που ήθελα.
Η ουρά: ένας εφιάλτης. Ήμασταν απλώς ένα τεράστιο μπούγιο που απλώς ψηνόταν στη ζέστη. Ως επί το πλείστον δεν προχωρούσαμε καθόλου. Ξέσπασαν καβγάδες, κόσμος ήρθε στα χέρια, χάσαμε τις δύο πρώτες ώρες γιατί κάποιοι είχαν κάτι αμφιλεγόμενα χαρτάκια, όπως στην τράπεζα. Δίνονταν περισσότερα από έξι εισιτήρια τη φορά και η εξυπηρέτηση αργούσε αδικαιολόγητα. Κάποτε έφτασα πολύ κοντά, και σκέφτηκα ότι ίσως σε λίγο θα έπαιρνα εισιτήρια. Πέρασαν άλλες τεσσεράμισι ώρες από εκείνη τη στιγμή. Ήθελα να πάω στην τουαλέτα, διψούσα τρομερά, πεινούσα, κόντευα να λιποθυμήσω από τη ζέστη και την ορθοστασία. Αν δεν είχαν ήδη περάσει πέντε ώρες θα έφευγα. Ένιωθα πως ήταν απ’ τις πιο εκνευριστικές στιγμές της ζωής μου.
Δεν ήταν το homecoming πανηγύρι για τη Μαντόνα που φανταζόμουνα αλλά μια (ελληνικής προχειρότητας) πατέντα του ενός ταμείου και της έλλειψης οριοθετημένης ουράς. Αντί για γιορτή καταλήξαμε να μισήσουμε τη Μαντόνα.
Όταν κάποτε πήρα τα εισιτήρια που δεν ήθελα (αυτά που ήθελα φυσικά τελείωσαν λίγο πριν έρθει η σειρά μου) και ήμουν σα ζόμπι, ήρθε και μια κάμερα που ήθελε να μας πάρει δηλώσεις. Με ρώτησαν πόσην ώρα περίμενα στην ουρά. Μου ήρθε να γίνω λίγο σαν τους παππούδες που βρίζουν στο ΙΚΑ. Να πω για τις έξι στριμωγμένες ώρες στον καύσωνα, τη δίψα, την προχειρότητα κλπκλπ. Αποφάσισα να ξεγλιστρήσω και η κάμερα έψαξε για πιο πρόθυμο ομιλητή. Πήγαν σε μια μισολιπόθυμη φαν δίπλα μου.
«Πόσο περιμένατε;» την ρώτησε ο δημοσιογράφος.
Η κοπέλα εξαντλημένη αλλά χαρούμενη, έδειξε το εισιτήριο στην κάμερα και ψέλλισε ξέπνοα: «Πολύ καιρό, σχεδόν 25 χρόνια!»
Και εκείνο το δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα πως, όσο με αφορούσε, είχε απόλυτο δίκιο. Και, ως εκ θαύματος, όλα συγχωρέθηκαν.
[Η στήλη Έντεκα της Δευτέρας απουσιάζει σε διακοπές. Είναι τυχερή γιατί εγώ είμαι στην πόλη και σκοτώνομαι στη δουλειά]
#1 Domino Dancing - Pet Shop Boys
Το Domino Dancing ήταν το πρώτο single απ' το δίσκο 'Introspective' που κυκλοφόρησε το 1988. Αν θυμάμαι καλά (και συνήθως θυμάμαι) το είχα πρωτακούσει στον Fm100, στην εκπομπή 'Formula 1 με τον Κώστα Καπετανίδη', που τότε ήταν η μόνη στη Θεσσαλονίκη που κάθε Δευτέρα έπαιζε τα τσαρτς της Αγγλίας [δεν είχα ακόμα ανακαλύψει τον πανεθνικό Πετρίδη]. Ήταν στο Νο7 και το είχα βρει άδικο - του άξιζε η κορυφή.
Το βίντεο-κλιπ το είδα λίγο μετά στη δορυφορική, στο Super Channel ή στο Sky. Ποτέ δεν σταμάτησαν να κάνουν εξαιρετικά βίντεο-κλιπ αλλά εκείνη η περίοδός των PSB είναι ανεπανάληπτη.
Ο Eric Watson ήταν αυτός που γύρισε το Domino Dancing. Στις αρχές καλοκαιριού του 1988 πήγε μαζί με τους PSB στο Old San Juan του Puerto Rico και έκαναν ένα μεγάλο κάστινγκ για να βρουν τους πρωταγωνιστές που θα έπαιζαν το ερωτικό τρίγωνο της υπόθεσης.
Τα αγόρια λέγονται David Boira και Adalberto Martinez Mojica. Δεν είχαν καμία σχέση με το χώρο του θεάματος (κι ούτε απέκτησαν μετά). Το κορίτσι λεγόταν Donna Bottman. Την εποχή που γυρίστηκε το βίντεο προσπαθούσε να γίνει μοντέλο. Δεν έγινε, και σήμερα ασχολείται με τον τουρισμό και τα ξενοδοχειακά στην πατρίδα της το Puerto Rico...
1) Προχτές πήγαμε στο «Σωτηρία με λένε» με τη Λήδα Πρωτοψάλτη στο ρόλο της Μπέλλου. Όταν τελείωσε συνέβη κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ σε παραστάσεις που έχω δει (πολλές απ’ τις οποίες ήταν όντως εξαιρετικές): ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος για να χειροκροτήσει. Ήταν το πρώτο (και απόλυτα δίκαιο) standing ovation που έζησα σε θέατρο.
2) To νέο ‘Π’ κυκλοφορεί online με θέμα «καλοκαίρι στο γραφείο και ονειρεύομαι διακοπές» και είναι εδώ.
3)Την ημέρα της ταφής της μητέρας του δημάρχου Τήλου, Τάσου Αλιφέρη, το τηλέφωνο χτυπούσε ακατάπαυστα. Οχι όμως για συλλυπητήρια και για λόγια συμπαράστασης αλλά γιατί κάποιοι, ανώνυμοι, τον «προειδοποιούσουν» πως, αν τελούσε τον γάμο των ομοφυλοφίλων, τότε θα την συναντούσε κι εκείνος πρόωρα,στην κόλαση.
4)Τώρα που ο Tύπος μοιάζει να βρίσκεται στον πάτο (στην κυριολεξία), αποκτά πιο μεγάλη αξία να ανακαλύπτεις κομμάτια του παρελθόντος που κρατάνε μέχρι σήμερα. Απ'τον Nixon στον Francis Bacon, στον Brando (μέσω Truman Capote) και τους Sex Pistols: Οι σπουδαιότερες συνεντεύξεις του 20ου αιώνα.
5)H ταινία Sex & the City ήταν σίγουρα χορταστική... Βγαίνοντας όμως είχα την αίσθηση ότι είχα φάει πίτσα, πατατάκια και παγωτό μαζί με ενάμισυ λίτρο κόκα κόλα, απολαμβάνοντάς στο στη διαδικασία, μετανιώνοντάς το όμως πικρά στη συνέχεια. [γράφει η ‘α-μπα?’]
6) battle at kruger. Είναι απ’ τα πιο διάσημα βίντεο στο youtube (αλλά τώρα το πήρα χαμπάρι, χάρη σ’ ένα μέιλ της ελένης). Κέρδισε το βραβείο καλύτερο βίντεο αυτόπτη μάρτυρα και θα γυριστεί σε ντοκιμαντέρ από το N. Geographic. Με την αξία του.
7) Στο περασμένο ποστ ανέφερα την τέλεια στήλη του Spyrou VJ με τίτλο ‘Οbscured By the Clouds’, και σχολίασα ότι δυστυχώς έχει σταματήσει (μήπως επειδή ήμουν ο μοναδικός της φαν;) Ξαφνικά, μια μέρα μετά, μου ήρθε το εξής σχόλιο απ’ τον Spyro VJ:
9)bITS & pIECES: Ο καιρός χαλάει, το Φεστιβάλ Βιβλίου έρχεται στην παραλία: Δεν είναι τυχαίο ότι το 65% των επισκεπτών του περσινού Φεστιβάλ Βιβλίου ήταν πεπεισμένοι ότι κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, βρέχει. [Το 1983, απ' τις πρώτες αναμνήσεις μου, βόλτα στα περίπτερα, ξαφνικός κατακλυσμός, τέντες στον αέρα, η τραγική εικόνα εκατοντάδων βιβλίων στη θάλασσα...] // 10 optical illusions in 2 minutes //Συνέντευξη της Άλκης Ζέη (που είναι 84!) // ΡΕΤΡΟΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ // ποπ + ροκ, ιουλιος 1993, οι στέρεο νόβα μιλούν στον μαρκο φραγκο // ένα καλό (και κάπως ποπ) blog για βιβλία // οι «αποδειξεις» ήταν μαϊμου //οι παιδικοί φόβοι... // Εκατόν είκοσι τρεις λέξεις (ιστορίες μικρού μήκους) // "Dream Glow Barbie" Διαφήμιση του 1985
10)Jamais vu(never seen) describes a familiar situation which is not recognized. It is often considered to be the opposite of déjà vu and it involves a sense of eeriness. The observer does not recognize the situation despite knowing rationally that they have been there before. It is commonly explained as when a person momentarily doesn’t recognize a person, word, or place that they know. Chris Moulin, of Leeds University, asked 92 volunteers to write out “door” 30 times in 60 seconds. He reported that 68 per cent of his guinea pigs showed symptoms of jamais vu, such as beginning to doubt that “door” was a real word. This has lead him to believe that jamais vu may be a symptom of brain fatigue.
11) ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για την παρουσίαση στην Αθήνα: Η Χώρα των Μαγικών Ονείρωνστον ΙΑΝΟ της Σταδίου. Αυτό το Σάββατο (14/6) στις 12.30 το μεσημέρι. ;) -----------------------------------------------------
*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
ΜANA BLOGGER
Είναι μάλλον ξενέρωτο: η μαμά μου διαβάζει το blog μου -που για χρόνια το κρατούσα κρυφό από οικογένεια και φίλους. Πριν από ένα εξάμηνο άρχισε να μένει πιο πολύ στο σπίτι της κι έγινα ο dealer της σε έντυπα (είναι εθισμένη στην πληροφορία και στο διάβασμα). Για να της το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον, ανάμεσα στα έντυπα άρχισα να βάζω και επιλεγμένα, εκτυπωμένα ποστ μου. Σύντομα έγινε πιο απαιτητική και της εκτύπωνα σχεδόν ό,τι έγραφα.
Στα γενέθλιά της της κάναμε δώρο ένα καινούριο υπολογιστή: έτσι όπως είναι λατρεύει την πληροφορία, τα παιχνίδια και την επικοινωνία ήταν απορίας άξιο που δεν ήταν online τόσα χρόνια!
Εδώ και κάποιο καιρό έχει σύνδεση internet (adsl, και μάλιστα ταχύτητα πιο γρήγορη απ’ τη δική μου). Ήμουν σίγουρος πως θα κολλούσε αμέσως. Μπαίνει κάθε λίγο. Μετά φεύγει και ξαναγυρίζει. Μετράει πόσα email έλαβε. Ήταν στη Χαλκιδική για Σαββατοκύριακο και σκεφτόταν το κομπιούτερ. Κάνει σχέδια για διακοπές αλλά θα πάρει κι ένα λάπτοπ μαζί για να μπαίνει στο ίντερνετ. Και έχουν περάσει μόλις λίγες εβδομάδες!
Παιδεύεται ακόμα με μερικά τεχνικά όμως: τα δεξί κι αριστερά κλικ, το άνοιγμα σε άλλο παράθυρο, το πότε είμαστε στο outlook και πότε στον explorer, το πώς σώζουμε μια σελίδα, ένα κείμενο, ένα βίντεο ή μια φωτογραφία. Σημειώνει τις οδηγίες σ’ ένα τετράδιο και σχεδόν τα ‘χει μάθει απέξω. Όποτε πηγαίνω να τη δω έχει μια λίστα με απορίες και τις τσεκάρουμε μαζί.
Επειδή ξέρω πως διαβάζει το enteka, να μια καλή ευκαιρία για επανάληψη των μαθημάτων που έχουμε κάνει, πασπαλισμένη στο ενδιάμεσο με έντεκα λινκς από πράγματα που είναι στη λίστα ενδιαφερόντων της (η οποία περιλαμβάνει από τα δυο εγγόνια της, τη Μαρία Κάλλας και την Bjork μέχρι το sudoku, τον Παπαιωάννου, τον Σαββόπουλο και το καλλιτεχνικό πατινάζ ).
[Εκπαιδεύοντας την Άρτεμη]
1) Η λάμψη του αγαπημένου σου αθλήματος. (vs.) Το σπλάτερ του αγαπημένου σου αθλήματος (με πτώσεις που θα έκαναν τον Κωστάλα να κλάψει).
2) Το σάιτ της Ασπασίας Κράλλη για το Θέατρο της Σιωπής της // επίσης το αγγλόφωνο blog της για την παράστασή 'Ψάχνοντας τον Οιδίποδα' που θα παιχτεί στο Φεστιβάλ Αθηνών 1-5 Ιουλίου. Έχει κι ένα βιντεάκι κάπου, πάτα το σύμβολο του play κάτω αριστερά.
3) Έντεκα (Σαββόπουλοι), ένα ποστ που έγραψε πέρσι ο Gazakas [μπορείς να ακούσεις τα τραγούδια κάνοντας αριστερό κλικ πάνω στους τίτλους τους]
4) Friends: Τεστ, πόσο καλά ξέρεις τη σειρά; // Άλλο Τεστ: Ποιος χαρακτήρας απ' το Friends είσαι; // οι φίλοι των Friends: πώς είναι σήμερα // παρωδία 1, 2 // bloopers! 1, 2 // [+ αυτό]
5) Είχες αναφέρει ότι σ' αρέσει να διαβάζεις συνταγές για σαλάτες. Να με καλέσεις όταν φτιάξεις κάποια απ' τις παρακάτω... (ένα / δύο / τρία)
7) Maria Callas: Covent Garden,1962: Verdi - Don Carlos /// και μια συνέντευξη (για να ακονίσεις τα γαλλικά σου) // και κάτι απίστευτα κουτσομπολίστικο που δεν περίμενα ότι θα υπήρχε ποτέ και πουθενά: η Κάλλας δέχεται να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις για τον Ωνάση και την Τζάκυ Κένεντι.
σήμερα: ποστ σχετικά χαμηλόφωνο αλλά αρκετά εγωκεντρικό, και μάλλον τεράστιο - αποτελείται από 2.708 λέξεις [έλεος] και διαβάζεται σε δόσεις...
1)Η φετινή Διεθνής Έκθεση Βιβλίου (στο μυαλό μου). Άπειρες γνωριμίες, πολύ περπάτημα. Η τέλεια έκθεση με πολιτικές αφίσες. Η ομιλία του Τζόναθαν Κόου, φίσκα, που προλάβαμε τις τελευταίες καρέκλες – η μία χωρίς πλάτη. Κουβέντα με Χρήστο Παρίδη για τις συνεντεύξεις. Το κοκτέιλ πάρτι του Μεταίχμιου όπου γνώριμες φωνές απέκτησαν πρόσωπο. Ο «ηλιο»καμμένος Μανώλης Καψής –που κρατιόμασταν να μη πάμε να του πούμε «Πουλάκι Μου!» με το ύφος που το είχε πει στη Λ. Καννέλη και έμεινε κλασικό. Ο Κ. Τσαρούχας μου ζήτησε οδηγίες, δεν ήξερα να του τις δώσω. Υπέγραψα δύο συμβόλαια για νέα βιβλία. Η Μαρία Μαρκουλή στην πόλη μας. Πολλοί και καλοί bloggers! O Δημήτρης Καραθάνος με extreme makeover, κοντοκουρεμένος και στα λευκά. Ζωγραφική στο πάτωμα στις παρουσιάσεις μου. Ενδιαφέροντα κουτσομπολιά (εκδοτικά, καλλιτεχνικά, δημοσιογραφικά) που αν και δεν πρόκειται να τα επαναλάβω ποτέ ήταν τόσα πολλά που κόντεψαν να μου βγουν απ’ τη μύτη. Σε ένα περίπτερο εκδόσεων το αστείο θέαμα του βιβλίου Κάμα Σούτρα –με όντως προκλητικό εξώφυλλο- δίπλα στα παιδικά παραμύθια (Ασχημόπαπο κλπ). Εκδήλωση για το Σαμαράκη (με τέλειο θεατρικό), από τα highlight της ζωής μου. Απρόσμενες συναντήσεις. Πολύ γέλιο. Κάποιος μου είπε ότι το βιβλίο μου είναι Νο1 σε όλες τις αλυσίδες βιβλιοπωλείων της χώρας, στην επίσημη λίστα best-seller των παιδικών κι εφηβικών βιβλίων – τόσο δεν το πίστεψα που έπρεπε να πάρω το περιοδικό Διαβάζω για να δω τα «Ευπώλητα» για να το επιβεβαιώσω… Σχετικά λίγος κόσμος (και είχαν πει ότι αν πάλι δεν είχε κόσμο φέτος θα έπαιρναν την έκθεση και θα την πήγαιναν στην Αθήνα.)
2) Λύθηκε λοιπόν το μυστήριο για το ποιος έραψε και επιδιόρθωσε την μπλούζα Portishead. Στο μυαλό μου υπήρχαν δύο υποψήφιοι, αλλά ο ένας αποσύρθηκε οικιοθελώς, οπότε είναι η μαμά μου που πρέπει να ευχαριστήσω. Τη μέρα που τη βρήκα ως εκ θαύματος διορθωμένη, την έβαλα κατευθείαν και πήγα στο πάρτι Morrissey στο Art-House, όπου κοροϊδεύτηκα γιατί μου λέγαν ότι ήταν άσχετη με το θέμα του πάρτι. «Δεν ξέρουν αυτοί» σκεφτόμουν, και γυρνώντας σπιτι έγραψα την ιστορία του περίφημου πλέον t-shirt. Μέσα σε μια βδομάδα το t-shirt έγινε ημι-διάσημο: το κείμενο μπήκε στο SOUL που κυκλοφορεί [παρ’ τε το - μη βρω κανά μπελά με τα κόπιραϊτ!], μετά έβαλα μερικά αποσπάσματα στο blog ως ποστ μέσα στο ποστ, και πριν φύγει η βδομάδα μπήκε και στην Ελευθεροτυπία, από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, μαζί με την καμουφλαρισμένη φωτογραφία του. (Παρένθεση, όταν μπήκα στο τέλειο πάρτι του Muzine, έπαιζε ο indictos το νέο των Portishead και σκέφτηκα τι κρίμα που έλειπε ο Μάρκος Φράγκος. Τουλάχιστον τρία άτομα με ρώτησαν γιατί δεν είχα φορέσει το t-shirt των Portishead).
3) O Jazzie B βραβεύτηκε απ’ την Βασιλική Οικογένεια της Αγγλίας για την προσφορά του στη μουσική! [Οκ, λίγο υπερβολική η βράβευση, αλλά μου θύμισε τις τέλειες εποχές των soul II soul που μου άρεσαν τόσο πολύ που χρησιμοποιούσα και το όνομά τους ως ψευδώνυμο (σε λευκώματα του δημοτικού, το 1989). Το αγαπημένο μου θυμάμαι ότι ήταν το Get A Life, και ήξερα όλο το ραπ απέξω. Είδα σήμερα το βίντεο-κλιπ, μετά από 20 σχεδόν χρόνια και, ναι!, θυμόμουν ακόμα απέξω όλους τους στίχους.]
4)Ο κύριος Σανιδάς αντέδρασε άμεσα για τους πολιτικούς γάμους ομόφυλων ζευγαριών στην Τήλο. Όπως άμεσα είχε αντιδράσει αξιοποιώντας το πόρισμα Ζορμπά για τα ομόλογα στέλνοντας στη φυλακή τους ενόχους! Όπως άμεσα είχε ξεσκεπάσει τους ενόχους των υποκλοπών. Όπως είχε υπερασπιστεί και το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης ενός εισαγγελέα που μίλησε στα ‘Νέα’ πριν λίγο καιρό. Όπως αγωνίζεται πάντα με δημοκρατικότητα για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως παρεμβαίνει συνέχεια σε μεγάλα θέματα κοινωνικής αδικίας και παρανομίας, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να καλύψει την κυβέρνηση! [Πέρα από την ειρωνεία πάντως, είναι παρήγορο αν για κάθε κύριο Σανιδά υπάρχει κι ένας κύριος Αλιφέρης. Χίλια μπράβο στο Δήμαρχο Τήλου. Μακάρι να μην υποχωρήσει στις δικαστικές απειλές…]
5)ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: μια βραδιά αφιερωμένη στον Nick Cave με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της Βάσιας Τζανακάρη «Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave». Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008, 8.00 το βράδυ στον Πολυχώρο ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα) Με τη Βάσια Τζανακάρη θα μιλήσει ο Αλέξης Καλοφωλιάς, τραγουδιστής των Last Drive.
6) Απ’ τα παράθυρα της Έκθεσης φάνηκε χτες ένα ελικόπτερο πάνω απ’ το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου στην παραλία. Στην πόλη υπήρχαν πανώ που λέγαν «Την Κυριακή το μεσημέρι η Θεσσαλονίκη μπαίνει στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες». Η φαντασία μας οργίασε αλλά η πραγματικότητα ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Όπως διάβασα μετά, κατά μήκους της παραλίας απλώθηκε η μεγαλύτερη δερμάτινη ζώνη που φτιάχτηκε ποτέ (από Θεσσαλονικείς βιοτέχνες). Είχε μήκος 63 μέτρα. Στο ελικόπτερο ήταν οι υπέυθυνοι των Ρεκόρ Γκίνες που τη μετρούσαν. Η ιστορία είναι αληθινή.
7) Κάτι που με ενθουσιάζει είναι η προβολή του δελτίου του Mega στην (εν μέρει ιδιοκτήτρια του, και πραγματικά δραστήρια) Μαριάννα Βαρδινογιάννη! Σχεδόν κάθε μέρα μετά τις σημαντικές ειδήσεις η Τρέμη λέει μια είδηση (ακόμα και ανούσια) που συμπεριλαμβάνει ψυχαναγκαστικά την Βαρδινογιάννη: «Η πρόεδρος του συλλόγου παιδιών εγκαινίασε…» «Η πρέσβειρα καλής θελήσεως παραβρέθηκε…» «Η κυρία Μ. Βαρδινογιάννη τίμησε…». Είναι τόσο αναμενόμενο που το βρίσκω πλέον διασκεδαστικό! Κάθε μέρα! Και σε κάθε είδηση το Όνομα της αναφέρεται γύρω στις 15 φορές και από τους ρεπόρτερ αλλά και από συνεντευξιαζόμενους που συγκινημένοι μιλούν για το μεγαλείο της.
Με το που ξεκινάει μια τέτοια είδηση την αναγνωρίζω αμέσως. Τις προάλλες ξεκινάει η Τρέμη: «Ένα βιβλίο που αναφέρεται στις ομορφιές της φύσης…», και αμέσως κατάλαβα απ’ το ύφος της ότι ήταν Βαρδινογιαννική είδηση και φώναξα ενθουσιασμένος ‘Παρουσίασε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη!’ καθώς η Τρέμη συνέχιζε: «παρουσιάστηκε σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε (‘Βαρδινογιάννη’, ξαναφώναξα) χτες το απόγευμα στη λέσχη του συλλόγου τάδε (‘Μαριάννα Βαρδινογιάννη! Πες το!!’) η κυρία… Γεωργία Αντωνιάδου.» Κάπου εκεί σοκαρίστηκα, αλλά ευτυχώς η είδηση συνεχίστηκε και το μυστήριο λύθηκε. «Για το βιβλίο και την συγγραφέα μίλησε η Πρόεδρος του Συλλόγου Ελπίδα και Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη». Η καρδιά μου ξαναπήγε στη θέση της…
[update! Δε δάγκωνα καλύτερα τη γλώσσα μου πριν πω όλα τα παραπάνω; Μου έστειλε σχόλιο ο indictos ότι στις μεσημεριανές ειδήσεις του Mega, πριν λίγο, μετά από τις "σημαντικές" ειδήσεις και πριν τα αθλητικά (στο κλασικό time-slot της Μ. Βαρδινογιάννη δηλαδή) έδειξαν εμένα, από την παρουσίαση στην Έκθεση Βιβλίου! Η ζωή είναι αστεία, τελικά...!]
8) Η Χίλαρι και οι υποστηρικτές τους έχουν αρχίσει να με τρομάζουν: οι Δημοκρατικοί αποφάσισαν να μετρήσουν οι εκλέκτορες της Φλόριντα και του Μίσιγκαν (με μισή ψήφο αντί για μία) παρ' όλο που δεν έγιναν κανονικές εκλογές και που εν μέρει ο Ομπάμα δεν συμμετείχε καν! Παρ' όλα αυτά η Χίλαρι 'die hard' θα την ονόμαζα, θα κάνει έφεση ενώ οι υποστηρικτές της (που ήθελαν οι ψιλοάκυροι εκλέκτορες να έχουν από μία ψήφο) με το που άκουσαν την απόφαση άρχισαν να φωνάζουν "No-bama, No-bama" και "McCain'08, McCain '08" Ανατριχιαστικό. [Hillary-Please-Stop]
9)Bits & Pieces! [Οι φωτογραφίες του κυρίως ποστ είναι απ’ τα αρχεία του M.Hulot -Ιούνιος του 2005-, τρία χρόνια πριν, όταν δεν τον πολυδιαβάζαμε ακόμα…] /// Όποιος είχε θεωρήσει τις ταινίες του Οικονομίδη υπερβολικές, ας καταπιεί τη γλώσσα του. Σπιρτόκουτο vs Οικογενειακή παραλία!!!!! Δεν θέλω πολλά για να γίνω ευτυχισμένος. Σήμερα ανοίγει το Αύρα, το θερινό κάτω απ’ το σπίτι μου και παίζει το Αστερίξ. Θα ήμουν ευτυχισμένος και θα πήγαινα ό,τι και να έπαιζε. /// «Πουλήθηκε το ραδιόφωνο του Μαστοράκη στον «Πήγασο» αντί 3,5 εκατ. ευρώ. Οσο σκέφτομαι ότι φέτος πλούτισαν ο Μάκης και ο Μαστοράκης, να ανοίξω το παράθυρο να πέσω -από τον πρώτο…». [ντ. γκολεμά] /// Ο Λάζαρος Πετρομελίδης δικάστηκε για 15η φορά ως αντιρρρησίας συνείδησης (καθώς το έγκλημά του θεωρείται διαρκές!). Η Διεθνής Αμνηστία αντέδρασε έντονα και ο ίδιος έγραψε ένα κείμενο με τίτλο «Η χώρα όπου μεγάλωσα επενδύει σε ανασφάλεια και φόβο» /// παιχνίδι: press the spacebar /// Κάποιος έδωσε (πολλά) λεφτά για ποιήματα του «Χειρότερου Ποιητή του Κόσμου». /// Η Καλομοίρα στα χνάρια των Bang: μπήκε στα χαμηλά του Τοπ 75 της Αγγλίας /// Eurovision στο Βελιγράδι: Αυτόπτης Μάρτυρας, στο Futur3 Now. /// Ο νικητής της Eurovision Dima Bilan α) υπό την επήρεια και β) γυμνός.
10) Το επίθετο της Ζωής Τατόπουλος (της φιναλίστ στο So You Think You Can Dance, και καλύτερης χορεύτριας εκεί μέσα, κατά τη γνώμη μου) το ήξερα. Σε κάποια στιγμή είπε: «Δεν θέλησα ποτέ να εκμεταλλευτώ τον πατέρα μου, που είναι κάπως γνωστός στους κινηματογραφικούς κύκλους». Κάπως γνωστός; Ο Πάτρικ Τατόπουλος, που ζει και εργάζεται στο Χόλιγουντ, είναι απ’ τους κορυφαίους production designers κι έχει δουλέψει σε ταινίες όπως το Dracula του Κόπολα, το Stuart Little, το Independence Day, το Godzilla και πιο πρόσφατα το I Am Legend. Έχει πλέον το δικό του στούντιο στην Αμερική. Και, όπως είπα, για κάποιον κουφό λόγο η κόρη του -που δε μοιάζει καθόλου με στερεοτυπικό ψώνιο- επιμένει να αγωνίζεται στην Ελλάδα (εγώ απλά θα πήγαινα στο Χόλιγουντ και θα ζούσα στη χλιδή): Η Ζωή Τατόπουλος, στον τελικό του So You Think, την Κυριακή στις 9.
11)Πέρσι τέτοια εποχή στο Έντεκα της Δευτέρας: Αrt Athina (η σύλληψη ενός έργου τέχνης!) / τι ωραίος ο Ταχυδρόμος / σπάσιμο νεύρων από τη ΝΕΤ στους τηλεθεατές του Desperate Housewives (έκτοτε το βλέπω στο Filmnet 1, από σήμερα Novacinema 1) / ο "σπουδαίος" απολογισμός Καραμανλή / οι Πολωνοί δίδυμοι κάνουν outing σε ένα Teletubby (ευτυχώς στις εκλογές ο Tinky Winky τον εκδικήθηκε / η στήλη του Spyrou VJ (που δυστυχώς δε συνεχίστηκε) / συνέντευξη Μαρίας Μήτσορα /ποστ μέσα στο ποστ με αγαπημένα τραγούδια αναγνωστών από ταινίες. Το περσινό ποστ είναι εδώ και είχε και κάτι που το ξαναβάζω με αφορμή την ημέρα ενάντια στο κάπνισμα...
Βρέθηκε στο youtube: Κάποτε ο σκηνοθέτης John Waters (για να ευχαριστήσει ένα μικρό ανεξάρτητο σινεμά που έπαιζε για μήνες το Pink Flamingos), γύρισε ένα σποτάκι-ανακοίνωση 40 δευτερολέπτων που προβαλλόταν πριν από κάθε προβολή ταινίας -και προβάλλεται ακόμη σε μερικά art-house σινεμά των Η.Π.Α.- και ανακοίνωνε πως το κάπνισμα δεν επιτρέπεται μέσα στην αίθουσα. Φυσικά το έλεγε με τέτοιο τρόπο που ήθελες να ανάψεις τσιγάρο με τη μία. [Καλύτερη ατάκα: How can anyone sit through a length of a film, especially a European film, and ΝΟΤ have a cigarette?"] Το κλιπ είναι εδώ.
12) [Μόνο για σήμερα]
Αυτό είναι το νέο βίντεο-κλιπ της Μαντόνα “Give it to Me”. Το τραγούδι μ’ αρέσει, το βίντεο-κλιπ είναι από τα πιο βαρετά και άτεχνά της. Μονότονα λευκό, τελείως αδιάφορο. Η Μαντόνα κάνει σπάνια αδιάφορα βίντεο-κλιπ. Από τα εβδομηντατρία κλιπ της τα περισσότερα είναι έργα (ποπ) τέχνης και όταν θα κάνω μια εντεκάδα με τα αγαπημένα μου θα δυσκολευτώ τρομερά. Επειδή όμως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις διάβασα τη λίστα με όλα της τα βίντεο, ξαναείδα κάποια και επέλεξα [εκτός από το Give it To Me] με χρονολογική σειρά…
Τα Έντεκα (βίντεο-κλιπ της Madonna που σήμερα μου φαίνονται κάπως αδιάφορα)
Στην εκδήλωση για τον Αντώνη Σαμαράκη με κάλεσαν από το ΕΚΕΒΙ ως "νεαρό" συγγραφέα. Ο άλλος ομιλητής ήταν ο παλιός και καλός φίλος του Σαμαράκη, Σεραφείμ Φυντανίδης, έγραψα και την περασμένη εβδομάδα ότι είναι λίγο περίεργο - και humbling. Διάβασα ένα κείμενό μου, σαν αυτά που γράφω στο enteka: αυτοβιογραφικό και σχετικά αφηγηματικό.
Όταν τελείωσα ήταν λίγο εξωπραγματικά υπερβολικό: είδα κόσμο να σκουπίζει δάκρυα [!!!], η χήρα του Σαμαράκη μου πήρε τις σελίδες απ’ τα χέρια λέγοντας «Κατάσχεται, αυτό το θέλω!», ήταν το μόνο μου αντίτυπο γιατί το 'χα σβήσει κατά λάθος απ’ το pc. O Φυντανίδης μου είπε (κι εγώ κοκκίνιζα): «Αυτό ήταν ολόκληρο διήγημα. Να το εκδώσεις, να το βάλεις σε βιβλίο, εγώ θα γράψω τον πρόλογο». Στην πραγματικότητα, αν και με εκφράζει, δε θεωρώ το κείμενο ιδιαίτερα καλό ή απ' αυτά που μ' αρέσουν, γι' αυτό και βρήκα το όλο θέμα 'εξωπραγματικά υπερβολικό', και γι' αυτό και, φυσικά, δεν θα το εκδώσω... χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι ο παιδικός μου ενθουσιασμός δεν χτύπησε κόκκινο! [Και μόνο που έγραψα αυτά δημοσίως ντρέπομαι αλλά απ’ την άλλη έχω γράψει τόσα ρεζιλευτικά πράγματα (και όχι εξόχως τιμητικά όπως αυτά) για τον εαυτό μου στο μπλογκ οπότε…]
Όλοι μετά ήθελαν να γνωρίσουν την Τατιάνα την αδερφή μου, που ήταν ουσιαστικά πρωταγωνίστρια της ιστορίας μου. Μετά η Τατιάνα μου είπε γελώντας: «ωραία, αν το εκδώσεις ποτέ σε βιβλίο φρόντισε να βάλεις τον παραπλανητικό -αλλά τέλειο- τίτλο ‘Τατιάνα’». Ε, δεν νομίζω ότι είναι και για βιβλίο, αλλά ο τίτλος που μου πρότεινε μου άρεσε…
[Μετά την κατάσχεση του χειρογράφου απ’ την κυρία Σαμαράκη κατέφυγα σε απομαγνητοφώνηση απ' την κάμερα του Γιώργου που βιντεοσκόπησε την εκδήλωση…]
(Η Τατιάνα μού διαβάζει, αρχές δεκαετίας '80.)
-
ΤΑΤΙΑΝΑ
Πριν από περίπου 20 χρόνια τελείωνα το δημοτικό. Η αδερφή μου (που είναι μεγαλύτερή μου και που μαζί με τους γονείς μου μού έδειξε το μαγικό κόσμο των βιβλίων) διάβαζε το «Λάθος» του Σαμαράκη. Κάθε τόσο άφηνε το βιβλίο και μου έλεγε πράγματα όπως: «Δεν το πιστεύω είναι συγκλονιστικό!» και «Με κάνει να θέλω να βγω στους δρόμους να διαδηλώσω» και «Άρη, αν δε σου διαβάσω αυτό το κομμάτι θα σκάσω!».
Κάθε τόσο μου διάβαζε κι εγώ προσπαθούσα να μην ακούω: μου τη δίνει όταν ξέρω την υπόθεση ενός βιβλίου – είναι ένα ψυχαναγκαστικό μου θέμα: θέλω να μπαίνω αδαής στο σύμπαν των σελίδων, να μην ξέρω τίποτα, να εκπλήσσομαι στην κάθε στροφή. «Άκου αυτό!» έλεγε, και «άκου εκείνο!». Με είχε τρελάνει τελείως. Από αντίδραση είχα αρχίσει να αντιπαθώ αυτόν τον περίφημο Σαμαράκη που τόσο ενθουσίαζε παιδιά, νέους και μεγάλους. Κάποτε, κι ενώ πλησίαζε στο τέλος του βιβλίου, η αδερφή μου έβαλε τα κλάματα. «Ε, είναι απαράδεκτος αυτός ο Σαμαράκης!» σκέφτηκα, «τώρα κάνει την αδερφή μου να πλαντάζει στο κλάμα.» Αλλά αυτή τον υποστήριζε και επέμενε να διαβάζει ευλαβικά το Λάθος.
(Θυμάμαι, όχι με ιδιαίτερη νοσταλγία, ότι τότε κάθε βδομάδα μου ήταν τελείως γεμάτη: αγγλικά, μουσική, φλογέρα, πιάνο, ορχήστρα, χορωδία, αρμονία, θεωρία, μπάσκετ, γερμανικά και, φυσικά σχολείο, – κάθε πρωί έπρεπε να κάνω κάτι, να ξυπνήσω για κάτι. Εκτός απ’ τις Κυριακές!) Μια ωραία Κυριακή, κι ενώ προσπαθούσα να αναπληρώσω τον χαμένο μου ύπνο, ένιωσα ένα τράνταγμα. Ήταν αυτή, η εκνευριστική αδερφή μου που κάτι φώναζε για το Λάθος – κλασικά, κλαίγοντας. Προσπάθησα να την αγνοήσω: η Τατιάνα ήθελε ντε και καλά να μου αποκαλύψει το τέλος του βιβλίου. Ενώ γνώριζε πως δεν θέλω να ξέρω τίποτα για τα βιβλία που πρόκειται να διαβάσω!
Ήμασταν όπως όλα τα αδέρφια: μαλώναμε πότε-πότε αλλά στην πραγματικότητα νοιαζόμασταν πολύ ο ένας για τον άλλο. Η αδερφή μου τότε ήθελε να με πείσει να διαβάσω ένα αριστουργηματικό βιβλίο. Απλώς το έκανε με λάθος τρόπο. Και ήταν ασταμάτητη. Άρχιζε: «Και πάει να βγει απ’ το παράθυρο, και δεν ξέρει ότι ο άλλος θέλει να τον βοηθήσει», «Στάματα» της έλεγα, «δε θέλω να ξέρω το τέλος!» «ΚΑΙ ΤΟΤΕ… με τραγική ειρωνεία πέφτει, πέφτει, τόσο άδικα. Άκου θα σου διαβάσω τις δύο τελευταίες παραγράφους.» Τι να κάνω; Στο τέλος παραδόθηκα και την άκουσα να μου διαβάζει τις τελευταίες τραγικές στιγμές, μια λάθος πτώση, κι ένα πεζοδρόμιο με πλακάκια που θύμιζαν σκακιέρα.
Η ζημιά όμως είχε γίνει. Ήξερα την αρχή του βιβλίου. Ήξερα τη μέση. Και τώρα ήξερα και το τέλος. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να το διαβάσω, (πίστευα). Κανένα σασπένς. Και έτσι δεν το διάβασα.
Ευτυχώς στο σπίτι είχαμε ένα σωρό βιβλία του Αντώνη Σαμαράκη, βιβλία των οποίων την υπόθεση και το τέλος δεν ήξερα με κάθε λεπτομέρεια. Διάβασα το Σήμα Κινδύνου και το Ζητείται Ελπίς και το Αρνούμαι και το Διαβατήριο και κάθε δυο και λίγο έτρεχα στην αδερφή μου για να της πω για τις απίθανες ανατροπές των ιστοριών, για την οργή και τον πεσιμισμό που όμως γεννούσαν τη μεγαλύτερη αισιοδοξία και για την ελπίδα που, ευτυχώς, ήταν καλά κρυμμένη πίσω από κάθε λέξη και κάθε σελίδα. Τώρα ήμουν εγώ αυτός που ήθελε να μοιραστεί όλα αυτά που διάβαζε.
Τέλος πάντων, τα χρόνια πέρασαν και ζώντας στο Λονδίνο και το Βερολίνο συχνά-πυκνά κάποιος αλλοεθνής ανέφερε το Σαμαράκη, τα διηγήματά του που είχαν μεταφραστεί, το Λάθος που είχε γυριστεί σε ταινία. Κι εγώ μάθαινα απ’ την πατρίδα πως τα παιδιά όλου του κόσμου είχαν βρει πλέον τον σπουδαιότερο πρεσβευτή καλής θέλησης, ενώ οι έφηβοι της Ελλάδας είχαν βρει τον συντονιστή παύλα εμψυχωτή τους.
Πριν λίγα χρόνια στο στρατό γνώρισα έναν ελληνοαυστραλό, κι ένα μεσημέρι τον είδα να κρατάει το Λάθος και να το διαβάζει τελείως προσηλωμένος. «Το ‘χεις διαβάσει;» μου είπε, «Αριστούργημα.!» «Όχι» του είπα, «δεν το ‘χω διαβάσει, γιατί η αδερφή μου κάποτε μου διάβασε το τέλος».
Με κοίταξε έκπληκτος: «Αυτός είναι ο πιο χαζός λόγος που έχω ακούσει ποτέ! Κι εμάς στην Αυστραλία μας το διηγήθηκε ο δάσκαλος στο Λύκειο και μετά μας έβαλε να το διαβάσουμε. Κι όλοι συγκλονίστηκαν με το βιβλίο κι ας ήξεραν όλη την υπόθεση. Οι συμμαθητές μου μού έδιναν συγχαρητήρια που ήμουν συμπατριώτης του Σαμαράκη!»
Προχτές έγραψα όλα αυτά που σας διάβασα και πήρα τηλέφωνο την αδερφή μου να της πως θα την αναφέρω στην εκδήλωση και να πάρω την άδειά της -κυρίως επειδή ήξερα πως θα είναι σήμερα εδώ. Μου είπε: «Δεν το θυμάμαι αυτό που λες, αλλά δεν αποκλείεται να συνέβη. Σε δεκάδες ανθρώπους έχω διαβάσει το τέλος του Λάθους. Είναι το καλύτερο τέλος βιβλίου που γράφτηκε ποτέ! Το θυμάμαι ακόμα απέξω… Να στο πω;» ρώτησε όλο ελπίδα.
Καθώς μιλούσαμε έψαχνε αυτό το αντίτυπο, την έκτη έκδοση του 1975 και μου είπε: «δεν ξέρω αν σου διηγούμουν όλο το βιβλίο τότε, αλλά να γράψεις οπωσδήποτε στην ομιλία σου ότι στο πίσω μέρος αυτής της παλιάς έκδοσης έχει κριτικές πολλών σπουδαίων καλλιτεχνών που έχουν γράψει διθυράμβους για τον Σαμαράκη και το έργο του. Άκου: Άρθρουρ Κέσλερ, Γκράχαμ Γκριν, («Σημειώνεις; Να τα γράψεις αυτά!») Άρθουρ Μίλερ, Ζορζ Σιμενόν, Αντρέ Μαλρό, Λουί Μπουνιουέλ, ακόμα και η Αγκάθα Κρίστι το εκθείασε! Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να αφήσεις τα χαζά και να το διαβάσεις; Ξέρεις ότι το θέλεις…»
Το ήθελα και το έκανα. Έχοντας διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια όλα τα βιβλία του Σαμαράκη, και τα συναρπαστικά μυθιστορήματα και τα φοβερά διηγήματα αλλά και την εξαιρετική αυτοβιογραφία του, ήξερα πως είχε έρθει η ώρα για να διορθώσω το Λάθος μου… Προχτές, μέσα σ’ ένα βράδυ το τελείωσα. Δούλευα το πρωί κι έπρεπε να κοιμηθώ – δε μ’ ένοιαζε καθόλου. Και καθώς διάβαζα το περίφημο τέλος που είχα πρωτακούσει πριν από 20 χρόνια και που φυσικά μου έκοψε την ανάσα, συγκινήθηκα – και θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει σε μια συνέντευξή του Αντώνη Σαμαράκη.
Μιλούσε για τα παιδιά και τους νέους κι έλεγε: «Είναι ώριμα τα παιδιά. Στ’ αλήθεια: Τα παιδιά είναι ώριμα∙ μην ακούω αυτήν την κοτσάνα, ‘παιδί είναι δεν καταλαβαίνει’! Εσύ δεν καταλαβαίνεις ότι το παιδί καταλαβαίνει!»
Ο Αντώνης Σαμαράκης ήταν ένας απ’ τους λίγους μεγάλους που κατάλαβε τα παιδιά και τους νέους. Δεν είναι να απορεί κανείς που όλοι εμείς ανταποδώσαμε την αγάπη του και τον διαβάζουμε ακόμα. Και ένα είναι σίγουρο: θα τον διαβάζουμε με ευγνωμοσύνη όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο μεγάλοι κι αν γίνουμε κι εμείς…
-
---------------------------------------------
+ένα τραγούδι που μόλις βρήκα στο ποστ του gone4sure. Το να πω ότι μου έφτιαξε τη μέρα θα είναι λίγο. Ακούγοντας την εκτέλεση των Supremes με τους Four Tops ένιωσα σα να χόρευα σε μια νυχτερινή παραλία. Και, παρ' όλο που είμαι σ' ένα γραφείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αποφάσισα ότι, ναι, ήρθε το καλοκαίρι. ♫♪♫LOVE THE ONE YOU'RE WITH! ♫♪♫
Αυτό το τσίγκινο πραγματάκι με τις φωτογραφίες ήταν για χρόνια στο οικογενειακό μας αυτοκίνητο. Όταν ήμουν μικρός δεν καταλάβαινα τι σημαίνει. Τις προάλλες το είδα στο πατρικό μου. Και εντυπωσιάστηκα: είθισται οι πατεράδες να έχουν φωτογραφίες των παιδιών στο αυτοκίνητο που να τον εκβιάζουν συναισθηματικά λέγοντάς του «Μπαμπά Μην Τρέχεις». Απ’ ό,τι φαίνεται η αδερφή μου κι εγώ τον εκλιπαρούσαμε: «ΠΑΤΑ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ!»
Posts
