Έντεκα (της Δευτέρας)

Dance your cares away, Worry's for another day

1) Από τη λύσσα μου για θερινό σινεμά είδα 3 ταινίες σε 6 μέρες, αλλά δυστυχώς πήγα στις πρώτες τυχούσες: στο Αύρα είδα ένα μάλλον ανεκδιήγητο «θρίλερ» με την J-Lo και τον Αντόνιο Μπαντέρας, Μεξικό, καπιταλισμός, εργοστάσια κλπ. Στο θερινό της Νικήτης στη Χαλκιδική είδα το Die Hard 4 [επίσης ανεκδιήγητο!]. Ευτυχώς που προχτές είδα στο Ναταλί το Death Proof, το νέο φιλμ του Ταραντίνο. Το βρήκα ΤΕΛΕΙΟΤΕΛΕΙΟΤΕΛΕΙΟ, και -ώρες αφού είχα φύγει απ’ το σινεμά- τραγουδούσα εμμονικά στο μυαλό μου το τραγούδι τέλους [με τους στίχους στο περίπου, ακόμα δεν τους θυμάμαι και τους λέω κάπως έτσι: Hang off the chick habit Let’s get gimme gimme gimme, AH! AH! AH!] Είναι το τραγούδι του καλοκαιριού μου: April March – Chick Habit

2) Για ποια βαρυσήμαντη υπόθεση θα μπορούσε η εφημερίδα Espresso να χρησιμοποιήσει την εξής φράση; Αν ήταν σκηνή από ταινία του Γούντι Αλεν, θα τη θεωρούσαμε ευρηματική.

3) 30 δευτερόλεπτα με ξεκαρδιστικό θαλάσσιο περιστατικό της Kim Wilde.

4) Θυμάται άραγε η κυβέρνηση [που κόπτεται για τα περιβαλλοντικά θέματα –κατόπιν εορτής φυσικά] το άρθρο 24 που προσπαθούσε να περάσει με νύχια και με δόντια; (για το οποίο είχα γράψει, μάλλον εξοργισμένος, εδώ)

5) Δεν λέω ότι η Κουτσομπόλα, για την οποία έγραψα την περασμένη Δευτέρα, τα επινοεί μόνη της, προφανώς είναι φήμες που ακούγονται, αλλά, δεν είναι πραγματικά ξεκαρδιστικό, στα όρια της σουρεαλιστικής φαντασίας, το παρακάτω απόσπασμα; Γιατί διώξανε το Νίκο Χατζηνικολάου από τον ALPHA?? Ως γνωστόν [!!!], ο Χατζηνικολάου «τα είχε» (και ίσως συνεχίζουν ακόμα) με το Γιάννη Πρετεντέρη. Ο λόγος για τον οποίο χώρισε με την Έλενα Κατρίτση ήταν ότι εκείνη, παρ όλο που γνώριζε τις προτιμήσεις του, μια μέρα τον έπιασε καβάλα στον Πρετεντέρη και δεν άντεξε! Ο τωρινός του γάμος με την Κρίστυ Τσολακάκη, η οποία είναι κόρη μίας εκ των αδερφών Μπρόγιερ- που ήταν δίδυμες και τραγουδούσαν σε ελληνικές ταινίες με το Βουτσά (μία απ’ αυτές είχε παντρευτεί κάποτε κ το Βουτσά), ουσιαστικά είναι μια «βιτρίνα». Η Τσολακάκη «τα έχει» με τη Βίσση και μάλιστα ένα φεγγάρι η Βίσση την είχε πιάσει με την Ειρήνη Μερκούρη και είχε γίνει μεγάλος χαμός!!!

6) Μία απ’ τις τέλειες φωτογραφίες του Αμβρoσιου. Δείτε τις όλες.

7) […]

8) Η πιο πετυχημένη περιγραφή της 'Κυριακής στο Χωριό', της εκπομπής της ΕΤ3 με τα κατασκευασμένα γλέντια, τις τοπικές φορεσιές και τους τόνους «παραδοσιακού φαγητού» ανήκει στον Στέφανο Τσιτσόπουλο: «Λες και το μόνο που έχει να δώσει η ελληνική ύπαιθρος είναι γεύσεις και νιοι με νιες ζωσμένοι με φουστανέλες και καραγκούνικα dress code και δήμαρχοι ή πρόεδροι πολιτιστικών συλλόγων και τιμημένοι ακρίτες. Oύτε ένας στο χωριό που να ακούει ροκ ή ελεκτρόνικα. Oύτε ένας που να γράφει κάτι ή να ζωγραφίζει κάτι άλλο πέρα από ναΐφ ποταμάκια, κάμπους, βουνά, ραχούλες. Mόνο πίτες και κλαρίνα. Σχεδόν σαν γκεμπελική προπαγάνδα για τα κάλλη της περιφέρειας, ναΐφ πίξελ προγραμματισμένα να επουλώσουν τις πληγές από το βιασμό της μαθήτριας στο σχολείο της Aμαρύνθου, το ξεκλήρισμα των πέντε κυνηγών από τον κτηνοτρόφο στο Aγρίνιο, το μαύρο πέπλο που καλύπτει την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ. Σαν τα landscapes που διαλέγει η Mάρνη Xατζηεμμανουήλ να είναι αγνοί, άσπιλοι και αμόλυντοι παράδεισοι».

9) A mysterious disappearance from the central street of the town at 7 o'clock in the evening. 5 juveniles confess to murder. 3 subsequently retract their confession. 2 continue to confess to murder and also implicate 3 adults who helped them. Despite all this, the police are incapable of solving the case, while at the same time they obstinately refuse to search for the body of our son. All this is happening in a country which is a member of the E.U.! Welcome to Wonderland! [το συγκλονιστικό tagline του μπλογκ των γονιών του Άλεξ]

10) Bits & Pieces: 21 λόγοι για τους οποίους είμαι ευγνώμων που γεννήθηκα την 01/08/1986: Χρόνια Πολλά iblogteam! /// φλασμπακ: 1995 – Οι Prodigy ‘live’ στην Αθήνα. /// Ένα !!! πόστ. /// Το πρώτο επίσημο ρεμίξ ever σε τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν έκανε ο Μαρκ Ρόνσον. 'Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine). /// Διαβάζω φανατικά: POP ΕΙΔΩΛΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

11) At one juncture, [Prince] threatens to leave entirely: "You can't handle me!" he yelps melodramatically, heading for the exit. "I got too many hits!" [O Alexis Petridis στον Guardian για την πρώτη απ’ τις 21 συναυλίες του Prince στο Λονδίνο.]
------------------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ
[ένα όνειρο με guest star τη Beyonce, που είδε και μου έστειλε με μέιλ η "A, μπα?"]


Λοιπόν ονειρεύτηκα πως ήμουν ανύπαντρη μητέρα με παιδί (δεν είμαι) και ο πατέρας (που δεν εμφανίστηκε στο όνειρο) έστειλε ιδιωτικό ντετέκτιβ στο κατόπι μου για να αποδείξει πως είμαι ακατάλληλη μητέρα για να πάρει πλήρη επιμέλεια...
Καθόμουν λοιπόν στην κουζίνα φορώντας μια κυριλέ τουαλέτα και, λίγο πριν βγω, χτυπάει αιφνιδιαστικά το κουδούνι. Είναι η Beyonce που είναι κολλητή μου. Μπαίνει κλαίγοντας για να μου πει τα γκομενικά της προβλήματα με κάποιο Μάκη... Εγώ την παρηγορώ όπως μπορώ, την αγκαλιάζω και τέτοια και όταν ηρεμεί τη ρωτάω αν θέλει να φάει κάτι, μια ομελέτα πχ.. Μου λέει «όχι, θα φύγω, αφού είσαι έτοιμη να βγεις…», κι ενώ το συζητάμε, βλέπω τη λάμψη φακού φωτογραφικής μηχανής.
Πετάγομαι από το δωμάτιο και βλέπω το φωτογράφο που αποδεικνύεται ένας πρώτος μου ξάδερφος, ο οποίος γελάει χαιρέκακα και μου λέει, «καλή φίλη η Beyonce ε; Τώρα θα δεις τι θα πάθεις, θα το χάσεις το παιδί παλιολεσβία».
Με κυριεύει πανικός, αρχίζω και ουρλιάζω και κλαίω για την προδοσία του ξάδερφου και του λέω: «δεν μπορείς να αποδείξεις ότι είμαι λεσβία αλλά ακόμα και αν είμαι αυτό δε με κάνει ακατάλληλη μητέρα» (από μέσα μου δεν ξέρω αν ισχύει όμως).
Ξυπνάω πανικόβλητη και σκέφτομαι αν ξέρω δικηγόρο για να ρωτήσω κάτι τέτοιο. Βρήκα και ρώτησα: 1) οι φωτογραφίες δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο στο δικαστήριο 2) το να είσαι λεσβία είναι άσχετο με τα θέματα επιμέλειας παιδιού 3) μπορούσα να μηνύσω για την εισβολή στο σπίτι μου.
ουφ


[δείτε επίσης τα δικά μου Έντεκα (όνειρα με τη φιλική συμμετοχή διασημοτήτων)]

Έντεκα (σκόρπιες δηλώσεις) [+ Μπέργκμαν + Αντονιόνι]

Με προσκάλεσαν να παίξω σ' ένα παιχνίδι με ατάκες που μου φάνηκε τόσο περίπλοκο που αποφάσισα να το αγνοήσω. Όμως τελικά το παραλλάσω (αρκετά) και το αφιερώνω στο μοναδικό markmyword. Μπλεγμένες κακίες και σοφίες - ο πλήρης σουρεαλισμός:

please enter Silencio...

1) Τζίμης Πανούσης – καλλιτέχνης. «Η τέχνη δεν θέλει θυσίες, οι θυσίες θέλουν τέχνη».

2) Έρση Σωτηροπούλου – συγγραφέας «Κι αν νιώθω ότι κάπου ανήκω, αυτές είναι οι τσούλες, οι βιζιτούδες, αυτές που έχουν ένα τηλέφωνο για τα ραντεβού και ένα για το love-story».

3) Snoop Dogg (από το Pass it Pass it): «The West got the best, the East got the peace.»

4) Chi Chi Larue (σκηνοθέτης ταινιών πορνό): «That whole “cybersex” thing – I don’t know. I’m just afraid of the day that they can digitally create a man that looks just like a human and can fuck on film – and then we won’t have to hire real people anymore... We can digitally have unsafe sex – no condoms and cumshots in the mouth. Everything. That’s scary to me. Too weird. I like real people.»

5) Ρούλα Βροχοπούλου – πρώην παίκτρια ριάλιτι. Η πληρωμένη απάντησή της στις ειρωνικές ερωτήσεις της Τ. Στεφανίδου για τον γάμο της με Αλβανό πολύ μικρότερό της: «Γιατί, κυρία Τατιάνα μου, τα λέτε αυτά; Και το αφεντικό σας δεν πήρε ένα μπουμπούκι;» [εννοώντας τον πρόεδρο του Αντ1 Μίνωα Κυριακού και την εξαιρετικά νεότερή του Μαρί Κωνσταντάτου].

6) Νorthcote Parkinson – συγγραφέας: «Κάθε δουλειά διαστέλλεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτει τον χρόνο που διαθέτουμε για την εκτέλεσή της»

7) Ανδρέας Bουτσινάς – σκηνοθέτης. Για όταν πρωτοδιάβασε την Ελένη του Ευριπίδη την οποία επρόκειτο να ανεβάσει στην Επίδαυρο: "Όταν το διάβασα ξετρελάθηκα, γέλασα πάρα πολύ, τηλεφώνησα [σε συνεργάτη] και του το είπα και μου απάντησε πως «Εμείς το ανεβάζουμε, συνήθως, τραγωδία!» Του λέω να με αφήσει να το ξαναδιαβάσω γιατί μπορεί να έσφαλλα. Μα όταν λοιπόν το ξαναδιάβασα με την ιδέα ότι είναι τραγωδία, γελούσα ακόμη περισσότερο!"

8) Malcolm Bradbury – συγγραφέας: "Φανταστείτε το μυαλό σαν μια αράχνη που φτιάχνει ιστούς. Αν τους ελέγχουμε, αν τους κρατάμε απερίσπαστους και σταθερούς τότε είμαστε στοχαστές. Αν τους αφήνουμε να περιελίσσονται και να περιπλέκονται τότε είμαστε ονειροπόλοι."

9) Γιώργος Ρωμαίος –πολιτικός, υπεύθυνος για την ΕΡΤ στα ‘80ς: "Οταν ήμουν στην ΕΡΤ τότε που έπαιζε συνέχεια Μπρεχτ και ευρωπαϊκό κινηματογράφο, μου τηλεφωνεί ένα βράδυ ο [πρωθυπουργός τότε] Ανδρέας: «Πολύ σοβαρή τηλεόραση κάνετε. Δεν έχω τι να δω τα βράδια. Εμένα μου αρέσουν τα γουέστερν»! Τι να κάνω κι εγώ, αγοράζω ένα βίντεο και του στέλνω 30 κασέτες γουέστερν από την ΕΡΤ με τη σημείωση: Δες αυτά, πρόεδρε, και άμα τελειώσουν σου στέλνω κι άλλα..."

10) Γιάννη Ρίτσος – ποιητής. "Άλλωστε με τα χρόνια λιγοστευουν τα πάντα... Ισως γιατι συγκεντρωνονται και σμιγουν."

11) Robert Anton Wilson - συγγραφέας: "It only takes 20 years for a liberal to become a conservative without changing a single idea. In an evolving universe, who stands still moves backwards."

-------------------------------------------------------------------

[++++]

Εκτός συναγωνισμού

Στους, ας πούμε αιφνίδιους, θανάτους του φετινού Ιουλίου: τη μια μέρα ο Μπέργκμαν την επόμενη ο Αντονιόνι [τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται!]

11 δηλώσεις του Μπέργκμαν:

1) [για τον Αντονιόνι] He's done two masterpieces, you don't have to bother with the rest... You know, Antonioni never really learned the trade... He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement... I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress.
2) I know the first film I ever saw — it must have been some time in 1924, when I was six or so... was Black Beauty. About a stallion. I still recall a sequence with fire. It was burning, I remember that vividly…
3) Film as dream, film as music. No art passes our conscience in the way film does, and goes directly to our feelings, deep down into the dark rooms of our souls.
4) In former days the artist remained unknown and his work was to the glory of God... Today the individual has become the highest form and the greatest bane of artistic creation.
5) Say anything you want against The Seventh Seal. My fear of death — this infantile fixation of mine — was, at that moment, overwhelming. I felt myself in contact with death day and night, and my fear was tremendous. When I finished the picture, my fear went away.
6) [για τον Jean-Luc Godard] I can't see his pictures. I sit for perhaps twenty-five or thirty or fifty minutes and then I have to leave, because his pictures make me so nervous. I have the feeling the whole time that he wants to tell me things, but I don't understand what it is, and sometimes I have the feeling that he's bluffing, double-crossing me… I've never gotten anything out of his movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics.
7) [για τον Orson Welles] For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane, which I have a copy of — is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable.
8) When film is not a document, it is dream. That is why Tarkovsky is the greatest of them all. He moves with such naturalness in the room of dreams. He doesn't explain. What should he explain anyhow? All my life I have hammered on the doors of the rooms in which he moves so naturally. Only a few times have I managed to creep inside. Most of my conscious efforts have ended in embarrassing failure...
9) The demons are innumerable, arrive at the most inappropriate times and create panic and terror... but I have learned that if I can master the negative forces and harness them to my chariot, then they can work to my advantage.... Lilies often grow out of carcasses' arseholes.
10) In our family we had a well-to-do aunt who always gave us magnificent Christmas presents. Suddenly Aunt Anna's Christmas presents were lying there too, and among them a parcel with 'Forsner's on it. So of course I instantly knew it contained a projector. For a couple of years I'd been consumed with a passionate longing to own one, but had been considered too small for such a present... I was incredibly excited, you can imagine my disappointment when it turned out to be my older brother — he's four years older than myself — who got the projector — and I was given a teddy bear. It was one of my life's bitterest disappointments. After all, my brother wasn't a scrap interested in cinematography. But both of us had masses of lead soldiers. So on Boxing Day I bought the projector off him for half my army and he beat me hollow in every war ever afterwars. But I'd got the projector, anyway.
11) I hope I never get so old I get religious.

Και 11 δηλώσεις του Αντονιόνι:

1) Hollywood is like being nowhere and talking to nobody about nothing.
2) A scene has to have a rhythm of its own, a structure of its own.
3) I began taking liberties a long time ago; now it is standard practice for most directors to ignore the rules.
4) I meant exactly what I said: that we are saddled with a culture that hasn't advanced as far as science.
5) When man becomes reconciled to nature, when space becomes his true background, these words and concepts will have lost their meaning, and we will no longer have to use them.
6) All the characters in my films are fighting these problems, needing freedom, trying to find a way to cut themselves loose, but failing to rid themselves of conscience, a sense of sin, the whole bag of tricks.
7) Till now I have never shot a scene without taking account of what stands behind the actors because the relationship between people and their surroundings is of prime importance.
8) My technique, which differs from film to film, is wholly instinctive and never based on a priori considerations.
9) You know what I would like to do: make a film with actors standing in empty space so that the spectator would have to imagine the background of the characters.
10) When I am shooting a film I never think of how I want to shoot something; I simply shoot it.
11) Scientific man is already on the moon, and yet we are still living with the moral concepts of Homer.

Η επιστροφή των μεγάλων: Δύο μεγάλα πνεύματα του παγκόσμιου κινηματογράφου συναντώνται ξανά στις αίθουσες. Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και ο Μικελάντζελο Αντονιόνι ανησυχούν ακόμα για τον έρωτα και τις σχέσεις των ζευγαριών. [Ενα κείμενο από το περιοδικό "Πρώτο Πλάνο", Σεπτ. 2003, εδώ]

please exit Silencio

Έντεκα (της Δευτέρας)

OVERTURE TO THE SUN

1) Εδώ και χρόνια έχω κρατήσει ένα απόκομμα απ’ την Ελευθεροτυπία που με είχε πραγματικά εντυπωσιάσει. Μιλούν υπεύθυνοι τηλεοπτικών σταθμών για τα σενάρια που τους στέλνουν φερέλπιδες σεναριογράφοι [με προτάσεις για σειρές]. Και το πιο παράξενο περιστατικό απ' όλα: «Εφερε -πάνε δέκα χρόνια τώρα- κάποιος μια πρόταση, την ακούμπησε σε ένα γραφείο και εξαφανίστηκε», θυμάται ο Λοΐζος Ξενόπουλος. «Λεγόταν "Ποιος σκότωσε το μαναβόπαιδο" και ήταν μικρές, αυτοτελείς αστυνομικές ιστορίες με ένα ιδιαίτερο μαύρο χιούμορ, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ένα παιδί, ο Νεόφυτος, και η γιαγιά του. Το βρήκαμε, το διαβάσαμε, άρεσε σε όλους μας. Φάγαμε τον κόσμο να βρούμε τον συγγραφέα. Δεν βρέθηκε ποτέ και η πρόταση έμεινε στο συρτάρι. Από περιέργεια και μόνο, θα ήθελα κάποτε να γνωρίσω τον άνθρωπο που το 'κανε...».

2) Αν έπαιρνα συνέντευξη απ’ τον George Michael θα του έδειχνα αυτό το βίντεο, μόνο και μόνο για να δω τις αντιδράσεις του.

3)
Ο μουσικός Ευριπίδης [χωρίς τις τραγωδίες του] σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον παλιό του γνωστό Βαγγέλη Ρήσσο. [απ’ το καλοκαιρινό SOUL]

4) Ας μου επιβεβαιώσει κάποιος ότι αυτό το μπλογκ [γεμάτο με απιθανότητες] είναι χιουμοριστικό και όχι κυριολεκτικό. Απ' την άλλη, ας μου επιβεβαιώσει κάποιος ότι αυτό είναι όντως το Myspace της αληθινής Αρλέτας [μάλλον απίθανο, αν σκεφτείς ότι ανάμεσα στους 151 φίλους της είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Serial Killer. Πάντως το βίντεο απ’ το youtube είναι απ’ τα καλύτερα που έχω δει. Απλό και εύστοχο.]

5) Από το ντιμπέιτ των Δημοκρατικών υποψηφίων για την προεδρία της Αμερικής στο οποίο οι ερωτήσεις προήλθαν από χρήστες του You Tube: 1) Do you support gay marriage? 2) Is it OK to cite religion as a reason to deny gay rights? 3) How do you address being "black enough" or "woman enough"? 4) Would a woman president be taken seriously by an Arab state? [όλες οι ερωταπαντήσεις του debate εδώ]

6) Bits & pieces: Το Λονδίνο του Τζόναθαν Κόου /// One Minute Stories /// Μια λίστα με οδηγίες για την ανάγνωση του νέου Χάρι Πότερ /// Όλοι ξέρουμε ότι είναι παράνομο το να αγοράσεις ναρκωτικά. Αν τα κερδίσεις όμως?… /// Τα καλά βίντεο κλιπ. Και ανά σκηνοθέτη. Pause online ///


7) ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΚΑΝΑ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.
τι ωραία που είναι όταν κάποιος άλλος (και συγκεκριμένα η Κατ.) βγάζει φωτογραφίες από ένα ταξίδι και σου τις στέλνει ένα χρόνο μετά, όταν σχεδόν έχεις ξεχάσει τα γεγονότα. [φωτο: Madonna live, Άμστερνταμ]

8) Η Χρ. Λαμπίρη, γράφει το media blog, θα παρουσιάσει το τηλεπαιχνίδι ID που παρουσίασε πριν χρόνια και ο Ρένος Χαραλαμπίδης. Απίστευτο! Πού το θυμήθηκαν το ID? Τρομακτική αποτυχία! Αντιγράφω τον εαυτό μου από το περσινό μου ποστ για τα τηλεπαιχνίδια: ID (στον Alpha με τον Ρένο Χαραλαμπίδη): Ήταν το πιο πρωτοποριακό, πολύπλοκο και ανεξήγητο τηλεπαιχνίδι ever: όσες φορές άντεξα να το δω δεν κατάλαβα τίποτα. Αν και η ιδέα ήταν καλή (κάτι με βήτα διασημότητες και το τι επάγγελμα έκαναν πριν γίνουν διάσημοι) οι κανόνες ήταν τόοοσο χάλια που ο Χαραλαμπίδης δεν τους ανέφερε καν και κάποτε είχε πει σε έναν παίκτη: «Μη φοβάσαι, ούτε εγώ δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς γίνεται». Επίσης: αχρείαστα τεράστιο και άδειο σκηνικό, και βασανιστική διάρκεια μίας ολόκληρης ώρας!

9) Ωραία τα 'πε η Σώτη Τριανταφύλλου στην A.V.: "Η μόλυνση είναι φαινόμενο της βιομηχανικής επανάστασης, η οποία, συμπολίτες, έλαβε χώρα στα τέλη του 17ου αιώνα. Έχει περάσει κάμποσος καιρός από τότε: μερικές χώρες έχουν ήδη επεξεργαστεί και εφαρμόσει λύσεις. Εμείς όχι: χωρίς καν την εμπειρία της βιομηχανικής επανάστασης, ζούμε σε μια μετα-βιομηχανική δυστοπία. "

10)
[μου το 'στειλε ο πολύβιος]

11) H τακτική της ΝΔ για τον πολιτισμό είναι σχιζοφρενική: κυρίως όταν «αξιοποιεί» κάτι γαλάζιους ογκόλιθους των τεχνών, όπως Ελένη Ερήμου, Τάκης Βουγιουκλάκης, Γιώργος Σίσκος, και βέβαια αυτόν που έφτιαχνε τις βιντεοταινίες με τους περίεργους τίτλους. Νέο, συναρπαστικό κρούσμα! Απο τα τηλεσκουπίδια, διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ...

-------------------------------------------
ποστ μέσα στο ποστ
Πολύχρωμο Σοκ
Δύο φωτογραφίες του Νίκου Κουλούσιου


[Καζαμπλάνκα, 2007, Βαμμένα έγχρωμα κοτοπουλάκια στην αγορά της πόλης]

Έντεκα (βίντεο-κλιπ του George Michael)

update: ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ??

pascal: [...] Για να μην τα πολυλογώ, επειδή ντρέπομαι κιόλας και η θέση μου είναι δύσκολη, ο αποτέτοιος έχει φωνάρα, ορισμένα από τα τραγούδια του είναι πράγματι τραγουδάρες, τεχνικά η συναυλία ήταν άψογη και, ναι, αν ξανάρθει θα ξαναπάω. [...]
μαργαριταρένια: [...] Καθαρόαιμη ποπ, ηδονική και φρέσκια, χορευτική και φωναχτή.Γυρίσαμε σπίτι εξαντλημένοι , με μυαλό δροσερό, τα μέλη μουδιασμένα ανατρίχιαζα μέχρι να με πάρει ο ύπνος. [...]
nanakos: [...] Bγαίνοντας χτες το βράδυ από τη συναυλία, μια φίλη του Θύμιου γυρίζει και λέει: "Καλά ήταν δε λέω, αλλά ο Marilyn Manson ήταν καλύτερος! Ρε συ, ο τύπος έβγαινε με ξυλοπόδαρα!" Ε, ζήσαμε για να τ' ακούσουμε κι αυτό!! [...]
mhulot: [...] O george michael αναστήθηκε. αν μου έλεγε κάποιος πριν από δέκα χρόνια ότι θα πήγαινα σε live του και θα μου άρεσε θα τον χαρακτήριζα τρελό. [...]
ditikos: [...] Ισως by far η πιο επιτυχημένη συναυλία που έγινε για τους μη metal και funny loving strange complex people! [...]
ΓυάλινοςΠύργος: [...]Μέχρι την τελευταία στιγμή ανησυχούσα για το εάν θα εμφανιζόταν. Αλλά εμφανίστηκε και ήταν φανταστικός, αληθινός, χάρμα οφθαλμών και αυτιών και όλων. Η φωνή του, η κίνηση του, τα εφφέ...το χαμόγελο του...αυτό το χαμόγελο. Πόσες φορές είχα ονειρευτεί αυτό το χαμόγελο. [...]
vyzia: [...] Το vyzia.gr στη συναυλία του George Michael ....και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην φωτογραφίσουμε την ιέρεια του vyzia.gr Όλγα Φαρμάκη, η οποία εννοείται οτι πόζαρε για εμάς, μόλις της είπαμε οτι είμαστε οι φωτογράφοι του vyzia.gr...
φηλινγκ μινεσοτα: cause i gotta have Faith
billzouk: [...] Δεν εχω φωτογραφικο υλικο, δεν ειχα τετοια ψυχραιμια. Κι αυτη που εβγαλα, πολυ ειναι. Χθες βραδυ, βρισκομουν σ' ενα αλλο συμπαν. Δεν ξερω που ακριβως πεφτει, αλλα θελω να ξαναπαω! [...]
enteka: [...] ΓΚΡΡΡΡ [...]
+
Τα Highlights της χτεσινής συναυλίας [από το http://www.cosmo.gr/]
*Ο George Michael έχει πει το Fastlove και εμφανώς τρακαρισμένος, ξύνει το κεφάλι του και λέει στα ελληνικά: «Ευχαριστώ για τα 25 χρόνια»- *Τραγουδώντας το Everything She Wants, αλλάζει τον στίχο «...’cause I said you were the perfect girl for me…», αντικαθιστώντας το «girl» με «boy»- *Στο Shoot the Dog, τραγουδώντας «...That’s why I’m always getting stoned...» κάνει τη χειρονομία του καπνίσματος, δηλώνοντας, άλλη μια φορά, την προτίμησή του στην μαριχουάνα.- *Προς το τέλος της συναυλίας έστρεψε τα φώτα προς μία σουίτα του σταδίου όπου ήταν η οικογένειά του. Χαιρετήσαμε τον πατέρα του και εκείνος μας το ανταπόδωσε. Μετά οι προβολείς στράφηκαν προς ένα μέλος της μπάντας που είχε γενέθλια και όλο το ΟΑΚΑ του τραγούδησε το Happy Birthday.- *Στο Edge of Heaven, χώρισε το κοινό σε τρεις ομάδες φωνητικών. Όταν στην πρώτη είπε: «Εσείς θα τραγουδάτε το yeah,yeah,yeah» πρόσθεσε «Κι εσύ μπαμπά!»- *Προς απάντηση των συνεχών «Γιώργος,Γιώργος, Γιώργος» του κοινού, είπε «Είναι το πρώτο μέρος του κόσμου που λένε σωστά το ονομά μου!»



Παίζει αύριο Πέμπτη στην Αθήνα. Δεν θα πάω, βαριέμαι μάλλον το ταξίδι με τέτοια ζέστη [α, ναι, δουλεύω κιόλας] αλλά δεν μπορώ να μην μιλήσω για την επιρροή του Τζορτζ Μάικλ στην ποπ κουλτούρα της ευρύτερης γενιάς μου. Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω: για την «εθνική υπερηφάνεια» για τον «συμπατριώτη» Γιώργο Παναγιώτου, για τους καβγάδες των φαν Wham vs. Duran, για την αδερφή μου που έκλαιγε όταν διάβασε ότι οι Wham διαλύονται και θα έπαιζαν το Final τους στο Λονδίνο τη μέρα που αυτή θα ήταν στο Βερολίνο, για το Μουσικόραμα της ΕΡΤ που μετέδωσε για λίγα δευτερόλεπτα το απαγορευμένο του ντεμπούτο βίντεο I Want Your Sex, για το βραβείο που του έδωσε η Μαντόνα στα βραβεία του MTV (τέλη ‘80s), τους σόλο δίσκους τότε που απέφευγε να εμφανίζεται, τις φήμες, τα προβλήματα, για τα 30 λεπτά που τον είδα live στο Wembley [στο NetAid του '99], το ‘Zip Me Up Before You Go-Go’ πρωτοσέλιδο της Sun, την τηλεοπτική του εμφάνιση στο Richard & Judy που υποστήριζε το Shoot The Dog και μιλούσε εναντίον του πολέμου στο Ιράκ – τότε που κάτι τέτοιο ήταν τελείως unfashionable, για ένα βράδυ πέρσι που το Mad έδειξε το ντοκιμαντέρ του…
[Επειδή λοιπόν είναι τόσο πολλά και δεν μπορώ να εστιάσω κάπου θα μείνω στα βίντεο-κλιπ, μιας και η πρώτη μου επιλογή – η αποχαιρετιστήρια συναυλία των Wham με τίτλο The Final- θέλει πολύ ψάξιμο κι ένα Q που είχε φλασμπακ αφιέρωμα σε κείνη τη μέρα νομίζω ότι το έχω πετάξει.]


1) Faith 1987. Ο Γεράσιμος έμενε απέναντι μας, κι ο μπαμπάς του είχε ένα μπαρ της κακιάς ώρας. Μια μέρα έβαλαν δορυφορική στο μπαρ κι έπιαναν Super Channel και Sky. Tο πρώτο κλιπ που είδα εκεί ήταν το Faith. [Και μάλιστα έγχρωμο – εμείς είχαμε ασπρόμαυρη μέχρι το ’89, grrr]. Με έδιωξαν όμως, γιατί ήμουν μικρός, και από τότε κοιτούσα πότε-πότε απέξω – η παιδική μου ηλικία είναι γεμάτη τέτοιες ιστορίες που μαρτυρούσαν τον απέραντο πόθο μου για μουσική ενημέρωση και πολλά κανάλια. Αρκεί να πω ότι στηνόμουν έξω απ’ το Rock100 επειδή είχε στη βιτρίνα τηλεόραση που έπαιζε μόνιμα MTV, το ίδιο και σ’ ένα κατάστημα με τηλεοράσεις στην Ανθέων.
2) Freedom '90 1990. Έκαψε το παρελθόν του σ’ αυτό το κλιπ γεμάτο τοπ-μόντελ (Naomi Campbell, Linda Evangelista, Christy Turlington, Tatjana Patitz και Cindy Crawford). Η σκηνοθεσία ήταν του David Fincher, και όλοι ξέρουμε τι έκανε μετά...
3) Too Funky 1992. Το σκηνοθέτησε ο ίδιος, χρησιμοποιώντας πάλι μοντέλα. Αγαπημένο μου σημείο: το sample με τη φωνή της Anne Bancroft απ’ τον Πρωτάρη: “Would you like me to seduce you? Is that what you're trying to tell me?"
4) Killer (Papa Was a Rolling Stone) 1993. [see here]
5) Father Figure 1988. “George Michael and Andy Morahan won "Best Direction of a Video" at the 1988 MTV Video Music Awards for "Father Figure."” [Wikipedia]
6) Spinning The Wheel 1996. [ασπρόμαυρο, στιλάτο, με το ρεμίξ των Forthright]
7) I Want your Sex 1987. Το έγραψα στην εισαγωγή∙ ο Γιώργος Γκούτης από το Μουσικόραμα το παρουσίασε κανονικά, είπε ότι είναι η πρώτη μετάδοση, αλλά είναι τόσο τολμηρό που δεν μπορούν να παίξουν πάνω από 30 δευτερόλεπτα. Είκοσι χρόνια μετά οι απαγορευμένες «τολμηρές σκηνές άγριου σεξ» μοιάζουν με vanilla αισθηματική ταινία.
8) Careless Whisper 1984. Eδώ και δεκαετίες ψάχνω –for cult reasons- τη διασκευή που του είχε κάνει ο Θέμης Αδαμαντίδης. Κανείς; [update: ούτε 50 λεπτά δεν πέρασαν από την ανάρτηση του ποστ και μου ήρθε ήδη στο email μου. βαγγέλη άλφα σ' ευχαριστώ! είναι τόσο ξεφτίλα όσο το θυμόμουν! -- Θέμης Αδαμαντίδης - Ακόμα σ' αγαπώ]
9) Shoot the Dog 2002. Το 2001 η σειρά κινουμένων σχεδίων 2D TV του ITV ήταν το αγαπημένο μας δεκάλεπτο στην βρετανική τηλεόραση. Εκπληκτικά αστεία. Προφανώς το ίδιο πίστευε κι ο George Michael και τους έδωσε να του κάνουν το κλιπ που παρουσίαζε τον Blair ως σκυλάκι του Bush. Και τι δεν άκουσε. Και πόσο δίκιο είχε.
10) I Knew You Were Waiting (For Me) with Aretha Franklin 1987. Μου φαινόταν πολύ εντυπωσιακό το πώς είχαν αυτές τις γιγαντοοθόνες και το πώς συναντιόντουσαν τελικά
11) Wham - Club Tropicana [Ibiza, η Pepsi κι η Shirley, τρομπέτες στην πισίνα… Οκ, δε νομίζω ότι υπάρχει πιο καλοκαιρινό βίντεο-κλιπ.]


*Τα warholized εξώφυλλα ήταν από Α) dj world B) daily mirror C) rolling stone
**Wham! Japanese commercial [ρετροαπόλαυση]
***French & Saunders: ο G. M. η Madonna και ο Boy George.
**** o G.M. στο Little Britain
-----------------------------------------------------

Υ.Γ.

Το Club Tropicana, αλλά και το Faith [σε mash-up με missy elliot] είναι δύο από τα «καλοκαιρινά» τραγούδια που επέλεξα για την αποψινή εκπομπή στο Ρόδον FM [πέρασε]. To mixtape μου περιλαμβάνει 29 τραγούδια που για τον ένα ή τον άλλο λόγο μου θυμίζουν καλοκαίρι.
Η εκπομπή έχει τον ανεπίσημο τίτλο ECHO BEACH από το ομώνυμο τραγούδι των Martha & the Muffins. Μ’ αυτό ξεκινάει και μ’ αυτό τελειώνει, τη δεύτερη φορά όμως ακούγεται σε ένα εξαιρετικό dub ρεμίξ.
Κλασικά η πρώτη ώρα της εκπομπής είναι πιο ποπ κι η δεύτερη πιο ‘καλή’ [ή πιο σλόου]. Όταν λέω ποπ εννοώ πάνω-κάτω ’60ς California, καλοκαιρινή ντίσκο και άλλα κι όταν λέω ‘καλή’ εννοώ Κ. Βήτα και Air και Thievery Corporation και τέτοια. Το playlist είναι εδώ. Το πρόγραμμα θα παιχτεί σήμερα Τετάρτη 25/7 [πέρασε] στις έντεκα το βράδυ.

*LISTEN LIVE [update: η καλοκαιρινή εκπομπή στο Ρόδον είναι εδώ--> ένα /// δύο ]

Έντεκα (της Δευτέρας)

1) Sound illusion: Οι νότες μοιάζουν να ανεβαίνουν συνέχεια, όμως στο τέλος του ηχητικού αποσπάσματος δεν έχουν ανέβει καθόλου. Αρκεί, όταν τελειώσει, να ξαναπατήσετε το πλέι και θα καταλάβετε. illusion endless

2) Η είδηση για τις περιπέτειες του Andy Warhol Foundation θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ταινία: σκάνδαλα στο εικαστικό κύκλωμα, παγκόσμιες συνομωσίες, παρανοϊκές μηνύσεις – ένας φόνος λείπε μονάχα για να γίνει blockbuster. [Επίσης θα έγραφα ευχαρίστως σενάριο και μ’ αυτή την είδηση – μόνο που έχει ήδη γυριστεί ως Contact.]

3) Το μόνο που είναι καλύτερο από έναν Simpsonizer είναι ένας Warholizer [Ναι λοιπόν, η Ελλάδα δεν ανήκει στον πλανήτη κι αντί για την Πέμπτη η ταινία simpsons θα μας έρθει σε 38 ημέρες…]

4) Πριν από έντεκα χρόνια, σαν σήμερα, πέθανε η Αλίκη. [Και πέρσι η Ιφιμέδεια και ο Non Private Life έγραψαν στο enteka δυο φοβερά κείμενα για το θάνατό της].

5) From the blogs: Nέος Ασιάτης, Μόνος, Ψάχνει. [ένα εξαιρετικό ποστ του old-boy] /// la petit prince (o δρόμος προς την απώλεια) /// Soft Porn Soundtracks [h2o] /// 11 ευρηματικοΙ τΙτλοι /// ένα ποστ /// l'iMPORTANT c'eST d'aIMER [πιο πολυ, πιο πολλοι]

6) Ε, ναι λοιπόν. η Πολυξένη και ο παπαγάλος που δε λέει να το βουλώσει ποτέ, μπορούν να ξεφυτρώσουν και στα πιο απίθανα μέρη.

7)


8) FRIEND OR FOE? The ceasessly growing degradation in human communication reached a temporary peak with MySpace. Very rarely had I the choice before to see such despair, desolation and abjection in a modern phenomenon. People even thank each other for letting them be their "friend". After revolution which tends to mean "innovative product", friendship will no doubt sooner or later stink of corporate, ugly aesthetic and meaningless, junk, info or exchange of idiotic comments. [θενκς Λένα] /// Επίσης: I've visited a MySpace page [and] I've thought "is that it?" and wandered around the perimeter looking confused, like a blind man patting the walls for an exit he can't find.

9) Η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για το Mercury Prize λεπτό προς λεπτό [από κάτω προς τα πάνω]. Κι επίσης, πέρσι τέτοια εποχή: Έντεκα (υποψήφιοι για το Mercury Prize που δεν κέρδισαν ποτέ)

10) Δεν θα ήταν εκπληκτικό να είναι υποχρεωμένος κάθε πολιτικός (αλλά και κανάλια, εφημερίδες, κλπ) να δίνει citations για όσα λέει;

11) ΚΙ ΑΛΛΟ!

----------------------------------------------------

*ποστ μέσα στο ποστ
video mash up [sort of]
Κάποτε θα γινόταν κι αυτό – και σύντομα θα γίνει ακόμα καλύτερα. Στο YouTube Doubler μπορείς να δεις δύο βίντεο του YouTube ταυτόχρονα, κάνοντας απρόσμενα mashup ήχων και εικόνων. Λογικά αφήνεις τα βίντεο να φορτώσουν ενώ τα έχεις στο pause και μετά πατάς play και στα δύο ταυτόχρονα. Μερικά έτοιμα mash-up:
1) Saved by the Bell vs Μικρές Κινέζες με Καμπανάκια. (τέλειο)
2) Βίντεο κλιπ του D. Hasselhof vs Κουκλάκι Έλμο που ξεκαρδίζεται
3) Magritte vs Temptations vs Peter Sellers vs Beatles vs Three Stooges
και δύο πολύ πρόχειρα που μόλις έφτιαξα:
1) Dramatic Chipmunk vs. Dramatic Chipmunk
2) Madonna vs Enya
[όποιος ταιριάξει κάτι καλό ας πει. spyro?]
---------------------------------------------------------

PS. Και μη χειρότερα: μόλις το πήρα χαμπάρι διαβάζοντας το "απ' τις 4 στις 5". Κάποιος κατήγγειλε το blog του mhulot για πειρατεία, ένα μπλογκ "που προτεινει πραγματικά ξεχωριστή μουσική που δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστεί ούτε με σφαίρες στο ελληνικό ραδιόφωνο (ο θεός να το κάνει) και που λειτουργεί ως όαση για όσους θέλουν να μάθουν κάτι για μουσική, πέρα από το πλήρως ελεγχομενο προιόν που προτείνεται από παντού. "

Έντεκα (παιδικές διαφημίσεις από ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ των '80ς)

Καλοκαίρι για μένα σημαίνει μεσημέρια σ' ένα ντιβάνι στη Χαλκιδική με στοίβες Μίκυ Μάους, στοίβες που ευτυχώς υπάρχουν ακόμα. Σκάναρα μερικές διαφημίσεις από τεύχη των '80ς, με παιχνίδια ή αντικείμενα που έμοιαζαν τότε πολύ προχωρημένα. Ένα χωροχρονικό ταξίδι, ένα ρετρό-camp hommage στην παιδική μου ηλικία, γεμάτο καλοκαιρινές εικόνες, παγωτά, κουκλάκια, αυτοκόλλητα και γάλα κακάο.
(και μια διαφήμιση-αριστούργημα με την BiBi-Bo και τους "Rockers" της: την Mandonna [sic], τη Sandra, τον Boss. Και την κασέτα με τις "επιτυχίες τους", που πολύ θα ήθελα να είχα.)


----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------

----------------------------------------------