Έντεκα (αγαπημένα μου βίντεο-κλιπ της Madonna, #1-3)

Είμαι μεγάλος φαν της Μαντόνα. Και παλιά ήμουν δέκα φορές περισσότερο. Κρατούσα κάθε απόκομμα, έπαιρνα κάθε single, ήξερα ανά πάσα στιγμή τα πάντα.

Τα πρώτα χρόνια του ίντερνετ βρήκα τη χαρά μου. Δε χρειαζόταν πια να ψάχνω αγωνιωδώς πράγματα ή να ξοδεύω τα λεφτά μου. Κάπου εκεί όμως χάθηκε και το συλλεκτικό μου ενδιαφέρον. Η χαρά του να βρω ένα απόκομμα ή να ακούσω το νέο της δίσκο μειώθηκε δραστικά όταν πλέον όλα ήταν στο πιάτο: όλα τα mp3 πριν κυκλοφορήσουν, εκατοντάδες φωτογραφίες, 61 εκατομμύρια site γι’ αυτήν. Το παιχνίδι μου δεν είχε πια λόγο ύπαρξης, η υπερπροσφορά έκαμψε τη ζήτησή μου.

Μέχρι το 1987 για να δεις κάποιο βίντεο-κλιπ της θα έπρεπε να περιμένεις μία ή και δέκα βδομάδες μήπως και το έπαιζε το Μουσικόραμα. Αργότερα οι πιθανότητες πολλαπλασιάστηκαν: δορυφορικά μουσικά κανάλια, ιδιωτική τηλεόραση, βίντεο και dvd – και τώρα πια youtube. Κάτι που πριν από 25 χρόνια (όταν η Μαντόνα γύρισε το πρώτο της κλιπ) έμοιαζε αδύνατο, σήμερα είναι πραγματικότητα. Μπορώ να βρω οποιοδήποτε κλιπ της, δωρεάν και σε δευτερόλεπτα, και (βάζοντάς το στο blog) να το θυμίσω και σε άλλους. Έτσι έφτιαξα τη λίστα με τα 11 αγαπημένα μου βίντεο κλιπ της.

[Με τυχαία, όπως πάντα, σειρά. Προσθέστε ελεύθερα]


1) Papa Don’t Preach (1986)
Μουσικόραμα, στα μέσα των ‘80ς, ένα απ’ τα πρώτα κλιπ με υπόθεση που είχα δει, ο χορός που τα κορίτσια προσπαθούσαν να μιμηθούν στα πάρτι, μια μπλούζα Italians Do It Better, ταξίδι στο χωροχρόνο. [Φακτ! Το αγόρι που έπαιζε το φίλο της Μαντόνα και πατέρα του παιδιού της, ο Alex McArthur, έγινε στη συνέχεια ήσσονος σημασίας ηθοποιός και παίζει ακόμα σε ταινίες και σειρές. Νάτος.]

2) Rain (1993)
Βίντεο μέσα στο βίντεο. Η Μαντόνα παίζει την Μαντόνα που γυρίζει ένα βίντεο-κλιπ στην Ιαπωνία και ο θεατής βλέπει τη δράση κυρίως πίσω από τις κάμερες. Ο σκηνοθέτης του υποτιθέμενου βίντεο-κλιπ είναι ο Ryuichi Sakamoto ενώ το κανονικό κλιπ σκηνοθέτησε ο εκπληκτικός Mark Romanek [Φακτ! Γυρίστηκε όλο ασπρόμαυρο (διευθυντής φωτογραφίας ο Χάρι Σαββίδης) και μετά το χρωματίστηκε από πάνω, με το χέρι.]



3) Justify my love (1990).
Ένα βράδυ είχα ανοιχτά χωρίς ήχο τα «Νέα του Αντ1 στις 8.30» όταν είδα το Τέρενς Κουίκ να χαμογελάει πονηρά κι από κάτω να γράφει «πρώτη μετάδοση: το προκλητικό βίντεο κλιπ της Μαντόνα». Τα Νέα του Αντ1 ήταν το μόνο μέρος που δεν περίμενα να δω το Justify My Love πρώτη φορά και μάλιστα ολόκληρο. Ασπόμαυρα Μοντινό συμπλέγματα σε ξενοδοχείο – το κλιπ απαγορεύτηκε απ’ το MTV, βγήκε σε video-single και πούλησε εκατομμύρια..



-------------------------------------------------

*BONUS

Έντεκα (τραγούδια που νομίζω πως θα ‘πρεπε να είχαν βγει σε single - αλλά δε βγήκαν)


(Ένας πίνακας – γαμήλιο δώρο στη Μαντόνα και τον Σον Πεν από τον A. Warhol και τον Keith Haring, 1985.)

Αν αντί για τις γνωστές επιτυχίες με τις οποίες έχτισε την καριέρα της, η εταιρία της με είχε χρίσει υπεύθυνο για την επιλογή των singles της όλα θα ήταν διαφορετικά. Φυσικά, κοιτώντας των κατάλογο των επιτυχιών της, βλέπει κανείς ότι ως επί το πλείστον βγήκαν σε single όλα τα σωστά κομμάτια, όλα τα σουξέ. Παρουσιάζοντας έντεκα τραγούδια που δεν κυκλοφόρησαν επίσημα και δεν έγιναν βίντεο-κλιπ (αλλά κατά τη γνώμη μου έπρεπε), προσπαθώ να φανταστώ πώς θα ήταν η αντίληψή μου γι’ αυτήν αν αντί για τα Vogue, Like A Virgin, Like A Prayer, Hung Up, Frozen και Music, είχε κυκλοφορήσει σε single αυτά:

1. I Know It [απ’ το Madonna, 1983]
2. Over & Over [Like a Virgin, 1985] Elp;izo να μη βρεθεί κάποιος διαβασμένος που θα ξέρει ότι το 1985 "Over and Over": Italy and Philippines (vinyl single)
3. Till Death Do Us Part [Like a Prayer, 1989]
4. Spanish Eyes [Like a Prayer, 1989]
5. Sky Fits Heaven [Ray of Light, 1998]
6. Skin [Ray of Light, 1998]
7. Paradise (Not For Me) [Music, 2000] Μάλλον το καλύτερο τραγούδι που ηχογράφησε ποτέ.
8. Impressive Instant [Music, 2000] (Η Madonna ήθελε αυτό ως τέταρτο single απ’ το Music η εταιρία της όμως το έβρισκε πολύ «προχωρημένο και αντιεμπορικό». Της επέβαλλαν να βγάλει το πιο ποπ και «εύκολο» Amazing. Αυτή προσπάθησε να το σαμποτάρει και αρνήθηκε να γυρίσει βίντεο-κλιπ. Η εταιρία αποφάσισε να κυκλοφορήσει το Amazing με βίντεο-κλιπ τη live ερμηνεία του στην περιοδεία που τότε έκανε η Madonna. Τότε αυτή, για να το αποτρέψει αυτό, έβγαλε το Amazing απ’ το setlist της τουρνέ και σταμάτησε να το τραγουδάει τελείως. Τελικά δεν βγήκε τέταρτο single απ’ το Music…)
9. I Deserve It [Music, 2000]
10. Easy Ride [American Life, 2003]
11. Forbidden Love [Confessions on a Dancefloor, 2005]


+ Κι ένα που δε νομίζω ότι θα έπρεπε να βγει σε single (δεν είναι αρκετά εμπορικό) αλλά είναι απ’ τα πιο όμορφα και ατμοσφαιρικά τραγούδια της. Αυτό που έκλεινε το Erotica.


Secret Garden, 1992.

.

Έντεκα της Δευτέρας [upload]

[έχω υπερβολικά πολλά να γράψω. κάθε Δευτέρα και Πέμπτη θα τα κάνω όλα upload, εδώ]

1) Τη φετινή σεζόν ελπίζω: να διορθώσω και να παραδώσω το «1987-1990», υγεία και χαρά στην οικογένεια, να γράψω (δημοσιογραφικά) πράγματα που μ’ αρέσουν κι εδώ και αλλού, να μην ακυρωθεί η συναυλία της Μαντόνα την τελευταία στιγμή, να πουλήσει έντεκα εκατομμύρια αντίτυπα το επερχόμενο Χρυσό Βουνό, να κάνω τα ταξίδια που πρέπει, να τελειώσει ομαλά ο (υποτίθεται) γρουσούζικος έβδομος χρόνος της σχέσης, να γράψω το βιβλίο με τα αυτοβιογραφικά διηγήματα, να πάρω διάδρομο γυμναστικής, να διαβάζω περισσότερο στο χαρτί απ’ ό,τι στην οθόνη, να βλέπω ωραία όνειρα και όταν ξυπνάω να τα θυμάμαι...

2) Μια επιστήμονας του CERN σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εξηγήσει στο ευρύ κοινό το πείραμα που θα γίνει, έφτιαξε ένα χίπ-χοπ βίντεο (αρκετά πιασάρικο), κάνοντας στην ουσία Επιστήμη για τις Μάζες. Το πείραμα του CERN αρχίζει μεθαύριο! Αν μας φάνε οι μαύρες τρύπες, χάρηκα για τη γνωριμία ;)

3) [αυτό το θέλω]

4) Δύο πρόσφατες εικόνες απ’ τα δελτία ειδήσεων. Α) Η Σάρα Πέιλιν με όλες τις ηλίθιες ιδέες της να κρατάει ένα όπλο και να πυροβολάει γελώντας, για διασκέδαση. Β) Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος να βραβεύεται στα Πρέσπεια, στη Φλώρινα - εκεί που ανεκδιήγητοι «πιστοί» με τη βοήθεια του Αυγουστίνου Καντιώτη τον κυνηγούσαν και τον ξεφτίλιζαν 10-15 χρόνια πριν: και τώρα οι Φλωρινιώτες όρθιοι, θριαμβευτικά τον χειροκροτούν... (Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος.)

5) Bits & Pieces: (φωτο 1926, Νέα) ///Galactic mantra /// Ντόγια Καρολίνη, Αθήναιος, Μανίνα Ζουμπουλάκη, Αρχοντή Κόρκα, Αύγουστος Κορτώ, Γιώργος Ματζουρανίδης, Δέσποινα Πολυχρονίδου, Αλέξης Σταμάτης, Σώτη Τριανταφύλλου, Αχιλλέας Χεκίμογλου, M. Hulot: όλοι αυτοί γράφουν στο Π! /// MTV GREECE. Τα πρώτα λεπτά του νέου καναλιού (Τι υπέροχη είδηση θα ήταν αυτή, πριν 15-20 χρόνια!…) /// To Open Mag είναι σχεδόν έτοιμο. http://www.openmag.gr/ /// Ο Π. Κοροβέσης στο ιντερνετικό ραδιόφωνο… /// In a World Without Don LaFontaine, Film Won't Be as Much Fun [και επίσης, για τη Φωνή: Έντεκα (ετερόκλητα κινηματογραφικά τρέιλερ)] /// FETAMANIA, μια πραγματικά εξωφρενική διαφήμιση για ελληνική φέτα, που παίζεται και στο CNN.

6) Θα μπορούσαν να είχαν γνωριστεί και νωρίτερα μιας και είχαν σπουδάσει κι οι δυο δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Όμως η Del Martin γνώρισε και ερωτεύτηκε την Phyllis Lyon στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Μαζί δούλευαν ως δημοσιογράφοι σε περιοδικά του Σιάτλ. Το 1953 την ημέρα των ερωτευμένων η Del Martin εγκαταστάθηκε στο σπίτι της συντρόφου της, για να περάσουν μαζί την υπόλοιπή τους ζωή. Και σχεδόν τα κατάφεραν.
Πριν από τρεις μήνες, στις 16 Ιουνίου η πολιτεία της Καλιφόρνιας νομιμοποίησε το γάμο ομοφυλόφιλων.
Το πρωί εκείνης της μέρας οι δυο γυναίκες, στηριγμένες η μία στην άλλη, πήγαν στο Δημαρχείο του Σαν Φρανσίσκο.

Ήταν το πρώτο, ιστορικό ζευγάρι που θα παντρευόταν και το πεζοδρόμιο ήταν γεμάτο με φωτορεπόρτερ, κάμερες και ανθρώπους που κρατούσαν πολύχρωμες, εορταστικές σημαίες. Στο ίδιο πεζοδρόμιο ήταν και μερικοί "μέσοι" Αμερικανοί (αυτοί που πιθανότατα θα βγάλουν τον ΜακΚέιν τον Νοέμβριο) που φώναζαν συνθήματα εναντίον του ζευγαριού, κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «Θα καείτε στην κόλαση».
Με τρεμάμενα βήματα η Del Martin και η Phyllis Lyon ανέβηκαν τα σκαλιά και επισημοποίησαν, χωρίς ντροπή ή φόβο, μια σχέση που ήδη μετρούσε 58 χρόνια αγάπης.
Βγαίνοντας απ’ το Δημαρχείο δεν μπόρεσαν να κάνουν πολλές δηλώσεις - προσπάθησαν, αλλά απλά δεν μπορούσαν να σταματήσουν να κλαίνε από χαρά.

Πριν από δέκα ημέρες, στις 27 Αυγούστου, η Del Martin έφυγε από τη ζωή. Ήταν 87 χρονών. Είχε προλάβει να κάνει όλα όσα ήθελε.
.

7) Secret (1993) Ένα απ’ τα καλύτερα βίντεο-κλιπ της Madonna. Δε χώρεσε σε λίστα που ετοιμάζω, κι έτσι το βάζω εδώ.
.
8) Ακούγεται απίθανο, αλλά ο John Landis (σκηνοθέτης του Τρελού Θηριοτροφείου, των Blues Brothers και διάφορων άλλων ‘80ς αμερικανιών) ήταν μόλις κριτής στο φεστιβάλ της Βενετίας! Στο σάιτ του BBC ο Landis έγραψε για τις φετινές εμπειρίες του:
We saw a movie in which a daughter murders her friend. The night before we saw a film in which a father murders his children. And the night before that we saw a movie in which a daughter murders her mother and her lover.
Ευτυχώς δεν υπήρχαν μόνο ταινίες με δολοφονίες συγγενών. Γράφει ο Landis πιο κάτω:
So far this year the films have all been interesting. Tonight, we saw a Japanese anime about a fish (Hayao Miyazaki's Ponyo on the Cliff by the Sea). And then we had sushi. We really did! I was thinking, 'this is ironic'. [Η είδηση για μένα είναι ότι επέστρεψε ο τέλειος Γιαπωνέζος κινηματογραφιστής Miyazaki που έκανε το Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων και το Κινούμενο Κάστρο. Το (κάπως πειραγμένο) τρέιλερ της νέας του ταινίας που μόλις έκανε πρεμιέρα στη Βενετία είναι εδώ.]

9) Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ! Aπό συνέντευξη του έντεχνου τραγουδοποιού Παντελή Θαλασσινού στο περιοδικό Μύθος. Τον ρωτάνε αν πιστεύει στο Θεό και αυτός ξεκινάει να δώσει μια μάλλον ανορθόδοξη και αντισυμβατική απάντηση, αλλά στην πορεία αρχίζει να φοβάται μήπως παρεξηγηθεί. Και επειδή φρικάρει μη θεωρηθεί άθεος ή 12θεϊστής, στη συνέχεια κάνει μια πατριωτική ανατροπή, σχεδόν 180 μοιρών!

n
(+ bonus: η άποψη που έχει 24χρονη, χαμογελαστή κατά τα άλλα, κοπέλα για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο Θεό...)

.
10) Το βιβλίο του Μπρετ Ίστον Έλλις έγινε ταινία που θα παιχτεί σύντομα και αυτό είναι το πόστερ του. Απ' τα εξυπνότερα φετινά κινηματογραφικά πόστερ και taglines. [τρέιλερ]


11) Πέρσι τέτοια εποχή στο Έντεκα της Δευτέρας: LIVE FROM VIENNA! Λίγες μέρες πριν τις εκλογές: η φαντασίωσή μου για μια χωροταξική ουτοπία που θα ήταν ένα συνονθύλευμα από αγαπημένες μου περιοχές πόλεων / πώς περνούσαμε στη Βιέννη /το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας / το παιδικό βιβλιο της Σύλβια Πλαθ / παράπλευρες χασισοαπώλειες από τις φωτιές στην Ηλεία / ο θάνατος του Νίκου Νικολαϊδη / και φωτογραφικό αφιέρωμα με τα εξώφυλλα εφημερίδων πριν και μετά τις εκλογές του 2004. [Το περσινό ποστ εδώ.]


-------------------------------------------------------------


*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ!

Κριτική στην κριτική της κριτικής των κριτικών (!)


Θα το πω κατευθείαν, χωρίς περιστροφές. Η Χρύσα Δημουλίδου μου έστειλε ένα μέιλ με τον τίτλο «ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!»

Και τώρα θα το πω απ' την αρχή, (με περιστροφές!). Στα δύο προηγούμενα ποστ αναφέρθηκα στη μπεστ-σέλερ συγγραφέα Χρύσα Δημουλίδου. Στο ένα ποστ έβαλα ένα out-of-this-world εξαγριωμένο email που είχε στείλει στο περιοδικό Index μετά από μια κακή κριτική. Στο άλλο ποστ ζήλεψα αλλά και ειρωνεύτηκα τα εκατοντάδες email λατρείας που στέλνουν οι αναγνώστες της στο φόρουμ της (και παρέθεσα και το ξεκαρδιστικό μήνυμα αγάπης που της έστειλε η Στέλλα Μπεζαντάκου).
Θα περίμενε κανείς ότι αν ποτέ τα διάβαζε αυτά η Χ.Δ. θα τα ‘παιρνε στο κρανίο και θα μου έστελνε ένα email με τα κλασικά κεφαλαία γράμματα στο οποίο θα με ξεφτίλιζε κανονικά.
Δεν έγινε ακριβώς έτσι (αν και τα χαρακτηριστικά κεφαλαία της δεν αλλάζουν ποτέ!).

Από Χρύσα Δημουλίδου, 31 Αυγούστου, 6.36 PM
Θέμα: ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!
ΤΟ BLOG ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!! ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ. ΚΙ ΑΣ ΕΙΣΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΟΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.
ΣΟΒΑΡΑ ΜΙΛΑΩ. ΤΟΥΣ ΓΚΑΡΝΤΑΣΙΔΕΣ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΩ. ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ
ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ

Εννοείται ότι τα έχασα λίγο. Της απάντησα στο email (και, μιας και τη βρήκα συμπαθητική, η αλληλογραφία μας συνεχίστηκε) λέγοντάς της πως χαιρόμουν που αντιδρούσε έτσι αυτή τη φορά, με καλά μάλιστα λόγια για κάποιον που την «πίκρανε». [Σε παρόμοιο θέμα με τη Λένα Μαντά το bookworm ήταν μάλλον πιο συνεπές και αυστηρό.]

Μεταξύ των άλλων απάντησε ότι το καλό είναι για να λέγεται («ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΩ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ») αλλά και είπε ότι την περίοδο του δημοσιεύματος στο Index της είχαν συμβεί διάφορα και αντέδρασε νευριασμένα. («ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ. ΜΕ ΚΑΝΑΝΕ ΡΟΜΠΑ. ΠΗΡΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΩ ΠΑΡΟΡΜΗΤΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΣΕΡΡΑΙΑ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΟΡΜΗΤΙΚΗ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙ ΔΥΣΚΟΛΟ. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ».)

Όλο αυτό είναι ένα από τα κουφά που έχει το blogging. Πολύ συχνά γράφω κάτι για κάποιον που δεν έχει σχέση με τα blogs -οπότε θεωρώ ότι δεν θα το διαβάσει ποτέ- και μετά από λίγο μου απαντάει ο ίδιος. Είναι, μάλλον, σουρεαλιστικό. (Μόνο να μη μου γράψει ο Π. Θαλασσινός!)
Όσο για το κεντρικό νόημα της συγκεκριμένης ιστορίας (και μοιάζει λίγο με χρήσιμο κλισέ-μάθημα ζωής) είναι πως τελικά μόνο η ψυχραιμία και η ανωτερότητα μπορεί να αποστομώσει μια αρνητική κριτική. Ή, ακόμα κι αν δεν αποστομώσει (άλλωστε ακόμα δεν έχω διαβάσει τα βιβλία!), θα δείξει μια διαφορετική πλευρά του θιγόμενου - σαφώς πιο δυνατή και ενδιαφέρουσα. Και καλά λόγια να μην είχε πει η Χ.Δ. για το blog, μετά την μάλλον ψύχραιμη απάντησή της δεν θα μπορούσα παρά να την δω με άλλο μάτι.

*Αν αυτή ήταν μια καλοπροαίρετη «λογοτεχνική διαμάχη» (κι εγώ ένας απλός συγγραφέας παιδικών βιβλίων είμαι...) που άρχισε και τέλειωσε με χιούμορ και καλή καρδιά, υπάρχουν άλλες σαφώς πιο ενδιαφέρουσες αυτή την εποχή – και δεν μιλάω μόνο για τη διαμάχη περί ελληνικότητας ή για το θέμα με το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη. [Μην μπούμε καν στις θεατρικές διαμάχες του καλοκαιριού!]

Ένας απ’ τους πιο σημαντικούς βιβλιοκριτικούς, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, πρότεινε τον πιο πρωτότυπο τρόπο για να απαντήσεις στους κριτικούς όταν τους θεωρείς κακοπροαίρετους: πριν λίγες εβδομάδες έγραψε στα Νέα ένα σκοτεινό παραμύθι με δύο αποδέκτες…

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι, κακούλικα και τα δύο, μουλωχτά, φθονερά κι εκδικητικά. Τι να κάνουν, τι να κάνουν, όταν μεγαλώσουν, για να νιώθουν σπουδαίοι και να τους υπολογίζουν οι άλλοι, αποφάσισαν να γίνουν κριτικοί. ΄Άλλωστε δεν έμαθαν να κάνουν και τίποτε άλλο. Σαν ήρθε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου, χώθηκαν σ΄ εφημερίδες, περιοδικά, επιτροπές βραβείων, παντού όπου μπορούσαν, για να παινεύουν από εκεί όσους ταίριαζαν με τα χνώτα τους και να κατασπαράζουν όσους δεν χώνευε το ξινό στομάχι τους.

Επειδή όμως καθένας από τους δύο χωριστά δεν αισθανόταν αρκετά δυνατός (όλα κι όλα, δεν τους έλειπε το γνώθι σαυτόν), αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους: συναντιούνταν και συσκέπτονταν πριν γράψουν κριτική για ένα βιβλίο, ώστε να συμπίπτουν απολύτως τόσο στις γενικές όσο και στις επιμέρους κρίσεις τους (…)
Ώσπου αυτή η αίσθηση παντοδυναμίας τούς έκανε απρόσεκτους: άρχισαν να πέφτουν σε κραυγαλέες ανακρίβειες, πραγματολογικής μάλιστα φύσεως, για τα βιβλία που είχαν προαποφασίσει ν΄ απορρίψουν, πράγμα βέβαια αναπόφευκτο, αφού τα διάβαζαν με κλειστά μάτια.

Το αποκορύφωμα της απροσεξίας τους, όμως, ήταν ότι έφτασαν στο σημείο ν΄ αντιγράφουν ακόμα και τα λάθη ο ένας του άλλου! Ας πούμε, παραμορφώνει ο ένας σιαμαίος το όνομα κάποιου μυθιστορηματικού χαρακτήρα, κάνοντάς το από βουλγαρικό (λέμε τώρα...) ιταλικό, και τον ακολουθεί τυφλά ο άλλος σιαμαίος! Κι έτσι, τα όποια προσχήματα αμεροληψίας και σοβαρότητας των δύο κριτικών πνίγηκαν μέσα στα χάχανα του σιναφιού τους...

Διάβασα λοιπόν αυτό και φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα, ούτε ποιοι είναι οι κριτικοί ούτε ποιο λάθος έκαναν. Μέχρι που διάβασα στον Ελεύθερο Τύπο το σχόλιο του Κ. Κατσουλάρη, το οποίο διευκρινίζει πως οι δύο κριτικοί έγραψαν για βιβλίο του Δ. Κούρτοβικ και κρατώντας μια αρκετά αντικειμενική στάση καταλήγει:

Λαβή για το απροκάλυπτα επιθετικό σχόλιο του Κούρτοβικ ήταν το γεγονός ότι οι δύο κριτικοί, στα πρόσφατα κείμενά τους, «έφτασαν στο σημείο ν’ αντιγράφουν ακόμα και τα λάθη ο ένας του άλλου». Εν προκειμένω, αλλοίωσαν ελαφρώς το όνομα ενός χαρακτήρα από το βιβλίο του Κούρτοβικ, του Βούλγαρου ποιητή Ντίμτσο Ντεμπελιάνοφ, κάνοντάς το ο ένας «Ντεμελιάνο» και η άλλη «Ντεμπελιάνο».
Δεν συμφωνούμε με το ύφος του σχολίου του Κούρτοβικ. Ούτε επίσης θεωρούμε επαρκή δικαιολογία την προσωπική πικρία και το αίσθημα αδικίας (που στην περίπτωσή του ισοδυναμεί με βεβαιότητα) που τον εξώθησε στο «outing» – για να δανειστούμε μια λέξη που ήταν της μόδας μερικά χρόνια πριν. Ωστόσο έχουμε την αίσθηση, ή μάλλον το φόβο, ότι αυτά που καταγγέλλει, πέρα από ενδεχόμενες υπερβολές και τους οπωσδήποτε ανοίκειους χαρακτηρισμούς, δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας του.

Το outing στους δύο κριτικούς το έκανε λοιπόν ο Δ. Κούρτοβικ σύμφωνα με τον Κ. Κατσουλάρη. Ναι, όμως αν είσαι λίγο κουτσομπόλης (και έχεις και κάποια ιντερνετικά ένστικτα Ηρακλή Πουαρώ) το κείμενο του Ελεύθερου Τύπου μπορεί να είναι το στοιχείο που οδηγεί στη λύση του εγκλήματος…

Έβαλα τις δύο λάθος λέξεις στο google: η λέξη Ντεμελιάνο μου έβγαλε μόνο το κείμενο του αγοριού-κριτικού και η λέξη Ντεμπελιάνο μου έβγαλε μόνο το κείμενο του κοριτσιού-κριτικού (σήμερα βγάζει επιπλέον και όσους ασχολήθηκαν με το θέμα). Λύθηκε λοιπόν το μυστήριο, απλά κι ωραία κι ανέλπιστα. Χάρη στο google έμαθα ποιοι είναι οι δύο γνωστοί κριτικοί του παραμυθιού.

Είχα σκοπό να περιγράψω μόνο τα γεγονότα, αλλά ας μου επιτραπεί μια παρατήρηση: διάβασα τις δύο αρνητικές κριτικές που λέει ο κύριος Κούρτοβικ αλλά -τουλάχιστον στα μάτια μου- δεν μου φάνηκαν να υποστηρίζουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Για να μπερδευτούν ακόμα περισσότερο τα πράγματα οι δύο κριτικοί είχαν γράψει πολύ καλές κριτικές για το προηγούμενο βιβλίο του Δ. Κούρτοβικ... Επίσης, στο ίδιο τεύχος του Διαβάζω που έγραψε ο Κ. Κατσουλάρης για τα «δάνεια» του Αλέξη Σταμάτη έγραψε και ο Αλέξης Σταμάτης για άλλο θέμα. Όμως όπως λέει ο ίδιος αν και επιθυμούσε να απαντήσει στο ίδιο τεύχος στα περί δανείων, «ο συντάκτης τού "Διαβάζω", αν και ειδοποιήθηκα εγκαίρως για τη συγγραφή του άρθρου, για λόγους που δεν με εκπλήσσουν καθόλου, με εμπόδισε στο να έχω τη δυνατότητα να απαντήσω στο ίδιο τεύχος.»

Είναι αυτό που λέμε «μπέρδεμά». Και βλέποντάς τα απέξω δεν μπορείς παρά να ελπίσεις ότι δε χαλιούνται καρδιές γι’ αυτά τα πράγματα. Νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο σημαντικό: αν υπάρχουν πικρίες, ή παρατηρήσεις ή κριτικές να δημοσιεύονται, ναι, αλλά να μη χαλιούνται καρδιές. Κατά τα άλλα όλα τα παραπάνω (και άλλα τόσα αληθινά παραλογοτεχνικά) θα ήταν πρώτης τάξεως μαγιά για ένα μυθιστόρημα…

[Το βιογραφικό (και η ζωή) του Κ. Κατσουλάρη ξεκινάει επίσης μυθιστορηματικά, για να μην πω κινηματογραφικά: “Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Άρτας την 21η Απριλίου του 1968. Ήταν Κυριακή του Πάσχα, κι επειδή η Ανάσταση του Χριστού συνέπεσε με την πρώτη επέτειο της «ανάστασης του έθνους», οι γονείς μου ανταμείφθηκαν με ένα αρνί”. (τέλειο! #) ]

[επίσης: Συγγραφείς VS κριτικών / Κριτική στην κριτική της κριτικής]


---------------------------------------------------------


Υ.Γ. I wish that they’d sacked me – and leave me to sleep

Πέρσι, όταν επέστρεψα στη δουλειά (και στο blog) μετά από τις διακοπές, στο πρώτο ποστ είχα βάλει ένα τραγούδι σε mp3, το Πάμε για Δουλειά της Μαριάννας Τόλη. Το έβαλα με όλες τις ειρωνικές προθέσεις: έχει εξοργιστικά ανόητους στίχους (αλλά τελείως catchy μουσική) που σκοπό έχουν να εμψυχώσουν τους εργαζομενους, στην πραγματικότητα όμως προκαλούν γέλιο και ΤΕΡΑΣΤΙΑ τάση για τεμπελιά. Ένας ύμνος στον καπιταλισμό, μια εκνευριστική ωδή στην «κεφάλια μέσα» κατάσταση της κοινωνίας, η ρουτίνα της δουλειάς που πρέπει να τη δεχτούμε αδιαμαρτύρητα. [Όλο κάτι τέλειο συμβαίνει στην αφηγήτρια αλλά ξαφνικά πρέπει να φύγει, να παρατήσει τη διασκέδαση για να πάει για δουλειά, πράγμα το οποίο δέχεται όχι μόνο αδιαμαρτύρητα αλλά και σχεδόν με ηδονικό μαζοχισμό.]

Φέτος θα ήθελα να σηματοδοτήσω τη νέα μου εργασιακή σεζόν με κάτι τελείως διαφορετικό απ’ το τραγούδι της Μ. Τόλη. Το "I wish that they’d sack me and leave me to sleep" των Chumbawamba (που έτσι κι αλλιώς ως συγκρότημα είναι εναντίον της μη απολαυστικής/δημιουργικής εργασίας) έχει ως ήρωα έναν ταλαίπωρο εργαζόμενο που ξυπνάει ανόρεχτος για δουλειά. Καθώς πλησιάζει ο χειμώνας βλέπει έξω απ’ το παράθυρό του τη βροχή να πέφτει. Και όπως όλοι μας, δε θέλει να σηκωθεί.

Θέλει να επιστρέψει στο κρεβάτι του, να χορτάσει ύπνο. Σκέφτεται πως οι πέντε απ’ τις επτά μέρες της εβδομάδας δεν είναι δικές του. Πως μέχρι να γυρίσει σπίτι η μέρα έχει σχεδόν φύγει. Εύχεται η βροχή να μπορούσε να ξεπλύνει αυτό το καθημερινό οκτάωρο. Και στο τέλος, τελείως αγουροξυπνημένος σκέφτεται με παράπονο: μακάρι να με απέλυαν και να μ’ άφηναν να κοιμηθώ!

Δεν ταυτίζομαι τελείως. Τυχαίνει η καθημερινή μου δουλειά να είναι και απολαυστική και δημιουργική, αλλά δεν μπορώ να μην πω πως το τραγούδι των Chumbawamba, με την θλιμμένη αλλά πανέμορφη μελωδία του είναι ό,τι πρέπει για να αυτοσαρκαστείς, τη μέρα που επιστρέφεις στη δουλειά μετά τις καλοκαιρινές διακοπές...

(κλικ στον τίτλο)

♫♫I wish that they’d sack me, and leave me to sleep♫♫

Six in the morning don’t want to wake, sun laying low and the world sleeping late
Hate like the river runs heavy and deep, oh I wish that they’d sack me and leave me to sleep

Five days from seven the week’s hardly mine, the alarm clock’s gone over to enemy lines
Waste my time working for cowards and creeps, oh I wish that they’d sack me and leave me to sleep

Rain strikes the window heralds the day, rain won’t you wash these eight hours away?
Rain feeds the river runs heavy and deep, oh I wish that they’d sack me and leave me to sleep

Birds on the windowsill sing in the dawn, by the time that I’m home all this day will be gone
Spend my life sowing what others will reap, oh I wish that they’d sack me and leave me to sleep...

--------


Καλό φθινόπωρο σε όλους! Τα καλύτερα (στη ζωή) έρχονται.
.
.

Έντεκα της Δευτέρας (κοσμοπολίτικο)

η νέα σεζόν του enteka: Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου!



(μάλλον μεγάλο επειδή θα λείψω)

1) Λίγες μέρες πριν απ’ την κινέζικη Τελετή Έναρξης, βάλαμε να δούμε πάλι την Τελετή Έναρξης του Παπαϊωάννου, τέσσερα χρόνια μετά. [Πόσες αναμνήσεις από τότε, στο στρατό στην Σχολή Πολέμου, μια κρυφή διανυκτέρευση, ο Κωστάλας που δεν έβαζε γλώσσα μέσα, το σοκ καθώς ξεδιπλωνόταν το μαζικό υπαίθριο έργο τέχνης…] Ξαναβλέποντας την ελληνική τελετή συνειδητοποίησα πόσο αγγελοπουλική ήταν (as in Θόδωρος, όχι Γιάννα), αργή και σταθερή, με ελάχιστα εφέ που είχαν όμως τόση ουσία που έμειναν στο μυαλό σαν να ήταν πολλά. Μπορεί η τεχνολογία να έκανε άλματα την τελευταία τετραετία (και η εντυπωσιακή κινέζικη τελετή το απέδειξε) η τελετή του Παπαϊωάννου όμως δεν πάλιωσε καθόλου. Τώρα μου φάνηκε ακόμα καλύτερη – αν αυτό ήταν δυνατό.

2) (ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ!) Έγραψα (και είπαμε) για τη συγγραφέα Χρύσα Δημουλίδου, η οποία όντως έβαλε τον εαυτό της στο εξώφυλλο του νέου της best-seller, το οποίο απ’ ό,τι κατάλαβα αγγίζει τα όρια της φιλοσοφίας. Πάντως εντυπωσιάστηκα με το πόσο την αγαπούν οι αναγνώστες της∙ στη σελίδα της στο Pathfinder υπάρχουν εκατοντάδες ενθουσιώδη σχόλια ανθρώπων που λένε ότι τα βιβλία της τους άλλαξαν τη ζωή. Χωρίς πλάκα, τέτοια αγάπη κοινού θα τη ζήλευε κάθε συγγραφέας. Το σχόλιο όμως που της άφησαν και για το οποίο ζήλεψα πιο πολύ ήταν της Στέλλας Μπεζεντάκου (το οποίο μου απαγορεύτηκε να κάνω copy paste), στο οποίο δήλωνε εντυπωσιασμένη από τη Σουίτα στον Παράδεισο και ζητούσε να επικοινωνήσει με τη συγγραφέα ώστε να ολοκληρώσει τη στροφή που κάνει το μυαλό της στην θεώρηση των πραγμάτων!! Υπέροχο (αν και απαγορευμένο) σχόλιο.

[κι όποιος δεν με πιστεύει ας δει όλα τα -εθιστικά- σχόλια! Πιστεύω το λινκ να μην απαγορεύεται!]

3) Ο Δημήτρης Παπανικολάου έγραψε κάτι πάρα πολύ κολακευτικό για μένα. Δεν τον ξέρω προσωπικά, αλλά στο άρθρο των Νέων είδα τη φωτογραφία του: τόσο νέος και ήδη Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης?! (Αυτά είναι…)

4) (η εικόνα από ένα δρόμο στο Μοναστηράκι) Το Σάββατο η Madonna έγινε 50 χρονών! Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο ποστ για να τιμήσει τον μισό αιώνα της Madonna από αυτό το ποστ του Winter Academy. Στ' αλήθεια, είναι πανέξυπνο και εξαιρετικό!

5) Τώρα συνειδητοποίησα ότι οι τρεις megastars της μουσικής, που τους γνώρισα -και τους αγάπησα- από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο γύρω μου (δηλαδή στα 4 μου) αυτό το καλοκαίρι γίνονται 50 χρονών. Και η Madonna, και ο Prince και ο Michael Jackson!


6) mushroom rain

7) burial revealed…

8) συναρπαστική-laughing-yoga

9) Bits & Pieces: (Νέο: Σαββόπουλος vs. Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Ασπρομόντε!) /// Ο Τέρι Πράτσετ (που, δυστυχώς έχει αλσχάιμερ) πήρε το Σάββατο ένα, μάλλον κουφό, δώρο από θαυμαστές του. /// Η Φανή Χαλκιά και τα παραμύθια περί ελληνικών κυττάρων, θεού και ψυχής. /// PLAY music /// Meditation Flowers, είναι απ’ τα πιο ωραία διαδραστικά πράγματα που έχω δει, απλά χρειάζεται να έχεις εγκατεστημένο μικρόφωνο. /// Οι Bomb the Bass επιστρέφουν… /// H Φωτεινή Πιπιλή ήταν στο Ρέθυμνο όταν ένα διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο έπεσε και τη χτύπησε στον καρπό. Ποιος είδε τη Φωτεινή Πιπιλή και δε τη φοβήθηκε…

10) Debbie Harry Introduces Courtney Love, 1987 [!!!!!!!!!!!!!]

11) «Στο Χονγκ Κονγκ προάστια ξεφυτρώνουν από τη θάλασσα· ολόκληρες συνοικίες παραδίδονται στο σεξ και την παραβατικότητα· όλα φαίνονται δυνατά εκτός από την ευταξία, τη σταθερότητα, τη διαύγεια», Η Σώτη Τριανταφύλλου και το Χονγκ Κονγκ.

---------------------------------------------------------

κανονικά τελειώσαμε, επειδή όμως θα λείψω για λίγο, ας βάλω μια εντεκάδα ακόμα...

Έντεκα της Δευτέρας [sequel]

η "αυθεντική" Ελλάδα

1) Στο περασμένο (εορταστικό) τεύχος του Κόμιξ, ο Ντόναλντ έκανε διακοπές στην Ελλάδα. Μαζί με τη Νταίζη έκαναν τα πάντα για να βρουν την "αυθεντική Ελλάδα". Το μόνο που έβρισκαν ήταν τουριστικά μέρη γεμάτα κόσμο και φασαρία. (Πανέμορφα μέρη πάντως - τα καρέ είναι σχεδιασμένα περίτεχνα και με μεγάλη, πυκνή λεπτομέρεια. Επίσης έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που οι 'ξένοι' βλέπουν τον παλιό και τον τωρινό εαυτό μας...)

Καθώς λοιπόν τα παπιά ψάχνουν την "αυθεντική" Ελλάδα βρίσκουν μια φυλή από αρχαίους Έλληνες που έχουν μείνει στα παλιά. Και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα...

Αποσπασματικά καρέ απ' αυτή την ιστορία ("Το Νησί των Αρχαίων") εικονογραφούν το παρακάτω ποστ...

2) Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς τις περσινές φωτιές, η κυβέρνηση όμως δικαιωμένη απ’ την επανεκλογή της συνεχίζει να αδιαφορεί για το περιβάλλον. Και τώρα… «Οικολόγοι» θα βαφτιστούν απ’ την κυβέρνηση οι κυνηγοί, για να πάρουν επιδοτήσεις;… Ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο να «χριστούν» οικολογικές οργανώσεις οι κυνηγετικοί σύλλογοι. Το θέμα «άνοιξε», ανακοινώνοντας τα της κυνηγετικής περιόδου, ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κ. Κιλτίδης, λέγοντας ότι θα εξεταστεί αν οι κυνηγετικοί σύλλογοι μπορούν να μετέχουν και να χρηματοδοτούνται από κοινοτικά προγράμματα βελτίωσης του περιβάλλοντος. [!!!]

3) negativland – my favorite things

4) Bits & Pieces: To site στο οποίο ο Σκάι μαζεύει υπογραφές για τα λατομεία του Μαρκόπουλου: www.skai.gr/latomeia/ /// Το τρέιλερ του Loss of Expectation (του Georges Jacotey). /// Η πιο απίστευτη πισίνα του κόσμου. /// Το θέατρο «Αμόρε» αναβιώνει στην Πειραιώς /// Η Elizabeth Berkley έπαιζε τη Τζέσι στο Saved By The Bell και μετά μια στρίπερ στο Showgirls. Τι να κάνει σήμερα; ///Britain's best short story /// υπέροχο (διαδραστικό) optical illusion /// 50 Incredible Film Posters From Poland /// Ένας υπέροχος θάνατος (και μια εικόνα του Warhol) /// Ο πίνακας Last Supper σε διάφορες ποπ παραλλαγές. /// Συνέχεια γεμάτο ενδιαφέροντα πράγματα: http://www.georgakopoulos.org/

5) Πίστευα ότι, εκτός αν έχεις τους λόγους και το στυλ του mhulot, το να γράφεις τα ονόματα ξένων τραγουδιστών και κυρίως τραγουδιών στα ελληνικά είχε ξεπεραστεί από τα ‘80ς. [Έχω την κασέτα του Τrue Blue σε ελληνική έκδοση, θυμάστε τότε που όλα έβγαιναν και σε ελληνικές εκδόσεις; - με τίτλους όπως «Πάπα Ντοντ Πριτς, Ουέρς δε πάρτι, Ουάιτ Χητ κλπ»). Δεν έχει ξεπεραστεί όμως, ζει και βασιλεύει σ’ αυτό το άρθρο του Έθνους (Εϊ Σι Ντι Σι,Μπράδερχουντ, Ντέι Αφτερ Τουμόροου, Λόντον Κονβερσέισονς - Δε Μπεστ οφ Σεντ Ετιέν, Ντιγκ Γιορ Οουν Σόουλ κ.α.) Πέρα από τις μάλλον γελοίες τριτοκοσμικές ελληνοποιήσεις τίτλων το άρθρο είναι πολύ ενημερωτικό, λέει για τις κυκλοφορίες του φθινοπώρου.


6) Ο συγγραφέας C.S.Lewis που έγραψε τα Χρονικά της Νάρνια ζούσε στην Οξφόρδη - ήταν μάλιστα φίλος του Τόλκιν και ανήκαν και οι δύο στο ίδιο writing group. Ο Λούις λοιπόν εμπνεύστηκε τη Νάρνια από ένα δρομάκι κοντά στην πλατεία Ράντκλιφ, όπου υπάρχουν: ένα παλιό σπίτι με διακόσμηση από φαύνους κι ένα λιοντάρι σκαλισμένο στην πόρτα, ένα δέντρο στη γωνία όπου βρίσκεται μια εκκλησία, και μια λάμπα δύο βήματα από το σπίτι. Εκεί, σ’ εκείνο το δρομάκι, πήγε η fieryfairy και τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες.


7) Η μεγάλη του αγάπη ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας, όπως και κάθε άλλου ανθρώπου που θέλει να πιστεύει ότι είναι ικανός για όλα, αλλά ανώτερες δυνάμεις, εξωγήινοι, αμερικανοί, το Βατικανό, τους εμποδίζουν να τα καταφέρουν. [...]

Σύμφωνα με τη δική του θεωρία, κάποια απροσδιόριστη ανώτερη δύναμη είχε κρύψει την απόλυτη αλήθεια, την απάντηση σε "όλα", μέσα στις ελληνικές βιντεοταινίες του '80. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να αποκωδικοποιήσει το μυστικό και να γίνει διάσημος!

Άρχισε λοιπόν να προμηθεύεται με το τσουβάλι βιντεοκασέτες με Ψάλτη, Μουστάκα, Τσάκωνα και Ταμτάκο και να τις παρακολουθεί με μανία, προσπαθώντας να ανακαλύψει κρυμμένα νοήματα και κώδικες πίσω από φράσεις όπως "τριφασικό μανούλι" και "μη μου τη σπας δικέ μου".

Με τη βοήθεια της αριθμομετρίας και της μαριχουάνας, σύντομα είχε αποτελέσματα...

[η συνέχεια στο "Τελική Λήθη", το νέο βιβλίο που έγραψε ο Κωστάκης Ανάν για τις εκδόσεις Βαβέλ]



8) Το λονδρέζικο Time Out έγινε 40 χρονών! Μου ήταν απαραίτητο στο Λονδίνο, ταυτόχρονα όμως το μισούσα: σημείωνα τόσα πολλά και τελικά μπορούσα να κάνω τόσα λίγα… [Επίσης το μισούσα γιατί μια φορά κατηγορήθηκα ότι είχα κλέψει ένα Time Out απ' τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου και έπρεπε να δω το υλικό όλης της βιντεοσκοπημένης (από τις κάμερες ασφαλείας) εβδομάδας για να αποδείξω ότι δεν ήμουν ο κλέφτης...] Το περιοδικό είχε ξεκινήσει τον Αύγουστο του 1968 όταν ο Tony Elliott, φοιτητής του Keele University, έβγαλε το πρώτο τεύχος (φωτο) με 70 λίρες που του χάρισε μια θεία του… [σαράντα χρόνια εξώφυλλα!]


9) Το άκουσα στην κρατική τηλεόραση: «Οι Έλληνες βρίσκουν ένα σωρό απίθανους τρόπους αλλά και περίπλοκα κόλπα για να φοροδιαφύγουν». Δηλαδή, το ότι και η κυβέρνηση βρίσκει ένα σωρό απίθανους τρόπους και περίπλοκα κόλπα για να βάλει νέους φόρους, δεν μετράει;

10) "You can tell you have created God in your own image when it turns out that he hates all the same people you do." -- Anne Lamott /// "I distrust those people who know so well what God wants them to do, because I notice it always coincides with their own desires." -- Susan B. Anthony, 1896

11) 11 εικόνες της Tracy Emin (από τον Guardian, με αφορμή τα 20 χρόνια καριέρας της). /// Ενα μπαρ όπου συχνάζουν περιθωριακοί και μεθυσμένοι θεατές του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου μπορεί, εκ των υστέρων, να αποδειχτεί ότι δεν είναι και το πιο ασφαλές μέρος για να εκθέσει κανείς φωτογραφίες της Tracy Emin.

(και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει απ' το να πάω επιτέλους διακοπές! τα λέμε σύντομα)

--------------------------------------------------

+++ ο truman capote στην ελλάδα

(πριν από 50 καλοκαίρια)

Εκτός από τον Ντόναλντ και την Νταίζη, και ο συγγραφέας Τρούμαν Καπότε πέρασε κάποτε ένα καλοκαίρι στη χώρα μας, αυτό του 1958 - πριν από ακριβώς 50 χρόνια!)

Στο υπέροχο βιβλίο με την αλληλογραφία του που μόλις κυκλοφόρησε και στα ελληνικά αφιερώνονται αρκετές σελίδες στις καλοκαιρινές του διακοπές (μαζί με το σύντροφό του Τζακ Ντάνφι) στην Πάρο.

Κάτω απ' τον ελληνικό ήλιο έγραψε αρκετά άρθρα και διηγήματα, μίσησε τα ελληνόπουλα, απέκτησε ένα γατάκι και θεωρήθηκε -για λίγο- έμπορος ηρωίνης.

Να μερικά αποσπάσματα επιστολών που έστειλε από εκεί, όταν ήταν περίπου 35 χρονών.


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΠΕΝΕΤ ΣΕΡΦ
[Επιστολή γραμμένη από τη Βίλα Μελτέμι, Πάρος Ελλάδα, Ιούνιος 1958]

Αγαπητέ Μπένετ –
Όσο ήμασταν στην Αθήνα, έλαβα ένα μεγάλο τηλεγράφημα, από τον Κλέι Χιλ του Esquire: Εξακολουθεί να προσπαθεί για το «Πρόγευμα στο Τίφανις» [το βιβλίο του Καπότε θα δημοσιευόταν αρχικά στο περιοδικό Harper’s Bazaar]. Η προσφορά τους: θα αγοράσουν το κείμενο από το Harper’s και θα με πληρώσουν χίλια δολάρια επιπλέον…Τέλος πάντων είπα ναι – αν και με κάποιους ενδοιασμούς. Ελπίζω ότι δεν έκανα κάτι ηλίθιο.
Είμαστε σ’ ένα αρκετά απόμερο και μοναχικό μέρος που διάλεξα για να περάσουμε το καλοκαίρι (δεν υπάρχουν καθόλου άλλοι ξένοι κτλ). Αλλά είναι πολύ όμορφα κι ελπίζω να είναι καλό μέρος για να δουλέψει κανείς: Γιατί, μα το Θεό, δεν υπάρχει και τίποτ’ άλλο να κάνεις. Εσύ θα τρελαινόσουν…
Θερμούς χαιρετισμούς –
Τρούμαν
-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΣΙΛ ΜΠΙΤΟΝ
[Βίλα Μελτέμι, Πάρος Ελλάδα, 18 Ιουνίου 1958]

Πολυαγαπημένε Σ.
Το λατρεύουμε. Ποτέ κανένα μέρος δεν μας άρεσε περισσότερο. Απόλυτα όμορφο. Μόνο ήλιος, θάλασσα και ηρεμία. Ούτε ένας τουρίστας. Η πόλη είναι κάτασπρη – με μπλε αυλές και τοίχους καλυμμένους με αναρριχητικά φυτά και βεράντες που για σκεπή έχουν κληματαριές – σαν μια καθαρή κοραλλένια Κάσμπα. Και είναι δροσερά… Το φαγητό είναι αρκετά καλό, τα κρασιά υπέροχα.
Μένουμε σ’ ένα πολύ καθαρό και ευχάριστο ξενοδοχείο (…) έχουμε ένα τόσο ήσυχο και ευχάριστο διαμέρισμα, με μια βεράντα που κρέμεται πάνω από τη θάλασσα και μια σκαλίτσα που κατεβαίνει σε μια αρκετά όμορφη μικρή παραλία.
Ναι, πρέπει να έρθεις. Είναι ένα τέλειο μέρος για να ξεκουραστείς και να δουλέψεις και να κολυμπήσεις και να κάνεις βόλτες. Φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει και πολύς έρωτας – οι κάτοικοι δεν είναι καθόλου εκλεπτυσμένοι. (…) Προσπάθησε να μην πάρεις κάποιο από τα καράβια του Σαββατοκύριακου, γιατί έχουν πάρα πολύ κόσμο. Έχω τόσα πολλά να σου πω - σίγουρα άκουσες, ή διάβασες για τον πόλεμό μου με το Harper’s Bazaar. Είμαι τόσο ήρεμος και χαλαρωμένος, που δεν μπορώ να μιλήσω για όλα αυτά τώρα…
-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΙΟΥΤΟΝ ΑΡΒΙΝ
[Βίλα Μελτέμι, Πάρος Ελλάδα, 16 Ιουλίου 1958]

Αγαπημένε Κύριε,
(…)
Εδώ στα νησιά όλοι οι άντρες χορεύουν μαζί – δεν βλέπεις ποτέ γυναίκα στις ταβέρνες. Όλα εντελώς αθώα ωστόσο – ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Αλλά η Αθήνα! Δεν μπορείς να περπατήσεις ένα τετράγωνο χωρίς να σου την πέσουν δέκα φορές! Χωρίς υπερβολή. Υπάρχει ένα βιβλιοπωλείο, ακριβώς πάνω στην Πλατεία Συντάγματος, που εξειδικεύεται σε φωτογραφίες και λογοτεχνία ‘ειδικού’ τύπου. (…)
Είπα πως είμαι ευτυχισμένος. Είμαι. Εκτός από ό,τι αφορά τη δουλειά μου. Απλούστατα επειδή δεν μπορώ να δουλέψω αυτά που θέλω. Έχω πιαστεί σε ένα φοβερό μαγκανοπήγαδο όπου πρέπει να γράφω άρθρα για να βγάζω χρήματα (…) Στο μεταξύ έχω ένα μυθιστόρημα , κάτι σε μεγάλη και πολύ σοβαρή κλίμακα, που με καταδιώκει σαν τρελός άνεμος – αλλά! Πώς κατάφερα να βρεθώ σ’ αυτό το αδιέξοδο;

ΥΓ. Ναι, κάτι ακόμα προέκυψε από το μπέρδεμα με το Bazaar. Αφού έφυγα από τη χώρα, αυτά τα γουρούνια πούλησαν το «Πρόγευμα στο Τίφανις» μου στο Esquire. Στο Esquire!!! Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό! [Ο Καπότε έλεγε ψέμματα, ίσως επειδή πίστευε πως ο Άρβιν θα αποδοκίμαζε τη δημοσίευση στο Esquire. Φυσικά είχε δώσει τη συγκατάθεσή του στο περιοδικό.]

(τρούμαν)
-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΓΟΥΙΝΤΑΜ
[καρτ ποστάλ, Πάρος, Ελλάδα, 18 Αυγούστου 1958]

(…) Λοιπόν ο Ελία Καζάν δεν εμφανίστηκε σ’ αυτό το απροσπέλαστο νησί. Εξακολουθεί να μου αρέσει η Ελλάδα, αλλά έχω αμφιβολίες σχετικά με τους Έλληνες. Τα παιδιά είναι τόσο φρικτά: Έχω μάθει μόνο τέσσερις ελληνικές λέξεις, για να μπορώ να λέω: «Σκάσε χοντρό κορίτσι» και «Σκάσε χοντρό αγόρι».
Να είσαι καλά γλυκέ μου, με πολλή αγάπη και από τους 4 μας. [τα κατοικίδιά τους].

-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΓΟΥΙΝΤΑΜ
[καρτ ποστάλ, Πάρος, Ελλάδα, 28 Αυγούστου 1958]

Αυτό το χωριό (της καρτ-ποστάλ) βρίσκεται στα βουνά. Ο Τζακ έσωσε ένα γατάκι που κάποιοι άκαρδοι άνθρωποι είχαν ρίξει στη θάλασσα και το έκανε να ζήσει – ένα θαύμα! Έτσι τώρα είμαστε 5! Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς στο καλό θα γυρίσουμε στην πατρίδα. [Ο Ντάνφι και ο Καπότε ονόμασαν το γατάκι που έσωσαν απ’ τη θάλασσα Διοτίμα, προς τιμήν της ιέρειας που δίδαξε στον Σωκράτη τη μεταφυσική του έρωτα.]
Στείλε ένα σημείωμα. Με αγάπη
Τ.
-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΣΙΛ ΜΠΙΤΟΝ
[Πάρος, Ελλάδα, 4 Σεπτεμβρίου1958]

(…) Ήταν υπέροχα όσο ήσουν εδώ. Ίσως οι καλύτερες ετήσιες διακοπές μας! (…) Λάτρεψα το γράμμα σου απ’ την Αθήνα. Φαντάσου να πέσεις πάνω σε όλους αυτούς – σαν να πηγαίνεις κρουαζιέρα χωρίς να χρειάζεται να πας στ’ αλήθεια…
Η γατούλα είναι μια χαρά, μόνο που χτες το βράδυ προκάλεσε κρίση με την εξαφάνισή της για αρκετές ώρες. Βγήκαμε έξω με τους φακούς και τη βρήκαμε. (…)
Παρόλο που καταλαβαίνω πολύ καλά τους ενδοιασμούς σου [για τα Ημερολόγια που ο Μπιτον σκόπευε να εκδώσει], νομίζω ότι θα ανακαλύψεις πως οι μόνοι άνθρωποι που θα νιώσουν πραγματικά προσβεβλημένοι (αν και πολλοί θα προσποιηθούν τους προσβεβλημένους) θα είναι αυτοί που δεν θα αναφέρονται καθόλου!
Με αγάπη και απ’ τους 5 μας
Τ.
-
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΠΕΝΕΤ ΣΕΡΦ (εκδότης του Καπότε)
[Πάρος, Ελλάδα, 29 Σεπτεμβρίου1958]

Αγαπημένε Μπ.
Χτες ένας αστυνομικός ήρθε και μου είπε ότι ήθελε να με δει ο τοπικός διοικητής της αστυνομίας Πάρου στο γραφείο του. Η όλη κατάσταση έμοιαζε δυσοίωνη, σαν κάτι που μπορεί να συνέβαινε στη Miss Golightly [ηρωίδα του καινούριου, τότε, βιβλίου του Καπότε «Πρόγευμα στο Τίφανις»]. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τι μπορεί να είχα κάνει. Όταν φτάσαμε στο γραφείο του υπεύθυνου, είδα πάνω στο γραφείο του ένα δέμα που είχε σταλεί αεροπορικών από τον [εκδοτικό οίκο] Random House. Ο διοικητής της αστυνομίας και ο τοπικός ταχυδρόμος στέκονταν αποπάνω του λες και περιείχε ηρωίνη. Και γι’ αυτό με είχαν σύρει ως εκεί, για να το ανοίξω μπροστά τους: Ήθελαν να σιγουρευτούν ότι δεν έκανα εισαγωγή ηρωίνης…
Κι έτσι, κάτω απ’ αυτή την παράξενη παρακολούθηση, είδα για πρώτη φορά το βιβλίο [το «Πρόγευμα»]. Αλλά τίποτα δεν μπορούσε να μειώσει τη χαρά που μου έδωσε. Γιατί είναι όμορφο, πραγματικά. (…)

ΥΓ. Δεν χρειάζεται να μου απαντήσεις σε αυτό το γράμμα. Φεύγω αποδώ σε τέσσερις μέρες – κρίμα, ήταν υπέροχο μέρος για δουλειά.
Τρούμαν


*το βιβλίο «Τρούμαν Καπότε: Η αλληλογραφία του» κυκλοφορεί τώρα απ’ τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
-------------------------------------------------------------------



ΥΓ.

Η Λένα Πλάτωνος στο Ηρώδειο, 28/7/08


O Μάρκος – Κ.Βήτα



Πρωτομαγιά - Φινάλε



-

Έντεκα της Δευτέρας (σπλατς)

[Καλό δεκαπενταύγουστο! Νέο ποστ την Τρίτη 19 αυγούστου]

............
....................................καλή βδομάδα

1) Τα ημερολόγια του George Orwel στο ίντερνετ. Ακριβώς 70 χρόνια μετά την πρώτη εγγραφή (7 Αυγούστου 1938) οι καταχωρίσεις από το ημερολόγιό του θα δημοσιεύνται καθημερινά (συμπίπτοντας με την ημερομηνία που γράφτηκαν) με τη μορφή ποστς ενός blog, εδώ. [Η πιο έξυπνη ιδέα της χρονιάς]

2) Ό,τι ώρα και να βάλω τον Radio Popsa (ένα ρωσικό ποπ σταθμό που ακούγεται και online) πάντα πετυχαίνω απολαυστικά και αστεία τραγούδια/τσιχλόφουσκες. Το πρόβλημά μου είναι πως κάθε φορά ξεχνάω ή δεν βρίσκω ποιο είναι το κουμπί Listen Live. [να το: он-лайн] Για το σταθμό έμαθα απ’ το περιοδικό Highlights. Και μόνο που ένα τόσο σοβαρό και ‘δύσκολο’ περιοδικό Τέχνης πρότεινε έναν τόσο trash σταθμό ήξερα ότι έπρεπε να τον ακούσω.


3) Την περασμένη βδομάδα η Kate Bush έκλεισε τα 50.

4) Η (best-seller) συγγραφέας Χρύσα Δημουλίδου τα παίρνει άσχημα με μια κριτική του περιοδικού Index και στέλνει email:
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΙΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΣΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΑΣ (...) ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΑ CLOSE MINDS ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΝΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΤΕ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ-Α ΟΤΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ 13 ΒΙΒΛΙΑ ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 4 ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ BEST SELLERS, ΟΤΑΝ ΘΑ ΒΡΑΒΕΥΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ -ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ-, ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ, [κλπ κλπ...] Όλη η συναρπαστική επιστολή-σεντόνι, μαζί με την απάντηση του περιοδικού --- εδώ.

5) Με τα παραπάνω πήρα πολλές ιδέες για το τι θα γράψω σε όποιον τολμήσει να θάψει τα βιβλία μου [not!] Πώς όμως πρέπει να αντιδράσω όταν τα έντυπα στα οποία δουλεύω ξανακόψουν ή δεν βάλουν τα άρθρα μου; Ευτυχώς υπάρχει άλλο ένα παράδειγμα προς 'μίμηση': ένας δημοσιογράφος των Times που, όταν οι διορθωτές της εφημερίδας πειράζουν καναδυό λέξεις απ' τα κείμενά του, ξεσπαθώνει σαν Δημουλίδου-on-acid, στέλνοντας απίθανα email που πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστούν ως το τέλος... (εδώ)

6)
Σαββόπουλος – Βουγιουκλάκη, τέλη του 1987

7) «Η ελληνική τηλεόραση είναι αυτιστική. Η ίδια δημιουργεί φασαρία στην κοινωνία και μετά ασχολείται με τη φασαρία που δημιούργησε», είπε ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης και μου θύμισε και το κλισέ των δελτίων: 'το γύρο του κόσμου κάνει η είδηση' (για ένα μωρό που ζυγίζει 50 κιλά κλπ) λες και η είδηση τον κάνει από μόνη της το γύρο κι όχι μέσα από δελτία που επιλέγουν να την παίξουν παρουσιάζοντάς την και με τη φράση «τον γύρο του κόσμου κάνει η είδηση…»

8) Bits & Pieces: (η εικόνα απ' το blog απ' τις 4 στις 5, το οποίο μου βγάζει τεχνικό πρόβλημα όταν το βλέπω από i.explorer) /// Μέσω του νέου SOUL έμαθα για το τέλειο concept-blog του κομίστα Γιώργου Τσούκη - στο ίδιο τεύχος κι ένα υπέροχο κείμενο του Χ. Παρίδη για τη Βηρυτό! /// O βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του, κατά τα άλλα ελαφρώς στρατόκαβλου, Λάος που είχε γλιτώσει το Στρατό τελικά υπηρέτησε! Σαρανταπέντε ολόκληρες ημέρες!!! /// Η Espresso όταν δεν καταδικάζει στα πρωτοσέλιδα τη σατανική χέβι μέταλ μουσική, προσφέρει δωρεάν cd με Iron Maiden, Whitesnake κλπ! /// Tricky Live στο Later with Jools Holland: Puppy Toy /// Συναρπαστικό ποστ: Το ιδανικό φινάλε του Ρετιρέ /// Το χρονικό του Τρίτου Προγράμματος /// Τα βίντεο-κλιπ της Mariah Carey μοιάζουν κάπως καλύτερα όταν κάποιος (χρησιμοποιόντας ειδικά εφέ) την εξαφανίζει τελείως απ’ το κλιπ και σβήνει και τη φωνή της. Touch My Body (De-Mariahed version) /// Winter Academy's Tribute To Asian Pop /// a series of fortunate links (από τον schottkey) /// ένα εξαιρετικό βίντεο, μέσω cpil ///


9) Δεν είμαι σίγουρος τι κάνουν εκεί αλλά αυτή είναι μια πολύ δυνατή φωτογραφία. O εικαστικός Isaac Julien (που επιμελήθηκε την πρόσφατη έκθεση “Derek Jarman curated by Isaac Julien”) και η Tilda Swindon (μούσα και στενή φίλη του σπουδαίου σκηνοθέτη) φωτογραφίζονται στο Λονδίνο, στον τάφο του Derek Jarman.

10) [Γιατί δεν βρίζεις;] Βρίσε!!! Σου σκοτώσαμε το γιό, έχουμε ακόμα ανοικτό το μπουρδέλο στη Μύκονο που είχε τους μπράβους για εργαζόμενους, οι 3 από τους 4 δράστες είναι έξω και ο γιός σου στο χώμα. Γιατί δεν μας βρίζεις; Το ξέρεις ότι αυτή η ανωτερότητα σου μας κάνει να φαινόμαστε πιό ρόμπες από ότι είμαστε... Πιό πολύ πονάει η καλωσύνη σου. Γιατί η κοιτίδα του πολιτισμού, η ευρωπαική Ελλάδα είναι ένα μπουρδέλο και εσύ με την γαλήνια οργή σου, ανάβεις το φωτάκι απ΄εξω. Κάνεις πιό ρόμπα τον υπουργό Ρουσόπουλο που ψέλλισε μαλακίες για "φαινόμενα που απάδουν του πολιτισμού που η χώρα μας δίδαξε και διδάσκει και πλήττουν την εικόνα της στο εξωτερικό". Βγάζεις στην πλατεία γυμνούς όλους αυτούς που προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση, να την περάσουν στα "ψιλά". Βρίσε καλέ μου άνθρωπε, φώναξε... να μπορέσουμε να μιλήσουμε για τους "κωλοξένους" που έρχονται και μας προκαλούν και να ξεράσουμε αμήχανα αυτά τα "κάτι θα είχε κάνει για να τον χτυπήσουνε". Βρίσε να μας σώσεις...
.

11) Αυτό το καλοκαίρι θα ήθελα να ήμουν ο Νιλς Χόλγκερσον.

---------------------------------------------------------


*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ

...Λένα Πλάτωνος 2



Η συναυλία στο Ηρώδειο ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία. Δεν πρόσεχα τους άλλους, παρά μόνο την Πλάτωνος στην άκρη της σκηνής. [Όπως έγραψε κάποιος, κανονικά θα πρόσεχες τους άλλους ερμηνευτές, «όμως η Λένα Πλάτωνος, καθισμένη ακίνητη, μπροστά στο πιάνο, στην άκρη μιας σκηνής, είμαι σίγουρος πως φαίνεται κι απ’ το Διάστημα».]
.
Σχεδόν κάθε στιγμή ήταν ένα highlight: η (οικιακή) βοηθός της Πλάτωνος, η Victoria, που ντροπαλά τραγούδησε κοιτώντας τη Λένα – στο τέλος του τραγουδιού κάποιες παρφουμαρισμένες κυρίες που καθόταν πίσω μας χειροκροτούσαν φωνάζοντας «Μπράβο Βίκυ!» Το βρήκα φοβερά συγκινητικό, το να βλέπουν τη φίλη τους, μια μετανάστρια που δούλευε ως οικιακή βοηθός να λάμπει τώρα έτσι και μάλιστα στο Ηρώδειο. Ο Κ. Βήτα ξέσκισε το ‘Μάρκο’ (με την καλύτερη των εννοιών) και η ενορχήστρωση ήταν εξαιρετική, ξεκινούσε τόσο αργά και ξαφνικά έμπαινε το μπιτ. (Και άλλα τόσα…)
.
Όσοι δεν βρέθηκαν εκεί κατά τύχη -και ήξεραν τη μουσική αλλά και κυρίως και την προσωπική πορεία της- ίσως ανατρίχιασαν όταν στο τέλος φώναξε συγκινημένη: «Επανήλθα… επανήλθα!». Η υποδοχή από τον κόσμο ήταν εξωπραγματική. Το χειροκρότημα που έπεσε δεν περιγράφεται, έφευγε, ξαναρχόταν, είπε όλα τα ανκόρ, μετά ξαναβγήκε είπε άλλα ανκόρ εκτός προγράμματος, μετά την ξαναφωνάξαμε, κι άλλα ανκόρ, μετά πάλι υποκλίσεις - μια κατάσταση που τελικά περιγράφεται: με τις λέξεις Δικαίωση και Αποθέωση.
.


Και φυσικά υπήρχε και το «είμαι ευτυχισμένη» incident που σφράγισε την μεγάλη, θριαμβευτική επιστροφή. Οι, εκτός προγράμματος απανωτές εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς (με την, όντως, ηλεκτρονικοψυχική mantra «Είμαι ευτυχισμένη») σε ένα Ηρώδειο που ή χόρευε, ή κρατούσε το ρυθμό, ή έκανε standing ovation, ή ένιωθε πως ήταν σε διονυσιακό ρέιβ, ή ήταν βαθιά συγκινημένο, αποδεικνύουν ότι σ’ έναν τέλειο κόσμο η Πλάτωνος θα παιζόταν στο ραδιόφωνο και ότι, ναι, αυτό το τραγούδι (και μάλιστα στην εκτέλεση του Ηρωδείου) θα ήταν το σουξέ του καλοκαιριού.
.
♫Πρωτομαγιά♫
από το νέο δίσκο Ημερολόγια.
(παίζει με αριστερό κλικ στον τίτλο του)

*************************************

ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΣΗ.
.
την είδαν και έγραψαν:
(στα λινκς ολόκληρα τα κείμενα)

…απογείωσε κυριολεκτικά ολόκληρο το Ηρώδειο, όταν σχεδόν μεταφυσικά μετέτρεψε τη Πρωτομαγιά σε ηλεκτρονικόψυχικό mantra και μας συνεπήρε όλους. Από το κοινό που άρχισε να δονείται συνεπαρμένο από την μεθυστική ενέργεια που εκλυόταν από την ακίνητη αλλά σχεδόν σαμανική μορφή της καθώς έλεγε όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο στεντόρεια, όλο και πιο στιβαρά πως, ναι, τώρα είναι Ευτυχισμένη μέχρι τους ερμηνευτές και την ορχήστρα που την συνόδευαν. Ότι εκτυλίχθηκε μετά το τέλος του τραγουδιού ήταν υπόθεση μάγευσης… [Greekgay-lolita]

«Eπανήλθα...». Πόσο όμορφα ακούστηκε αυτή η λέξη από τα χείλη της Λένας Πλάτωνος, λίγο πριν από το τέλος της συναυλίας της το βράδυ της Δευτέρας στο Ηρώδειο. Σαν εξομολόγηση, σαν κραυγή χαράς. […] Aπό τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν όταν η Ρωσίδα Βικτώρια Μπόζικ -στυλοβάτης της καθημερινότητας της Λένας Πλάτωνος- τραγούδησε στη γλώσσα της τη «Ρωσική Ρομάντζα» από τα «Ημερολόγια», τον τελευταίο δίσκο, με τη συνθέτρια να τη συνοδεύει στο πιάνο. Ηταν σαν να μας έκαναν μάρτυρες μιας ιδιωτικής στιγμής τους. [Καθημερινή]

Η μουσική της Πλάτωνος, ολόφρεσκη, στην άψογη ενορχήστρωση του Στέργιου Τσιρλιάγκου έφτανε μέχρι τελευταίας νότας στον κόσμο, που με την ιαματική του δύναμη την ανάγκασε να φωνάξει δυνατά: «Είμαι ευτυχισμένη» και με χαρά μικρού παιδιού να πει: «Σας ευχαριστώ. Επανήλθα». [Ελευθεροτυπία]

Η κυρία Λένα βγήκε σχεδόν στην ώρα της στη σκηνή, υποβασταζόμενη, να μας πει τα παραμύθια της. Δεν έχω να πω πολλά για αυτή την υπέροχη τρέλα που νιώσαμε στο
ωδείο. Απλά… Σ’αγαπαμε κυρία Πλάτωνος και ας μην το περίμενες. [projective]

Διάχυτη μελαγχολία, λίγη απογοήτευση, πολλή συγκίνηση, αρκετή θλίψη… μετά από 30 χρόνια καριέρας αυτή η ιδιόρρυθμη φιγούρα -λίγο πριν τα 60 της- εκκινεί ακόμα συζητήσεις, διαφωνίες, συναισθήματα. Αρνητικά και θετικά. Πάντως συναισθήματα. [mixtape]

Την είδα γερασμένη, αλλά πάντα υποβλητική μέσα στην κατακτημένη γαλήνη της, να απολαμβάνει το θερμό χειροκρότημα του κοινού στο Ηρώδειο, σε μια από τις επιλεκτικές τα τελευταία χρόνια εμφανίσεις της. [katsampelas]

Την περισσότερη ώρα της συναυλίας καθόταν μπροστά στο πιάνο, από εκεί που την έβλεπα εγώ η στάση της μου θύμιζε τη μητέρα του Γουίσλερ… Φίλησε όλους τους συντελεστές, πιο εγκάρδια απ' όλους τη Βικτώρια, κι εμείς, νομίζω, θέλαμε όλοι να την φιλήσουμε και να την αγκαλιάσουμε… Όλα έπρεπε να'ρθουν καθώς ήρθαν. [ακοίμητος]

«Επανήλθα!» «Είμαι ευτυχισμένη!». Η Λένα Πλάτωνος, που μας γέμισε χαρά με την ωραία συναυλία της στο Ηρώδειο. Συνομήλικοί της και νεαρούδια την καλωσόρισαν ενθουσιωδώς. [Υποβολείο Καθημερινής]

Σημερα καταλαβα πως το ταλεντο ποτε δεν χανεται οτι κι αν γινει και η αληθεια, ...το καλο στο τελος καλυπτουν με προστατευτικη μεμβρανη οσους με αθωότητα πορευονται φωναζοντας ειμαι ευτυχισμενη στην πιο μοναχική τους στιγμή. [etalon]

Για την Πλάτωνος… δεν θα πω κου-βέ-ντα! [Homme Sweet Homme]

…η συναυλία της Λένας Πλάτωνος σήμερα ήταν μια εξωπραγματική εμπειρία. [throgos]

Η Λένα, μέσα σε δυο ώρες, πρέπει να εισέπραξε όση αγάπη δεν είχε λάβει μαζεμένη τα προηγούμενα είκοσι χρόνια, τότε που, αν έπαιζε live σε έναν οποιοδήποτε χώρο, κατά πάσα πιθανότητα θα μάζευε το πολύ 200 άτομα… Είτε σου άρεσε, είτε όχι το βράδυ της Δευτέρας, ένα είναι λοιπόν σίγουρο: έγινες μάρτυρας μιας πολύ σπουδαίας στιγμής της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. [avopolis]

Δεν θα πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που επέλεξε να είναι εκεί [και δεν βρέθηκε τυχαία επειδή βρήκε πρόσκληση] που να μην πέρασε καλά και να μην συγκινήθηκε. όλα τα άλλα είναι περιττά. [m.hulot]

Και η Πλάτωνος σαν γιαγιά (που δεν είναι) να αρχίζει τα λόγια του παραμυθιού, όπως παλιά, όπως οι πραγματικές γιαγιάδες, με το γνωστό τρόπο, απρόθυμα και αμήχανα στην αρχή, όπως οι γιαγιάδες, επειδή έφτασε η ώρα και πρέπει να κοιμηθεί το παιδί, με μια ιδιαίτερη συστολή, με μια σοφία που προκαλεί την ίδια στιγμή δέος και ένα αίσθημα τρόμου, 'θα σας παίξουμε τραγούδια που δεν ακούγονται στο ραδιόφωνο'... Και ξαφνικά η αφήγηση παγώνει, γιατί το παραμύθι έχει ήδη αρχίσει να ξετυλίγεται μπροστά σου, μόνο του, με νότες και με λέξεις, με χρώματα και σιωπές, δεν χρειάζεται πλέον ούτε η αφήγηση ούτε η γιαγιά, κανένα εφέ, κανένα κόλπο, η γιαγιά είναι εκεί, θα μιλήσει και πάλι στο τέλος για να πει 'καληνύχτα', ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. [night on earth]

…όταν τα χρόνια θα περάσουν και η συναυλία θα εκτιμηθεί ως γεγονός μέγιστης καλλιτεχνικής σημασίας, θα' χουμε να το καμαρώνουμε ο καθένας ξεχωριστά: ήμουν κι εγώ εκεί! [bosko]

Έκανες τον πλανήτη καταγωγής σου να φαντάζει σε μας, όπως το απέναντι φωτάκι στο υπνοδωμάτιο του γείτονα. Τόσο κοντινό. Ένιωσα ξανά. Όχι απαραίτητα ευτυχισμένη, όπως εσύ. Αλλά να, ήταν όλα μπλε και ο ουρανός στην θέση του και εσύ πάλι πίσω από εκείνο το πιάνο. [candyblue]

Καλοδεμένο γκρουπ, εντυπωσιακό λίφτινγκ στο παλιό υλικό, άψογες ερμηνείες (Έλλη Πασπαλά, Μάρθα Φριντζήλα, Κ. Βήτα, Γιάννης Παλαμίδας, Vassilikos και Βικτόρια Μπόζικ) και βέβαια αιχμηρή, εξομολογητική ποίηση πίσω από ένα ηλεκτρονικό τοπίο μελωδιών οι οποίες έφταναν ολόφρεσκες στα αφτιά μας παρά τις δεκαετίες που τις βαραίνουν. [Αθηνόραμα]

Τρεις φορές τραγούδησε η Λένα Πλάτωνος την "Πρωτομαγιά" της φωνάζοντας: "Είμαι Ευτυχισμένη!" Απίστευτη ποπιά που αποδεικνύει οτι τελικά η Ελλάδα δεν είναι μόνο ποπ Χατζηγιάννης. [gogonutsss]

Το είπες μόνη σου εχθές. «Επανήλθα.» Έτσι είπες στον κόσμο που σε χειροκροτούσε συνεχώς. Που σε κάλεσε τέσσερις φορές στη σκηνή. Το κράτησα αυτό το ρήμα. Το πίστεψα. Θα είσαι εδώ τώρα. [magica de spell]

Φαινόταν ότι χαιρόταν την υποδοχή του κόσμου. Η οποία ήταν ενθουσιώδης. Δεν θέλαμε να σταματήσει. Όρθιοι χειροκροτούσαμε, καλώντας τη και πάλι στη σκήνη, για να μας πει κάτι ακόμα. Και ακόμα κάτι. Μιλάμε για χειροκρότημα λεπτών και για συνολικά (νομίζω) 4 encore. Συγκινήθηκα εγώ, που δεν είμαι καλλιτέχνης, φαντάσου εκείνη... [jimmy rose]

Ταξιδέψαμε στα βαθειά, πετάξαμε στα ύψη, ακολουθήσαμε το ρυθμό, μας συνεπήρε η καταπληκτική μουσική, ο μοναδικός στίχος και ο μαγευτικός φωτισμός. [lalunapiena]

Η Λένα Πλάτωνος, καθισμένη ακίνητη, μπροστά στο πιάνο, στην άκρη μιας σκηνής, είμαι σίγουρος πως φαίνεται κι απ’ το Διάστημα. [παράλογο δάσος]

Υπήρξαν εποχές που η πραγματοποίηση των ονείρων μας δε θα 'ταν τίποτα περισσότερο από τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων… [συλλογή]

Για τη συναυλία της Λένας γράφτηκαν πολλά. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, είναι το κορίτσι που έγραψε τις μαγνητικές τομογραφίες της ζωής και της επιβίωσης στην πόλη. Είναι εξάλλου και η ίδια επιζώντας. Αυτό μετράει. Η χαρά που νιώθει τώρα και η αγάπη που εισπράττει, της άξιζαν ανέκαθεν. [μαρκησία του ο.]

Ποτέ ξανά συναυλία δεν έχει αντιστρέψει τους ρόλους θεραπευτή-καλλιτέχνη και θεραπευόμενου κοινού με τέτοια ένταση. Γίναμε όλοι θεραπευτές στα απανωτά ανκόρ και προσφέραμε θεραπευτική ενέργεια, αγαπητική ροή στις πληγές ενός ανθρώπου που την απορρόφησε. Νοιώσαμε θεραπευτές, μας χάρισε αυτό το ρόλο, για να μπορέσει να δηλώσει απερίφραστα τόσες φορές λυτρωτικά, με μανία σχεδόν "Είμαι ευτυχισμένη". [celsius33]

(Το περιμέναμε ότι θά 'ταν ωραία στο Ηρώδειο - αλλά όχι κι έτσι!) [sensual monk]

----------------------
----------------------

Έντεκα της Δευτέρας (πλέι)

........................... ..πλέι
.
1) Τα έχω λίγο χαμένα: τους τελευταίους μήνες έχω μαζέψει τόσο υλικό για το blog που όταν το βλέπω αποκαρδιώνομαι. Απλά δεν μπορώ να το κουμαντάρω – απ’ τη μία δε θέλω να ανεβάσω κάτι πρόχειρο, κι απ’ την άλλη θέλω να επεξεργαστώ όλα αυτά που έχω μαζέψει (αυτή άλλωστε είναι η χαρά κι η ανταμοιβή μου από όλο αυτό).
Κι όσο βαριέμαι να στήσω τα ποστ τόσο γιγαντώνονται τα πιθανά θέματα και η κατάσταση αρχίζει να μου θυμίζει αυτό το τηλεφώνημα που σκοπεύεις να κάνεις σε κάποιον φίλο αλλά όσο το αργείς τόσο πιο δύσκολο γίνεται και ντρέπεσαι όλο και πιο πολύ και στο τέλος δεν παίρνεις ποτέ και λες κι από πάνω ‘εσύ κι ο γρύλος σου’. [Άσε που μόλις θυμήθηκα ότι είχα αρχίσει και εκείνη τη σειρά με τα 11 καλοκαιρινά βίντεο-κλιπ - τα 2/3 του καλοκαιριού πέρασαν κι εγώ είχα ξεχάσει και την ύπαρξή της ακόμα!] So be it.

2) To Golden Girls πάντα μου δημιουργούσε μια αίσθηση ασφάλειας – με τη ζεστασιά του αλλά και με όλα τα κλισέ του. Τις προάλλες πέθανε μία απ’ τις τέσσερις, η Estelle Getty: έπαιζε την μεγαλύτερη σε ηλικία (και μαμά της Ντόροθι) τη Σοφία που είχε πάντα μια κακιά, καυστική κουβέντα για όλους. Η Getty ήταν 84 χρονών το οποίο σημαίνει ότι όταν έπαιζε στη σειρά ήταν 6O! (Χάρη στο μακιγιάζ και την άσπρη περούκα φαινόταν 8Oάρα). Ήταν δηλαδή στην ίδια ηλικία με τις άλλες, και μάλιστα ήταν ένα χρόνο μικρότερη απ’ ό,τι η ηθοποιός που έπαιζε την κόρη της στη σειρά! Ο θάνατός της ανακοινώθηκε στην πρώτη σελίδα του site της, όπου και υπάρχει και μια φωτογραφία της για το πώς ήταν στ’ αλήθεια όταν έγινε 8O – και δεν μοιάζει και πολύ με την αποικόνιση της 8Oάρας που έπαιζε στα Χρυσά Κορίτσια… [R.I.P.]

(H Σοφία διηγείται την ερωτική της σχέση με τον Πάμπλο Πικάσο.)

3) «Θα καταθέσω την ψυχή μου». «Σήμερα το βράδυ θα καταθέσω τη ψυχή μου, σας το ορκίζομαι, κι η ψυχή μου είναι μεγάλη, γι’ αυτό και θα χρειαστεί αντοχή από τον κόσμο, γιατί θα φύγουμε το πρωί από τη συναυλία». Κατάθεση ψυχούλας (και απειλή πολύωρου μουσικού εφιάλτη) απ’ τον τραγουδιστή της αγάπης, Γιάννη Πάριο.

4) Αυτός ο αρκούδος κάθεται σε αυτή την πολυθρόνα εδώ και 2 ημέρες έξω από το σπίτι μου. Πρώτη φορά βλέπω τόσο λυπημένα σκουπίδια.

[gsus, Σκουπίδια.]

5) Πριν από ακριβώς 25 χρόνια, στις 27 Ιουλίου του 1983 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος της Μαντόνα που αρχικά είχε το εξώφυλλο που φαίνεται στην παρακάτω οθόνη. Περιείχε τραγούδια οπως τα: Holiday, Lucky Star, Borderline, Everybody, Burning Up - αλλά και το δικό μου αγαπημένο I Know It. Σήμερα, εικοσιπέντε χρόνια μετά από εκείνο τον πρώτο δίσκο η Μαντόνα είναι ακόμα παντού (και σύντομα και εδώ).

I know it, 1983

6) H ‘Α, μπα?’ έβαλε για πρώτη φορά βιντεάκι στο blog της – και είναι τέλειο! Ένα φοβερό τρίλεπτο κολάζ από παίκτες αμερικάνικων ριάλιτι που νομίζουν ότι είναι και πολύ πρωτότυποι και μάγκες, αλλά στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια την πιο κλισέ ατάκα των ριάλιτι. «I'm not here to make friends!»


7) Bits & Pieces: Ο μεθοδικός κι επίμονος εισαγγελέας Ζορμπάς διώχνεται κακήν-κακώς την ίδια ώρα που ο (σύμφωνα με τη ζούγκλα) ψεύτης Κουκοδήμος επιστρέφει. Now that’s what they call Justice… /// Οι υποψηφιότητες για τo Mercury Prize (θα ψήφιζα Alison Krauss και Burial) /// Εντάξει να μην αναγνωρίζεις την τεράστια αξία του, αλλά το να έχεις και άσχημα πράγματα να πεις (στα σχόλια) για τον Γιάννη Πετρίδη είναι μάλλον κουφό! /// Ο Σταύρος Κούλας γράφει για το Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ που κινδυνεύει να μην πραγματοποιηθεί. /// Ο αδερφός της Μαντόνα μιλάει γι’ αυτήν και για το βιβλίο του στο οποίο την κατακρεουργεί… /// Είναι γεγονός: η αληθινή ζωή είναι καλύτερη από την τέχνη. Παπάς πήγε για αγιασμό σε κατάστημα pet-shop στη Χαλκίδα και φεύγοντας έκλεψε μια κουρευτική μηχανή! /// Καμιά φορά τα λόγια είναι περιττά.. Έντεκα υπέροχα μουσικά κομμάτια, χωρίς λόγια, στην καρδιά του καλοκαιριού. Winter Academy’s 11-instrumentals ///

8) Μέσω ενός ποστ της Ροδιάς διάβασα την ιστορία του ζωγράφου Γεράσιμου Στέρη. (Πρόσφατα η ΕΤ1 έπαιξε και σχετικό ντοκυμαντέρ το οποίο, βλακωδώς, το έχασα. Τώρα είδα ότι γίνεται και έκθεσή του στο Ναύπλιο, μέχρι το Νοέμβριο. Στην εικόνα πάνω είναι η ζωγραφιά του «Ελληνικό Χωριό», και, ναι, μακάρι να υπήρχαν ελληνικά χωριά που μοιάζουν έτσι.

9)
Αυτό το καλοκαίρι θα ήθελα να ήμουν στην παρέα των παιδιών του Θησαυρού της Βαγίας.

10) Κάνω μια ωραία πατέντα τα Σαββατοκύριακα. Παρασκευή μεσημέρι, μετά τη δουλειά, πηγαίνω στη Χαλκιδική και κάθομαι μέχρι το Σάββατο μεσημέρι, ένα διήμερο γεμάτο θάλασσα και ξεκούραση. Μετά επιστρέφω στη Θεσ/νικη το Σάββατο και χαίρομαι το διήμερό μου στην πόλη. Αποτέλεσμα: δύο διήμερα στο ίδιο Σαββατοκύριακο, που ψυχολογικά σημαίνει Δύο Σαββατοκύριακα. Πώς πέρασα τα Δύο Σαββατοκύριακά μου - μέχρι 111 λέξεις: ταξιδεύοντας προς και από Χαλκιδική άκουσα τα πιο πρόσφατα cd των Chumbawamba και ξαναθυμήθηκα γιατί τους αγαπώ τόσο. Είδα δεκάδες πανό του Λάος που έγραφαν: "Μας κλέβουν τις δουλειές μας, και την αξιοπρέπειά μας." (Ποιοι; Ο νοών νοείτο.) Έζησα με αγαπημένα πρόσωπα, πήγαμε θερινό στον Ιντιάνα Τζόουνς που μου θύμισε Έριχ φον Νταίνικεν, μπάνια, διάβασμα της -συναρπαστικής- αλληλογραφίας του Καπότε. Θεσ/νικη: dvd με το Project Runway, η Γκρατσιέλλα στην Ινδονησιακή τηλεόραση, ο Τσίπρας πήγε με την καλύτερη συνοδεία που έχει πάει κανείς στην δεξίωση του Προέδρου (και μπράβο του!), κυριακάτικες εφημερίδες, περπάτημα στην πλαζ, το φινάλε του Make me a Supermodel, προσπάθεια για σωστές αναπνοές.

11)

the rip. Οι Portishead στο Later with Jools Holland – και επιτέλους δεν κόβουν το τραγούδι εκεί που αρχίζει το καλό… [επίσης: Mysteries, πάλι στο Later // Έντεκα (live εμφανίσεις από τα αρχεία του "Later…")]

--------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ

Λένα Πλάτωνος


[η λεζάντα της Ναυτεμπορικής: Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο της Λένας Πλάτωνος. Στην πίσω πλευρά γράφει ο πατέρας της: «Το Λενάκι, τριάμισι χρονών, στο πρώτο του κονσέρτο...»]

Σήμερα το βράδυ θα δούμε τη Λένα Πλάτωνος στο Ηρώδειο. Εδώ και χρόνια οι δημόσιες εμφανίσεις της ήταν σπάνιες – πόσο μάλλον οι συναυλίες της. «Η αναγέννηση της Πλάτωνος» έγραφε κάποιος φέτος και είχε δίκιο: ένας νέος δίσκος-επιστροφή στην ποιητική ηλεκτρόνικα, η παρουσίασή του στον Ιανό (με την ίδια να λέει στο ετερόκλητο κοινό που μαζεύτηκε εκεί: «Μου δίνετε δύναμη για να συνεχίσω. Και θα συνεχίσω!»), μουσική για το θέατρο, δισκογραφικά σχέδια για το άμεσο μέλλον, πολλές και καλές συνεντεύξεις - και τώρα μια συναυλία στο Ηρώδειο με εκλεκτούς καλεσμένους. Αλλά την ίδια ως πρωταγωνίστρια.

Μερικές φορές υπάρχει τεράστια εκτίμηση για κάποιους ανθρώπους αλλά αυτοί δεν το ξέρουν. Πηγαινοέρχονται πένθιμα στα σκοτεινά σπίτια τους πιστεύοντας πως είναι ξεχασμένοι απ’ το θεό και το κοινό. Η Λένα Πλάτωνος δεν είναι απ’ αυτούς. Και εννοείται ότι το ίντερνετ έπαιξε το ρόλο του: επέτρεψε σ’ αυτούς που την εκτιμούν να το δηλώσουν δημοσίως, να τη γνωρίσουν, να της πάρουν συνεντεύξεις, να προβάλουν τη μουσική της καριέρα, να της στείλουν μηνύματα και email αγάπης.
Ήταν χαρούμενη (όπως δήλωσε στη Lifo) που τόσα νέα παιδιά ήθελαν να γίνουν φίλοι της στο MySpace συμπληρώνοντας ότι πάντα διάβαζε τα μηνύματά τους και αυτό της έδινε δύναμη. [Με το που το είχα διαβάσει είχα αμέσως φτιάξει MySpace που μέχρι τότε το σνόμπαρα, έγινα «φίλος» της, της έστειλα ένα μήνυμα εκτίμησης και μετά δεν το ξαναχρησιμοποίησα ποτέ. Μόλις τώρα μπήκα στο υποτιθέμενο MySpace μου και είδα ότι έχω να κάνω sign in από τις αρχές Απριλίου.] Και κάτι άσχετο: σε ένα κείμενο του Γιώργου Χρονά για την Πλάτωνος διάβασα ότι ο αγαπημένος της αριθμός είναι το έντεκα...



Ακολουθεί ένα κείμενο που έγραψα για το Muzine με τίτλο…


ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

Είχα κάποτε ένα φίλο που μου είχε περιγράψει την πρώτη του επαφή με τη Λένα Πλάτωνος ως «τραυματική». Μου είχε πει λοιπόν ότι κάποτε, στο γυμνάσιο, αρχές '90ς (ήταν δεν ήταν 14 χρονών), βρέθηκε σε μια πολύ καλλιτεχνική και ψευτομποέμ παρέα. Οι άλλοι κάπνιζαν και έλεγαν ένα σωρό ακατανόητες λέξεις, ένας μάλιστα απ' αυτούς αυτοαποκαλούνταν 'ο Ποιητής'. Ήταν ένας μουσάτος 17χρονος με φθαρμένη καμπαρντίνα, που υποτίθεται ότι έγραφε νυχθημερόν και υπέφερε για την Τέχνη του. [Ο φίλος μου ποτέ δεν έμαθε το πραγματικό του όνομα.]

Φορούσαν όλοι μαύρα και μιλούσαν για ψυχικές διαταραχές και αυτοκτονίες όπως άλλοι της ηλικίας τους μιλούσαν για το Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς και το 21 Jump Street. Ο φίλος μου είχε νιώσει πολύ κλειστοφοβικά όταν πήγε μια μέρα μαζί τους στο Υπόγειο, ένα αραχνιασμένο δωματιάκι που μαζεύονταν σαν παρέα – κι ενώ ένιωθε περίεργα (και ίσως φταίγαν οι καπνοί απ' τα περίεργα τσιγάρα που κάπνιζαν οι άλλοι) έκανε υπομονή∙ ήταν λίγοι οι συμμαθητές με κάποιες πνευματικές ή καλλιτεχνικές ανησυχίες και απ' ό,τι μου έλεγε δεν ήθελε (ακόμα) να γίνει ο στερεοτυπικός loner του Γυμνασίου.

Κάθισε λοιπόν για καναδυό ώρες στο Υπόγειο, καθώς οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τον εμπλέξουν σε συζητήσεις για το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και την Αμερικάνικη Υποκουλτούρα. «Ο Μόρισεϊ θα σ' αρέσει πολύ» του είπε ένας κι έβαλε έναν δίσκο των 33ων στροφών στο πικάπ. Ο φίλος μου μίσησε αυτόματα τον Μόρισει (μίσος που δεν θα κρατούσε για πάντα) κυρίως επειδή ήξερε πως έπρεπε να του αρέσει. Μετά ο Ποιητής άναψε μερικά κεριά, έκλεισε το φως και διάβασε ένα σωρό ποιήματα που είχε γράψει, τα περισσότερα θανατηφόρα, για μια χαμένη αγάπη που λεγόταν Λάουρα. «Άμα θέλετε να διασκεδάσετε, τι κάνετε;» ρώτησε ο φίλος μου, και οι υπόλοιποι τον κοίταξαν καχύποπτα. «Η διασκέδαση είναι μια έννοια υπερτιμημένη» του είπε ο Ποιητής. «Δεν διασκεδάζουμε! Φοράμε μαύρα, αναλογιζόμαστε την θλιβερή καθημερινότητα και απαισιοδοξούμε. Και αυτό μας γεμίζει.»

Ο απογευματινός πεσιμισμός στο Υπόγειο ολοκληρώθηκε με την ακρόαση ενός δίσκου της Λένας Πλάτωνος. Ο φίλος μου κάθισε σιωπηλός (αν και κόντευε να τον πιάσει νευρικό γέλιο) καθώς οι υπόλοιποι, μ' ένα θλιμμένα καταφατικό βλέμμα στα πρόσωπά τους, άκουγαν αργά ηλεκτρονικά τραγούδια με αστείους στίχους για Ρουμάνους και για ασανσέρ. «Είναι φοβερή» είπε ο Ποιητής. «Σου μεταδίδει συμπυκνωμένο όλο το μηδενισμό, όλη την ψυχασθένεια του Ατόμου». Ο φίλος μου προφασίστηκε κάτι σημαντικό και πήγε σπίτι του τρέχοντας βάζοντας την τηλεόραση για να δει το Golden Girls και να ξεπλύνει την στενάχωρη, σκοτεινή αίσθηση του Δήθεν.

Χρόνια μετά, ξανάκουσε Λένα Πλάτωνος, όχι πλέον για να φανεί κουλ ή/και ψαγμένος, αλλά επειδή το ήθελε. Ανακάλυψε ότι τελικά ο πεσιμισμός κι η ψυχασθένεια δεν υπήρχαν (στα αυτιά του τουλάχιστον) σε κανένα κομμάτι του έργου της Πλάτωνος. Απ' ό,τι ο φίλος μου μού είπε αργότερα, ακούγοντας τον ίδιο δίσκο που χρόνια πριν είχε υπομείνει στο Υπόγειο, αλλά και άλλους, αυτός διέκρινε μια δύναμη ψυχής, είδε εικόνες ήλιου και αισθάνθηκε αισιόδοξος. Τελικά έγινε φαν όχι για να εντυπωσιάσει άλλους, αλλά γιατί ένιωθε πως η μουσική της και –κυρίως- οι στίχοι της τον έκαναν να αισθάνεται χαρούμενος και λίγο πιο δυνατός.



[Εντάξει, είναι προφανές ότι είναι γραμμένο έτσι λόγω της αγάπης μου για τα κλισέ, αλλά ας το πω: αυτός ο φίλος μου, ήμουν εγώ.]



Lena Platonos: Date / Ραντεβού (σήμερα Δευτέρα στο Ηρώδειο. Στις 9.)


update: ή μάλλον όχι. κανένα update τώρα. δεν υπάρχουν λόγια, ας φροντίζατε να έρθετε
http://www.myspace.com/lenaplatonos
.