Έντεκα της Δευτέρας [η νέα σεζόν]

γεια!


1) Το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού το Έντεκα της Δευτέρας έκανε ψυχαναγκαστική χρήση της κανονικής του άδειας, πράγμα αρκετά ψυχοφθόρο για μένα. Κάθε τόσο διάβαζα ή σκεφτόμουν πράγματα κι έλεγα «γρήγορα, να το βάλω στο έντεκα της δευτέρας» και μετά σκεφτόμουν πως έπρεπε να επιμείνω στην ξεκούρασή μου και κρατούσα την είδηση ή/και τη σκέψη κάπου στην άκρη – στο word document που μαζεύω υλικό.

Δεν ξεκουράστηκα ιδιαίτερα ακόμα, αλλά από δω και πέρα είμαι αποφασισμένος. Και, το ξέρω, το Έντεκα της Δευτέρας (μαζί με τα άλλα, πολλά, ποστ που ετοιμάζω για κάθε Τετάρτη ή Πέμπτη) θα είναι και πάλι μόνο η ξεκούραση και η εκτόνωσή μου, όπως ήταν όταν πρωτοάνοιξα το μπλογκ. Αυτό είχε κρατήσει για ένα εξάμηνο – τότε που δεν δούλευα 9-5 καθημερινά και είχα άπλετο χρόνο για, τελείως άχρηστη, δημιουργικότητα. Η νέα σεζόν του enteka (για μένα τουλάχιστον) θα είναι η πιο χαρούμενη και διασκεδαστική μέχρι στιγμής. Και η πιο ελεύθερη.



2) Να ζούσε ο Τίμοθυ Λίρυ να το δει αυτό! Ριμέικ για την πιο ακραία παραισθησιογόνα ταινία όλων των εποχών: τώρα το Yellow Submarine σε 3D! [πάνω ένα απόσπασμα απ' την πρωτότυπη ταινία, το When I'm 64, που προς το τέλος έχει και την πιο τέλεια καταμέτρηση απ' το 1 ως το 64.]


3) ΚΑΥΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ: [ειδήσεις που θα προκύπτουν αφότου ανέβηκε το ποστ θα μπαίνουν εδώ – έτσι το ποστ θα ανανεώνεται στη διάρκεια όλης της εβδομάδας. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από πανέξυπνο υπεύθυνο καλού κυριακάτικου ενθετου ο οποίος όταν εγώ απόρησα που είχε κλείσει από την Τρίτη το τεύχος που θα κυκλοφορούσε την Κυριακή γέλασε σαρδόνια (από μέσα του) και μου απάντησε ξερά: «Ναι – καυτή επικαιρότητα.»]


4) TOTALLY LOOKS LIKE…

(magic!)


5) ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ:

Οι καθημερινοί αναγνώστες εφημερίδων είναι είδος προς εξαφάνιση, οι περισσότεροι τις διαβάζουν online, ή τις παίρνουν το Σ/Κ για τις προσφορές. Στην εποχή μας είναι πολυτέλεια κάποιος να παίρνει κάθε μέρα την εφημερίδα του, και να βρίσκει το χρόνο να αφοσιωθεί σ’ αυτήν. Ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους – και τώρα που είμαι αργόσχολος και πάλι αποφάσισα να γίνω ένας απ’ αυτούς. Σκέφτηκα πως θα ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα (για μένα) αν αγόραζα κάθε μέρα της εβδομάδας μια συγκεκριμένη εφημερίδα.

Θα τρελαινόμουν; Θα διαφωτιζόμουν; Θα εθιζόμουν; Θα έπιανε η πλύση εγκεφάλου; Θα πειθόμουν ποτέ να ψηφίσω Καραμανλή; Πώς, τελικά, θα ήταν η καθημερινότητά μου;

Το πείραμα άρχισε πριν λίγο καιρό και το ημερολόγιο αυτού του, μάλλον παράξενου, case study δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στη Lifo. Οπότε ένα επιπλέον (έκτακτο) έντυπο ποστ θα υπάρχει κάθε Πέμπτη εκεί. [Στο επόμενο τεύχος η εβδομάδα μου με «Τα Νέα». Όμως από σήμερα και μέχρι την Κυριακή θα αγοράζω, θα διαβάζω εξονυχιστικά (και ουσιαστικά θα ζω με) την ΑΥΡΙΑΝΗ! Ελπίζω να μην το ‘χάσω τελείως και να ζήσω για να αφηγηθώ την εμπειρία…]


Ξεκίνησα με την ‘Απογευματινή’ και η εβδομάδα μου ήταν γεμάτη με γκριμάτσες του Καραμανλή, μελοδραματικές ιστορίες, υποκειμενικές πολιτικές κρίσεις, εφιάλτες με σαρανταποδαρούσες, περίεργα σύννεφα στην παραλία, αλλεπάλληλα άρθρα για τους κινδύνους του προστάτη και χαμογελαστές φωτογραφίες πολιτευτών της ΝΔ. Όλες οι περιπέτειές μου εδώ:

[ΜEDIA TRIP] Μια εβδομάδα στον κόσμο της εφημερίδας "Απογευματινή"

---


6) ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ.
(Η εικόνα πάνω είναι από έργο της Ειρήνης Ευσταθίου, της φετινής νικήτριας του βραβείου ΔΕΣΤΕ.)

*Σήμερα ένα όνειρο που έστειλε ο Passenger

Είμαι σε ένα μπαλκόνι και από κει βλέπω τέσσερεις ανελκυστήρες - είναι από αυτούς που είναι όλο γυαλί και βρίσκονται στο εξωτερικό του κτηρίου. Αντί να κινούνται κατά μήκος του τοίχου όμως είναι δεμένοι με χοντρές αλυσίδες στην οροφή του κτηρίου. Ξαφνικά πετάγεται απο το πουθενά ο Harvey Keitel και προσγειώνεται πάνω σε έναν απο αυτούς. Τον ξεδένει από την αλυσίδα αλλά ο ανελκυστήρας δεν πέφτει κάτω, αιωρείται αψηφώντας την βαρύτητα. Ο Harvey πετάγεται και στο δεύτερο και κάνει το ίδιο πράγμα αλλά όταν πηδάει στο τρίτο τα βρίσκει δύσκολα, η αλυσίδα είναι σφιχτή και δεν ξεδένεται με την πρώτη. Αρχίζει τότε να κτυπά δυνατά το πόδι του ωσάν και κάτι έχει κολλήσει και αν βάλει αρκετή δύναμη θα ξεκολλήσει και θα απελευθερωθεί όπως τα άλλα.
Ξαφνικά γυρίζει πάνω και με βλέπει και κάνει μια γκριμάτσα του στυλ "Δεν θα με μαρτυρήσεις έτσι;". Κάνω το κεφάλι μου κάτω για να του δείξω ότι δεν θα το πω σε κανένα και μετά του κάνω και το thumbs up για επιβεβαίωση.
Φαίνεται ότι τον πείθω και συνεχίζει με την δουλειά του. Τελικά τα καταφέρνει και με τον τρίτο και ξυπνάω ακριβώς στο σημείο που ελευθερώνει και τον τέταρτο ανελκυστήρα…

-

(έπαιξαν διάσημοι στα όνειρά σας; στείλτε τα εδώ.)
-


7) Bits + Pieces: (η φωτογραφία πάνω είναι από ένα κείμενο που με έκανε να αναφωνήσω: ‘Εύγε Δέσποινα Τριβόλη!’) /// Όλα έτοιμα για την έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν; /// Ο Νίκος Βατόπουλος γράφει για τον τίτλο της νέας ταινίας του Χάρρυ Πόττερ. /// «Η ποιοτική δημοσιογραφία δεν είναι φθηνή», είπε ο Ρούπερτ Μέρντοχ μέσα στο καλοκαίρι, και αποφάσισε να χρεώνει τις επισκέψεις στις ποιοτικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες της “The Sun” και των “News of the World” (et al.) /// Ιστορίες καθημερινής αγένειας, από την Γιούλη Επτακοιλη /// (όπως στα βραβεία του mtv) ο Kanye διακόπτει διάφορα πράγματα... /// "Κανείς δεν ξέρει τι κρύβουν οι άνθρωποι! Οι όψεις μεταποιούνται πια τόσο εύκολα, που η εσωτερική ζωή παραμένει μυστικότερη από ποτέ."... [Ιστορίες που μου είπε ένα παιδί που έκατσε δίπλα μου ] /// Exhibition ventures into the mind of director Tim Burton /// Aπόσπασμα από το ντοκιμαντέρ "Visit to Picasso" που γυρίστηκε το 1950 από τον Paul Haesaerts. /// Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα των τελευταίων χρόνων στο πρώτο της μυθιστόρημα-έκπληξη. (θα μαντέψετε ποια είναι?) /// Massive Attack – ακούστε το νέο EP. /// H νέα Miss Marple (και όλες οι παλιές) /// πιο ενδιαφέρον από ποτέ: το (ψεύτικο) twitter του Κώστα Καραμανλή. /// η παγκόσμια συνομωσία των διασκευών συνεχίζεται, στο cover-lovers. /// Τα Μεγαλύτερα Μυθιστορήματα Στην Αγγλική Γλώσσα /// ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΠΝΙΖΕI? /// (φοβερό?!) /// τέλειο αφιέρωμα: τραγούδια για το Βερολίνο. /// Καταπληκτική ανάλυση του νέου Παπακαλιατικού Trailer (frame by frame) /// Οι έντεκα αγαπημένες μου ταινίες του John Hughes [R.I.P.]. Sixteen Candles (1984), The Breakfast Club (1985), National Lampoon's European Vacation (1985), Weird Science (1985), Pretty in Pink (1986), Ferris Bueller's Day Off (1986), She's Having a Baby (1988), National Lampoon's Christmas Vacation (1989), Home Alone (1990), Home Alone 2: Lost in New York (1992), Maid in Manhattan (2002)


8) Quote-Of-The-Week


(Από επεισόδιο των Simpsons)
Scully: Homer, we're going to ask you a few simple 'yes or no' questions. Do you understand?
Homer: Yes. (lie detector blows up)


9) FLASHBACK!

# ΠΡΙΝ από ένα χρόνο στο enteka
Αφιέρωμα στη Μαντόνα /// Έντεκα της Δευτέρας /// Κριτική στην κριτική των κριτικών (+ Χρύσα Δημουλίδου saga…) /// Το Velvet Bus /// Μακάρι να με άφηναν να κοιμηθώ και να μην πάω στη δουλειά /// κ.α.
[ΣΕΠΤ. 2008]

# ΠΡΙΝ από δύο χρόνια στο enteka
Διάφορα Έντεκα της Δευτέρας /// Favela Radio /// Πρωτοσέλιδα εφημερίδων πριν και μετά από τις εκλογές του 2000 και του 2004 /// porno for pyros (χωρίς να φαντάζεται κανείς το φετινό σίκουελ) /// κ.α.
[ΣΕΠΤ. 2007]

# ΠΡΙΝ από τρία χρόνια στο enteka
11 ύποπτοι για την εξαφάνιση του μπλογκ μου /// Πετρίδης /// gay-friendly ταινίες /// αναμνήσεις απ’ την καριέρα του Χάρρυ Κλυνν /// 11 φοβίες /// google referrals /// κ.α.
[ΣΕΠΤ. 2006]

10) Θέλω αυτή τη γάτα! [via α,μπα?]

-

11) ΕΡΕΥΝΑ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

(επιχειρώντας μια ψιλοεπιστημονική στατιστική ανάλυση του γούστου των αναγνωστών του enteka.)

Ένα χρόνο μετά τη συναυλία της στην Αθήνα κυκλοφορεί το διπλό best of της με 34 απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Όσο κι αν σνομπάρονται, τα τραγούδια της Madonna ακούστηκαν ως σάουντρακ σε στιγμές της ζωής κάθε ανθρώπου. Διάλεξα έντεκα από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της -που περιλαμβάνονται στο Celebration- και περιμένω με ενδιαφέρον να δω τι θα πει η σιωπηλή πλειοψηφία…



-
------------------------------------------------------------

*ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΣΤ!


ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΗΣ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ
(φωτογραφίες γιώργος κ.)

Παλιά είχα σχεδόν έτοιμο (στο μυαλό μου) ένα σενάριο για ταινία που θα διαδραματιζόταν στην πλατεία Ναυαρίνου της Θεσσαλονίκης. Θα ξεκινούσε στο σήμερα, με αφορμή το re-opening ενός παλιού μπαρ που υπήρχε εκεί τη δεκαετία του '80. Ο ήρωας θα είχε ραντεβού, 20 χρόνια μετά, με παλιούς φίλες και φίλες, για να πάνε όλοι μαζί στο μπαρ που είχαν φάει τη νεότητά τους και είχε παραμείνει κλειστό για δεκαετίες - μέχρι απόψε. Και περιμένοντάς τους θα ξεκινούσε η κανονική ταινία, ένα γιγάντιο φλάσμπακ σε εκείνα τα χρόνια, γυρισμένο όλο -και μόνο- στην πλατεία Ναυαρίνου, εκεί που (ουσιαστικά) ζούσαν τότε.



Μόνο στο τέλος, (κι αφού θα είχαμε δει όλη την ιστορία της παρέας και αφού ξαναγυρνούσαμε στο σήμερα -στον ήρωα να περιμένει τους παλιούς φίλους στην πλατεία Ναυαρίνου) θα αποκαλυπτόταν ποιοι τελικά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα - και πώς νιώθουν για την καινούρια τους ζωή, επιστρέφοντας στο παρελθόν. Το τέλος δεν θα ήταν γλυκόπικρο ή μελό, θα ήταν γλυκό. Και αισιόδοξο.



Αυτή ήταν η -προ 15ετίας- ιδέα μου, φτιαγμένη για τον κινηματογράφο, αλλά παιγμένη μόνο στο μυαλό μου, με όλες τις ασπρόμαυρες και έγχρωμες λεπτομέρειές της. Ποτέ δεν έγραψα το σενάριο, και μάλλον ποτέ δε θα το γράψω - ξέρω πόσο δύσκολο και ψυχοφθόρο είναι να γυριστεί μια ταινία και δεν έχω και πολλές αυταπάτες ότι το σενάριο θα ήταν καλό ή ότι τέλος πάντων θα γινόταν πραγματικά ποτέ ταινία. Και είμαι και τεμπέλης.



Τα θυμήθηκα όμως όλα αυτά όταν είδα στο μπλογκ του m.hulot ένα χιπ-χοπ βίντεοκλιπ του Λόγος Απειλή. Στο τραγούδι γκρινιάζει για τους άλλους ράπερς που δεν μιλούν για κοινωνικά θέματα. [Άσχετη γενίκευση που στηρίζεται σε όσο ελληνικό χιπ χοπ έχω ακούσει στη ζωή μου: πολλά κομμάτια της ελληνικής ραπ είναι τόσο αυτοαναφορικά που πολλές φορές ο μόνος τρόπος για να ακουστούν τα 'κοινωνικά θέματα' είναι να θάψεις τους άλλους που δεν τα αναφέρουν ή να παινευτείς επειδή τα αναφέρεις εσύ. Το να γράψει κάποιος ένα τραγούδι για τα 'κοινωνικά θέματα' αυτά καθ' αυτά θεωρείται, ίσως, περίπλοκο.]



Τέλος πάντων, το βίντεοκλιπ είναι απ' τα πιο καλογυρισμένα που έχω δει, ένα μίνι έργο τέχνης. Και το πιο ενδιαφέρον (γι' αυτό θυμήθηκα και το σκονισμένο, υποθετικό μου σενάριο) είναι πως γυρίστηκε στη Ναυαρίνου, σε κάθε γωνιά της - όποιος έχει περάσει από εκεί σίγουρα θα αναγνωρίσει τις εικόνες. Μέχρι να καταλάβω ότι ήταν γυρισμένο εκεί ένιωθα ένα περίεργο deja vu, τα πλακάκια του πεζοδρομίου, μια βιτρίνα, ένας υπερμεγέθης παπαγάλος πάνω σε περίπτερο, ένα σοκάκι, μια λάμπα.



Ένιωσα σα να ήμουν εγώ ο (ενήλικας πια) ήρωας του σεναρίου, σα να είδα με νέα, φρέσκα μάτια την παιδική και νεανική μου ηλικία χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Σκόρπιες ασήμαντες εικόνες, η παιδική (μου) χαρά και το συντριβάνι με το αγοράκι, τότε που ήμουν 8 και ποθούσα τα ξένα μουσικά περιοδικά του βιβλιοπωλείου Κεντρί, τότε που είχα πέσει κατά λάθος στα αρχαία, ένα εφηβικό ραντεβού στο Φρουτότυπο, η αστυνομία, το μαγαζί της μαμάς μου, τα γέλια στο κλειστό πια σινεμά Ναυαρίνον, οι παλιοί μου φίλοι – που κάποιοι, ευτυχώς, είναι και τωρινοί μου φίλοι. Δεν άκουγα τους στίχους του τραγουδιού, κοιτούσα μόνο τις αποστασιοποιημένες (αλλά τόσο αλλόκοτα οικείες!) εικόνες και ζούσα αλλεπάλληλα, σχεδόν οργασμικά, φλασμπακ - τελώντας σε πλήρη σύγχυση σα να είχα πάρει κάποιο εξωφρενικό ναρκωτικό.

Και αφού το βίντεοκλιπ τέλειωσε το ξαναείδα. Και η αίσθηση, χάρη σε ένα σωρό εγκεφαλικούς δικούς μου λόγους, δεν ήταν μελό ή γλυκόπικρή. Ήταν γλυκιά. Και για πρώτη φορά εδώ και καιρό ήταν ξεκάθαρη -και σαρωτικά- αισιόδοξη.
.
.
-----------------------------------------
.

!ςυολό εσ αιοτέτ ατνάπ
.
.
.

Έντεκα (δηλώσεις: #1)

O Βολταίρος, ο Γούντι Άλλεν, ο Χόμερ και η Μαρτζ Σίμπσον, η Φρανσουά Σαγκάν, ο Μαρσέλ Προυστ, ο George Bernard Shaw (δις) και ο Ντάγκλας Άνταμς είναι μερικοί από τους σημερινούς μας καλεσμένους με πράγματα που κάποτε είχαν πει. Eίμαι κακός στις μεταφράσεις, και γι’ αυτό αφήνω τις φράσεις στο πρωτότυπο.

Το σημερινό ποστ έχει τον αριθμό #1. Υπήρχε όμως και το Έντεκα (random quotes) που ήταν το τρίτο ποστ μου ever (είχε δηλώσεις από: Περικλή Κοροβέση, Δ. Βανδή, Γιώργο Χρονά κ.α.) Επίσης το Έντεκα (random δηλώσεις) στο οποίο άθελά τους συμμετείχαν ο Γιάννης Ρίτσος, η μαμά του Καρβέλα, η Αναϊς Νιν και άλλοι. Τελικά πήρα μια απόφαση για το πώς θα λέγεται αυτή η σειρά των ποστ και η μπίλια έκατσε στο 'έντεκα δηλώσεις'.

*Η εικονογράφηση είναι απ’ το threeframes και ο μόνος λόγος που έγραψα την παραπάνω αχρείαστη εισαγωγή αλλά και αυτά τα λόγια τώρα, είναι για να καθυστερήσετε λίγο διαβάζοντάς τα, μπας και προλάβουν να φορτώσουν οι εικόνες. Αν δεν έχουν φορτώσει τελείως, αν δηλαδή δε κουνιούνται γρήγορα δείχνοντας 3 διαδοχικά καρέ, τι να πω, καθυστερήστε λίγο ακόμα, βρείτε κάτι να κάνετε, στην ανάγκη ξαναδιαβάστε την εισαγωγή…!


1) The difference between fear and excitement is breathing. [Fritz Perls, the father of gestalt therapy]


2) There are two types of people in this world, good and bad. The good sleep better, but the bad seem to enjoy the waking hours much more. [Woody Allen]


3) I shall live badly if I do not write, and I shall write badly if I do not live. [Francoise Sagan]


4) Patriotism is your conviction that this country is superior to all others because you were born in it. [George Bernard Shaw]


5) If you want good service, then serve yourself. [ισπανική παροιμία]


6) Marge: Homer, they called from your work. They said if you don't show up tomorrow don't bother showing up on Monday.
Homer: Woo-hoo. Four-day weekend!



7) Lots of people confuse bad management with destiny. [Kin Hubbard]


8) Human beings, who are almost unique in having the ability to learn from the experience of others, are also remarkable for their apparent disinclination to do so. [Douglas Adams]


9) This is no time to make new enemies. [Voltaire, when asked on his deathbed to forswear Satan.]


10) When a stupid man is doing something he is ashamed of, he always declares that it is his duty. [George Bernard Shaw]


11) The only real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes but in having new eyes. [Marcel Proust]

---------------------------------------------------------------------


καλή βδομάδα, το πάρτι αρχίζει στις 21/9

Έντεκα (πράγματα που μοιάζουν με άλλα πράγματα)

Επειδή κάποιος με ρώτησε (ψέμα φυσικά, ΚΑΝΕΙΣ δε με ρώτησε!), το Έντεκα της Δευτέρας θα είναι εδώ, κάθε Δευτέρα, απ’ τις 21 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε διάφορα άσχετα ποστ.
-
Βαριέμαι συνήθως τα «χωρισμένοι στη γέννα», με διάσημους που μοιάζουν μεταξύ τους (ή που μοιάζουν με φρικιαστικά καρτούν, ή με αστεία ζώα) όχι γιατί δεν είναι πετυχημένα, αλλά γιατί νιώθω πως αν δεις δέκα τα ’χεις δει όλα. Και επίσης είναι κάπως προσβλητικά - εύκολο γέλιο.

Χάρη στην Ιφιμέδεια όμως κόλλησα μ’ ένα σάιτ που λέγεται “Totally Looks Like…” Πέρα απ’ τους πολλούς διάσημους που μοιάζουν με κάποιον άλλο έχει και πράγματα ή κόνσεπτ ή λογότυπα, όπως ας πούμε αυτό που έβαλα πάνω, το λογότυπο του Gmail θυμίζει (όχι επίτηδες προφανώς) ένα αξεσουάρ των Μασόνων.

Εδώ βάζω έντεκα (όχι απαραίτητα τα πιο αστεία) που μ’ άρεσαν πιο πολύ. Παιχνίδια του μυαλού, έλλειψη φαντασίας ή και ξεδιάντροπη αντιγραφή που είναι η μεγαλύτερη μορφή κολακείας (το template μου τότε ήταν όντως έτσι).

Όλα συνηγορούν στο ότι η έμπνευση είναι πολύ περίεργο πράγμα...


1) Από κατάλογο παιδικών φορεσιών: απ’ ό,τι φαίνεται κουράστηκαν πολύ για να φτιάξουν διαφορετικό κοστούμι για τους θηριοδαμαστές και τους πειρατές…


2) Δύο διαφορετικά ηλεκτρονικά παιχνίδια, αξιοζήλευτη διακειμενικότητα… [Κάπως άσχετος συνειρμός: στο τέλειο βιβλίο J-Pod του Douglas Coupland πρωταγωνιστούν προγραμματιστές και δημιουργοί ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Όταν ο καινούριος τους διευθυντής τους αλλάζει τελείως το κόνσεπτ του παιχνιδιού που ετοιμάζουν (κάνοντάς το τελείως σαχλό και ανούσιο) αυτοί αποφασίζουν να το φτιάξουν ακριβώς όπως τους το ζητούν, με μία διαφορά. Αποφασίζουν να κλειδώσουν ένα δωματιάκι μέσα στα γραφικά του παιχνιδιού, που μόνο με cheat ή μόνο τυχαία μπορεί να μπει κάποιος παίκτης. Κι ενώ όλο το παιχνίδι είναι με καλοκάγαθες χελώνες που κάνουν σκέιτμπορντ, στο μυστικό δωματιάκι (για το οποίο η ομάδα δουλεύει πρωί βράδυ με τεράστιο κέφι), είναι κλειδωμένες όλες οι τρομακτικές εμμονές τους – και ένας τρομακτικός Ronald Mc Donald…]
 

3) Το πουλί του Twitter κάνει φιλική συμμετοχή και σε γάλα σόγιας.
 

4) !
 

5) Κι όμως, μόλις δύο χρόνια μετά το πόστερ του Gone in 60 Seconds μια τελείως βήτα ταινία το αντιγράφει, αντικαθιστώντας το αμάξι με τρεις τύπους και αλλάζοντας θέση τον άντρα με τη γυναίκα.
 

6) Παρόμοιο κόλπο κι εδώ…
 

7) Απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Τυχερός (και περιζήτητος) ο φωτογράφος.
 

8) Φαντάσου να μπερδέψεις το ένα με το άλλο...


9) Αυτό που αναρωτιέμαι είναι τι χρειάζεται ένας ήρωας που μοιάζει με το Sonic αλλά φοράει και κάτι που μοιάζει αραβικό καπέλο, στο πακέτο ενός τόσο άσχετου προϊόντος όσο είναι οι κρεμάστρες!
 

10) Απορώ πώς δεν το είχα προσέξει ποτέ!
 

11) (Οι ομοιότητες των δύο σειρών σταματούν εδώ)
 
--------
 
+++ Φάκελος Stephenie Meyer
 

Χωρίς προφανώς να φταίει η ίδια η συγγραφέας, πολλά απ’ τα βιβλία της Stephenie Meyer έχουν εξώφυλλα που μοιάζουν με άλλα εξώφυλλα βιβλίων της. Επάνω το πασίγνωστο Twilight.
 
Κάτω ένα βιβλίο που έγραψε για ενήλικες πέρσι, το επιστημονικής φαντασίας The Host.


 
Το πιο απίθανο είναι πως ακόμα και το άρωμα που συνοδεύει την ταινία (και το βιβλίο της) Twilight είναι πανομοιότυπο με άλλο άρωμα ή για να το πω καλύτερα: με συσκευασία άλλου αρώματος. 
Αν και δε θα με εξέπληττε να μυρίζει και το ίδιο...
 


ΥΓ. Επίσης στο σάιτ έχουν δύο "σωσίες" του γεράκου απ' την ταινία UP. Απλά δεν έχουν δει το Ζάχο Χατζηφωτίου. Πραγματικά, οι "σωσίες" (ένα / δύο) δεν πιάνουν μία μπροστά του!

YΓ2. Οκ είναι επίσημο. Μπράβο qaz9:




.
.
.
Καλή βδομάδα!
.
.
.

Έντεκα (όνειρα με τη φιλική συμμετοχή διασημοτήτων)

Άραγε πόσοι από εσάς διαβάζατε το enteka το φθινόπωρο του 2006;

Αναδημοσιεύω σήμερα ένα ποστ που έγραψα πριν από τρία χρόνια επειδή μια νέα περιστασιακή στήλη προστίθεται στο Έντεκα της Δευτέρας (το οποίο btw επιστρέφει σύντομα, μέσα στο μήνα), και χρειαζόμαστε όνειρα με celebrities που είδατε παλιά ή πρόσφατα. [Περισσότερες πληροφορίες στο τέλος του ποστ]
.

.
Συνήθως βλέπω εμένα και τους γνωστούς μου. Μερικές φορές όμως, κάποιο δημόσιο πρόσωπο εισέρχεται απρόσμενα στον ύπνο μου –προφανώς με την υποσυνείδητη άδειά μου. Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο με τα όνειρά μου (τα οποία όπως έχω ξαναγράψει ξεκίνησα να καταγράφω -περιστασιακά- απ’ τα 10 μου) βρήκα και μερικά με διάσημους που, είτε για καλό είτε για κακό, έκαναν ένα πέρασμα ή έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν υπάρχει πάντα εξήγηση για την παρουσία τους, δεν ξέρω γιατί ο εγκέφαλός μου χρησιμοποίησε τους συγκεκριμένους κι όχι άλλους στη ροή του προγράμματος και τι ήθελε να μου πει... 

1) (1989) Έχει πεθάνει η Μαντόνα! Είναι παντού στις ειδήσεις κι εγώ μαζί με πολύ κόσμο (σαν προσυγκέντρωση) περπατάω θλιμμένος σ’ ένα κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης. Κατευθυνόμαστε προς την Πλατεία Αριστοτέλους. Φτάνοντας εκεί βλέπω εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να κλαίνε κρατώντας φωτογραφίες της στα χέρια. Ξαφνικά ένα ελικόπτερο προσγειώνεται στη μέση της Πλατείας – είναι τελικά ζωντανή και δίνει δωρεάν συναυλία για όλους εμάς. 

2) (1991) [Την περίοδο που ακυρώθηκε η συναυλία του Μ. Τζάκσον στο Ολυμπιακό Στάδιο]. Είμαι στο σπίτι κι ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και χτυπάει η πόρτα. Είναι ο Μ. Τζάκσον ντυμένος Άραβας και ζητάει λίγο νερό. Του λέω τσατισμένος, ας μην ακύρωνες τη συναυλία σου και θα σου έδινα, και του κλείνω την πόρτα στα μούτρα. 

3) (1994) Σε ένα θερινό μπαρ βλέπω μια παλιά συμμαθήτριά μου που μου γνωρίζει τη μαμά της που για κάποιο λόγο ήταν η Μίρκα Παπακωσταντίνου. Της λέω: «Δείχνει σε επανάληψη το 'Ελίζα και οι Άλλοι' και το γράφω στο βίντεο» κι αυτή λέει βαριεστημένα «Στ’ αρχίδια μου κι αν το γράφεις. Δε βγάζω λεφτά απ’ αυτό εγώ!» 

4) (1997) Στο πανεπιστήμιο μας έκανε μάθημα (Art Landscapes) η Nan Goldin και σημείωνα όσα έλεγε. Ξαφνικά λέει: «Βγάλτε μια κόλλα χαρτί και αναλύστε γιατί σας αρέσουν οι φωτογραφίες μου.» Είχα πολλά να γράψω αλλά δεν έβρισκα στυλό και μου λέει αυτή, «πέρνα το βράδυ απ’ το σπίτι, θα σε εξετάσω προφορικά». 

5) (1998) Μ' έστειλε ένας φίλος να κοιτάξω ένα διαμέρισμα που ήθελε να νοικιάσει για να του πω τη γνώμη μου. Σπιτονοικοκυρά ήταν η Σώτη Τριανταφύλλου. Πατάει ένα κουμπί και το διαμέρισμα, σαν τεράστιο ασανσέρ, κατεβαίνει σιγά-σιγά προς τον πάτο της θάλασσας, γιατί (όπως μου είπε) εκεί το θέλουν συνήθως οι νοικάρηδες. Όταν φτάνουμε βγαίνουμε έξω και μου κάνει εντύπωση που αναπνέω και που δεν έχει νερά. Και μου λέει τότε η Σ.Τ.: "μόλις μετρήσεις μέχρι το 16 (ή μόλις περάσουν 16 δευτερόλεπτα) τότε το νερό σε καλύπτει ξαφνικά και πεθαίνεις". 

6) (2000) Έχει έρθει ο Bill Viola στο δωμάτιό μου και μου αφήνει την κόρη του για να την προσέχω όσο αυτός θα δουλεύει. Ήταν περίπου τέσσερα χρονών. Κάτι γίνεται και καθώς ψάχνω ένα Χρυσό Οδηγό, συνειδητοποιώ ότι το παιδί έχει βγει μόνο του στο μπαλκόνι. Τρέχω να την ψάξω αλλά είναι αργά – την βλέπω νεκρή στο πεζοδρόμιο τρεις ορόφους πιο κάτω. Την ίδια στιγμή επιστρέφει ο Viola και προσπαθώ με κωμικοτραγικό τρόπο να τον καθυστερήσω μέχρι να καταφέρω να ξυπνήσω. Τελικά κάνω το όνειρο lucid και πετάω κάτω, παίρνω το παιδί, με κάποιο τρόπο το ανασταίνω και του το παραδίδω. Γενική ανακούφιση. 

7) (2001) Οδηγάω και μου κάνει ωτοστόπ ο Λένος Χρηστίδης. Μου λέει, «να ξέρεις, ό,τι αστείο συμβεί ή όποιο λάθος κάνεις στην οδήγηση θα το ενσωματώσω στο επόμενο βιβλίο μου». «Κι αν τρακάρω;» τον ρωτάω; «Κυρίως αυτό» απαντά. 

8) (2003) Παίζω Trivial Pursuit με μεγάλη παρέα. Στη δική μας ομάδα είναι και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Οι περισσότερες ερωτήσεις αφορούν τρίβια για τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Αυτός τις απαντάει όλες και κερδίζουμε. 

9) (2004) Πρέπει να επιστρέψω στο στρατόπεδο μετά τη διανυκτέρευση κι έχω χάσει τη στρατιωτική μου ταυτότητα. Την ψάχνω σε όλο το σπίτι και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η Στέλλα Μπεζεντάκου που μου λέει "ψάξε στη βιβλιοθήκη, κάτω από το βιβλίο με τους στίχους των Smiths". Ψάχνω και είναι όντως εκεί. Παραξενεύτηκα που το ήξερε, αλλά κυρίως που ήξερε τους Smiths. 

10) (2005) Ξαφνικά βρίσκομαι στα παρασκήνια των Αϋπνιών και η Α. Πάνια μου δίνει ένα χαρτί με ατάκες και λέει ότι πρέπει να παίξω στο θεατρικό, ζωντανά στην τηλεόραση. Πανικόβλητος έκανα έρανο (μαζεύοντας από τους υπόλοιπους γύρω στα 40 ευρώ) και της τα έδωσα ώστε να με αφήσει να φύγω. 

11) (2006) Συναντάω στο σούπερ μάρκετ την Marge Simpson και τρέχω να της ζητήσω αυτόγραφο. Μου λέει: "Θες να 'ρθεις το μεσημέρι σπίτι για φαΐ;" Χάνομαι στους δρόμους και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι το σπίτι τους δεν υπάρχει γιατί είναι καρτούν. Όμως την τελευταία στιγμή βλέπω μια πινακίδα που έγραφε Evergreen Terrace και οδηγούσε σ’ ένα σωλήνα. Στροβιλίζομαι εντυπωσιακά καθώς γύρω μου αλλάζουν χίλια χρώματα και προσγειώνομαι στην καρέκλα της τραπεζαρίας που με περίμεναν οι υπόλοιποι Simpsons. Φάγαμε πίτσα με ανανά.

.
.
.
*Έχετε δει κάποιο όνειρο με διασημους guest stars; Θέλετε να το μοιραστείτε με τους αναγνώστες του enteka; Στείλτε το στο enteka11@gmail.com και θα δημοσιευτεί σε κάποιο απ’ τα Έντεκα της Δευτέρας.

Έντεκα (για το τέλος του καλοκαιριού)

[iloveathens]

1) Μπορεί το blog να βρίσκεται σε κάποιο είδος διακοπών, εγώ όμως είμαι στην πόλη και σκέφτομαι πως το καλοκαίρι τώρα τελειώνει. Για όλους εκτός από εμένα – που τώρα όλα αρχίζουν.
Σε μια εβδομάδα που θα έχω τελειώσει τελείως (πιο τελείως δε γίνεται) από δουλειές θα πάμε επιτέλους διακοπές. [Και θα αρχίσω και τη νέα σεζόν (παύλα σχολική χρονιά) του enteka.]
Κρατιέμαι να μην πω ‘Καλό Καλοκαίρι’, γιατί υποθέτω πως κάτι τέτοιο, τέτοια εποχή, θα ήταν ακόμη πιο εκνευριστικό κι απ’ το να πεις ‘Καλό Χειμώνα’.

[Η ζωή είναι πια σχετικά χαλαρή: προσπαθώ να κοιμάμαι πολύ - και τα μεσημέρια αν γίνεται, οργανώνω τα ανοργάνωτα - για πιο μετά. Προσπαθώ να μην έχω πρόγραμμα, να μην ελέγχω. Για πόσο θα πάμε διακοπές, αναρωτιέμαι, για όσο θέλουμε, μέχρι να βαρεθούμε, απαντώ. Ήταν η Α,μπα? εδώ για π/σ/κ/δ, βλέπαμε ριάλιτι, γελούσαμε, στήναμε μια νέα στήλη της (τα Βιονικά Αυτιά), μαγείρευαν (οι άλλοι) και έτρωγα εγώ. Και έπινα κάτι περίεργα, πολύχρωμα, γλυκά ποτά. Και βλέπαμε άφωνοι το τριήμερο porno for pyros απ' την ΒΑ Αττική. (ούτε μία παραίτηση, κλασικά, ούτε μία συγνώμη.)
Α, πήγαμε και στο 15λεπτο preview του Avatar σε 3D την Παρασκευή, αγχωθήκαμε αν θα βρούμε θέση και σκεφτόμασταν να πάμε ώρες πριν την έναρξη, αλλά τελικά ήμασταν εμείς κι εμείς στο σινεμά. Χτες είδα σε όνειρο ότι είχαμε πάει στο preview μιας πρωτοποριακής ταινίας κινουμένων σχεδίων: η οθόνη ήταν η μεγαλύτερη του κόσμου κι εκεί που καθόμουν ήταν πολύ άβολα, υπήρχε κίνδυνος να πέσω προς τα κάτω, λες και η γιγάντια αίθουσα ήταν χτισμένη σε γκρεμό. Ο ήχος του ξυπνητηριού ενσωματώθηκε στο όνειρο και, δευτερόλεπτα πριν συνειδητοποιήσω πως έπρεπε να ξυπνήσω, η ταινία τελείωσε άρον-άρον με παρανοϊκούς τίτλους τέλους που τρέχαν σαν τρελοί. ]

Ο ήχος του ξυπνητηριού. Να ένας ήχος που δε θα μου λείψει καθόλου από δω και πέρα…
.
2) Το τραγούδι του καλοκαιριού (μου)

Για την Little Boots [aka ‘ελπίδα της ποπ’] έχω γράψει πολλές φορές. Το νέο της τραγούδι μόλις μπήκε στο τοπ-10 της Αγγλίας και το βάζω εδώ γιατί τυχαίνει να είναι ένα καλοκαιρινό ποπ διαμάντι.

3) O δίσκος του καλοκαιριού (μου)

Αυτό είναι το Summer απ’ το νέο δίσκο των Marsheaux (του θηλυκού, ποπ ντουέτου απ' τη Θεσ/νικη με την ευρωπαϊκή αναγνώριση) που λέγεται Lumineux Noir και είναι ακριβώς όπως έπρεπε να είναι και τον ακούγαμε εκείνες τις μέρες που οδηγούσα προς τη θάλασσα.
(+breakthrough )


4) ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΡΙΝ: Εναλλακτική πραγματικότητα
(Απ’ τα πιο ενδιαφέροντα -αληθινά- πράγματα που διάβασα τελευταία.)

Στις 20 Ιουλίου του 1969, ο Neil Armstrong και ο Edwin "Buzz" Aldrin θα γίνονταν οι πρώτοι άνθρωποι που θα πατούσαν στο φεγγάρι. Όμως, κάτι πήγε στραβά. Η αποστολή τινάχτηκε στον αέρα και οι δύο αστροναύτες έχασαν τη ζωή τους. Το ίδιο βράδυ, καθώς ο κόσμος παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την τραγική εξέλιξη της ιστορίας, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον διάβασε αυτόν τον λόγο.

5)
Καλοκαίρι στο Βήμα της Κυριακής: Ο Αυγουστίνος Ζενάκος ανέτρεξε στη μοντέρνα τοπιογραφία κι επέλεξε μερικά απ' τα πιο μαγευτικά (καλοκαιρινά) ζωγραφικά έργα. Οι 15 εικόνες για το καλοκαίρι έπιασαν επτά ολόκληρες σελίδες του Βήματος, πράγμα πολύ ωραίο. Η πιο πρόσφατη εικόνα ήταν η υπέροχη "Μεγάλη Οικογένεια" του Μαγκρίτ (πάνω) απ' το 1963.

Αυτό που πρόσεξα όμως ήταν το πόσο ωραία τυπώθηκαν οι ζωγραφιές στις σελίδες της εφημερίδας. Έφαγα όλο το πρωί ψάχνοντας στο ίντερνετ τα έργα και πουθενά δε βρήκα το χρυσό πάνω στη θάλασσα του Σινιάκ ή τα αχνά και πανέμορφα χρώματα που φαίνεται να έχει στο Βήμα ο πίνακας του Σερά "Πορτ Αν Μπεσέν".


(νάτος, απ’ το ίντερνετ)

Φυσικά και στις σελίδες της εφημερίδας μπορεί να μην πέρασαν τα τελείως αυθεντικά χρώματα, και αν προσπαθούσα να σκανάρω τις σελίδες της η εικόνα θα άλλαζε κι άλλο, οπότε θα άνοιγε μια μπενγιαμινική συζήτηση για την αναπαραγωγή, την αύρα, για το τι γίνεται όταν η αναπαραγωγή δείχνει πιο όμορφη απ' το αυθεντικό κλπ, συζήτηση που έχω βαρεθεί να κάνω.

Βάζω κι εγώ έναν επιπλέον:

Van Gogh - Summer Evening, June1888.

6) Myconos Sucks, αυτό το ξέρουν όλοι (ένα κείμενο του περιοδικού 01 πριν 15 καλοκαίρια)
7) ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ


-

-

(κι άλλες?)

8) Η πιο τέλεια καλοκαιρινή εντεκάδα φτιαγμένη από τον stereo (ως απάντηση στο προηγούμενό μου ποστ για τα καλοκαιρινά Νο1 της Αγγλίας στα ‘80ς.)
9) Μια σειρά που είναι αστεία ακριβώς επειδή δεν είναι καθόλου αστεία.

Πρώτο καλοκαίρι χωρίς Ρετιρέ και για να μην υπάρξουν τίποτα συμπτώματα στέρησης βάζω ένα απίθανο τρέιλερ που προσπαθεί με υποχθόνιο μοντάζ να κάνει το Ρετιρέ να μοιάζει όντως αστείο.

10)


Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.



Ως συνέχεια (ή ως επανάληψη with a twist) την Ανοιξιάτικης Ιστορίας.



Περίληψη προηγουμένου: Η Καλοκαιρινή Ιστορία είναι ένα απ’ τα πιο όμορφα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία που έχω δει ποτέ. Η Jill Barklem είναι μια βρετανίδα συγγραφέας-εικονογράφος (γεν. 1951) που έγινε γνωστή χάρη στη σειρά βιβλίων Brambly Hedge - στα ελληνικά η σειρά μεταφράστηκε ως Βατομουριά. Στη Βατομουριά της ζουν δεκάδες ποντικάκια και οι περιπέτειές τους καταγράφονται σε (τουλάχιστον τέσσερα) βιβλία για τις εποχές του χρόνου. Ανοιξιάτικη Ιστορία, Καλοκαιρινή Ιστορία, Φθινοπωρινή Ιστορία, Χειμωνιάτικη Ιστορία.



Οι ζωγραφιές της Jill Barklem ήταν ίσως η πρώτη μου επαφή με την τέχνη. Πραγματικά, θεωρώ τις εικόνες της, με τις αραχνοΰφαντες μαξιμαλιστικές λεπτομέρειες και τις χρωματιστές ναΐφ αντανακλάσεις τους, αληθινά έργα τέχνης.



Με ξετρελαίνουν όλες οι σκηνές με τις κατοικίες των ποντικιών στο εσωτερικό του κορμού της Βατομουριάς, μια καμπυλωτή πολυκατοικία ζωγραφισμένη με διάθεση ασφυκτικής εκμετάλλευσης όλου του χώρου.


(αντίο καλοκαίρι, και του χρόνου ακόμα καλύτερα!)


11) FLASHBACK - 20 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΡΙΝ

Απ’ το καλοκαίρι του 1989 θυμάμαι:



Ότι ήμουν έντεκα χρονών. /// Την αγωνία για το αν θα γίνουν τελικά νέα, ιδιωτικά κανάλια (και τη φήμη για το κανάλι του Κόκκαλη που θα λεγόταν Νέα Τηλεόραση). /// Πρωτοσέλιδα απ’ το γάμο Αντρέα-Μιμής με τίτλο «Το Πήρε το Κορίτσι!». /// Τις εκλογές του Ιουνίου υπό το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά, τη μη αυτοδυναμία, το βλέμμα στο πρόσωπο των αριστερών συγγενών μου όταν ο ΣYΝ έκανε την κυβέρνηση Τζαννετάκη με τη ΝΔ. /// Τις επιτυχίες των Stock Aitken & Waterman. /// Την «ΚΑΘΑΡΣΗ» (αυτή ήταν η λέξη-κλειδί εκείνου του καλοκαιριού που χρόνια μετά θα έμενε στην ιστορία ως το καλοκαίρι του Βρώμικου ’89). /// Το θάνατο του Αγιατολάχ Χομεϊνί. /// Τα φώτα στο Παρίσι για τον εορτασμό των 200 χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης. /// Τα βίντεο-κλιπ στα δορυφορικά κανάλια (και την πρεμιέρα του Cherish). /// Τον FM 101 στο ραδιόφωνο, το Πορτοκαλί Πορτοκάλι και το Τι Ακούει η Θεσσαλονίκη. /// Την παραπομπή Παπανδρέου, Κουτσόγιωργα και λοιπών στο Ειδικό Δικαστήριο. /// Τη δίκη της εταιρίας δολοφόνων. /// Κάτι που λεγόταν «Γιουγκοσλαβικό Καλαμπόκι». /// Την αναμονή για την ταινία Batman (και τον σχετικό δίσκο του Prince) αλλά και τα αυτοκόλλητα Batman που μου έπαιρνε ο μπαμπάς απ’ το περίπτερο.

Κυρίως όμως θυμάμαι ότι μετακομίσαμε απ’ την Αρετσού στο Καραμπουρνάκι. Η μετακόμιση έγινε εξ ολοκλήρου απ’ τους γονείς μου, την περίοδο που εγώ ήμουν για μία εβδομάδα στο σεμινάριο-τουρνουά εκμάθησης μπάσκετ της ΧΑΝΘ (!). Κοιμόμουν στη γιαγιά μου στο κέντρο εκείνες τις ημέρες κι όταν το τουρνουά τελείωσε πήγα για πρώτη φορά στο νέο μας σπίτι. Η πολυκατοικία είχε ασανσέρ, το σπίτι ήταν ολοκαίνουριο και μεγάλο, είχα επιτέλους δικό μου δωμάτιο που ήταν μεγάλο και είχε θέα σ’ ένα παρκάκι.

Το καλοκαίρι του 1989, έμπαινα με ορθάνοιχτα μάτια σ’ ένα νέο υπέροχο περιβάλλον και πίστευα πως η ζωή από κει και πέρα θα ήταν τέλεια - το μέλλον έμοιαζε λαμπρό.
Και τώρα, είκοσι χρόνια μετά, το μόνο που θέλω είναι να νιώσω όπως εκείνη τη μέρα, όπως εκείνο το καλοκαίρι.


--------------------------------------------------------



(όμως το blog θα είναι εδώ!)
.
.
.