Wednesday, May 09, 2007

Έντεκα (για τον Marilyn Manson)

Δεν είναι ο ήρωάς μου, συχνά είναι τελείως έξω απ’ την αισθητική μου, έχω ελάχιστα κοινά μ’ αυτόν. Παρ’ όλα αυτά ήταν πάντα σε κάποιο σκοτεινό κουτάκι της ενήλικης ζωής μου και σαν jack-in-the-box ξεπηδούσε είτε για να με τρομάξει είτε για να με κάνει να γελάσω είτε απλά για να με στείλει (πού;) με τη μουσική του. Θέλω να ψάξω το πώς και το γιατί.

Με το που φτάνω στην εστία του Λονδίνου, πρωτοετής της δημοσιογραφίας, με μυρίζονται οι Έλληνες φοιτητές που ήταν ήδη εκεί. (1997, δέκα %#$* χρόνια!) Είμαι μαζί τους όταν μια περίεργη φιγούρα ανεβαίνει τις σκάλες – δεν μοιάζει Ελληνίδα, ντυμένη στα μαύρα -πιο μαύρα δεν γίνεται- λέει ντροπαλά «Γεια» κι εξαφανίζεται. «Την ξέρετε; Ελληνίδα;» «Κύπρια», μου λένε, «αλλά δεν θες να μπλέξεις μαζί της. Είναι λεσβία, της Καλών Τεχνών, ποιος ξέρει τι καπνίζει… Δε μιλάει σε κανέναν, όλη την ώρα ακούει μουσική και ζωγραφίζει». (Μην πείτε άλλα, σκέφτηκα, είναι ο άνθρωπός μου).
Τις επόμενες μέρες προσπάθησα να την γνωρίσω, αλλά όλο κάτι γινόταν – γνωριστήκαμε σε μια βαρετή βραδιά καραόκι στο Student’s Hall. Φυσικά ήταν ένα πλάσμα που διψούσε για επικοινωνία, απλά κανείς δεν της μιλούσε. Άρχισα να περνάω τα απογεύματα στο μικροσκοπικό της δωμάτιο βοηθώντας την σε κάθε είδους καλλιτεχνικά πρότζεκτ: φτιάχναμε κολάζ, καλύπταμε το δωμάτιο με αλουμινόχαρτο και γυρνούσαμε διαστημικές ταινίες, τη βοηθούσα στη ζωγραφική και τις φωτογραφίες της (κάπως σαν Cindy Sherman – στην freaky περίοδό της). Τελικά, παρά τις κεκτημένες φήμες, δεν κάπνιζε τίποτα, έφτιαχνε όμως μικρά τοστάκια με κασέρι και τρώγαμε καθώς πίναμε κλεμμένα κρασιά. Και ακούγαμε Marilyn Manson.

Σιχαινόμουν τον Manson όπως άλλωστε και ο περισσότερος κόσμος, ακόμα και σήμερα. Τα πρώτα του LP ήταν ένας βασανιστικός θόρυβος για μένα, τη φωνή δε μπορούσα να τη συνηθίσω με τίποτα, το Sweet Dreams με εκνεύριζε, τα περί αρχηγού της Σατανικής Εκκλησίας μου έμοιαζαν με απωθητικό gimmick, τα βίντεο κλιπ ήταν αχρείαστα γκροτέσκα -έως τρομακτικά. Η νέα μου φίλη όμως είχε το Antichrist Superstar. Δεν ξέρω πώς έγινε το κλικ, αλλά σύντομα της ζητούσα να βάλει συγκεκριμένα τραγούδια (όπως το Cryhtorchid που στο 1.43 με άφηνε άφωνο), τα οποία και συνδύασα με την περίοδο, ή καλύτερα με το δωμάτιό της φίλης μου. Εκεί διάβασα και μερικές συνεντεύξεις του, με καλύτερη μία στο Rolling Stone. Τον βρήκα σκεπτόμενο, καλλιεργημένο, δημιουργικό: καμία σχέση με τον προκλητικό death metal σατανιστή που υποδυόταν.

Σύντομα σταμάτησε να τον υποδύεται. Το Mechanical Animals (ο καλύτερος του δίσκος για μένα, που μου τον χάρισαν πριν φύγω για Βερολίνο) ήταν επηρεασμένος από περσόνες του Bowie και science fiction καρτούν κι ο ήχος του ήταν σχεδόν ηλεκτρονικός, σαν Gary Newman on absinth (π.χ. στο τέλειο Last Day on Earth) . Ο Μάνσον δεν ούρλιαζε τόσο όσο παλιά. Περισσότερα αργά τραγούδια (σαν τα The Speed Of Pain που είναι το αγαπημένο μου), ανέδειξαν και τη μελωδική πλευρά του συγκροτήματος (α ναι, ξέχασα, είναι συγκρότημα).

Πίσω στη Θεσσαλονίκη και συνειδητοποιώ ότι ο Μάνσον αρέσει τρομερά στο Γιάννη και την Τάνια: έχουν κάτι φοβερά ντοκιμαντέρ που βλέπουμε και τα αναλύουμε λες και είναι βαριά φιλοσοφία. Αγοράζω το Hollywood μόλις βγαίνει και γυρνώντας το βράδυ στο σπίτι (έμενα με τους γονείς ακόμη) μετά τα μεσάνυχτα, το ακούω στο σκοτάδι με ακουστικά: αρχίζει με το υποβλητικό Godeatgod, καθώς τελειώνει όμως, μ’ ένα αυτοσαρκαστικό τραγούδι που υποτίθεται πως προκαλεί τον ακροατή να πατήσει τη σκανδάλη και να αυτοκτονήσει [αντίστροφη μέτρηση, μετά κενό… μετά διάφορα κλικ του όπλού, μετά κενό και μετά…] αγριεύομαι κι αποφασίζω να μην τον ξανακούσω στο σκοτάδι (ούτε με ακουστικά).

Λίγους μήνες μετά, στην Αθήνα (2000), σ’ ένα πάρτι στο Memphis κοντά στο Χίλτον, ψευτομαλώνω με έναν γνωστό μου που θεωρεί τον Μάνσον death-metal σκουπίδι, χωρίς όμως να τον έχει πολυακούσει: «Άκουσε πρώτα το Mechanical Animals. Δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που λες!» Δεν πείθεται με τίποτα μέχρι που έρχεται ένας απ’ την παρέα (ο Άρης απ’ τους Matisse, για να κάνω και λίγο name-dropping) και ρωτάει γιατί μαλώνουμε. Του λέμε και γυρίζει στο γνωστό μας: «Μα, έχεις ακούσει το Mechanical Animals; Δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που λες!» Μερικά χρόνια μετά, στο Bowling for Columbine -τελικά ήταν ο μόνος λογικός εκεί μέσα-, ο κόσμος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αφού τον άκουσε να μιλά τον καταχειροκρότησε. [Ακουγόταν μια εκδοχή του Nobodies - οι στίχοι ειρωνεύονται τον χειρισμό των μαθητικών δολοφονιών από τα υποκριτικά ΜΜΕ: "Some children died the other day/We fed machines and then we prayed/Puked up and down in morbid faith/You should have seen the ratings that day"].

Ο πιο πρόσφατος δίσκος του βγήκε το 2003 (στα γενέθλια μου στο Λονδίνο ήρθε κόσμος στο σπίτι κι ήπιαμε absinth ως tribute) κι εκείνο το Μάη, έχοντας τελειώσει και το μεταπτυχιακό επιστρέφουμε Ελλάδα με το Γ. κάνοντας πρώτα μια τριήμερη στάση στο Άμστερνταμ. Γυρνώντας στους πεζόδρομους βρίσκω τελικά το The Golden Age of Grotesque (το καλύτερο ήταν το ομότιτλο). Το ακούμε [non-sober] στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, μια εμπειρία μάλλον τραυματικά αγχωτική. Στο στρατό αρχίζω να ξανακούω το δίσκο: ήταν επηρεασμένος από τη Βαϊμάρη, την Dita Fon Teese, το burlesque κλπ. Ήταν πολύ μελωδικός κατά τόπους, μια πολύ καλή δουλειά κατά τη γνώμη μου, όπως και διάφορα ρεμίξ της ίδιας εποχής (This is the new Sh*t από Goldfrapp, ή το Paranoir) και οι διασκευές (κυρίως το KKK Took My Baby Away των Ramones).

Όταν το 2005 ανακοινώθηκε η συναυλία του στο Rockwave της Αθήνας δεν πίστεψα ότι θα γίνει. Έστειλα μέιλ στον Fred στο Λονδίνο – ήταν ο μόνος φίλος φαν εκεί, κάθε τόσο λέγαμε να πάμε να τον δούμε λάιβ κι όλο ακυρωνόταν λόγω αντιδράσεων. Αγόρασα εισιτήρια και με κάποιο τρόμο έβλεπα τα πρωτοσέλιδα της Εσπρέσσο που πίεζε για την ακύρωση, καθώς και την εκπομπή του Κωνσταντινίδη [βορειοελλαδίτης τηλε-εθνικιστής με περούκα και απίθανα τηλεοπτικά γκάλοπ: Να έρθει ο Σατανάς Μάνσον στο ιερό χώμα της Ελλάδος: ψήφοι 12. Να μην έρθει ο Αντίχριστος Σατανάς: ψήφοι 3950]. Στη συναυλία στη Μαλακάσα πήγα με την Κατερίνα και τον Γιώργο. Πολύ ωραία – αυτό που μου έμεινε πιο πολύ ήταν η αρχή: σκοτάδι, κάτι σαν οπερετική κλασική μουσική, ο Μάνσον με κεριά να ψέλνει, στα ψέματα.

Τις προάλλες άκουσα το νέο του (εξαιρετικό) τραγούδι Heart Shaped Glasses και το βρήκα πολύ αστείο: ο Μάνσον είναι ο freak του σχολείου (βγαλμένος από κολεγιακή αμερικανιά) που έχει ερωτευτεί το κορίτσι που φοράει γυαλιά σε σχήμα καρδιάς και λευκά, καθαρά ρούχα – το αντίθετό του τελείως. Έστειλα γράμμα, μετά από χρόνια, στη φίλη μου στην Κύπρο και την ρώτησα αν το άκουσε: «Θυμάσαι τότε στην εστία, που ακούγαμε το Beautiful People και μας βαρούσαν τους τοίχους οι δίπλα Μαλαισιανοί να το χαμηλώσουμε; Και τότε που χτυπήσαμε το fire alarm και μας είδε ο Στέφανος και είπε σ’ όλους ότι ήμασταν εμείς;...»

Περιμένω το νέο δίσκο του Μάνσον, χωρίς την αγωνία του μεγάλου φαν (που δεν είμαι) κι αναρωτιέμαι αν σε δέκα χρόνια θα έχω άλλες τόσες -έντονες- αναμνήσεις σχετικές με την καριέρα του.

[*για τα 11 τραγούδια: αριστερό κλικ για play, δεξί για save as]

Monday, May 07, 2007

Έντεκα (της Δευτέρας)
















1) Γεια! Όσο έλειπα, στα blogs κάποιοι αρρώστησαν (περαστικά!) και κάποιοι τσακώθηκαν (ditto). Το καλύτερο όμως το διάβασα τυχαία σ’ ένα αξιοζήλευτο μπλογκ που δεν ήξερα ότι υπήρχε: ήταν εξαιρετικά δραματικό - η blogger μπαίνει στο νοσοκομείο για σοβαρή (!) επέμβαση και αφήνει τους σχολιαστές της σε ένα εικονικό καφενείο που μόνο άμα το δεις το πιστεύεις. Εκατομμύρια έτη φωτός μακριά απ' τη δική μας μπλογκόσφαιρα όπου όλοι τρώγονται για καυγά, στο τριανταφυλλένιο μπλογκ της Rose Yellow τα σιρόπια ξεχειλίζουν, οι απίθανες παρεξηγήσεις κρατούν λίγο, η ζάχαρη του καφέ λιγώνει, οι παραγγελιές και τα πρόστιμα (!) δίνουν και παίρνουν. Ο πραγματικός σουρεαλισμός κρύβεται στα comments (αλλά και στο ποστ-επιστροφή που ακολούθησε) και προτρέπω να διαβάσετε όσα περισσότερα μπορείτε απ’ τα 288 σχόλια που υπάρχουν. Ο βαρύγδουπος τίτλος του δραματικού ποστ είναι: Φοβάμαι. Φεύγω. Το blog αναλαμβάνει η Φωτεινή Σπανού.

2) Διάβασα: Τον Σταμάτη Φασουλή στα Νέα για την ποιητική συλλογή του Χρήστου Βαλαβανίδη /// Τον Γιώργο Χρονά στην Athens Voice για το κρυμμένο θαύμα της Mαρίας Bουμβάκη /// Τον Ροΐδη στο μπλογκ του και τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο στη Lifo (no direct link) για τον Μίκη Θεοδωράκη και τον αρχιεπίσκοπο. /// Τους intvduals στο blog τους σε μια φοβερή Κασσαβετική ανακατασκευή του Ρετιρέ. /// Την Μυρτώ Τσελέντη στο blog του M.Hulot για τα Manga.

3) Στο free press CityUncovered γράφει ότι, πέρα από κάποιες νέες εισόδους, η Ελλάδα, μαζί με την Αυστρία και την Ιρλανδία είναι οι 3 τελευταίες χώρες της Ε.Ε. «που δεν αναγνωρίζουν ακόμα ΚΑΝΕΝΑ νομικό δικαίωμα στους γκέι και τις λεσβίες, ούτε γάμου, ούτε υιοθεσίας, ούτε καν όμως συμφωνητικό συμβίωσης!» [Δεν είναι τόσο αυτό το γεγονός που μου έκανε εντύπωση, όσο ότι όλες οι υπόλοιπες τα έχουν ήδη αναγνωρίσει. Σα χτες θυμάμαι τις 2-3 πρώτες δακτυλοδεικτούμενες χώρες, και τα χάχανα περί γάμων στο Άμστερνταμ. Ο καιρός όμως πέρασε και η Ε.Ε. –πλην των τριών- δεν κρυφογελά πια σεμνότυφα, αντίθετα, θέσπισε νόμους ίσων δικαιωμάτων για θέματα νομικά, ασφαλιστικά και οικονομικά.]

4) Έψαχνα για δώρο σε δισκάδικα της Θεσ/νίκης το νέο λάιβ δίσκο του Σαββόπουλου (Πυρήνας). Μου λένε στο Μετρόπολις: «Δεν συνεργαζόμαστε πια με την εταιρία – δεν θα τον φέρουμε». Πάω στον Πάτση, το ίδιο. Πάω σ’ ένα τρίτο: «Ααα», μου λένε, «δεν θα τον φέρουμε ποτέ. Έχουμε πρόβλημα με τη δισκογραφική». «Και ποια είναι αυτή η εταιρία;» ρωτάω. «Η Lyra».
Λίγες μέρες μετά διάβασα ότι η θρυλική Lyra του Πατσιφά πουλήθηκε στη Legend του Άλτερ. [Απίστευτη εταιρία η Legend: ο Μίκης Θεοδωράκης με τον Σχιζοφρενή Δολοφόνο και την Ποδοσφαιρίστρια, o Ξαρχάκος με τα Ζουζούνια, το 2 του Κ. Βήτα με τα Στρουμφάκια.] Τώρα, τι ρόλο έπαιξαν όλα αυτά στο να μην μπορώ να βρω το δίσκο του Σαββόπουλου σε κοτζάμ Θεσσαλονίκη – δεν το ξέρω. (κείμενο για την ιστορία της Λύρα απ’ την Ελευθεροτυπία).

5) Η Ποδοσφαιρίστρια (φωτο mediablog) Στην αρχή χόρευε στο background του Je t’ aime, κλωτσώντας μ’ έναν περίεργο τρόπο στον αέρα - τώρα έχει και τραγούδι (μάλλον απομυθοποιητικό όμως), που λέει: "Δεν είμαι η Μαντόνα, είμαι η γυναίκα Μαραντόνα." Πεθαίνω γι’ αυτήν: μου θυμίζει τρομερά την Πάτσυ (J. Lumley) απ’ το Absolutely Fabulous, με την πρόστυχη έκφραση, τα γουρλωμένα σαν από ecstasy μάτια, το έκφυλο στόμα με τα σουφρωμένα χείλη, το μόνιμο (σχεδόν σατανικό) χαμόγελο, το παρακμιακό ασταθές λίκνισμα, την ψευδή αριστοκρατικότητα. Η κάμερα εστιάζει στις αέρινες κλωτσιές, η έκφρασή της όμως κλέβει την παράσταση.

6) Από μια πολύ αρνητική κριτική του Ηλία Φραγκούλη στο cinemad για την ταινία της Ντίσνεϊ Meet the Robinsons: «Aισθάνεσαι πως βλέπεις το αποτέλεσμα εκατοντάδων marketing meetings όπου ενήλικες παίζουν με ώριμες νευρώσεις και επιθυμίες, σφυρηλατώντας ενοχικά τα υπολείμματα του παιδικού τους εγώ.» Με το που διάβασα αυτό ήξερα ότι μου ταίριαζε κι έτρεξα στο σινεμά να δω το φιλμ: ο Φραγκούλης είχε δίκιο – κι όμως ήταν τ ε λ ε ι ο ! (Η αγαπημένη μου παιδική ταινία εδώ και πάααρα πολλά χρόνια). Μ' αρέσουν οι κριτικές του: περιγράφουν πρωτότυπα και με χειρουργική ακρίβεια την ταινία έστω κι αν τη θάβουν. [απ’ τα σχόλια του ποστ: cinemad: «Άλλη μια απόδειξη πως μια «αρνητική» κριτική μπορεί να ιντριγκάρει εξίσου, enteka. Επίκαιρο θέμα, αν με αντιλαμβάνεσαι...»
enteka: «Εννοείται ότι μια spot-on κριτική (έστω και αρνητική) είναι 100 φορές πιο πολύτιμη και χρήσιμη από μία κολακευτικά αδιάφορη. Και σε αντιλαμβάνομαι υπερβολικά καλά.»]

7) Πριν κάποιο καιρό έγραψα για την conservapedia (την απάντηση της χριστιανικής δεξιάς στη wikipedia). Λοιπόν, διάβασα στην Guardian για το GodTube την χριστιανική εκδοχή του YouTube: παππούδες που μιλάνε, christian ‘rock’, παιδάκια βγαλμένα απ' το Jesus Camp. Μόλις είδα ένα κλιπάκι (που μοιάζει με παρωδία χωρίς να είναι) που λέγεται «ο Χειρότερος Εφιάλτης ενός Άθεου είναι μια Μπανάνα» (με cameo του Kirk Cameron). Λέει ότι αφού η μπανάνα είναι τόσο τέλεια φτιαγμένη, και ταιριάζει ακριβώς στο ανθρώπινο χέρι πρέπει να την έφτιαξε ο Θεός – μοιάζει αστείο αλλά είναι απ’ τα βασικά επιχειρήματα των υπέρμαχων του intelligent design (των αρνητών του Δαρβίνου). Διάβασα και μερικά απ’ τα ειρωνικά σχόλια: «I just found a stone in my back garden that I could hold in my hand! God must have designed it as it had ridges where my fingers could go and was light enough to lift!» /// «And my car keys too! It's amazing but they fit perfectly into only my car, allowing me to drive to church over and over!» /// «All that it proves is that you, the same as everyone else, are a few steps away from monkeys». /// [Σας ικετεύω να το δείτε.]

8) Μεταξύ των άλλων στο πάρτι του περιοδικού Σινεμά ήταν και «η αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, κ. Βάσια Τριφύλλη»! [Ώστε αυτή είναι η ιδιότητά της -κρατιέμαι για να μην ξεσπάσω σε αντικυβερνητικό tirade]. Όσο για το νέο Σινεμά: πολύ ωραίο, αλλά ικετεύω τον εκδότη του να το βγάζει και σε εκδοχή χωρίς dvd. Πλήρωσα εννιά ευρώ για να το διαβάσω -τις ταινίες τις είχα δει- και προσωπικά με ξενίζει λίγο όταν νιώθω ότι πληρώνω το δώρο και όχι την (καλή, όντως) ύλη.

9) Πρόσφατες Υποσυνείδητες Εντεκάδες: 11 φωτογράφοι 11 Ελλάδες απ’ το Big Fish του Θέματος (αριστερά: Σπύρος Στάβερης, 1995, «Η Νάνσι και το αγόρι της») // 11 γκόμενοι της ελληνικής showbiz απ’ το Λοιπόν, // 11 λόγοι που αγαπάμε τη Βραζιλία απ’ το Μaxim. (Φακτ! Το enteka δεν ήταν το πρώτο ελληνικό μπλογκ με λίστες. Για μία και μόνο μέρα του 2004 υπήρξε κι αυτό: http://listes.blogspot.com/)

10) Με αφορμή τον σημερινό τηλεμαραθώνιο της Ελπίδας για το Ογκολογικό Παίδων: τόσα χρόνια ακούμε γι' αυτό και δίνουμε λεφτά και βλέπουμε τη φάτσα της οσίας Βαρδινογιάννη κι ακόμα δεν έχει καν αρχίσει το χτίσιμο. Συγνώμη αλλά αν το πλήρωνε απ' την τσέπη της (μη μου πείτε ότι δεν της φτάνουν!) το νοσοκομείο θα 'χε τελειώσει εδώ και χρόνια! Η φιλανθρωπία ενδιαφέρει ή το φαίνεσθαι; Και τελικά, είναι αλήθεια άραγε ότι μπλοκάρει εδώ και χρόνια το Ογκολογικό των Αγίων Αναργύρων γιατί ήθελε να γίνει πρώτα το "δικό" της, το οποίο πάλι εμείς καλούμαστε να ενισχύσουμε μέσω του Mega;

11) Η απαγόρευση των πορνό DVD στις εφημερίδες (να πω ότι είμαι υπέρ του πορνό κλπ). Η μεγάλη πλάκα, όπως έχω ξαναγράψει είναι ότι τα πορνό τα δίνανε κυρίως κάτι δεύτερες δεξιές εφημερίδες: οι συντηρητικές, οι χριστιανικές, αυτές που χτυπιούνται με οτιδήποτε προοδευτικό και κατακεραυνώνουν υποκριτικά το κανάλι της Βουλής για την «πορνό όπερα του Greenaway» - Espresso, Βραδυνή, Παρασκευή & 13, Press Time και δε συμμαζεύεται. [Πάντως σε σε σχέση με την ύλη τους τα πορνό DVD είναι έργα τέχνης!]

-------------------------------------------------------------

*Ποστ μέσα στο ποστ

Μου έστειλε ένα μέιλ ο Γιώργος Μάρκου: "Γεια σου! Με αφορμή την αγορά του νέου μου iPod, θα ήθελα να σου προτείνω την δημιουργία ενός post για τις 11 (προφανώς!) καλύτερες ιδέες για laser engravings στην "πλάτη" αυτού. Σε περίπτωση που δεν γνωρίζεις περί τίνος πρόκειται, να σε ενημερώσω ότι με κάθε αγορά ενός iPod (από ΗΠΑ μόνο) δικαιούσαι να σου χαράξουν δύο γραμμές κειμένου στο πίσω μέρος αυτού".

(Του ζήτησα να μου στείλει τι θα έγραφε αυτός και ποια κατ' επέκταση είναι τα pop culture μόττο του. Λίγες μέρες μετά μου έστειλε την λίστα του, και τον ευχαριστώ)

1. Memento vivere («Θυμήσου να ζεις».) 2. Mehr Licht («Περισσότερο φως», οι επιθανάτιες λέξεις του Johann Wolfgang von Goethe) 3. I met Death today. We are playing chess. (Antonius Block από την «Έβδομη Σφραγίδα», 1957) 4. The world is a vampire, sent to drain (Smashing Pumpkins - Bullet With Butterfly Wings) 5. Always look on the bright side of life. (Εσταυρωμένοι από το «Life of Brian», 1979) 6. Oh, my God! They killed Kenny! («South Park») 7. I have a cunning plan... (Baldrick, από το «Black Adder») 8. It's an electric drill! You get me, you kill me! (Chandler, από το «Friends») 9. 42 (The Answer to Life, the Universe, and Everything - Douglas Adams) 10. It was the best of times, it was the worst of times. (A Tale of Two Cities, Charles Dickens) 11. All you need is love. (The Beatles , από το ομώνυμο τραγούδι)

*Κατά σύμπτωση πριν λίγες μέρες απέκτησα κι εγώ i-pod για τα γενέθλιά μου. Αν μπορούσα να χαράξω κάτι -το σκέφτηκα καλά- θα ήταν ένας στίχος από ένα αγαπημένo μου τραγούδι: Forget the future - Live for today

Monday, April 02, 2007

Έντεκα (μήνες enteka)

Στις αρχές Μαΐου του 2006 (στις 3, ημέρα των γενεθλίων μου - ο ήλιος του προφίλ είναι από κείνη τη μέρα), λίγο πριν πάω στο λούνα παρκ, άνοιξα αυτό το μπλογκ. Είχαν προηγηθεί μήνες τεμπελιάς και σημειώσεων σε χαρτοπετσέτες. Το επόμενο πρωί κοίταξα το προφίλ μου και είδα ότι το είχαν δει 15 άτομα: ένιωσα πολύ περίεργα, μάλλον άσχημα – είχα αρκετά κρυφά μπλογκς προηγουμένως, για δική μου διασκέδαση, κι είχα συνηθίσει να μην ανησυχώ καθόλου για τη γνώμη άλλων. [Κάπου εδώ θα πρέπει να παραδεχτώ το λόγο που αυτό το μπλογκ έγινε δημόσιο και με ανοιχτά τα σχόλια: έγραφα κάτι για την περίοδο ’86-’89 και χρειαζόμουν υλικό και πραγματολογικά στοιχεία που δεν μπορούσα να τα βρω πουθενά. Στο enteka έγραφα ένα κι οι σχολιαστές θυμόντουσαν δέκα – πράγμα πολύτιμο για μένα, και το οποίο εξηγεί την εμμονή με τη δεκαετία του ’80, τουλάχιστον στην αρχή. Το βιβλίο έχει προχωρήσει ελάχιστα τους τελευταίους 11 μήνες – σε αντίθεση με το μπλογκ: αυτό είναι το 201ο ποστ.] Ξαναδιάβασα τα πάντα, ώστε να γράψω αυτή τη μίνι ανασκόπηση, και, παρ’ όλο που το θέμα είναι τελείως trivial το αντιμετώπισα σαν να ήταν σοβαρό - όπως και στις υπόλοιπες ‘έρευνες’. Η «μίνι ανασκόπηση» μου βγήκε μάξι, και γι’ αυτό τη χώρισα στα 2.


May 2006
Δεν ήξερα για πόσο θα μπορούσα να κρατήσω το concept της λίστας, πάντως ξεκίνησα πληθωρικά, ανεβάζοντας μέχρι και 15 ποστ την εβδομάδα. Στο πρώτο απ’ αυτά έγραφα για τα ελληνικά sites και blogs που διάβαζα τότε (M. Hullot –με δύο λ!, W.D.Y.S. look like, old boy, vita moderna, manifesto, πετρίδης, nylon κλπ). /// Στο πρώτο θεματικό μηνιαίο αφιέρωμα είχα αγαπημένα εξώφυλλα του περιοδικού Rolling Stone: συνήθως το ποστ είχε μόνο τη φωτογραφία και στα σχόλια έγραφα μια σχετική εντεκάδα. Η πρώτη φωτογραφία που μπήκε στο μπλογκ ήταν το εξώφυλλο του Prince. /// Νομίζω όμως ότι το ποστ που με χαρακτηρίζει περισσότερο είναι αυτό με τα αγαπημένα παιδικά βιβλία. [για ένα απ’ αυτά έγραψα ότι είναι του Άλκη Γουλίμη. Έξι μήνες μετά ένα ανώνυμο σχόλιο εκ μέρους της οικογένειας της με ενημέρωνε ότι επρόκειτο για την Άλκη Γουλίμη και συμπλήρωνε: «tha eniothe perifani pou vrisketai sto blog sas. Unfortunaltely she passed away recently», πράγμα που έλεγξα και, δυστυχώς, ισχύει.] /// Με δύο παρόμοια ποστ προσπάθησα να δώσω το στίγμα του μπλογκ, ότι δηλαδή όσο μ’ αρέσει το καλό, τόσο μ’ αρέσει και το ανάλαφρο. Στα ποστ για τα cd και τα βιβλία που θα αγόραζα αν είχα λεφτά, ανάμεσα στα πραγματικά έβαλα και κάποια trash, ώστε να έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου (!). /// Υπήρχε κι ένα ποστ που λεγόταν «11 ποστ που θα γράψω σύντομα»: σήμερα βλέπω απ’ τα 11 τελικά έγραψα μόνο τα 2. ///»Σ’ αγαπώ», είπε ο πρόβατος κι ο νανάκος ήταν ο πρώτος έγραψε για μένα στο ποστ του List Mania: “Αν σας αρέσουν οι λίστες στο μπλογκ του Έντεκα θα βρείτε τη παιδική χαρά σας!!” Έγραψαν κι άλλοι και γενικά περνούσα πολύ ωραία με το μπλογκ, πολύς και συμπαθητικός κόσμος ήταν "εκεί, στα πρώτα του βήματα", όπως λένε στην TV. /// Το πρώτο συλλογικό ποστ ήταν για τα επεισόδια Friends στο οποίο συνεργάστηκαν ο αέναος και η choccocat. /// Άλλα πράγματα που έγραψα: η παρανοϊκή ζωή του Axl Rose, αισιόδοξοι στίχοι του Morrissey, τα κλισέ του Ρετιρέ, οι καλύτερες θεωρίες συνομωσίες, όνειρα που είδα κάποτε, τηλεπαιχνίδια, παλιά περιοδικά, αναμνηστικά που βρήκα σ’ ένα κουτί, αγαπημένα taglines σε μπλογκ (το tagline μου, μέχρι να αρχίσει να αλλάζει κάθε μέρα, δηλαδή για περισσότερο από 9 μήνες έγραφε: [Προσωπικές Απόψεις]).

June 2006
Θεματικό αφιέρωμα του μήνα: χειρότερα εξώφυλλα δίσκων (έγινε και ψηφοφορία στο τέλος και κέρδισε αυτό της Millie Jackson). /// Συνέχισα να μπλέκω την ποπ κουλτούρα με απολύτως προσωπικά πράγματα: ο μόνος τρόπος για να μην κάνω τις γνωστές lifestyle λίστες –«τα καλύτερα είναι αυτά» «κάνε εκείνο, πήγαινε εκεί»-, ήταν να δίνω μια προσωπική χροιά, στήνοντας ένα ρεμίξ από αναμνήσεις, όνειρα και δημιουργική (!) μυθοπλασία. /// Τον Ιούνιο δημοσίευσα τουλάχιστον 3 ποστ που βασίστηκαν σ’ ένα απ’ τα private, δοκιμαστικά μου μπλογκ (λεγόταν copy of a reproduction και μου κράτησε παρέα για λίγο στις αρχές του ’05, ενάμιση χρόνο πριν το enteka). /// Απ’ τα stoned κείμενά μου: Έντεκα Σημάδια του Αντίχριστου, μια ιστορία συνομωσίας με αφορμή τη μυθολογία για την ημέρα 6/6/06. /// Το ποστ για τη συναυλία των Massive Attack ήταν το πρώτο κείμενο «επικαιρότητας» και το έγραψα ως ‘αντίδραση’ που κάποιος μ’ έβαλε στα λινκ του ως «Λίστες Νοσταλγίας». Επίσης όταν κάποιος είπε ότι έγραφα μόνο τα θετικά κι ότι αποκλείεται να είμαι τόσο αισιόδοξος (κι όμως!) έγραψα Έντεκα πράγματα που πραγματικά μ’ ενοχλούν (Πολύδωρας, Άννα Παναγιωταρέα, σαρανταποδαρούσες, Χριστόδουλος, κατσαρίδες κ.α.) /// Προς τα τέλη Ιουνίου έβαλα για πρώτη φορά λινκς σε 11 blogs (μαζί με τρίβια για το καθένα) και τα ’χω αλλάξει μόλις δυο φορές από τότε, για ποικιλία. Τότε περίπου μπήκα και στο Μόνιτορ (r.i.p.). /// Θέματα: απαντήσεις από ένα λεύκωμα του ’88 (και πρόσκληση στους αναγνώστες να απαντήσουν κι αυτοί), στίχοι της Λένας Πλάτωνος, παλιά περιοδικά, αμερικάνικες ’80ς κωμωδίες, κι άλλα όνειρα, trash τηλεοπτικές στιγμές, ονειρεμένα μέρη διακοπών κ.α. Πριν κλείσει ο μήνας έγραψα ένα ποστ για τον Aaron Spelling (με αφορμή το ατυχές γεγονός του θανάτου του) το οποίο οδήγησε σε μια συζήτηση με φίλους για τους θανάτους διασημοτήτων, όπου ανακάλυψα πώς όλοι θυμόντουσαν πού ήταν και πώς ένιωσαν όταν πέθαναν ξαφνικά δημόσια πρόσωπα. Και αυτό μου έδωσε μια ιδέα…

July 2006
Το θεματικό αφιέρωμα του μήνα ξεκίνησε με τον μοναδικό θάνατο που με συγκλόνισε πραγματικά. Για να φτιάξω ένα κείμενο για τη Μαλβίνα Κάραλη κράτησα πρόχειρες σημειώσεις, σκόρπιες αναμνήσεις που μου ερχόταν σχεδόν υποσυνείδητα, στα λευκά σημεία μιας εφημερίδας, όντας διακοπές στη Χαλκιδική. Όταν επέστρεψα και τα πέρασα σε word ένιωσα ότι δε χρειαζόταν να αναπτύξω τίποτα και τα πέρασα κατευθείαν στο μπλογκ. Θετικά σχόλια σ’ αυτό και σ’ άλλα μπλογκς, πολλά linkblogs (r.i.p.!), αναδημοσίευση στην Ελευθεροτυπία απ’ τον Σ. Τσαγκαρουσιάνο. [Και, αντιδράσεις: «Έντεκα λόγοι για να μην αγοράσετε σήμερα Ελευθεροτυπία», έγραψε ο μακμάνους, «αυτά είναι για τα βαμπίρ», έγραψε ο Vague Tourist…] /// Τον Ιούλιο (αν δεν κάνω λάθος) είπα για το μπλογκ σε 4-5 φίλους – μέχρι τότε ήταν σχεδόν top secret./// Μερικά κείμενα γίνονται πιο ‘σύνθετα’. Με αφορμή το μπλογκ έκανα τα δύο πράγματα που μ’ αρέσουν πιο πολύ: 1) έρευνα επί ώρες (και στρατηγική τοποθέτησή της στο κείμενο) 2) αρχισυνταξία και σχεδιασμό (σε πολλά εισαγωγικά και τα δύο!): παραγγελία θεμάτων -στον εαυτό μου συνήθως-, επιλογή εικόνων, μουσικής, lay-out κλπ. [Γι’ αυτό μ’ αρέσει το blogging: μου θυμίζει τις αυτοσχέδιες εφημερίδες που έφτιαχνα στα δέκα μου, όπου μου άρεσαν τα πάντα εκτός απ’ το να τις γράφω. Έτσι και τώρα - γράφω τα κείμενα επειδή μπορώ, περισσότερο όμως από ανάγκη.] Όποτε μπορούσα πάντως έδινα κείμενα σε άλλους και έπαιζα με τα υπόλοιπα: για τον Kurt Cobain έγραψε ο Averel, για τη Βουγιουκλάκη η Ιφιμέδεια κι ο npl, για τους χειρότερους ηθοποιούς ο shottkey και άλλοι, για τον sid barret οι bloggers του Μόνιτορ και πάει λέγοντας. Άλλα θέματα: οι Simpsons, αποσπάσματα απ’ το εφηβικό μου ημερολόγιο, one hit wonder καλλιτέχνες (που μερικοί ήταν, απ’ ό,τι φάνηκε, τόσο obscure που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν ήξεραν ούτε αυτό το μοναδικό τους χιτ), νικητές ριάλιτι -άλλο ένα παράδειγμα έρευνας που έκανα για τον εαυτό μου με την πρόφαση ενός ποστ-, αγαπημένα θερινά σινεμά, αναμνήσεις απ’ τις αγαπημένες μου συναυλίες κ.λ.π.

August 2006
Το έβαλα στον αυτόματο πιλότο κι άρχισα τα ταξίδια. Πριν φύγω έφτιαξα το θεματικό αφιέρωμα του μήνα, πέρασα όλα τα ποστ και μετά σε τακτά χρονικά διαστήματα τα έκανα publish. Σ’ ένα σχόλιο η Xilaren (που προφανώς είδε ότι ανέβαζα ποστ κάθε δυο-τρεις μέρες) έγραψε: «Βλέπω κάποιος ήταν πολύ απασχολημένος όσο οι άλλοι τρέχαμε από εδώ και εκεί. Μπράβο», στο οποίο απάντησα με ειλικρίνεια «not as busy as it looks ;)» [Να ‘ναι καλά ο cobden που έγραψε ένα κείμενο για ένα παλιό τεύχος του ΔΥΟ, του αγαπημένου μου παιδικού περιοδικού]

September 2006
Επιστρέφω απ’ τις διακοπές με τις (γραπτές) αναμνήσεις από τη συναυλία της Madonna, και βρίσκω κι ένα ενδιαφέρον tribute μπλογκ που λέγεται ΕΝΤΕΚΑ + 1 το οποίο γράφει ο «dwdeka». Email με ρωτούσαν αν ήμουν εγώ (δεν ήμουν) και αν ήθελα να του τα χώσουν (δεν ήθελα). Κράτησε μόλις δέκα μέρες και ποτέ δεν έμαθα ποιος το έγραφε και αν είχε άλλο μπλογκ. 12, αν διαβάζεις, δώσε μου ένα σημάδι! /// Αρχίζω να γράφω πιο σπάνια (σπάνια τότε σήμαινε 4-5 φορές την εβδομάδα) και γράφω μόνο τα ποστ που μ’ ενθουσιάζουν, πετώντας πολύ έτοιμο υλικό από το word document που είχε αρχίσει να με μπερδεύει. [word document = η σελίδα στην οποία γράφω και αναπτύσσω ιδέες και πλέον είναι γεμάτη με παραπάνω από 400 ιδέες 39.000 λέξεων. Συνήθως τις αγνοώ.] /// Με τις δημοτικές εκλογές να πλησιάζουν τα χώσαμε (ο igopogo κι εγώ) στο δήμαρχο και το νομάρχη Θεσσαλονίκης (που, φυσικά, ξαναβγήκαν). Σιγά-σιγά αρχίζω να γράφω περισσότερο για τη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο γκρίνιες, αλλά και πολλά απ’ τα πράγματα που μ’ αρέσουν. /// Θέματα: απίθανες φοβίες, αναμνήσεις απ’ το καλοκαίρι, υπερπόστ για τον Χάρρυ Κλυνν με αναμνήσεις και οπτικοακουστικό υλικό, google game με το νόημα της ζωής, gay ταινίες, τα πράγματα που ψάχνει ο κόσμος στο enteka, ένα ταξίδι στο Λονδίνο προ δεκαετίας, αγαπημένα μπλογκ, και ένα ποστ για ένα σπουδαίο άνθρωπο, το Γιάννη Πετρίδη. /// Σε κάποια στιγμή το μπλογκ μου χάθηκε: για κάποιον ψυχαναγκαστικό λάτρη αρχειακού υλικού που αμελεί το back-up -όπως εγώ-, αυτό ισοδυναμεί με καταστροφή. Όταν γύρισα σπίτι είδα ότι ένα σωρό μπλογκ μου τη λέγαν (τρυφερά) που το έκλεισα και που το έσβησα. Ποτέ δεν έμαθα τι είχε γίνει, μετά από 2 μέιλ στο blogspot το θέμα λύθηκε και ανέπνευσα ελεύθερα. Με το που επανεμφανίστηκε online έγραψα σ’ ένα 20λεπτο ένα σχετικό, whodunit ποστ μυστηρίου.

hasselhoffian-recursion

October 2006
Το θεματικό αφιέρωμα του μήνα ήταν «αγαπημένοι πίνακες αναγνωστών» και ξεκίνησε λίγο επεισοδιακά, όταν η Μαργαρίτα έστειλε αρνητικά σχόλια για την παρουσίαση ενός πίνακα του Warhol. Της πρότεινα να διαλέξει έναν πίνακα και να τον παρουσιάσει, κι αφού συμφιλιωθήκαμε, διάλεξε Velasquez. Ψηφίστηκαν επίσης πίνακες των: Μόραλη, Revere, Μονέ, Χοκουσάι, Munch, Κλιμτ, Van Gogh, Botticelli. Ο πίνακας του Νταλί συνοδεύεται από ποστ μέσα στο ποστ: απ’ το ημερολόγιο του Νταλί, «έντεκα πράγματα που έκανε ο Ντ. το φθινόπωρο του 1956» – 50 χρόνια πριν.
Στο τέλος του μήνα αγόρασα σκάνερ, και για να το δοκιμάσω άνοιξα το (δοκιμαστικό) blog Scanner, όπου έπαιξα λίγο με τα μεγέθη και τις αναλύσεις. Εκεί ανεβάζω μόνο φωτογραφίες που έχω σκανάρει ο ίδιος και μόνο από αντικείμενα που έχω στο σπίτι [scanning stuff from home, είναι ο υπότιτλος]. Σπάνια ασχολήθηκα μαζί του και υπονόησα την ύπαρξή του στο παιχνίδι «5 πράγματα». Το σκάνερ πάντως (το μηχάνημα) μου έλυσε τα χέρια στο enteka. Γράφοντας πχ. για έναν Τηλεθεατή του ’91 μπορούσα πλέον να βάλω όσες σελίδες ήθελα online. // Ποστ με τίτλο «Έντεκα πράγματα που μου κίνησαν την περιέργεια»: Βλέποντάς το τώρα ξέρω ότι είναι ο πρόδρομος του «έντεκα της δευτέρας» – απλά πέρασαν πολλοί μήνες μέχρι να πάρω μπρος. ///Επίσης: αναγνώστες επιλέγουν τις αγαπημένες τους διασκευές (από Μ. Μάνσον μέχρι Εθνικό Σταρ), ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όνειρά μου στα οποία συμμετείχαν διασημότητες (δεν έχω γράψει και πολλά καλά ποστ, αυτό νομίζω είναι ένα απ’ αυτά), μια κινούμενη φωτο του D. Hasselhof χωρίς κανένα προφανή λόγο, «έρευνα» για τα προ 3ετίας μπλογκς, κλισέ συνεντεύξεων, εξοργιστικά σοκαριστικές δηλώσεις Χριστόδουλου, κ.α.

November 2006
Μάλλον το πιο εμπορικό μου ποστ ever, ήταν αυτό με τις παιδικές σειρές κινουμένων σχεδίων. /// Ξεκινάω το θεματικό αφιέρωμα του μήνα (Αγαπημένα Βίντεο-Κλιπ) με κάτι ωραίο, μετά όμως κάτι έγινε και κόλλησα εκεί, στο #1. Ταυτόχρονα ξενέρωσα με κάτι που δεν το θυμάμαι πια και κάνω ένα μικρό διάλειμμα. (Ανέβασα μόνο ένα δώρο για το γάμο της Ιφιμέδειας και το playlist για την εκπομπή στο Ρόδον). Η τύχη του αφιερώματος στα βίντεο κλιπ αγνοείται ακόμη… /// Όταν ξαναρχίζω να γράφω φτιάχνω ένα ποστ με εισαγωγικές φράσεις μυθιστορημάτων στις οποίες προσθέτουν και οι αναγνώστες τις πρώτες ατάκες απ’ τα βιβλία που διάβαζαν τότε. [Η φωτογραφία του ποστ είναι η πρώτη σελίδα του Lunar Park, σκαναρισμένη και επεξεργασμένη]. /// Επίσης: αγαπημένα ρεμίξ, ένα ΚΛΙΚ του ’88 ατάκες του Morrissey με αφορμή τη συναυλία του στην πόλη (και, σκαναρισμένο, το εισιτήριο που έγραφε λάθος το όνομά του) κ.α.

December 2006
1η Δεκεμβρίου, μέρα αφύπνισης για το aids, άκουσα online το Red Hot & Blue του 1990 κι έγραψα πως ήταν το πρώτο cd που αγόρασα ποτέ κλπ κλπ. Αυτό που δεν έγραφα ήταν ότι το είχα χάσει για χρόνια – την επομένη η αδερφή μου που διάβασε το ποστ μού αποκάλυψε ότι αυτή μου το είχε πάρει, (κι έξι μήνες μετά ακόμη να έρθει στα χέρια μου!). Πολλά ποστ: βιβλία της χρονιάς, ένα μαγαζάκι που κλείνει μετά από 50 χρόνια, σημερινά πρωτοσέλιδα απ’ όλο τον κόσμο, συναρπαστικές στιγμές του 20χρονου MTV, ρετρό διαφημιστικά σλόγκαν, ελληνικά γκρουπ στο Myspace, βραβεία Turner (με έξτρα ποστ για το Anti-Turner των KLF), μεγάλες κακίες αξιοσημείωτων ανθρώπων, κ.α. Κι ένα παραμύθι, δώρο για τα γενέθλια της καλύτερής μου φίλης.

January 2007
Για να γελοιοποιήσω τον εαυτό μου και την ιδέα μου να αλλάζω taglines στο 11 (σχεδόν) κάθε μέρα, έφτιαξα ένα μπλογκ παρωδία του press-gr που με καταγγελτικό ύφος αποκάλυπτε τα σχέδια του «απελπισμένου για hits, Enteka». Μετά έφτιαξα το δικό μου ποστ, στο 11, που λινκάροντας το άλλο μπλογκ αναδημοσίευα τα λεγόμενά του. Λίγο μπερδεμένο gimmick για να ‘διαφημίσω’ το θέμα με τα taglines, νόμιζα ότι η πλάκα ήταν προφανής, αλλά μου ήρθαν αρκετά σχόλια που έλεγαν «ωχ, σου την έπεσαν» και «αυτά είναι φτηνές απομιμήσεις»… /// Θεματικό αφιέρωμα του μήνα (που κράτησε δύο μήνες και): αριστερόχειρες, ο καθένας παρουσιασμένος με διαφορετικό τρόπο: ο D. Coupland με αφορμή τη Συνομωσία των Αριστερόχειρων (που μας αποκάλυψε σ’ ένα book signing), ο Ντ. Άνταμς με 11 αλλοπρόσαλλα λινκς, η G. Greer με τρίβια κ.α. /// Ένα ποστ για την προστασία του περιβάλλοντος - ενάντια στο άρθρο 24. /// Αναμνήσεις απ’ την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων Όσκαρ, στα γραφεία λονδρέζικου κινηματογραφικού περιοδικού το 2002. /// Ενδέκατα τραγούδια από μερικά αγαπημένα μου cd (+ πρόχειρη μυθιστορηματική σύνδεσή τους, αλά Εκκρεμές του Φουκώ) /// Πολύτιμο (για μένα) ποστ για κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης που έκλεισαν τα τελευταία χρόνια. /// Εικόνες της Diane Arbus, με αυτοβιογραφικό μου παραλήρημα. /// Καινούρια λινκς με αφορμή το κλείσιμο του Μόνιτορ - που, ακόμη, μου λείπει. Είναι η δέκατη φορά που το λέω, αλλά γιατί κατέβασε τα archives? Καταστροφή!

February 2007
Ο Ελεύθερος Τύπος σε αφιέρωμα στα blogs έγραφε για το 11 κάτι του στιλ «το όγδοο δημοφιλέστερο μπλογκ ασχολείται κυρίως με θέματα τεχνολογίας και πολιτικής». Πόσο άδικο είχε! (αν και μετά απ’ αυτό άρχισα όντως να γράφω λίγο πιο πολύ για πολιτική). /// Συνεντεύξεις σπουδαίων ανθρώπων του πνεύματος (απ’ το βιβλίο του Γ. Λιάνη) εναντίον trash επιλογών μου για το μουσικό 11’s Carnival του Ρόδον FM. /// St. Valentine’s εξώφυλλα του Time από τα τελευταία 80 χρόνια, υπερπόστ για την Τσιτσιολίνα, πράγματα και εικόνες που δε χώρεσαν σε λίστες. /// Οι αριστερόχειρες συνεχίζονται, με τον Ned Flanders των Simpsons (και την ιστορία του Leftorium), τον Escher και 11 μαγικές εικόνες του, τον Χ. Κ. Άντερσον και τα γραμματόσημα των παραμυθιών του, τον Γούντι Άλεν με τις ατάκες του και τα comic strip του. Ξεκινάει η μόνιμη στήλη της Δευτέρας, που τις πρώτες βδομάδες λεγόταν Έντεκα Πρόχειρες Σκέψεις. Επιτέλους, μπορώ να γράφω για ένα σωρό πράγματα χωρίς να ανησυχώ για την ενσωμάτωσή τους σε συγκεκριμένες λίστες.

March 2007
Η Μανταλένα Παριανός έγραψε για το δικό της αγαπημένο αριστερόχειρα τον Χέντριξ, κι ο Μπαμπάκης για τις ταινίες της ζωής του. Εγώ έγραψα για αγαπημένες παιδικές σειρές (live action), για ντοκιμαντέρ, για την αφύσικη αγάπη μου για την Κομοτηνή (και το κρυφό μου όνειρο να πάω κάποτε στο Anchorage της Αλάσκας) παρουσιάζοντας έντεκα webcams απ’ όλο τον πλανήτη, για τα πρώτα ποστ σημαντικών ιστολογίων (εικονογράφηση: Roy Lichtenstein). /// Επίσης, εικόνες του Ιερώνυμου Μπος, ένα ποστ Lost in Translation – στα αγγλικά από αυτόματο ηλεκτρονικό μεταφραστή, Κόρε Ύδρο, το καλύτερο τρίλεπτο του Ερωτοδικείου, theme songs και συνεντεύξεις που πήρε η Μαρία Ρεζάν.


monitor
[Και τώρα, περνάμε σ’ ένα break. Σε λίγο πάλι μαζί.]

Friday, March 30, 2007

Έντεκα (συνεντέυξεις Χωρίς Πρόγραμμα από τη Μαρία Ρεζάν)

Μια εξαιρετική γυναίκα, μια σπουδαία δημοσιογράφος. Ας προσπεράσω οτιδήποτε αυτοβιογραφικό (μου) σε σχέση με τη Μαρία Ρεζάν κι ας μείνω σε έντεκα ραδιοφωνικές συνεντεύξεις που πήρε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 απ’ το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1984. [«Τόμος απλός χωρίς κασέτα, δρχ. 980. Τόμος με κασέτα, δρχ. 1180». Τι κρίμα που πήραμε τότε τον απλό!…]

Στην εισαγωγή γράφει ότι η εκπομπή της κατόρθωσε να διατηρεί την ανεξαρτησία της χάρη στη δημοσιογραφία -και μόνο στη δημοσιογραφία.

«Τι άλλο μένει λοιπόν στον άνθρωπο της δημοσιογραφίας απ’ το να παίζει καθημερινά μ’ αυτήν την -άπληστη από την φύση της- εξουσία έναν κρυστάλλινα τίμιο κλεφτοπόλεμο; Τι άλλο απ’ το να απαντά ακούραστα σε κάθε απόπειρα αλλοτρίωσής του ‘δουλειά σου και δουλειά μου’;»
Συνεντεύξεις ουσιαστικές αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά τρυφερές.

img083


Γ. Τσαρούχης 1983
Μ.Ρ. Δεν σας είδα ποτέ, εγώ τουλάχιστον, σε φωτογραφία, όχι να γελάτε, ούτε καν να χαμογελάτε. Έτσι ήσασταν πάντοτε;
Γ.Τ. Ήμουνα σοβαρό παιδί και δε γελούσα (γελάει). Η σιωπή δε σημαίνει έλλειψη ονείρων. Αυτά τα όνειρα τα βλέπουμε «εν σιωπή».
Μ.Ρ. Είσαστε περίεργος άνθρωπος Γιάννη Τσαρούχη, κοιτάτε γύρω σας κοιτάτε τι γίνεται στον κόσμο ή είσαστε αποτραβηγμένος;
Γ.Τ. Είμαι σαν τα ζώα που ξέρουν τι είναι φαγώσιμο και το τρώνε. Δεν ενδιαφέρομαι για όλα τα πράγματα.
Μ.Ρ. Σας συγκινεί που είσαστε έτσι τόσο γνωστός, διάσημος;
Γ.Τ. Δεν είμαι πολύ διάσημος, κι όσο είμαι το οφείλω στην τηλεόραση. Είμαι μια φιγούρα σαν το Μίκυ Μάους κι έτσι μ’ αναγνωρίζει ο κόσμος.


Μ. Ανδρόνικος 1984
[Περιγράφει πώς βρήκε τους τάφους του Φιλίππου στη Βεργίνα.]
Μ.Ρ. Πάτε καμιά φορά να μιλήσετε στα ευρήματά σας; Έχετε ένα διάλογο μαζί τους;
Μ.Α. Κοιτάξτε… μ’ αυτή την ερώτησή σας, τώρα, καταλαβαίνω κυρία Ρεζάν, πώς καταφέρνετε και παίρνετε αυτές τις συνεντεύξεις. Πραγματικά, ένα βράδυ ολόκληρο, έχω κάνει διάλογο με τα πρώτα πέντε μικρά κεφαλάκια που βρήκα. Όταν τα βρήκα, πραγματικά, έπεσα να κοιμηθώ αλλά ήταν αδύνατον και σηκώθηκα μόνος μου, τα έβαλα μπροστά μου και όλη τη νύχτα μιλούσα μαζί τους. Όλη τη νύχτα, κυριολεκτικά, διαλεγόμουν μ’ αυτά τα πέντε κεφαλάκια.


Ι. Ξενάκης 1984
Μ.Ρ. Μεθαύριο λοιπόν, την Τετάρτη, στις 2 Μαΐου η Γαλλική Ακαδημία Καλών Τεχνών και Μουσικής θα δεχτεί στους κόλπους της, μετά την εκλογή του βέβαια, τον Ιάνη Ξενάκη. Αυτή η εκλογή έγινε…
Ι.Ξ. Από ακαδημαϊκούς, με εκλογές. Πήρα 22 ψήφους. Και, εδώ λέγεται ότι είναι καλή εκλογή. Νομίζω ότι με ψηφίσανε πιο πολύ –απ’ ό,τι κατάλαβα- οι γλύπτες κι οι αρχιτέκτονες. Περισσότερο απ’ τους μουσικούς. (γελάει)

Λ. Κύρκος 1983
Μ.Ρ. Λένε πως σφυρίζετε πάρα πολύ ωραία. Και πως στις φυλακές, μέρα-νύχτα σφυρίζατε αισιόδοξα. Θα μου κάνετε μια χάρη να σφυρίξετε κάτι, όπως άλλοτε, όπως τότε...
Λ.Κ. Μπορεί να σου αρνηθεί κανείς, Μαριώ, εσένα την οποιαδήποτε χάρη; Αλλά επειδή είπαμε για αισιοδοξίες… να δούμε θα το γνωρίσεις; (σφυρίζει το Allegretto απ’ την Ποιμενική…) Ας μου συγχωρήσει ο Μπετόβεν την παρέμβασή μου (συνεχίζει να σφυρίζει...)


Κ. Μητσοτάκης 1984
Μ.Ρ. Στο χτεσινό Βήμα, ο Νίκος Δήμου στο χρονογράφημά του το ονομάζει ο Δράκοντας (ο Δράκοντας που μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τρώει τον έναν μετά τον άλλο τους αρχηγούς της ΝΔ). Εσείς κύριε Μητσοτάκη δεν τον φοβάστε τον Δράκοντα;
Λ.Κ. Αυτό τον Δράκοντα δεν το φοβάμαι, δεν ξέρω για άλλους δράκοντες, αλλά αυτόν όχι.
Μ.Ρ. Το αρχιαποστάτης που λένε και σας βαραίνει… σας βαραίνει κύριε Μητσοτάκη;
Κ.Μ. Δε με βαραίνει Μαρία μου.


Κυρία Κατερίνα 1982
Κ.Κ. Έχω δικαίωμα στη ζωή να ευχαριστηθώ αυτά που λέτε εσείς... τα πεύκα, τα πουλιά... να ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω, να μη χτυπάει συνέχεια η καρδιά μου, τρέχω δεν προφταίνω να ντυθώ, πότε θα ετοιμαστώ, τα κουδούνια, το δεύτερο κουδούνι, δεν είμαι έτοιμη... Ζούσα σ’ ένα συνεχές άγχος για την ώρα.
Μ.Ρ. Και τα φώτα της ράμπας; Και μια αίθουσα με χειροκροτήματα;…
Κ.Κ. (γελάει) Είσαστε μεγάλος πειρασμός. Αυτά ήταν πολύ ωραία… Εσείς είστε ικανή να πείσετε άνθρωπο να πάει ενάντια στις αποφάσεις του.


Α. Παπανδρέου 1981
Μ.Ρ. Τις φιλικές σας εφημερίδες διαβάζετε πρώτα το πρωί ή τις αντιπολιτευόμενες;
Α.Π. Διαβάζω πρώτα τη φιλική, μία είναι το πρωί. (γελάει)
Μ.Ρ. Ποια;
Α.Π. Το Βήμα… ακολούθως διαβάζω τη σκληρή αντιπολίτευση, ξεκινάω απ’ τον Ελεύθερο Κόσμο και μετά πηγαίνω στην Καθημερινή. Το απόγευμα διαβάζω τις δικές μας δημοκρατικές εφημερίδες, Ελευθεροτυπία, Νέα, Έθνος…
Μ.Ρ. Σ’ αυτή τη θέση σκεφτήκατε, στη δικιά σας, ονειρευτήκατε ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια γυναίκα πρωθυπουργός, Ελληνίδα;
Α.Π. Α, ναι για μένα θα ήταν ευκταίο να παρουσιαστεί στο στερέωμα μια γυναίκα και να το διεκδικήσει.

Γ. Παπανδρέου 1984
Μ.Ρ. Για πέστε μου την αλήθεια, ήρθε μια φορά που είπατε, «ωχ, αδελφέ, ας μη λεγόμουνα Παπανδρέου και θα βλέπατε εσείς;»
Γ.Π. Επειδή έχω ζήσει και σε άλλες χώρες και μεγάλωσα, ας πούμε, σα μετανάστης που το όνομά μου δεν είχε καμία αξία… θυμάμαι ιδιαίτερα είχαμε πάει πολλά παιδιά, θα ήμουν δέκα χρονών στη Χ.Α.Ν., στην Αμερική ήταν αυτό, για να κολυμπήσουμε στο κολυμβητήριο. Διάβαζαν τα ονόματα το ένα μετά το άλλο… διαβάζουν κάποια στιγμή ένα πολωνέζικο όνομα και γέλασαν όλα τα παιδιά γιατί ήταν περίεργο. Μετά από λίγο διάβασαν το δικό μου και γέλασαν ακόμα περισσότερο γιατί τους φάνηκε περίεργο. Αισθανόμουν ντροπή τότε με το όνομα αυτό…


Χάρρυ Κλύνν 1983
Χ.Κ. Κάποτε μια εταιρία ήθελε να βγάλει όλους τους δίσκους του [Κων. Καραμανλή] σ’ ένα πολυτελέστατο άλμπουμ. Όταν λοιπόν του το είπαν απήντησε: (μιμείται τη φωνή του Προέδρου της Δημοκρατίας) "Δε χρειάζεται θα νομίζει ο κόσμος ότι έβγαλε δίσκο ο Χάρρυ Κλυνν".
Μ.Ρ. Έχει έρθει να σας ακούσει;
Χ.Κ. Βεβαίως… κι όπως είναι πάντοτε διακριτικός και συνεπής, ιδιαίτερα με μας τους καλλιτέχνες είχε ορίσει και την ώρα που θα αποχωρούσε, είπαν ότι ο Πρόεδρος θα φύγει στις δώδεκα η ώρα ώστε να μην στενοχωρηθούν οι καλλιτέχνες , ή να φροντίσουμε κατά κάποιο τρόπο να προσαρμόσουμε το πρόγραμμά μας ώστε να δει τα καλύτερα μέρη ο Πρόεδρος. Έφυγε στις τρεισήμισυ.

Διδώ Σωτηρίου 1983
[για όταν ήταν αρχισυντάκτρια της Γυναίκας]
Δ.Σ. Δούλευα σ’ όλα τα είδη, ακόμη και ψεύτικες ανταποκρίσεις από το μέτωπο έγραφα. Επίσης μου λέγανε ύστερα πολλοί φυλακισμένοι, ότι ακόμη και μέσα από τα πλεκτά βλέπανε [επαναστατική] γραμμή, επί Μεταξά, και βλέπανε ότι κάτι άλλο υπάρχει εκεί. Κι αυτά τα 'κανα όλα εγώ μόνη μου.
Μ.Ρ. Καλά πώς; Μέσα από συνταγές για φαγητό και για πλεκτά;
Δ.Σ. Ό,τι φανταστείς. Έβρισκα εγώ τον τρόπο.
Μ.Ρ. Ποια είναι για σας, κυρία Σωτηρίου, η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σας;
Δ.Σ. Η Απελευθέρωση! Ήταν πάρα πολύ ωραίο πράγμα. Πηδούσαν οι καρδιές μας, πηδούσανε, ζ ο ύ σ α μ ε !


Μ. Θεοδωράκης 1983
Μ.Ρ. Ξέρω σ’ αρέσει πολύ ο κινηματογράφος.
Μ.Θ. Ε βέβαια, αλίμονο είναι η πιο τέλεια τέχνη, είναι όλα μέσα. Είναι και η εικόνα, είναι και ο λόγος, και η μουσική, είναι τα πάντα.
Μ.Ρ. Και σήμερα πηγαίνεις ακόμα πολύ στον κινηματογράφο;
Μ.Θ. Δεν πηγαίνω πολύ στον κινηματογράφο, βλέπω πολύ τηλεόραση. Ό,τι και να ‘ναι η τηλεόραση μ’ αρέσει, γιατί είναι σα να πηγαίνω στο «Ροζικλαίρ» που έβλεπα δύο-δύο ή τρία-τρία τα φιλμ.

Μ. Χατζιδάκις 1984
Μ.Ρ. Σκεφθήκατε, ποτέ, να εισηγηθείτε, να διαλυθεί η Ε.Ρ.Τ. και να αρχίσει από την αρχή;
Μ.Χ. Κι αυτό θα το εισηγούμην, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια, χωρίς την Ε.Ρ.Τ. Θα πεθάνουν αν δεν τους δώσεις εκείνο, για το οποίο θα μπορούν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται. Η Ε.Ρ.Τ. είναι πολύτιμη, διότι δίδει στον Ελληνικό λαό, την ευκαιρία να διαμαρτύρεται και να λέει «τι αίσχος που είναι η Ε.Ρ.Τ.» Η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται, γιατί δεν της δίνουν περισσότερο χρόνο, οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί δεν τους δίνουν περισσότερη «Δυναστεία», οι άλλοι διαμαρτύρονται γιατί υπάρχει η «Δυναστεία» και όλοι είναι ευχαριστημένοι… [Η Ε.Ρ.Τ.] είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας...

.

*επίσης ποστ με συνεντεύξεις από βιβλία:
Έντεκα (αξιοσημείωτες συνομιλίες απ' το Αντίε Παλιέ Κόσμε του Στ. Τσαγκαρουσιάνου) //// Έντεκα (συνεντεύξεις-ανταποκρίσεις από τη λογοτεχνία)

Wednesday, March 28, 2007

Έντεκα (χαρακτηριστικά tv theme songs)

Το τραγούδι των τίτλων πρέπει να συμπυκνώνει την ουσία της σειράς. Είτε αναφέρεται άμεσα σ’ αυτήν είτε έμμεσα πρέπει να είναι κάτι πιασάρικο, σύντομο και τραγουδήσιμο (με ‘λαλαλα’ αυτά που δεν έχουν στίχους). Όταν άρχισα να κατεβάζω τραγούδια απ’ το ίντερνετ υπήρχε το υπέροχο Audiogalaxy -πραγματικός παράδεισος- και σύντομα έπεσα πάνω στην ενότητα με τα tv themes. Κατέβασα εκατοντάδες, κυρίως εμπορικά, ακόμη κι από σειρές που δεν ήξερα – ήταν κάτι πολύ διασκεδαστικό για μένα. Τα έγραφα και σε cd ή κασέτες που έφτιαχνα για φίλους, συνήθως ανάμεσα στα κανονικά τραγούδια. Μικρές εκπλήξεις, αναπάντεχες και συχνά αστείες αναμνήσεις που έδεναν με τρόπο μάλλον φριχτό με το υπόλοιπο περιεχόμενο – καθόλου δεν με πείραζε.

Take 11
[για να ακουστούν αμέσως αριστερό κλικ, για να σωθούν δεξί κλικ και save as]

twilight_zone1
1. ♫ The Twilight Zone ♫
[trivia: Το 1993 κυκλοφόρησε ένα φλιπεράκι Twilight Zone που σήμερα θεωρείται απ' τα πιο πετυχημένα pinball games. /// Σε δύο Ντίσνεϊλαντ υπάρχει μεγάλο attraction βασισμένο στη σειρά]

2) ♫ Beverly Hills 90210 ♫
[Η αρχική εμπορική αποτυχία του Melrose Place (που ήταν στην ουσία spin-off του 90210) απέτρεψε την Fox απ' την παραγωγή κι άλλων spin-offs της σειράς. Το σχέδιο ήταν να αποκτήσουν διάφοροι χαρακτήρες τις δικές τους σειρές, ενώ η ίδια η σειρά θα χωριζόταν στα δύο: μία με τους γνωστούς ήρωες και μία με τη νέα γενιά μαθητών του γυμνασίου]

3) ♫ Pink Panther ♫
[Το WoWa, το βίντεο κλιπ της Γιαπωνέζας Namie Amuro, περιλαμβάνει καινούριες σκηνές με το Ροζ Πάνθηρα, καθώς και μια θηλυκή Ροζ Πάνθηρα που συμβολίζει την τραγουδίστρια.]

4) ♫ Φρουτοπία ♫
[Ο Πολύκαρπος (ή τανκς), που μόλις έκλεισε το μπλογκ του, είχε σε κάποια στιγμή ως εικόνα του προφίλ του τον Πίκο Απίκο]

5) ♫ Ο Ιππότης της Ασφάλτου ♫
[Το μουσικό θέμα της σειράς χρησιμοποιήθηκε ως sample από ευρεία γκάμα καλλιτεχνών: Busta Rhymes, System of a Down, Timbaland & Magoo, So Solid Crew, Panjabi MC, ενώ απ' ό,τι φαίνεται το αγαπά πολύ και η σουηδική death metal σκηνή: 1) The Crown, είδος μουσικής: deathrash 2) In Flames, είδος μουσικής: melodic death metal (!)]

6) ♫ Δυναστεία ♫
[o Prince αναφέρει τη σειρά στο Kiss του 1986 ("You don't have to watch Dynasty to have an attitude")]

7) ♫ Fraggle Rock ♫
[δεν έχει τρίβια εδώ - αυτό το τραγουδάκι μου έφτιαξε τη μέρα!)

8) ♫ Τόλμη και Γοητεία ♫
[Την περασμένη εβδομάδα η Τόλμη και Γοητεία γιόρτασε τα 20 (!) χρόνια της -> The Bold and the Beautiful Celebrates 20th Anniversary]

9) ♫ Family Guy ♫
[Λάθος μετάφραση απ' το Μακεδονία TV: Στο σημείο που αυτό το tv theme λέει ♪Lucky there's a Family Guy♪ αυτοί μεταφράζουν ♪ο Λάκι είναι οικογενειακός τύπος♪]

10) ♫ Nils Holgerson ♫
[Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν τα κινούμενα σχέδια εκδόθηκε το 1906! Γράφτηκε από την Selma Lagerlof κατά παραγγελία της Σουηδικής Ένωσης Δασκάλων, που ζητούσε ένα εγχειρίδιο-παραμύθι που θα βοηθούσε στη διδασκαλία Γεωγραφίας.]

11) ♫ Αστυνόμος Σαϊνης ♫
[το theme-music (γραμμένο απ' τους Shuki Levy & Haim Saban) χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλες τις σκηνές σε διάφορες παραλλαγές. Συχνά μάλιστα ο Σαϊνης σιγομουρμουρίζει ή τραγουδά το ίδιο του το τραγούδι.]

------------------------------------------------------

Golden-Girls
secret track: ♫ Golden Girls ♫
[το πιο πιο cheesy, το πιο κυριολεκτικό και πιο αφελές theme song. αφιερωμένο εξαιρετικά. ξέρεις εσύ]

Thank you for being a friend
Traveled down the road and back again
Your heart is true your a pal and a confidant.

And if you threw a party
Invited everyone you ever knew
You would see the biggest gift would be from me
And the card attached would say thank you for being a friend.

------------------------------------------------------------------------------------

UPDATE: γράφει στα σχόλια ο g.a.n.g (fka bdb): "Εγώ όλα αυτά θα τα άλλαζα με το twin peaks του Badalamenti."[Kai, προφανώς, έχει δίκιο.]
*tv theme - twin peaks*

Monday, March 26, 2007

Έντεκα (της Δευτέρας)

, untitled #50, 1979
Cindy Sherman, untitled #50, 1979


1) Συγκλονιστικό το ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ για την αρχή και το τέλος της ελληνικής υπηρεσίας του BBC. Όλη η σύγχρονη ελληνική ιστορία σε 28 λεπτά. [Δούλεψα, για λίγο, στην ελληνική υπηρεσία. Το highlight ήταν όταν πρωτοπήγα στο ραδιοφωνικό στούντιο κι άκουσα τον εκφωνητή να λέει το θρυλικό «Εδώ Λονδίνο». Πιο «εδώ», σκεφτόμουν, δε γίνεται.] Είναι πολύ κρίμα που έκλεισε η υπηρεσία: ταυτόχρονα όμως είναι, ευτυχώς, ένδειξη πολιτικής υγείας. Ξεκίνησε λόγω πολέμου, πληροφόρησε αντικειμενικά κατά τη διάρκεια της χούντας – δεν είναι πια απαραίτητη, απ’ αυτή την άποψη.
2) Ο Νίκος Μουρατίδης είναι (;) ο νέος Warhol! Το ημερολόγιό του Μουρατίδη δημοσιεύτηκε στο Look (όχι εκείνο το Look, στο μηνιαίο free-mag της Α.V) και μου θυμίζει λίγο τα Diaries του καλλιτέχνη. Να γιατί: «Απόψε [στο club που παίζει μουσική] δεν ήρθαν πολλοί επώνυμοι, ρε γαμώτο! Μόνο ο Γιάννης Δραγούνης με την Τζούλια Φουστάνου που βγαίνουν τους τελευταίους μήνες και μάλιστα, απ’ ό,τι διαβάζω, το πάνε και για γάμο το θέμα…» ΕΠΙΣΗΣ: «Πηγαίνοντας προς το πάρκινγκ είδα σε ένα απ’ τα διερχόμενα αυτοκίνητα τη Βάνα Μπάρμπα με τον Χρήστο Βασιλόπουλο… Φυσικά και οι δύο έκαναν ότι δεν με είδαν, παρ’ όλο που σαν ηλίθιος σήκωσα το χέρι και τους χαιρέτησα»!
3) Bits and pieces: /// απίστευτο ποστ για το τέλος του παρα5 /// Τα μίντια στην Κύπρο: αυτό το ποστ μου θύμισε λίγο συζητήσεις στα ελληνικά μπλογκ /// Έντεκα περιπτώσεις απάθειας του Καραμανλή απ' την Ελευθεροτυπία. (Μη μιλήσουμε για το θράσος της αθώας παναγίτσας Τσιτουρίδη). /// Καλοί συμπλόγκερς μου ζήτησαν τις 7 αγαπημένες μου ταινίες, τα 10 βιβλία κλπ και τους ευχαριστώ. Υπάρχουν πάντως (πάνω-κάτω) στο προφίλ μου. /// neutrino eating pop corn: Έντεκα πράγματα που αγαπώ στη Θεσσαλονίκη την περίοδο των κινηματογραφικών Φεστιβαλ /// Στου Mhulot: το συγκλονιστικό κομμάτι της πρόωρα χαμένης Β. Βανίτα για το γάτο της και τη μοναξιά.
tisdefteras
4) Πρωτοβουλία ενάντια στην απαξίωση απ’ το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Έχω βάλει ένα εικονίδιο στα δεξιά της σελίδας με τη φάτσα του Πολύδωρα και την επιγραφή ΣΑΣ ΕΧΩ ΟΛΟΥΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ. Σιγά το λιθαράκι, θα μου πείτε, αλλά από τότε που πρόσθεσα αυτό το εικονίδιο νιώθω πραγματικά καλύτερα! [φωτο από Μανταλένα]
5) Σχόλιό μου στου Πασκάλ: Πρώτη φορά στην Αθήνα, 1991, σε κεντρικό δρόμο βλέπω από μακριά τον Βύρωνα Πολύδωρα (ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος του Μητσοτάκη ή κάτι τέτοιο). Κάθομαι και τον χαζεύω για λίγο, ήταν η πρώτη διασημότητα που έβλεπα από κοντά. O οδηγός - σωματοφύλακας του προφανώς με βλέπει, έρχεται και με αρπάζει σπρώχνοντάς με μαλακά προς τον Πολύδωρα. “Κύριε Υπουργέ” του λέει όλο περηφάνια, “ένας μικρός θαυμαστής σας”(!!!) Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω και τον κοιτάζω με απάθεια (και λίγο τρόμο). Ο Πολύδωρας ‘ενθουσιασμένος’ μου σφίγγει το χέρι με υπερβολική δύναμη, μου λέει “τι κάνεις αγόρι μου;” Και αφού μου μπερδεύει τα μαλλιά, φεύγει μ’ ένα χαμόγελο ικανοποίησης…
6) Εξελίξεις στην υπόθεση Blog.gr. Κουράγιο σ’ όλους τους εμπλεκόμενους (πλην Λιακόπουλου). [Η σελίδα του FunEl είναι εδώ και καιρό στα λινκς μου. Sue me too!]
7) Οι Dread Astaire ήταν παντού την περασμένη εβδομάδα. Είπε ο Δ. Καραθάνος (στη lifo): «Όταν μια πόλη [η Θεσσαλονίκη] παραμένει επί εικοσαετία πανελληνίως πρωτότυπη για την εσωστρέφεια, την αφόρητη δεξιίλα και τα εθνικιστικά της σύνδρομα, τότε υποχρεώνει τους νέους της να βρουν διεξόδους: frustration brings creation. Η αισθητική καταστροφή των Λαδάδικων και η άνευ όρων παράδοσή τους στους διάκονους του σκυλάδικου, αυτή τη στιγμή συντελεί στην εκκόλαψη δεκάδων γκρουπ που δουλεύουν σκληρά στα ποντικοφαγωμένα ερείπια της περιοχής: δουλεύουμε κάτω από τη μύτη τους, κυριολεκτικά.» [φωτο Κατερίνα Κουτσαλη]
dread astaire
♪ new bass in hell.mp3 ♪
8) Κυρία Ρεπούση, τι παιδεύεστε με το βιβλίο ιστορίας; Στείλτε όλες τις έκτες δημοτικού στο Jesus Camp, να ησυχάσουν οι Ζουράριδες και οι Λιακόπουλοι. [Blast from the Past με αφορμή το κάψιμο του βιβλίου από χρυσαβγίτες: Ο Ψωμιάδης καίει βιβλία στην πλατεία Αριστοτέλους]
9) Τη στιγμή που η Μαρία Αντουανέτα της Σοφία Κόπολα βγαίνει στη χώρα μας κατευθείαν σε dvd (με δύο αβάν πρεμιέρ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) εμένα κάτι άλλο με καίει: τι θα γίνει με τη νέα ταινία του Ντέιβιντ Λιντς; Γενικά ΔΕΝ βλέπω ταινίες σε dvd, πόσο μάλλον καινούργιες, πόσο μάλλον τον Lynch που για να χωθείς στο σύμπαν του χρειάζεσαι οπωσδήποτε μια τεράστια οθόνη και μια σκοτεινή αίθουσα. Ρωτάω όποιον κριτικό κινηματογράφου ξέρω για το τι θα γίνει με το Inland Empire. Να τι μου είπαν: Ηλίας Φραγκούλης: «Η ταινία του Λιντς προορίζονταν για το ΑΣΤΥ, μάλλον σε αποκλειστική προβολή. Αλλά το σινεμά της Κοραή έχει «στοιχειώσει» με τις «Ζωές των Άλλων», με αποτέλεσμα να στέλνουν το «Inland» στο ασαφές άγνωστο της διανομής. Από την εταιρεία, πάντως, ορκίζονται πως θα βγει. Με μια κόπια.» Νίκος Κουρμουλής: «Είδα ότι την έχει βάλει στο πρόγραμμά της η Audiovisual άρα υπάρχει ελπίδα. Ποιος ξέρει όμως;» [To trailer εδώ] UPDATE! Γράφει ο vague tourist: Ημερομηνία εξόδου (έως αυτή τη στιγμή) ορίσθηκε: 10 Μαΐου στην Αθήνα.
10) Πέρσι που είδαμε τον Μάρκ Άλμοντ στο Φιξ ένας απ’ την παρέα, λίγο μεθυσμένος, τού φώναζε στα ελληνικά διάφορα, με κορυφαίο το «Μάρκο ζημιάρη!» και την επομένη με έκπληξη είδα ότι η ιαχή του είχε γίνει τίτλος πόστ (έτσι πρωτόπεσα στο blog ΣτέρεοΝόβα). Marc Almond αυτήν την Παρασκευή στη Θεσνίκη (+Σάββατο Αθήνα).
♪Marc Almond -So Long The Path.mp3♪
11)
img079
-------------------------------------------------------------

*ποστ μέσα στο ποστ

Με αφορμή την γνωστή μπλογκοαλυσίδα η Ιφιμέδεια μου έδωσε πέντε συγκεκριμένες λέξεις για να παρουσιάσω μια ιστορία που θα τις περιλαμβάνει. Να τη:

Ερωτοδικείο, Μάρτιος 1997.

Βίκυ Μιχαλονάκου (aka Κυρία Πρόεδρος, μεγάλη φαν των Franz Ferdinand): Επουσιώδες το σημερινό μας θέμα. Θα μαλώσει ο Εθνικός μας Σταρ με τον Μίστερ Μπούτια.
Μίστερ Μπούτια: [κουνώντας ειρωνικά το χέρι του προς τον Εθν. Σταρ] καλέ έχεις το γνώθι σ’ αυτόν;… [τραγουδιστά] γαρίφαλλααα, καποτάκια… και τέτοια… (υστερικό γέλιο) χαχαχα!
Βίκυ Μιχαλονάκου: Θα αποβληθείτε της αιθούσης.
Μίστερ Μπούτια: Τραγωδία θα παίξω… (θεατρικά) Ωιμέεε… χα χα χα. Μου θυμίζει το Μάνα Κουράγιο με την αείμνηστη Καίτη Παξινού… (κρύβει το πρόσωπό του για να μπει on character) Ωιμέεε… Γιέ μου… (δείχνοντας τον Εθνικό Στάρ που κοιτά συνοφρυωμένος, γεμάτος πικρία). Γιέ μου, άκου γιέ μου;! Τι είπα για σένα; (υστερικό γέλιο).
Εθνικός Σταρ (εξοργισμένος) Κάνω δουλειά εδώ που βρίσκομαι… Δεν είμαι άνυδρος σαν τον κύριο…
Μίστερ Μπούτια: Δουλειά κάνετε; Θα την κάνω κι εγώ…
Εθνικός Σταρ: Θέλω να δηλώσω σήμερα ότι αυτό το εκκεντρικό στιλ που ακολούθησα, βλέπω τελικά ότι είναι καιρός να το αποβάλλω, γιατί αν πρόκειται να υπάρχουν τέτοια άτομα… και όλα αυτά τα πράγματα (κομπιάζει), και θα βάλω και τα κλάματα στην κάμερα (λυγμός) κι ας γελάνε όλοι, γιατί πραγματικά ένιωσα πάρα πολύ άσχημα, μ’ όλη αυτή την κωμωδία… (λυγμός) και ντρέπομαι πάρα πολύ, πραγματικά, δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο ντρέπομαι.
Βίκυ Μιχαλονάκου: Μια ανθρώπινη στιγμή, κυρίες και κύριοι, για τον εθνικό μας σταρ (το κοινό χειροκροτά). Μια άκρως συγκινητική στιγμή, μια ευαίσθητη στιγμή… οι καλλιτέχνες κυρίες και κύριοι κλαίνε…

[ιφιμέδεια, θα ‘χεις καταλάβει ότι αντέγραψα τον πραγματικό διάλογο απ’ τη συγκεκριμένη εκπομπή του ’97 λέξη προς λέξη – σχεδόν μόνο οι 5 λέξεις που παρρήγειλες προστέθηκαν εμβόλιμα: Franz Ferdinand, επουσιώδες, πικρία, γαρύφαλλο (που όμως υπήρχε και στην πραγματική εκπομπή), άνυδρος. Ακουλουθούν τα πρόχειρα πειστήρια.]


[καλή βδομάδα!]